Het is wel een beetje raar dat de drie ronddraaiende Saabs op het plein aan het Spui nergens vermeld staan in het programma. De drie hoorspelen die Melissa Prins geschreven heeft, door Jasper le Clerq van muziek zijn voorzien en door Blimey! zijn ingespeeld zijn namelijk heel erg leuk. Vanavond beginnen we onze avond met het derde verhaal. In het hoorspel vertelt een man over de dagelijkse sleur van de file. Hij zit nogal gefrustreerd in de auto. Terwijl hij in gedachten afrekent met zo ongeveer alle automobilisten die hem omringen, valt zijn vrouw hem ook steeds lastig via zijn mobiel. Hij staat haar te woord. Boterzacht en lieflijk wordt hij als hij denkt aan 'zijn lief', die duidelijk niet zijn vrouw is.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2006 | Storm | 19 november 2006 - 23:00 | reacties (0)

Na een vroege en snelle zak friet ben ik er dan vanavond wel om 19.00 uur. Keurig op tijd voor Die Surfpoeten, met wie ik in elk geval een persoonlijke relatie te onderhouden heb. Ooit ontdekte ik ze samen met een vriend in een kelder in Berlijn, maakten we een tijdschrift met ze om ze in Nederland te introduceren - samen met wat andere kelderschrijvers uit Berlijn, dat was toen daar heel hip - en haalden we ze al naar Nederland.

Toen ik nu iets na zevenen de tent binnen kwam lopen waar ze gevieren zouden lezen en plaatjes zouden draaien, had ik het snel weer gezien. Af en toe een verhaaltje, maar tussendoor kijken naar vijf blikjes Heineken drinkende mannen, nee, daar had ik niet zo'n zin in en bovendien leek het niveau van de mannen, Ahne, Spider, Tube, Stein en Robert, niet veel te zijn gestegen, de afgelopen vijf jaar. Het begin kon beter, maar werd snel goed gemaakt.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2006 | George | Jnnk | 18 november 2006 - 23:59 | reacties (4)

Tussen alle nieuwe festivals die proberen as hip as can be te zijn, lijkt Crossing Border welhaast een bejaarde naam geworden te zijn. Vergeet niet, ooit was het nieuw om muziek en gesproken woord naast elkaar te programmeren. Crossing Border in Nederland en De Nachten in België begonnen er misschien wel als eerste mee, en steeds meer festivals durfden het aan om genreoverschrijdend te programmeren.

Het betekent niet dat deze formule uitgemolken is, dat er weer iets anders moet gebeuren, maar het betekent wel dat deze formule niet meer zomaar zonder meer werkt. Ook de organisatie van oud-gediende Crossing Border zal zijn best moeten doen om zijn kop boven het maaiveld uit te blijven steken

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2006 | Jnnk | Prijsvraag | 31 oktober 2006 - 23:54 | reacties (1)

Als Obelix die als kind in de ketel met toverdrank viel, zo omschrijft Melle de Boer, zanger en liedjesschrijver van het Haagse Smutfish, zijn relatie met de minder prettige kanten van het leven. Een ellendige jeugd, gevolgd door een zo mogelijk nog ontluisterendere overgang naar het volwassendom zorgden ervoor dat De Boer niet een van de meest gelukkige mensen op aarde is. Maar - geluk bij een ongeluk - wel eentje die zijn onzekerheden, woede en angsten heeft weten om te zetten in even schone als zwarte americana, de muzieksoort waarin Smutfish grossiert.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Interview | Okkie | 11 september 2006 - 12:30 | reacties (0)

Bijna vier jaar zijn verstreken sinds o, het bijzondere debuutalbum van Damien Rice verscheen. Sindsdien deed Rice niets anders dan touren. Soms denk ik wel eens dat er nooit een opvolger zal komen voor die cd. Toch zal Rice er ook binnenkort aan moeten geloven, mag ik hopen. Tot die tijd probeer ik mijn honger te stillen met voorhanden zijnde alternatieven. Een van de betere, zo niet de beste, die ik de afgelopen jaren hoorde is The End of History, de debuut-cd van Fionn Regan. En ja hoor, ik kijk op zijn site en bij wie speelt deze Ier de komende dagen in het voorprogramma? Juist ja, Damien Rice! Het verbaast me niet, want de twee sluiten muzikaal gezien meer dan goed op elkaar aan. Net als op o, zijn de liedjes van The End of History songs die je stuk voor stuk gaat koesteren. Vooral ook doordat zijn stem, net als Rice, die treffende weemoedige ondertoon in zich heeft. Combineer dat met het akoestische gitaarspel van Regan dat verfijnd, tokkelend of rauw is precies op de juiste momenten, zijn teksten die maatschappelijke betrokkenheid ("Hey Rabbit") tonen, maar ook een pure romanticus laten horen.("The Underwood Typewriter") en je denkt:'Die is inwisselbaar voor elke andere singer/songwriter met akoestische gitaar.' Niet dus! Fionn Regan torent hoog uit boven het gros hiervan en mag zich wat mij betreft met dit debuut gelijk nestelen naast de man met wie hij deze week op hetzelfde podium staat. Nu nog in het voorprogramma, maar als Rice niet snel met een opvolger komt, zou dat best zo maar eens kunnen gaan veranderen.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Storm | 28 augustus 2006 - 20:15 | reacties (1)

Debuut voor Finn Andrews
Finn Andrews is te laat. Hij heeft een druk programma; interviews met Oor, de Volkskrant en na mij zullen Vrij Nederland en het NRC nog volgen. En passant heeft hij ook nog een studio-optreden voor 3voor12, waarna hij door zal gaan naar Brussel voor eenzelfde interviewronde. The Veils zijn 'hot' of men verwacht in ieder geval dat ze dat binnenkort gaan worden. Bron van al het opgetogen geroezemoes zijn de optredens die the Veils hebben gedaan waarbij ze hun nieuwe materiaal hebben getest op publiek. De combinatie van hun vorige cd The Runaway Found met nummers van de nog uit te komen cd Nux Vomica is goed gevallen bij pers en publiek. Zanger, componist en gitarist Finn Andrews heeft de vorige band ontslagen (zelf houdt hij tijdens het interview consequent vol dat ze 'uit elkaar zijn gegaan') en samen met zijn nieuwe band zal hij deze zomer o.a. optreden op Lowlands, waar ook de cd Nux Vomica gepresenteerd zal worden.

Ook voor File Under is een half uurtje ingeruimd voor een gesprek met de spil van the Veils. Bij binnenkomst is de eerste indruk die hij maakt die van een gekwelde ziel. Finn Andrews is een jonge jongen. Lang, erg mager en een beetje bleekjes. Hij heeft een grote hoed op. Ik krijg een slap zweethandje. Hij heeft een redelijk zachte stem en zijn ogen en gedachten dwalen alle kanten op tot hij de draad weer terug heeft gevonden.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Interview | Kyka | Lowlands 2006 | 17 augustus 2006 - 23:42 | reacties (1)

"Jij, CDs branden?," zegt mijn vriendin op een vragende toon tegen me. "Ja, de nieuwe van Pfaff is alleen te downloaden via het internet. Voor de grove prijs van wel 5 Euro trouwens. Ik luister echter graag muziek op de stereo-installatie en niet op de pc. Vandaar," antwoord ik. Bij de nieuwe Pfaff hebben we het eigenlijk over Bas Jacobs. Jacobs is één van de personen achter That Dam! Records. Een label dat toegevoegd aan of los van hun magazine al de nodige releases op de markt heeft gebracht. Hieronder ook eerdere albums van zijn eigen band Pfaff. De 2006-versie van Pfaff heeft een behoorlijke update ondergaan: de twee drummers zijn vertrokken, Alice Bron (ex- The Riplets) is ervoor in de plaats gekomen, gitarist en zanger c.q. schreeuwlelijk Jacobs is gebleven. Het resultaat op How To Explain De Flipstand To A Friend lijkt op het eerste gehoor wat minder te "garagerocken" dan de voorganger Berliner Blick/Che Fa Da Se Fa Per Tre, maar als je goed luistert klinkt het nog steeds gemeen vuig. Als je bovendien de teksten beluisterd hebt dan is er weinig veranderd. Pfaff is nog steeds Pfaff.

Relevant is het om te weten dat "De Flipstand", behalve een bijzonder succesvol, maar nooit expliciet uitgelegd standje dat in Ik Jan Cremer gebezigd wordt, ook een single van diezelfde Jan Cremer was. Waarmee de link gelegd is met de nieuwe band van Jacobs: The Ik Jan Cremers. Jawel. Zij brengen een debuutalbum uit getiteld Bowling With The Cremers. Dit is geen laken van een ander pak, want ook dit kwartet zoekt het in vuige rock. De songs hebben wel wat meer structuur, maar het piept en knarst nog genoeg. Het geheel is wel wat gevarieerder, maar werkt nog steeds toe naar het doel om prachtig te scoren en weer vol energie verder te gaan naar het volgende doel. Liefhebbers van de muziek van Jacobs komen dus voldoende aan hun trekken, al hadden de cds met beide nog geen van een half uur van mij wel wat langer mogen duren. Pfaff komt aan het eind van het jaar of begin volgend jaar trouwens alweer met een opvolger. Ondertussen gaat Jacobs naar Londen verhuizen. Ik ben benieuwd welke wegen het nog meer op kan gaan met deze (garage)rocker met een goed hart voor de muziek.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Ewie | 27 juli 2006 - 13:45 | reacties (1)

Van leuke geluidjes krijg ik nooit genoeg. En van popmuziek ook niet. En van de combinatie van die twee kan ik soms gillend gek van enthousiasme worden. Daarom beloofde de omschrijving van The Only Thing I Ever Wanted van Psapp veel, heel veel goeds. Muziek met alle instrumenten die je maar kunt vinden. Muziek met alles wat je maar kunt vinden. En van dat alles dan een instrument maken. Gooi er een eenvoudige, zwoele vrouwenstem tegenaan en op papier zou dit zomaar mijn persoonlijke next big thing kunnen zijn. Bovendien is het al de tweede plaat; als deze mooi was, ging ik direct op zoek naar de eerste. Razend benieuwd gooide ik het schijfje in de cd-speler. Eerst bij de platenboer. Na twee nummers had ik het gehad. Het was dan weliswaar popmuziek met geinige ritmes, maar die klonken al bijna naar een soort wereldmuziek en dan richting de lounge. Daar hou ik de klanten niet mee binnen dacht ik. Thuis nog maar eens proberen. Och, ik had wat overdreven, maar ik snap wel waarom ik het plaatje met wereldmuziek associeerde. De ritmes, opgebouwd uit alle mogelijke tik-, klik-, tak-, klak-, tok- en klokgeluiden, zweven als een soort mantra door elk liedje heen en worden opgeleukt met hier en daar wat effecten. Ik kan me voorstellen dat je je kunt laten vervoeren door de stem van Galia Durant, maar door haar monotonie en haar ingehouden manier van zingen balanceert deze zeer instabiel op het randje van saaiheid (en valt ie er voor mij te vaak vanaf). Daar waar de liedjes wat kaler en ingetogen zijn, is de plaat op zijn sterkst en pas daar dwaalden mijn gedachten af. Dat er de mogelijkheid tot veel soorten geluid is, betekent niet dat je alle mogelijke soorten geluid ook moet gebruiken. Een krakende trap, een grindpad en een deur, vroeger, toen er nog hoorspelen op de radio waren, was het ook behelpen. Maar behelpen levert vaak heel mooie dingen op. Of gewoon: less is more.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Jnnk | Lowlands 2006 | 26 juni 2006 - 09:00 | reacties (0)

De drie mooiste cd's van de afgelopen tijd zijn die van Johan, Eagle Seagull en Midlake. Bij de eerste twee zijn het maar een paar liedjes die het hem doen, maar die zijn dan wel zo essentieel dat ik ze iedereen zou willen aanraden. Het tweede album van Midlake is daarentegen een heel andersoortig beest. Een conceptalbum, bijna, dat je compleet zou kunnen zien als een zesgangenmenu van telkens fruit, zuivel en salades. Midlake maakt namelijk de perfecte alternatieve popmuziek, met sterke melodieën, ingehouden zang met hemelse koortjes, een niet te aanwezige piano en bij tijd en wijle een scheurende gitaar. Ergens tussen Mercury Rev en The Divine Comedy in dus (ze toerden ook met The Flaming Lips) , hoewel de band nota bene uit Texas (!) komt. Erg bijzonder. Aan een snottermoment is ook gedacht; in het nummer "Branches" maken de raadselachtige lyrics opeens plaats voor oprechte wroeging, als Tim Smith bekent dat een relatie is uitgegaan net voor de bruiloft ('she won't have me') en troost zich met de regel 'It's hard for me, but I'm trying'. Veel moois op deze plaat dus. Ik wist al dat collega-FU-schrijver Andre helemaal week wordt van dit album en het lijkt me ook echt iets voor baas-van-favoriete-platenzaak Peer. Alleen voel ík me ergens domweg te jong voor deze plaat. Ik vind Midlake bijna té lief. Zoals een vriendin vandaag tegen me zei: sommige dingen in het leven zijn leuker als je niet precies weet waar je naar op zoek bent. Midlake is als een ijscoman die je achtervolgt, als een relatie waarin je nog al je vrijheid hebt, of als een terras waar alleen maar supermodellen langslopen. Het klinkt wat zeikerig, maar ergens denk ik dat Midlake met wat meer spektakel nég een betere plaat had kunnen maken, hoe mooi dit Trials Of Van Occupanther ook al is.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Motel Mozaique 2007 | Stonehead | deBeschaving 2011 | 11 juni 2006 - 09:27 | reacties (4)

Het is misschien een manke vergelijking, maar deze tweede plaat van Archie Bronson Outfit deed me echt vreselijk aan De Dijk denken. Ik kwam er een tijd geleden namelijk achter dat alle nummers van De Dijk berusten op herhaling. Ik noem een 'Dansen, dansen, dansen. Dansen, dansen, dansen', een 'Bloedend, bloedend ha-hart', een 'Weet niet wat 'ie mist, weet niet wat 'ie mist, een man weet niet wat 'ie mist', een 'Ik kan het niet, ik kan het niet. Ik kan het niet, ik kan het niet', en natuurlijk niet te vergeten de 'Mag het licht uit, mag het licht uit, mag het licht uit'. Ook Archie Bronson Outfit heeft op (en de titel zegt het al) Derdang Derdang last van het ik-ben-bang-dat-je-de-poezie-niet-inziet-van-onze-tekst dus-herhaal-ik-de-boel-even-voor-het-gemak. Ik noem een 'Dart for my sweetheart, dart for my sweetheart. Nanananana, dart for my sweetheart, dart for my sweetheart', een 'Got to, got to, get to get, got to, got to, get to get. Your eyes, your eyes, your eyes', een 'Your fat cherry lips, your fat cherry lips, your fat cherry lips', tot en met de 'aaa-hahaha-hahahahaa, aaa-hahaha-hahahahaa, aaa-hahaha-hahahahaa' in het refrein van "Jab Jab". I rest my case. Dat wil niet zeggen dat dit bluesy rocky album niet smaakt. Neen, neen, driewerf neen! Het smaakt prima! Want buiten de hoge meezingbaarheidsfactor, heeft Derdang Derdang met zijn heerlijk hoge stampgehalte, de fijne koortjes, het schrijndende stemgeluid van de zanger en de slepende snaren helemaal geen vulkaan nodig.

# |

|

| Annafranil | Crossing Border 2006 | 20 april 2006 - 20:39 | reacties (0)

Ik schrijf graag in een rustige omgeving. Soms is het dan ook lastig om thuis een recensie te schrijven. Dit komt bijvoorbeeld door onze twee katten van nu vier maanden oud. Het ene moment liggen ze vredig tegen elkaar aan te slapen. Op het andere moment is er een gevecht gaande waarbij gebeten, gekrabd en door de woning gerend wordt. Het hoesje van de cd van Sir Dark Invader vs. the Fanglord met het duiveltje en de hellerijder suggereert dat er een fel gevecht gaande is. Aan de ene kant is daar Sir Dark Invader alias Richard Buckner, aan de andere kant is dan the Fanglord alias Jon Langford. De eerste zou je kunnen kennen van zijn onder eigen naam opgenomen alt.country platen, de tweede van de punkrockband the Mekons. Het lijkt een grote tegenstelling, maar de negen liedjes met een totaal van een half uur die het duo in 2002 opnam vormen een prettig geheel. Minder prettig was het dat er geen platenmaatschappij gevonden kon worden die het uit wilde brengen. Dit is vreemd, want de mix van folk, alt.country en rock kon best eens bij een breed publiek in de smaak vallen. Zo gaan mijn gedachten naar al die mooie platen die uitgebracht zijn door Richard Thompson, Will Oldham, Ryan Adams en The Pogues. Toch hebben de heren samen genoeg klasse in huis om hun eigen muzikale weg te vinden die ook andere wegen opgaat dan hun eigen werk. Mijn katten zijn elkaar nu overigens aan het schoonlikken. Ze hebben de vrede even getekend. Het baasje kon dan ook even rustig deze recensie schrijven. Ik zal ze zo eens belonen met een lekkere bak kattenvoer.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Ewie | 05 november 2005 - 12:29 | reacties (1)

Ik sjok naar het koffiezetapparaat dat in een hok verderop in de gang staat voor mijn zoveelste portie van de dag. Dubbele portie, extra sterk, klontje suiker, wolkje melkpoeder. Ik sjok terug. Aangekomen bij mijn kamer waar ik nog steeds alleen zit is de deur dicht. Ik weet zeker dat ik dat niet gedaan had. Door het sleutelgat waar geen slot in zit klinkt harde muziek. Ik weet zeker dat ik het volume niet zover opgevoerd had. De cd heb ik wel zelf opgezet: zZz's langverwachte debuut The Sound of zZz. Ik doe de deur open. Achter mijn bureau zit een collega. Hij zit te neuzen in de stapel cd's op mijn bureau. Ondertussen hij met zijn hoofd te knikken en zijn voet te tappen op de maat van zZz. Hij heeft het duidelijk naar zijn zin. "Cool hè", zeg ik. Hij kijkt op. "Ja man, dit is vet!" Het is raar een dikke veertiger dit te horen zeggen. "Alsof ze Jim Morrison opgegraven hebben in Parijs, gebakken hebben in oud bakvet in een smoezelige cafetaria en hij in zijn krokante korstje nu opgebaard ligt midden in een kerk die gesloopt moet worden, maar wonder boven wonder toch nog kan zingen. Ondertussen ramt de organist voor de laatste keer op het toch al half vergane orgel en zorgt het opgejutte publiek voor machinale beats door in de maat de banken te slopen alsof het de Oude Galgenwaard is". Hij kijkt me verbaasd aan. "Hoe kom je daar nou weer bij?", vraagt hij. "Ik heb geen idee", zeg ik, "Dit beeld spookt al dagen door mijn hoofd". Ik neem een slok koffie en ga weer werken.

# |

|

| Crossing Border 2006 | Lowlands 2005 | Storm | 23 mei 2005 - 20:26 | reacties (4)

Heremetijten wat een kontkruiperij was het weer tijdens het songfestival afgelopen weekend. De Oost-Europese vriendjespolitiek deed het weer donders goed. En dan ook eens grotendeels met van die muziek die je het liefst zo doortrekt tijdens een wc-bezoek. Zelfs met het geluid uit hoorde je nog hoe stuitend slecht sommigen waren. Eigenlijk werd de hele Balkan-hoek daar te kijk gezet, want d'r komt namelijk best wel goede muziek uit die contreien. Dat blijkt wel op O Manus van Parne Gadje. De muziek klinkt dan wel alsof de muzikanten zo uit de straten van een willekeurige Balkan-metropool getrokken zijn, Parne Gadje bestaat gewoon drie jongens uit ons kikkerlandje en één From Down Under. Parne Gadje betekent dan ook niet voor niets witte niet-zigeuners. Marc Constandse zingt, in mijn oren, als een geboren Rroma. Eigenlijk hoor je dat hij een Nederlander als hij in het Engels gaat zingen. Zijn stem en bandeon zijn het stralend - hmmm is dat wel het goede woord - middelpunt in veelal hartverscheurende uptempo nummers, een combinatie van traditionals uit de diverse balkanlanden en hedendaagse liedjes. Begeleid door niet allerdaagse instrumenten als de fietsbandbas en de velofoon. Als ik het voor het zeggen had, wist ik wel wie ik volgend jaar zou uitzenden naar de Oekraine. Nee, ik doel niet op Tatjana (immers billen, borsten én oost-europees) zoals elders reeds werd gesuggereerd....

# |

|

| Crossing Border 2006 | Storm | 18 mei 2004 - 18:43 | reacties (0)