Wie slecht is in het maken van keuzes en geplaagd wordt door een brede smaak had kende slechte momenten tijdens de eerste anderhalf uur van de derde dag van Crossing Border. Ik was dus een van hen. Maar vandaag mooi op tijd. Alleen: waar moest ik gaan kijken? Vic Chesnutt met zijn begeleidingsband Your Mamas Ass, iLiKETRAiNS, Fuck The Writer, Buffalo Tom of Tiny Vipers! Ondoenlijk om een keuze te maken. Ik besluit maar bij het begin te beginnen en te zien waar het schip strandt: Vic Chesnutt

In de grote zaal waar hij optreedt is het veel rustiger dan ik verwacht had. In mijn wereld verdient Vic volle zalen. Zalen van Ahoy-formaat, maar dan wel een met goede akoestiek. Het blijkt dat er midden in de zaal ook nog een rijtje schrijvers zit die alleen maar komen voor het 'voorprogramma' van Vic, Slam Poetry-winnaar Krijn Peter Hesselink. Tot mijn verbazing nemen ze niet eens de moeite om één of twee nummers van Vic mee te kijken. Dom, want Vic ontroert en speelt met Your Mama's Ass een intense gig waarin hij nummers van het dit jaar verschenen North Star Deserter combineert met ouder werk dat aangepast is voor deze speciale setting. Schitterend. (Storm)

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2007 | Jnnk | Storm | 25 november 2007 - 18:12 | reacties (5)

Op de tweede dag van Crossing Border is het drukker dan op de eerste. Dat merk ik aan het aantal mensen dat op tijd is voor de eerste optredens. Okkervil River is een van die eerste optredens en is na veel media-aandacht naar aanleiding van zijn album The Stage Names al snel relatief groot geworden. Het zaaltje waar de band speelt is eigenlijk al te klein voor de band. Veel mensen lopen acht trappen op om teleurgesteld de enorme rij bij de ingang van het zaaltje, Het Paradijs, te zien. Wij ook. Als ik Andrew Bird zie weet ik niet zeker of hij het is. Ik zeg niks tegen hem, maar dat had ik wel moeten doen. Ik verheug me al op vanavond. Vriendlief heeft naast hem staan plassen, dat schept een band. Vic Chessnutt rolt ook al vrolijk rond. Ook de artiesten zijn blij om op dit festival te zijn. (jnnk)

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2007 | Jnnk | Storm | 24 november 2007 - 23:24 | reacties (1)

Gulzig etend en steeds naar de klok kijkend zit ik aan tafel. Ik móet op tijd zijn op Crossing Border. De openingsact van de tweede avond is Anja Garbarek en dat mag ik, met heur laatste plaat op 1 in mijn jaarlijstje van 2005, niet missen. Anja treedt maar weinig op en nog minder in Nederland. Dus ik móet de trein halen en dat lukt. Alleen besluit de aansluitende trein in de richting van Den Haag waar ik in volle vaart inspring op zijn dooie gemakkie richting de regeringsstad te gaan. Te laat dus in Den Haag. Het wederzien met jnnk en Het Meisje verzacht de pijn genoeg natuurlijk. We moeten anders dan voorgaande jaren. Crossing Border is dit jaar niet in het Theater aan 't Spui, maar in de combinatie Koninklijke Schouwburg / Nationale Toneel Gebouw. (Storm)

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2007 | Jnnk | Storm | 23 november 2007 - 23:38 | reacties (2)

"I'm easily bored by life"
De proef op de som, een gat in de markt of gewoon een heel erg goed idee? Woensdagavond sprak de Vlaamse popjournalist Serge Simonart met Rufus Wainwright tijdens Crossing Border. Het gebeurde in de tent, Theater Cuatro, die speciaal voor het festival op het Korte Voorhout in Den Haag is neergezet. Wiebelende stoeltjes, heel dicht tegen elkaar aan, zorgden voor een bijzondere sfeer onder de fans van Rufus Wainwright die een kaartje hadden weten te bemachtigen.

Het was er erg intiem. Ik schaar mezelf niet onder de grootste fans, maar ik hou wel heel erg veel van Rufus - iedereen mocht Rufus zeggen - en zijn muziek. Uiteraard vooral zijn muziek, want ik ken Rufus niet. Niemand daar, denk ik. Toch ging het over een bezorgde bos rozen in de kleedkamers, hoe het de dag ervoor in de Heineken Music Hall was geweest, hoe het bij Paul de Leeuw ging - komend weekend op tv - en hoe enorm fan iedereen wel niet was. Bovendien staat er een piano, versterkt, en dat valt iedereen op...

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2007 | Jnnk | 22 november 2007 - 10:54 | reacties (1)

Ik liep in Den Haag door de stad. Een beetje in gedachten verzonken, waardoor mijn blik eerder viel op de draagtassen van de mensen dan op de mensen zelf. Daardoor zag ik ook de tas van selexyz verwijs - huisstijl, alles zonder hoofdletters leerde ik toevallig deze week. Dat lichte groen met rood. Die herkenbaarheid hebben ze op zich snel voor elkaar na de naamsverandering. Voor het eerst, echter, zag ik op de andere kant iets anders: het prachtaffiche van Crossing Border.

Deze week ook voor het eerst bij Ster & Cultuur op tv. Al even bovenaan verwerkt in de header van deze site. Het affiche is een tekening van de Schotse schrijver Alasdair Gray, die al zijn boeken van eigen tekeningen voorziet en uiteraard aanwezig is op een op voorhand al fantastische editie van Crossing Border, het festival dat muziek en literatuur naast elkaar programmeert, zonder dat deze twee elkaar écht - lees: geforceerd - hoeven te crossen.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2007 | 05 november 2007 - 23:23 | reacties (0)

Soms is een rockgroep een kleine familie waarbij de leden niet alleen samen muziek maken, maar ook lief en leed met elkaar delen. Andere bands spelen misschien alleen samen om creatieve redenen en er zullen ook wel heel wat bands zijn die bij elkaar zijn (en blijven) om commerciële redenen. Het lijkt me zo dat de eerste soort het langste bij elkaar blijft, want bij hun gaat het niet alleen om de muziek of om het geld. Volgens mij is Akron / Family zo'n muzikale familie. Aan de naam te zien, zou je het in ieder geval kunnen zeggen en hun muziek is nog een veel sterkere aanwijzing voor die conclusie. De meeste songs op hun nieuwe cd klinken alsof het opnemen een gezellig familiegebeuren was met veel samenzang en soms een fantasierijke combinatie van instrumenten en melodieën. Ik heb dat gevoel het sterkste bij de langere songs zoals "Ed Is A Portal" en "These's So Many Colors". "Of All The Things" is ook zo'n lang nummer en hierbij kreeg ik even het gevoel dat ik naar Frank Zappa and the Mothers of Invention zat te luisteren. Dat geldt trouwens ook voor sommige delen van "Lake Song/New Ceremonial Music For Moms", het vierde lange nummer. Love is Simple is het derde album van Akron / Family . Of eigenlijk het vierde want hun discografie bevat ook nog een split-album met Angels of Light , de band van Michael Gira, ex-Swans en eigenaar van het Young God label. Soms trekt een van de leden van de familie zich even terug en dan krijg je meer ingetogen nummers als "Crickets" en "Pony's O.G.", maar gelukkig is de invloed van de familie groter. Ik houd niet van familiefeesten, maar ik zou best een feestje met Akron/Family willen meemaken.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Heet Stof | 23 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

Men spreekt van een belofte. Men spreekt als altijd goed over de Belgen. Nu ook. Dez Mona is de naam, Gregory Frateur is het genie. Of nou ja, genie... Bij artistieke releases heet degene met de belangrijkste rol nu eenmaal vaak een genie. Mits een goede release, natuurlijk. Nu weet ik nog niet precies wat ik van Moments of Dejection or Despondency vind, maar ik vind het in elk geval een knappe en intrigerende plaat. Het woord 'vaudeville'valt, en dat heeft niet alleen te maken met het rauwe accordeonspel van Roel van Camp (DAAU), maar ook met de prachtige stem van Frateur, die vergeleken wordt met die van Gavin Friday en Antony, en waar ik vooral in uithalen ook wel iets terughoor van Brett Anderson. En net zoals bij genoemde zangers laveert deze gepassioneerde, hartverscheurende stem ook tussen hoop en wanhoop. Dat doet de muziek ook. Vanuit een jazz-achtergrond brengt het vijftal een mengsel van duistere popmuziek, traditionele folk, genoemde vaudeville en hier en daar zelfs musicalachtige composities met waanzinnige hoogtepunten. Niet echt met iets te vergelijken. Wennen, maar meer dan een kans waard. Niet luisteren tijdens uw jaarlijkse herfstdip: u zakt er zeker dieper in. Maar wie weet, misschien komt u er wel krachtiger uit. Want erger dan bij Dez Mona, dat kan bijna niet, maar u ziet er ineens wel de schoonheid van in.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Eurosonic / Noorderslag 2008 | Jnnk | 10 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

Ik vermoed dat het oorspronkelijk de bedoeling van Flip Kowlier was zijn nieuwe cd De Man van 30 te noemen. Maar Flip is een druk bezet man en was niet in staat om nog voor zijn 31e deze cd in de schappen te krijgen. Komt goed uit, want een titel met een knipoog zoals De Man van 31 past hem beter. Sinds In De Fik (2004) zat Kowlier allesbehalve stil. Hij trouwde, schreef twee boeken, nam een plaat op met 't Hof van Commerce en singles met Michael Franti en Gabriel Rios ("What's this?") en de Ex-Drummer live band ("De Grotste Lul Van't Stad"). Die twee singles waren in België aardige hits, maar deden net als zijn albums in Nederland te weinig. Deze Izegemse ereburger verdient een veel beter lot. Want alhoewel hij geen grootse zanger is, is hij wel een zeer innemende. Dat komt niet alleen door zijn prachtige en vrijwel onverstaanbare taaltje. Nee, zijn liedjes zelf zijn van uitstekende kwaliteit. Een in de basis doodsimpel liedje zoals het mijmerende titelnummer ontroert in al zijn eenvoud. Maar Flip kan veel meer en geeft bijvoorbeeld met Gabriel Rios op gitaar een Caribisch tintje aan "El Mundo Kapotio", een instant meezinger. Ik hoop dat De Man van 31 hem in Nederland meer waardering brengt, maar vrees dat daarvoor eerst het Vlaamse Gewest geannexeerd zal moeten worden.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Storm | 05 oktober 2007 - 20:23 | reacties (0)

Een wonderlijk man is het, die Vic Chesnutt. Het aanbod om een interview met hem te doen, in het kader van de promotie van zijn nieuwe plaat Noth Star Deserter, greep ik dan ook met beide handen aan. Want ik ben er benieuwd hoe de man in werkelijk is. Zijn platen kan ik namelijk dromen. Tien had hij er inmiddels al uit en alle tien verschillen ze van elkaar. Dat komt vooral omdat Chesnutt zeer geliefd is bij zijn mede-artiesten en ze in rijen van tien gereed staan om hem te helpen met de platen. Die overigens wel blijven klinken als Vic Chesnutt-platen. Dus singer/songwriter met een rauw, soms macaber, maar altijd humoristisch randje. Voor North Star Deserter toog Vic naar de Hotel2Tango-studio in Montreal waar de artiesten van Constellation platenlabel (GY!BE, A Silver Mt. Zion and the Tralala Band) hun werk op nemen. En die laatste band leverde ook een substantiële bijdrage, naast o.a. Guy Picciotto (Fugazi). Het resultaat is een fenomenale plaat die op het ene moment klinkt als een ingetogen Vic Chesnutt-plaat en op de andere moment als een plaat van A Silver Mt. Zion, met een *goede* zanger, die nummers van Vic Chesnutt spelen. De kracht zit'm vooral in de afwisseling en doet mij afvragen of Vic ook niet gewoon op de volgende A Silver Mt. Zion plaat mee moet doen. Ik riep vorige week al eens plaat van het jaar, maar ik had niet gedacht dat die plaat zo snel van zijn positie afgestoten zou gaan worden. Kortom, voor alle liefhebbers van Americana en post-rock en gewoon steengoede muziek: Kópuh! Het interview ging overigens helaas niet door, maar ik mag in de herkansing omstreeks Crossing Border. Daar komt Vic spelen, met de meeste jongens die meedoen op dit album. Ik sta vooraan!

# |

|

| Crossing Border 2007 | Gr.R. | 11 september 2007 - 16:23 | reacties (1)

Een kliekjesverzameling schijn je het niet te mogen noemen, eerder de afronding en afsluiting van een periode. Die periode begon in 2002 met de debuutplaat Spinvis (waar we achteraf de titel 'verpletterend debuut' aan kunnen geven) en eindigt met Dagen van Gras, Dagen van Stro. Tussen die twee volwaardige albums verschenen meer stukken, die niet eerder verzameld werden. Kleine en minder kleine projecten, niet groot genoeg voor een volledige cd, maar te belangrijk, mooi of interessant om te vergeten (de associatie met dat ene liedje op die debuutplaat mag je hier zelf invullen). Zo vonden we het titelnummer terug op een splitsingle met LPG en het hoogtepunt "Wespen op de appeltaart", gemaakt voor een club van psychiatrische inrichtingen, op de single "Flamingo". Een ander hoogtepunt is de bewerking van France Gall's 'Poupée de Son'. In het gebruik van dynamiek doet het bijna denken aan Mogwai. Een andere bijzondere track is "Alles in de wind", het kinderliedje. Hier gezongen door zoonlief Gideon (met een Kinderen-Voor-Kinderen-accent, dat dan weer wel), maar mede door de begeleiding wordt het bijna eng en roept het associaties op met de rijmpjes die je weleens vindt in klassieke horrorsprookjes. Geen kliekjes dus, maar een soort reprise van de periode 2002-2007 waarin allerlei losse stukken nog eens verzameld zijn. Het doet vooral uitzien naar de nieuwe plaat die voor 2008 beloofd is.

# |

|

| Crossing Border 2007 | DubbelMono | 22 augustus 2007 - 09:23 | reacties (5)

In mijn jonge jaren ben ik fan geweest van verschillende bands. Rond mijn vijftiende waren dat Shocking Blue en The Sweet, daarna volgden bijvoorbeeld Golden Earring en The Eagles. Behalve The Kinks en ook wel The Beatles, zijn er weinig bands waar ik al sinds mijn jeugd naar luister. Sinds ik een jaar of achttien was, ben ik geen fan meer van een bepaalde band geweest. Vanaf dat moment luisterde ik naar bepaalde soorten muziek. Toch zijn er ook nu wel eens bands die ik ontdek en die ik zo goed vind dat ik er meer van wil horen. Een jaar of twee geleden hoorde ik voor het eerst een nummer van de Texaanse band Okkervil River. Dit nummer was "For Real" van de cd Black Sheep Boy en ik vond het direct een prachtige song. Van deze cd heb ik een aantal maanden geleden de zgn. Definitive Edition heruitgave gekocht en ongeveer tegelijk verscheen de prachtige single "The President's Dead". Sinds dien zou je mij een fan van deze band kunnen noemen. Nu heeft Okkervil River weer een nieuw album uit en The Stage Names is ook weer een uitstekende aanwinst voor mijn cd-verzameling. Frontman Will Sheff maakt met Okkervil River hele mooie songs. Ze zijn dan wel niet altijd even vrolijk, maar dit nieuwe album bevat ook enkele opgewektere songs. Dat hoor je al direct aan openingstrack "Our Life is Not a Movie or Maybe". De tekst is misschien wel niet zo vrolijk, maar het is in feite gewoon een heel leuk liedje. Ik heb ook voor het eerst sinds lange tijd weer eens teksten meegelezen tijdens het luisteren van de cd. De teksten zijn al net zo interessant als de melodieën. Er staan bijvoorbeeld nog meer van die up-tempo songs met donkere teksten op dit album. Zoals die twee andere met lange titels "A Hand to Take Hold of the Scene" en "You Can't Hold the Hand of a Rock and Roll Man", maar ook "Unless It's Kicks". Het leukste nummer heeft gelijk de leukste tekst. In "Plus Ones" hebben ze bekende songtitels met getallen verwerkt. Bij die getallen tellen ze dan één op en dan krijg je bijvoorbeeld '8 Chinese Brothers', '100 Luftballoons', '51 Ways to Leave Your Lover', '9 Miles High' en 'TVC16'.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Heet Stof | 19 augustus 2007 - 09:24 | reacties (2)

Er zijn een hoop bandjes waar ik in de loop der jaren mijn hart aan verpand heb, maar zelden heb ik zoveel geluisterd naar een bandje als naar Buffalo Tom. Vooral Sleepy Eyed en Big Red Letter Day gingen erin als God's woord in een ouderling. Toch had ik, in die tijd, om een of andere vage reden, de band nooit live zien optreden. En ik had alle hoop daarop al laten varen, totdat er ineens geruchten verschenen dat Jankovitz zijn bandje nieuw leven in had geblazen. Medio vorig jaar werden de geruchten werkelijkheid en stond de band ineens in W2, in Den Bosch, of all places. Een omissie moest opgelost worden en aldus beleefde ik een gedenkwaardig optreden. Buffalo Tom speelde als nooit tevoren en dat was best knap omdat het zo godvergeten heet was in W2, dat je de zaal zowat uitdreef. De jongens lasten dan ook een pauze in, halverwege het optreden, omdat ze het even niet meer trokken. Tijdens dat optreden werden al een aantal nieuwe nummers gespeeld, die nu uitgebracht zijn op een nieuwe plaat: Three Easy Pieces. En het is wederom een feest der herkenning. Dertien pareltjes, met alle vertrouwde Buffalo Tom kenmerken. Het voelt als thuiskomen. Helaas zit er geen "I'm Allowed" of "Taillight Fade" bij, maar het kan ook niet altijd feest zijn. Voor het eerste reguliere album sinds 9(!) jaar vind ik dit allang prachtig. En dan hebben de heren ook nog wat om naar te streven voor hun volgende albums?

# |

|

| Crossing Border 2007 | Gr.R. | 15 juli 2007 - 08:54 | reacties (3)

"Keep The Aspidistra Flying" is een boek geschreven door George Orwell. Het gaat over een succesvolle copywriter die besluit om de zekerheid op te geven om vervolgens gedichten te gaan schrijven. Daar is vrouwlief het niet mee eens. Ik zal er eerlijk bij zeggen dat ik het boek noch de gelijknamige film heb gezien, maar ik kan me wel voorstellen wat Fuck The Writer alias Emil van Steenwijk dreef om zijn album Keeping The Aspidistra Flying te noemen. De muziek is namelijk alles behalve toegankelijk. Er wordt uit heel veel bronnen geput: lo-fi, psychedelica, rock, singer-songwriter, alt.country, folk, electro en ik vergeet vast nog wel wat stromingen. Toch past alles wonderbaarlijk goed bij elkaar. Fuck The Writer doet me sterk aan het solowerk van John Frusciante denken. De liedjes lijken eenvoudig, maar zitten geraffineerd met behulp van vele loops in elkaar. De liedjes zijn eigenwijs, maar hebben stuk voor stuk iets te vertellen. Van Steenwijk doet het grotendeels solo, maar voor de cello, trombone en wat vocalen schakelde hij anderen in. Fuck The Writer is er niet voor de vrolijke noot in muziekland, de melancholie straalt er vanaf. Vrolijk word ik er dan ook niet letterlijk van, maar figuurlijk wel. Het is namelijk een geslaagd album van een man die met zijn tweede album een vet visitekaartje af gaf. Hij stond onlangs nog op Motel Mozaïque en zal samen met labelgenoot Awkward I de podia gaan betreden o.a. tijdens de Popronde. Ga het zien als ze in de buurt zijn of beter kopen deze schijf. Eigenwijze Nederlanders die daar reden toe hebben, daar kunnen we er niet genoeg van hebben.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Ewie | 10 juli 2007 - 08:54 | reacties (1)

Er zijn weinig dingen die ik irritanter vind dan dat ik wanneer ik een liedje hoor, vrij zeker weet dat ik het eerder gehoord heb, maar niet meer kan traceren hoe, wat, waar en wanneer voor het eerst. Zelfs niet met behulp van the allmighty Google. Het gebeurde me met "Lost and Found", het vijfde nummer op Open Field. Dat is de eerste cd die ex-Concretes-zangeres Victoria Bergsman onder de naam Taken by Trees uitbrengt. Het frustrerende is dat het nummer geschreven blijkt te zijn door Camera Obscura-genie Tracyanne Campbell en het dus best goed kan zijn dat ik het inderdaad eerder elders gehoord heb. Maar hoe ik ook zocht, ik kan nergens de bron van mijn herkenning vinden. Het irriteerde me zo dat ik op een gegeven ogenblik bijna niet meer kon genieten van de rest van de liedjes van Victoria. Een beetje dom is dat wel, want daar is Taken By Trees veel te leuk voor. Zonder het te weten ken je overigens Victoria hoogstwaarschijnlijk al. Ze speelde de vrouwelijke rol in "Young Folks", het hele fijne singletje van Peter, Björn & John. Dat is ook een beetje de richting waarin je moet denken als je je voor wilt stellen hoe Taken By Trees klinkt. Al zijn de liedjes van Victoria wel melancholischer van toon dan die van het drietal. Een beetje alsof ze gedrieën Victoria hebben laten zitten. Niets is minder waar, want Björn Yttling wordt uitvoerig bedankt in de credits voor zijn hulp bij het opnemen van Open Field en John Eriksson speelt ook mee. Alleen Peter ontbreekt. Zal hij dan de dader zijn?

# |

|

| Crossing Border 2007 | Storm | 01 juli 2007 - 20:24 | reacties (1)

Lachend poseert hij in het boekje van zijn nieuwe cd Release The Stars in een custom made Lederhose met de initialen RW erop. Hij vindt het niet erg om campy gevonden te worden, die Rufus. Bij de cd zit ook een klein briefje dat de release van de dvd van Rufus zijn concerten waarin hij Judy Garland vertolkt aankondigt. Onder de naam Rufus Wainwright staat 'World's Greatest Entertainer'. Hij is zeker niet bescheiden, die Rufus Wainwright, zou je in eerste instantie zeggen. Het kaartje is echter slechts een verwijzing naar de oorspronkelijke poster voor de Judy Garland- Carnegie Hall concerten uit 1961, waarop precies hetzelfde stond. Toch is het wel degelijk iets om naar uit te kijken, het enige concert dat Rufus Wainwright in Groningen geeft op 5 juli. Want Release The Stars is een plaat die zich alleen maar leent om in superlatieven beschreven te worden en om live nóg mooier te blijken. Rufus' vorige vier cd's lijken allemaal onderdeel te zijn geweest van zijn queeste naar balans in het Rufus Wainwright-geluid. Dat heeft hij met Release The Stars nu gevonden. Alleen al voor het openingsduo "Do I Disappoint You" en "Going To A Town" zou je 'em vijf sterren willen geven, zo mooi. Zonder gêne en met open vizier gaat Rufus het gevecht aan met hen die spugen op bombast en barok. Hij wint dit gevecht met gemak en steekt zijn tong uit naar mainstream. Alsof hij wil zeggen: 'Zo kan het ook hoor!', strooit hij met mooie melodietjes en zet zonder blikken of blozen een peloton strijkers. Zelfs als een nummer er totaal niet om vraagt pakt het toch prachtig uit. Toch kan hij ook als een blad aan de boom omslaan tot een eenzamer crooner die soepel jonast met zijn stembanden en de ingetogen maar rijke begeleiding eigenlijk helemaal niet nodig heeft. Net zo gemakkelijk switcht hij van politiek beladen teksten waarin hij zijn gal spuw over Amerika, naar dubbelzinnige teksten over zin (vermeende) onenightstand met Killers zanger Brandon Flowers. Rufus Wainwright: 'World's Greatest Entertainer'. Het zou zo maar kunnen. Prachtvol.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Storm | 30 mei 2007 - 20:25 | reacties (6)

"Being really good makes you really sensitive"
Loney, Dear is Emil Svanängen. Emil Svanängen is Loney, Dear. Daar is geen speld tussen te krijgen. Hoewel hij op het podium mensen om zich heen heeft verzameld, blijft Emil een eenmansband. Hij bepaalt. Hij is de muzikant. Hij is de band. Hij is de muziek. Ik spreek de Zweed in het café van Doornroosje, vlak voor het optreden dat hij er 's avonds zal verzorgen. "Het maakt me niet zoveel uit of ik beroemd en bekend ben, als mijn muziek maar rondzingt."

# |

|

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Interview | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 24 mei 2007 - 23:25 | reacties (1)

"Whatever Happened To My Rock 'n' Roll", een andere gedachte dan deze songtitel van Black Rebel Motorcycle Club zelf, was bijna niet mogelijk bij het luisteren naar Howl, hun derde cd. Waar de eerste twee cd's vol stonden met fuzzy gitaren doorspekte rock 'n roll die af en toe de zo ontsproten hadden kunnen zijn aan het brein van de broertjes Reid, liet Howl een totaal ander geluid horen. Ik vond het eerlijk gezegd een stuk minder leuk. Ik had er dan ook weinig vertrouwen in dat ik de vierde cd van deze mannen wel weer zou kunnen waarderen. Gelukkig hebben ze zelf ook ingezien dat het bijna folky te noemen geluid van Howl toch niet helemaal hun ding was, en keren ze met Baby 81 weer terug naar hun eigen vertrouwde roots. Toch heeft het uitstapje ze volgens mij wel goed gedaan. Het heeft de band weer voorzien van een frisse spirit. De liedjes en ook het totaalgeluid van Baby 81 zijn minstens zo sterk, zo niet sterker dan die van de eerste twee cd's. "Took Out A Loan" doet als vanouds weer aan Jesus & Mary Chain denken en single "Weapon of Choice" begint dan weliswaar akoestisch, maar barst uiteindelijk gewoon bijna uit zijn voegen van de gecomprimeerde hoeveelheid energie die BRMC in de drie minuten die het nummer duurt gestopt heeft. Zalig. Fijn is ook dat ze af en toe toch nog wat poppy uitstapjes maken, zoals in "Window" en het ruim negen minuten durende en hypnotiserend doordreinende "American X". Kan me voorstellen dat sommigen daar wat minder blij mee zullen zijn, ik vind het een verrijking van het geheel.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Storm | 16 mei 2007 - 20:32 | reacties (0)

Toen collega Heet Stof een tijdje terug de re-release Sologne recenseerde ging ik daar meteen digitaal naar op zoek. Door een foutje belandde echter het nog te verschijnen album Loney, Noir op mijn computer. Bij beluistering vergat ik prompt dat ik eigenlijk iets anders zocht én meteen ook alle andere platen die ik in 2007 had gehoord. Inderdaad, dit album is zo goed dat ik er bijna sprakeloos van ben. 'All I want is a state of hope', zingt de dirigent van dit eenmansorkest ene Emil Svanängen en dat is precies waarin je belandt met deze plaat. Als popnerd raak je soms wat afgestompt en dan is het des te fijner om weer eens echt verbluft te raken door een groot talent. Loney, Noir is een album vol jubelend stijgende lijnen. Alle nummers zijn rond de drie minuten en de meeste volgen hetzelfde procédé. Emil begint zachtjes op een gitaar te spelen, waarna al snel detailrijke Casio-keyboards, blazers, belletjes en gekke ritmes (handgeklap!) samen een verrassend kleurrijke toverbal vormen. Dan wordt een duizelingwekkend crescendo ingezet richting hét moment van elk nummer, waarin Emil als een ware Beach Boy in falsetto breekbaar begint te piepen. Check voor goede voorbeelden "I Am John", "Hard Days 1,2,3,4" en "I Could Stay". Na dit extatische moment wordt het nummer snel afgerond, want drie minuten popliedjes, dat is de droom van Emil, in zijn jonge jaren niet voor niets fan van A-Ha. Hij krijgt hier in zijn uppie voor elkaar wat het verwante I'm From Barcelona met 29 muzikanten niet lukte. Vervoering met een hoofdletter V.

Samen met Doornroosje geven we kaarten weg voor het concert van Loney, Dear in Nijmegen op 8 mei. Doe mee met onze prijsvraag en wees er bij!

# |

|

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Lowlands 2007 | Ludo | Motel Mozaique 2009 | Prijsvraag | 01 mei 2007 - 12:25 | reacties (6)