Crossing Border kwam dit jaar weer met een eclectisch muziekaanbod. De vrijdag stond in het teken van grote namen als dEUS, Gavin Friday en St. Vincent, terwijl zaterdag meer een ontdekkingstocht ging worden. Ik prefereer het tweede: minder druk en daardoor geen angst regelmatig aan te sluiten bij een lange rij. Vorig jaar - terwijl The National optrad in de Buchanan - stond er een jongen achter me die overwoog ter plekke in zijn lege bierbekertje te urineren. Ik keek om en schudde mijn hoofd: daar komt niets van in, jongeman. Gelukkig is het qua programmering ditmaal wat eerlijker verdeeld: de kans dat een band van het niveau The Walkmen voor slechts tien man speelt acht ik klein. Maar de dilemma’s worden nu des te groter. dEUS, St. Vincent, Josh T. Pearson of Gavin Friday? De pijnlijke keuze tussen deze vier heldenbands viel uiteindelijk op St. Vincent.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2011 | Jasper | 21 november 2011 - 21:07 | reacties (1)

Ongelooflijk dat het alweer bijna tien jaar geleden is dat het debuut Spinvis van Erik de Jong uitkwam. Het album knalde er behoorlijk in bij mij destijds en nummers als "Bagagedrager" en "Voor ik vergeet" behoren wat mij betreft nog steeds tot de beste Nederlandstalige nummers ooit gemaakt. Toch ben ik Spinvis na zijn debuut een beetje uit het oog verloren. Het werd allemaal net iets te weird en kleinkunsterig en zijn laatste EP Ritmebox uit 2008 kon ik vanwege mijn ernstige Vinkenoog-allergie echt niet aanhoren. En nu is er dan een nieuw album van De Jong met de geheimzinnige titel Tot Ziens, Justine Keller. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het mooiste van het debuut vond ik de onweerstaanbare melancholie die uit veel nummers sprak. De sfeer van de vergeelde foto's uit een familie-album over die heerlijke vakantie in Zuid-Duitsland in 1976. Het goede nieuws is dat die sfeer terugkeert in sommige nummers op dit nieuwe album. De Jong wil duidelijk weer liedjes maken in plaats van experimenten met geluid en dat maakt Tot Ziens, Justine Keller een stuk toegankelijker dan eerder werk. Toch bevat het album nog behoorlijk extreme stemmingswisselingen, van het uitbundig vrolijke "We Vieren Het Toch" tot het mooi ingetogen "Jij Wint" en beschouwende "Overvecht". Er is maar één persoon in de wereld die weet wat er allemaal in het hoofd van Spinvis omgaat en dat is Erik de Jong zelf. De teksten zijn zoals op het debuut deels verrassend herkenbaar, deels volstrekt vervreemdend. Zo blijft het ook giswerk wie of wat Justine Keller is. Dat maakt Spinvis tot een absoluut uniek talent en dit album tot een waardige opvolger van zijn droomdebuut.

# |

|

| Blink | Crossing Border 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | 02 november 2011 - 08:57 | reacties (4)

Annie Clark heeft in het verleden bij Sufjan Stevens en Polyphonic Spree haar sporen ruimschoots verdiend. Inmiddels maakt ze als St. Vincent furore met een breed opgesierd, fragmentarisch popgeluid. De ene keer lijkt Clark een onschuldig en maagdelijk met haast symfonische arrangementen, totdat ze de boel bewust lijkt te verminken met verstikkende gitaarnoise en ontstemde keyboards. Op het derde album Strange Mercy is die kloof tussen schoonheid en vervorming wijder dan ooit. De vreemde wending ligt bij elk nummer op de loer. De single “Cruel” lijkt in het begin rechtstreeks uit een jaren '40 musical te komen, totdat de drums plots invallen. Door Clarks verbeten zang, staccato-saxofoons en venijnige gitaarsolo krijgt “Cruel” een uiterst grimmige draai. Opvallend hoe de muze haar gitaar gebruikt voor textuur en ambiance boven melodie. Bij “Surgeon” gaat het daadwerkelijk alle kanten op: haar virtuoze spel verraadt een voorliefde voor Oosterse toonladders en progressieve rock. Soms is Clark door het avontuurlijke instrumentarium en dito productie moeilijk te peilen. De emotionele kern sneeuwt hierdoor een beetje onder. Bij “Cheerleader” en sterke afsluiter “Year of the Tiger” weet ze die kern gelukkig intact te houden. In het verleden liet Clark haar muzikale waanzin en knappe songsmederij elkaar versterken: dit maakte Actor en Marry Me tot ontzettend verslavende albums. Bij Strange Mercy onderdrukken die twee facetten elkaar wat meer. Daardoor is het St. Vincents meest veeleisende album tot nu toe geworden. De genadige luisteraar raakt na elke luisterbeurt eerder verwonderd dan vervreemd.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Jasper | 30 september 2011 - 14:57 | reacties (0)

Aan het eind van de sixties en in het begin van de zeventiger jaren was Laurel Canyon in Los Angeles de uitvalsbasis voor artiesten als Crosby, Stills & Nash, The Eagles en Joni Mitchell. De 37-jarige Jonathan Wilson bestudeerde deze Laurel Canyon scene voor een bijdrage aan het boek Canyon Of Dreams van Harvey Kubernik. Deze Westcoast invloeden zijn duidelijk terug te horen op Wilsons Gentle Spirit, eigenlijk zijn tweede solo-album. In 2007 kwam Jonathan Wilson met solodebuut Frankie Ray maar deze plaat is nooit officieel uitgebracht. Als producer is Wilson intussen actief geweest voor Dawes en Mai Doi Todd en als muzikant heeft hij bijdragen geleverd aan werk van vele artiesten waaronder Elvis Costello en Erykah Badu. Artiesten als Chris Robinson van The Black Crowes en Gary Louris van The Jayhawks zijn te horen op Gentle Spirit maar dat is niet echt duidelijk merkbaar. Het is een ingetogen en sfeervolle plaat die de sfeer van de Westcoast en de eerder genoemde Laurel Canyon scene in herinnering roept. De nummers hebben een gemiddelde lengte van zes minuten en in totaal duurt de cd maar liefst 78 minuten en 19 seconden. De dertien nummers zijn weidse luistertripjes met het melodieuze van de Westcoastmuziek en het psychedelische van Pink Floyd, gezongen door de breekbare fluisterstem van Wilson. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een aantal malen heb moeten luisteren voordat ik me kon laten meenemen op de luisterervaring die Jonathan Wilson biedt. Het is een cd waar je de tijd voor moet nemen maar wanneer je dat doet ontdek je een bijzonder mooie en voor deze tijd unieke plaat.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Janineka | 05 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Vanaf de hoes staren Laura en Lydia Rogers me zelfverzekerd aan. Ze dragen beiden een keurige hooggesloten jurk met een beetje een tuttig motiefje. Op het eerste gehoor is de muziek van deze Secret Sisters net zo braaf als hun jurken. Deze debuutcd van de zusjes uit Muscle Shoals, Alabama, brengt je terug naar de eerste helft van de vorige eeuw en is opgenomen met louter analoge apparatuur en met productionele hulp van 'oude muziek expert' T-Bone Burnett. De plaat doet echter nergens bedacht of geforceerd aan en dat is met name te danken aan de schitterende stemmen en harmonieën van The Secret Sisters die je elk woord doen geloven wat ze zingen. De cd bestaat uit twee traditionals en covers van onder anderen Buck Owens, Bill Monroe en Hank Williams. De zusjes schreven zelf twee nummers waarvan opener "Tennessee Me" niet onderdoet voor de nummers van eerder genoemde countrylegenden. In Frank Sinatra's "Somethin' Stupid" en Buck Owens "My Heart Skips A Beat" schuren ze wel even dicht tegen het oubollige en kitscherige aan maar dat zijn de enige twee smetjes op deze verder ouderwets mooie cd. Je moet wel een hart van steen hebben, wil je niet voor de bijl gaan bij "The One I Love Is Gone", en de gospel van Hank Williams "House Of Gold" is overtuigend zonder opdringerig te zijn. Hoewel The Secret Sisters op hun debuut muziek uit een ver verleden laten horen zijn ze zelf nog twee jonge, talentvolle twintigers en is het jammer dat ze maar twee eigen songs bijgedragen hebben. Hopelijk schuiven ze de oude meesters op een tweede cd wat meer aan de kant om hun eigen talenten verder uit te bouwen.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Into The Great Wide Open 2011 | Janineka | 29 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

2011 mag wat mij betreft de boeken ingaan als het jaar van de betere breakup-platen. Mooi genre. Begin dit jaar tilde Adele haar carrière naar een hoger plan door haar slaapkamergrieven in soulvolle popliedjes te gieten. Vervolgens liet Nicole Atkins horen dat een relatiebreuk dwars door je ziel kan snijden (met name in "The Tower"; wat een nummer mensen!) Zijn we daar net van bekomen, staat Amy LaVere met haar uitgelopen mascara op de stoep omdat het tussen haar en haar drummer-vriendje passé is. En zo blijkt maar weer eens dat iedere vrouw zo haar eigen methode op na houdt om te dealen met dit soort shit. Amy bijt van zich af. "Damn Love Song" is meteen een klap met de vlakke hand in het gezicht van haar voormalige geliefde. Verderop in "Red Banks" fantaseert ze zelfs - ondersteund door een grommende bariton sax - over zijn al dan niet per ongeluk veroorzaakte verdrinkingsdood. 'No, I didn't push him in / Lord, he'd killed me if I did.' En dat alles gezongen met een bedrieglijk onschuldige kinderstem waar wel degelijk een volwassen vrouw van vlees en bloed achter schuilgaat. Ondersteund door jazzy ritmiek en het betere koperwerk zingt ze over "A Great Divide" en naarmate het album vordert wordt de sfeer broeieriger, het licht spaarzamer en de beelden koortsachtiger; Lynchiaanser zo u wilt. Nothing to lose, dus waagt ze zich aan een geslaagde cover van Beefhearts "Candle Mambo" en gaat ze onpeilbaar diep met "Cry My Eyes Out": inderdaad om te huilen zo mooi!

# |

|

| André | Crossing Border 2011 | 04 augustus 2011 - 08:57 | reacties (6)

Wie ben jij en wat heb je met Patrick Wolf gedaan?, dacht ik toen ik de eerste singles van Lupercalia hoorde en de ongelofelijk slappe tienerclips erbij zag. The Conqueror zou zijn volgende plaat worden, als tweeluik met The Bachelor, nadat hij aankondigde verloofd te zijn met zijn vriend. In plaats daarvan is Wolf opnieuw door zijn oude platenmaatschappij ingelijfd (ik vond hem tijdens een eerder interview al zo verdacht politiek daarover) en belandden nog slechts enkele The Conqueror-songs tussen het Lupercalia-materiaal. Ik heb de neiging het te verbloemen en de nieuwe songs van deze rasmuzikant "toegankelijk" te noemen, maar laten we wel wezen, met dit album maakt Wolf een flinke smak van zijn voetstuk. Vermoedelijk heeft hij het zelf ook wel door, getuige songteksten als "I won't let the city destroy my love" in de single "The City", die bijna richting de commerciële sound van pakweg The Killers gaat. Wolf haalt meer violen van stal dan ooit, maar bereikt daar tegelijkertijd minder mee dan in wáár ook in zijn hele oeuvre. De liedjes klinken opzettelijk makkelijk en eenvormig, radiofähig zelfs, terwijl de opgeblazen biografie zoals gewoonlijk Wolfs gaven als zowat elitaire multi-instrumentalist bewierookt, met een garantie op braakneigingen ("It seems Lady Gaga [ook van Universal] is not alone in joining the cognoscenti who have known all along that Patrick Wolf is not just an insanely gifted artist, but someone who is now ready for the mainstream, albeit under his own terms"). Waar zijn die popnummers à la "The Magic Position" dan gebleven? Vooruit, "Time Of My Life" heeft genoeg drive en de trage ballad "Slow Motion" is wél Wolf oude stijl, maar waarom dat nummer (zelfs live) mismaakt moet worden door een Arabische zangstem (net als "William") is me een raadsel. Gelukkig staat er op de Lemuralia EP nog een instrumentale versie. Maar waar moet het nu heen in godsnaam heen met Patrick? Ze hebben hem zelfs op het Duitse gothicfestival M'era Luna geboekt, waar hij op basis van dit album een gruwelijke miscast zal zijn. Moet je als artiest misschien toch meer ongeluk doorstaan om bezielde kunst te maken?

# |

|

| Crossing Border 2011 | Stonehead | 19 juli 2011 - 20:57 | reacties (4)

Toen onze Nathalie eerder op dit weblog William Fitzsimmons interviewde, ergens half 2009 rondom de verlate release van The Sparrow and The Crow hier in Europa, gaf Fitzsimmons aan klaar te zijn met het schrijven van echtscheidingsplaten. Hij wilde liever schrijven over de positieve dingen die hem omringden. Ondertussen zijn we anderhalf jaar verder en ligt Gold In The Shadow in de schappen, dit keer op hetzelfde tijdstip als in zijn tegenwoordige thuisstaat Illinois. En al luisterend kan ik niet anders dan concluderen dat het de man met de typerende kolossale baard maar gedeeltelijk is gelukt zijn wens om te zetten in daden. Muzikaal gezien is Gold In The Shadow inderdaad kleurrijker, door de afwisseling die hij in de songs aangebracht heeft. Soms wordt het zelfs bijna vrolijk, zoals in het walsende �Wounded Heart�. Die songtitel verraadt echter al wel dat het lang niet allemaal vreugde en jolijt is wat langskomt op Gold In The Shadow. Waarom zou je ook verandering aanbrengen in waar je goed in bent? En de beschrijvingen in de teksten van Fitzsimmons zijn op zijn zachtst gezegd bijzonder. Dat werkt uitstekend in combinatie met zijn muisstille stem. Zacht zingen om de aandacht van mensen te krijgen wint het wat mij betreft altijd van het de longen uit je lijf schreeuwen. Fitzsimmons is wel zo slim bij zijn zachte stem vaak een tweede (soms van hem zelf, soms van een vrouw) toe te voegen om te zorgen voor de juiste accenten en afwisseling. Luister maar eens hoe geraffineerd en fraai hij dat toepast in "The Tide Pulls From The Moon" en het prachtige duet "Let You Break" dat op de Amerikaanse versie ingezongen is door Sixpence None The Richer-zangeres Leigh Nash en in Europa door Julia Stone. Het geeft aan Gold In The Shadow precies de juiste verfijning.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Storm | 29 maart 2011 - 20:57 | reacties (1)

Het album begint met wat op gezellig gekeuvel op een goedbezochte receptie lijkt. Maar zodra de ietwat lijzige stem van Wye Oaks gitariste/zangeres Jenn Wasner begint, is het wel afgelopen met het feest. De titel en tekst van de opener "Two Small Deaths" maken ook meteen duidelijk dat het nog steeds geen vrolijke boel is bij deze band uit Baltimore. Na twee net iets te trage tracks komt er wat leven in de plaat bij "Holy Holy Holy" waarop de stem van Wasner zelfs iets aan Kim Deal doet denken. Een heerlijk nummer. Ook het daaropvolgende nogal psychedelische "Dog Eyes" doet aan The Breeders ten tijde van hun album Pod denken. Net als op het nummer "Civilian" is het gitaarwerk op deze nummers overigens schitterend. De band werkte voor het eerst met een producer en het lijkt wel of hij Wasner heeft gemotiveerd meer uit haar gitaarspel te halen dan op vorige platen. De titeltrack is fenomenaal door de heerlijk stuwende drums en de volledig overstuurde gitaren aan het eind. Ook durft Wasner haar vocale kunsten steeds meer te laten horen, zoals blijkt uit het bijzonder fraaie "We Were The Wealth". Maar het absolute hoogtepunt is afsluiter "Doubt", waar de zangeres zich alleen met gitaar van haar kwetsbaarste kant laat zien: 'If you should doubt my heart, remember this, that i would lie to you, if i believed it was, right to do'. Prachtig einde van een indrukwekkende derde.

# |

|

| Blink | Crossing Border 2011 | 13 maart 2011 - 12:57 | reacties (2)

Er zijn maar een paar cd's die ik meerdere malen gekocht heb. Meestal ging het dan om vervanging van kapotte cd's. Uitgebreidere versies, met bonustracks en dergelijke, zijn vaak onzin: niet voor niets zijn die extra liedjes weggelaten van de originele plaat. Alleen de Grote Klassiekers uit mijn platenverzameling, de platen die ik eigenlijk nooit meer hoef te draaien, omdat ik alleen door het kijken naar de hoes elke noot al hoor, die cd's zijn soms de moeite waard om in een nieuwe, geremasterde, of anderszins uitgebreide editie aan te schaffen. En jawel, Worst Case Scenario is er zo een. Voor de nieuwe mastering hoef je het niet te doen (al is er wel enig verschil te horen) en als je midden jaren negentig een fanatiek verzamelaar was van alles wat de Antwerpse maffia voortbracht, heb je de tracks op de tweede cd ook vast wel in huis. Hoogtepunt hiervan is uiteraard de EP Zea, het debuut van dEUS. De derde schijf in het doosje is een DVD: naast video's en live-opnames (van bijvoorbeeld Pinkpop 1995) kun je kijken naar de documentaire Time Is The State of My Jeans (The Making of Worst Case Scenario). Hierin vertellen niet alleen de toenmalige hoofdrolspelers Tom Barman en Stef Kamil Carlens over Worst Case Scenario, maar bijvoorbeeld ook Guy Garvey van Elbow en Brian Molko van Placebo. De bijdrage van de laatste laat vooral zien wat voor aalgladde engerd hij geworden is. Maar, ik geef toe, onderhoudend is deze DVD wel. Als ik Worst Case Scenario een dag later nog eens draai in de auto en werkelijk elke schots en scheve noot meezing, dringt zich een beangstigende conclusie op: Brian Molko heeft misschien wel gelijk. Het zou zo maar kunnen zijn dat The Stooges en The Velvet Underground niet de enige bands waren die een Echt Grote Plaat gemaakt hebben.

# |

|

| Crossing Border 2011 | DubbelMono | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2011 | 03 maart 2010 - 08:57 | reacties (11)

Wie een recensie schrijft over Annie Clark, ontkomt er bijna niet aan om ook even de namen van The Polyphonic Spree en Sufjan Stevens te noemen. Want dat zijn allebei artiesten met wie Annie ooit heeft samengewerkt. Soms echter gaat ze solo, en dan transformeert ze tot St. Vincent, een naam die doet denken dat het gaat om een man. Dat klopt dus niet. Wat een mooie brug is naar de cd zelf, want Annie staat lieflijk als altijd afgedrukt op de voorkant, en ook haar soms Joni Mitchell-achtige stem klinkt zoet. Maar: de tegenstelling met haar muziek is groot. Dreigend, vaak electronisch met een bak gitaarfuzz er overheen, en soms zelfs tegen het onbehaaglijke aan, maakt haar muziek de weg vrij voor Annie's stem. Die heftige uitbarstingen (met dank aan de ritmesectie van Midlake) worden wel afgewisseld met lieve liedjes als "The Bed" en "The Party", en zo wordt langzaam duidelijk dat Annie je telkens op het verkeerde been wil zetten, maar nooit kan verbergen dat ze ondanks alle experimenten uiteindelijk altijd voor een heus popliedje gaat. Dat maakt Actor meer dan haar debuut Marry Me een plaat die zowel popliefhebbers als fans van het experiment zou kunnen aanspreken.

Voor het concert in Tivoli waar St.Vincent in het voorprogramma staat van Mercury Rev gaven we ism Tivoli kaartjes weg. Gewoon zo maar! Maar je bent nu wel te laat daarvoor

# |

|

| Crossing Border 2009 | Crossing Border 2011 | Joice | Prijsvraag | 02 juli 2009 - 08:57 | reacties (1)