Dauwpop - Achteraf
Iedereen is nog bij aan het komen van Koninginnenach, Koninginnedag, of misschien wel allebei. Maar Dauwpop heeft geen medelij, Dauwpop gaat knallend van start! We komen namelijk midden in de set van Triggerfinger aan, powerrock van de bovenste plank. De raggende mannen van Triggerfinger gaan als een stel Beavis-en-Buttheads op het podium tekeer, headbangend met pink en wijsvinger in de lucht. 'Mooi knall'n', zoals ze dat hier zeggen. Want het gehalte Twents en Drents pratenden is hier vrij hoog, en ook al is het pas 12 uur, het bier vloeit al aardig. Wat zeg ik, 12 uur!? Hoog tijd dat ik zelf een biertje neem!
Beatsteaks
Saybia
Alain Clark
Devildriver
Triggerfinger
Volbeat
Madrugada
Triggerfinger
Saybia
Racoon - Before You Leave
'Men neme Another Day en we pakken een zeef en filteren de leuke uptempo liedjes er uit. Daarnaast vergeten we even voor het gemak dat we in het verleden leuke liedjes als "Hilarious", "Ice cream day" en "Feel like flying" maakten. Voeg daar tenslotte een vleugje "Blue days" en "Love you more" aan toe'. Dit moet zo ongeveer de receptuur zijn geweest voor Before you leave , het nieuwe album van Racoon . 'What if love keeps us safe,/what if love keeps us brave' zingt Bart in opener " Good and ugly". En hiermee vat hij, waarschijnlijk ongewild, de essentie van dit album samen. Want ondanks de perfecte productie van de twaalf liedjes op deze plaat, spring ik nergens meer op van verrassing en klinkt het allemaal erg braafjes. En dat had ik bijvoorbeeld met hun debuutplaat waar het spelplezier vanaf spatte niet. Nu snap ik dat met het ouder worden je soms ook je wilde haren verliest, maar dit klinkt wel erg drastisch. Maar waarschijnlijk zal het radiopubliek ook deze formule weer slikken als zoete koek, zoals bijvoorbeeld bij de huidige single 'Lucky all my life'. Dus de doelgroep lijkt in ieder geval tevreden gesteld. Maar ik helaas niet. Even krijg ik met het nummer "Start a war" weer goede hoop, maar dan zitten we ook al over de helft van het album. En dus verlang ik terug naar die begintijd van deze talentvolle band. Ik ga Till monkeys fly weer eens uit de kast halen.
File: Racoon - Before you leave
File Under: Another Day deel 2, zonder de rauwe randjes
File Audio: [Wasbeer-Space]
Triggerfinger - What Grabs Ya?
Dat ik niet vies ben van een vuig rockertje op z’n tijd zal ik nooit ontkennen. Reken daarbij ook nog mijn zwak voor Belgische bandjes et voilà: Triggerfinger moet "da Belgium Bom" voor mij zijn. Zeker en vast en juist toch niet! Vraag me niet waarom, maar ik had niks met Triggerfinger. Ze wisten me niet echt te triggeren, zeg maar. Ik weet niet of ik ze ooit live heb mogen aanschouwen, maar afgaande op de overlevering zal dat wel niet. Ze schijnen namelijk een nogal onuitwisbare indruk te maken met hun verpletterende, energieke show doordrenkt met op stoner geschoeide sleazy rock. Vandaar waarschijnlijk dat hun tweede album Faders Up ook gelijk een live-album was. Heb ik iets gemist? Ik vrees van wel, want bij nader inzien ben ik zeer blij dat de promo van hun tweede studioplaat What Grabs Ya? uitgerekend op mijn deurmat gevallen is. Dat "nader inzien" was eigenlijk gelijk bij het horen van de eerste klanken: Dit is verdomd lekkere rock! This Grabs Me, zeg maar. De invloed van Queens of The Stoneage is nog steeds volop aanwezig, maar nergens kan ik bij het beluisteren van dit album mijn vinger leggen op slappe aftreksels van de poppy stonerrockers. De composities zijn dik in orde, het album is prettig geproduceerd (lees: niet te vol, zoals het door Josh Homme om zeep geholpen Paradisiac van Millionaire), de band speelt strak en de zang van voorman Ruben Block is uiterst genietbaar. In "Lines" begint ie zowaar op Mark Lanegan te lijken. Het moet niet veel zotter worden met die Belgen. En als je denk dat je alles gehad hebt dan komt daar afsluiter "No Teasin’ Around" nog eens doodleuk overheen. Een tragische, bluesy song van het betere soort. Ik weet welke band ik zeker invul in het kader van lijstjestijd voor Pukkelpop 2008.
File: Triggerfinger - What Grabs Ya?
File Under: Grab Your Airguitar!
File Audio: Triggerfinger op MySpace
File Video: [Inner peace]
Volbeat - Live: Sold Out
Het jaar 2007 was bijzonder goed voor Volbeat. Niet alleen presenteerden zij hun tweede album, maar ook als gevolg hiervan konden zij als headliner op tour door Europa. En om de fans hiervoor te bedanken komen de Denen nu al met een volwaardige dubbel-dvd : Live: Sold Out. De eerste disc laat zien waar Volbeat hun succes aan heeft te danken, namelijk aan hun energieke optredens. Middels achttien nummers worden we voornamelijk langs de optredens in Duitsland geloodst en enkele in hun thuisland. Muzikaal zit het allemaal retestrak in elkaar en ik kan geen missers ontdekken. De beelden zijn mij echter net iets te flitsend in elkaar gemonteerd, zeker die van de wat grotere festivals. De beelden van de cluboptredens in Berlijn en Kopenhagen komen dan weer wel goed tot hun recht, waarbij je het zweet bijna voelt. Naast de optredens staan ook nog alle videoclips op de eerste disc en de onvermijdelijke fotogalerij. De tweede disc biedt een bijna twee uur durende documentaire over Volbeat on tour in 2007. Jammer dat hiervoor veel beelden van disc 1 zijn gebruikt, maar de interviews met de bandleden maken veel goed. Muzikale invloeden, het proces van songschrijven en omgaan met fans komen hierin uitgebreid aan bod. Het aparte is dat het hier niet bij de bandleden ophoudt. De gehele crew komt aan het woord, zelfs de platenmaatschappij mag zijn zegje doen en natuurlijk ook de fans. Hieruit blijkt dat Volbeat en de mensen eromheen één grote familie is en hun fans ook zeker tot die familie beschouwen. En vooral hoe gewoon deze jongens nog steeds zijn, ondanks dat hun populariteit in hun thuisland in dat jaar tot ongekende hoogte is gestegen. Waarschijnlijk weten ze niet eens wat het is om naast hun schoenen te lopen, want de muziek staat bij alle betrokkenen voorop. En met die instelling voorspel ik dat hun populariteit ook in de rest van Europa alleen maar zal gaan stijgen. En als bedankje krijgen we dan hopelijk weer een dvd.
File: Volbeat - Live: Sold Out
File Under: Volbeat on tour
File Video: [Trailers op de MySpace]
Racoon
Triggerfinger
Moke
Beatsteaks
Voicst
Voicst
Voicst - A Tale Of Two Devils
Er is geen ontkomen aan: een interview in en een foto op de voorkant van de Fret, een aanprijzing door Giel Beelen in De Wereld Draait Door, een jubelende recensie over hun nieuwe A Tale Of Two Devils in de Volkskrant, een concert bij 3voor12 TV en aansluitend een zeer uitgebreide tour door het Nederlandse clubcircuit. Voicst is hot. Eigenlijk vreemd voor een band die niet de meest toegankelijke muziek maakt. Stiekem verdenk ik hun management van een heel uitgekiende campagne, waardoor niemand meer iets negatiefs durft te zeggen. Maar gelukkig ben ik er nog, de kritische ik. Nu heb ik niets tegen Voicst, integendeel. Hun eerste ep Eat The Evidence is briljant en het aansluitende debuutalbum II-II uit 2004 heb ik volop gedraaid. Ook live heb ik ze diverse malen gezien en ze stelden nooit teleur. En dan is het 2008 en is er eindelijk de opvolger A Tale Of Two Devils. Voicst had kennelijk budget: als producer werd Peter Katis (o.a. Interpol) ingeschakeld en er zijn veel gastmuzikanten, o.a. uit de begeleidingsband van Beyoncé (trompet), Gogol Bordello (saxofoon) en Simon & Garfunkel (piano). Er zijn echter ook Nederlandse muzikanten die hun steentje bijdragen: C-Mon & Kypski en Pete Philly & Perquisite. En er is bovenal Rutger Hoedemaekers, alias About, die de kennelijk het klankbord was en als co-producer opgevoerd wordt. Dat alles verneem ik voordat ik de cd beluister, en dan heb ik er een hard hoofd in. Dit album kon wel eens helemaal over de top zijn en ver weg van waar Voicst voor staat. Als ik de cd echter een aantal keren achter elkaar gedraaid heb dan kan ik alleen maar zeggen dat mijn vrees onterecht is. Dit is echt heel vet. Muzikanten zijn in dienst van Voicst en hun eigenzinnige liedjes krijgen een extra dimensie. Het geheel is wat toegankelijker dan hun debuutalbum, maar het zijn zeker geen hapklare brokken. Al zijn er heel wat single-kandidaten. Het is een album waarop je blijft ontdekken en Voicst blijft herkenbaar aan een eigen stijl. En dat maakt, geholpen door een management of niet, Voicst tot één van Neerlands beste indiebands. Het buitenland lonkt. Ik gun het ze. Maar eerst is er een uitgebreide tour in ons eigen land. Het schijnt een groot spektakel te gaan worden. Ik ben benieuwd.
File: Voicst - A Tale Of Two Devils
File Under: Het avontuur Voicst
File Audio: [ MySpace]
File Video: [The Tale Of (3voor12TV):][Deel 1][Deel 2][Deel 3]
Moke
Racoon
Saybia
Saybia
Volbeat
Vive la Fête
Saybia - Eyes on the Highway
Raar is dat, hoe het af en toe gaat. Dat een band an sich niet veel aan haar geluid verandert, maar toch een veel betere cd af kan leveren dan haar vorige. Het gebeurt Saybia met hun nieuwe cd Eyes On The Highway. In alles is deze cd vier, vijf slagen beter dan zijn voorganger These Are The Days. Zoals George toentertijd al opmerkte, het beste nummer was de titelloze hidden track. En als je zo'n conclusie moet trekken nadat je verliefd geworden bent op een band na een fantastisch debuut is dat een behoorlijke tegenvaller. These Are The Days moest er volgens mij gewoon te snel komen, omdat The Second You Sleep zo'n onverwacht groot succes was. En dan zie je heel vaak dat een band na een teleurstellende tweede een ijzersterke derde aflevert. Dat gebeurt Saybia nu dus ook. Op Eyes On The Highway klopt het allemaal weer precies. De uithalen in de zanglijnen van Søren Huss, die op de vorige cd bijna allemaal net te langslepend leken, zijn net als op het debuut, weer precies goed in balans. Mooi voorbeeld hiervan is de ballade en huidige single "Angel", wat overigens een liedje is dat wel moet groeien. Ook in de uptempo-nummers, zoals het toch wel bijna tegen symfo aanleunende en daardoor enigszins verrassende "Godspeed Into The Future", klopt het weer helemaal. De grap is dat doordat de zanglijnen van Huss beter zijn, dit als een soort van domino-effect ook de rest van de band weer beter lijkt te maken. Vooral lead-gitarist Sebastian Sandstrøm lijkt hierdoor ook beter zijn ei kwijt te vinden in de nieuwe nummers. Hierdoor klinkt Saybia op Eyes On The Highway af en toe wat steviger dan op zijn twee voorgangers, maar zoals gezegd, de verschillen in het geluid zijn klein. De crux zit 'em vooral in de liedjes die veel beter zijn en dat is een goede zaak.
Omdat we blij zijn dat Saybia de neuzen weer de goede kant op heeft staan gaven we vijf cd's weg van deze Denen. Daarvoor ben je nu helaas te laat.
File: Saybia - Eyes on the Highway
File Under: Weer op koers.
File Video: [Angel]
Vive La Fête
Triggerfinger
Moke
Ik lag onder de bar naast Paul Weller het laatste biertje van de avond weg te likken!
Moke heeft een superstart gemaakt. Vanaf het moment dat de single "Last Chance" uitkwam is de Moke-stoomtrein op volle vaart door Nederland gedenderd. Enigszins geholpen door het feit dat Paul Weller nogal te spreken was over de band; "f***ing smashing tunes" waren zijn woorden, zo prijkt het op de cd-hoes. De vijf bandleden van Moke zijn niet onervaren. Voor wie de laatste tijd de Nederlandse popwereld enigszins gevolgd heeft klinken bandnamen als de Tröckener Kecks, Supersub en Flemming op z'n minst bekend in de oren. In Hedon is de officiele kick-off van de tour en daar sprak ik met Phil Tilli en Eddy Steeneken over Moke.
Krezip
Vive la Fête - Jour de Chance
"Ik ben hier inmiddels wel iets te oud voor," zei ik tegen Storm toen hij me vroeg of ik de nieuwe Vive la Fête wilde doen. Maar uit nostalgische overwegingen besloot ik toch om het nieuwe plaatje van het Vlaamse sprookjesduo - met band - met liefde te ontvangen en te bespreken. Want vroeger, ten tijde van de eerste twee, drie albums van deze band, was ik fan, en niet zo'n beetje ook. Inmiddels begrijp ik het elektrowave trucje van Els en Danny en beginnen de albums een beetje op elkaar te lijken. Zo ook Jour de Chance. Dezelfde ingrediënten, een flinke bas, donkere dreunen uit de synthesizers, Danny als bevlogen gitarist en af en toe zingend - ook in het niet geheel accentloze Duits! - en Els met haar breekbare, dunne, maar overtuigende stem zwoel Frans zingend. Deze plaat is misschien nog gladder geproduceerd dan de voorgaande albums, maar, te oud of niet, ik zie Vive la Fête nog steeds met gemak feestjes bouwen op de plekken waar ze komende tijd zullen spelen. Met "Je suis fâchée avec toi" en "Aventures fictives" heeft Vive la Fête weer nieuwe jaren tachtig feesthits in handen zoals ze die al jaren maken, maar die in de verste verte niet wijzen op een verminderd enthousiasme van de makers van de muziek. Ze doen me aan vroeger denken, met nieuwe liedjes en eigenlijk is dat allemaal wel prima.
File: Vive la Fête - Jour de Chance
File Under: Net zo als vroeger, maar toch nog steeds een feest!
File Audio: [Excerptjes op de site]
File Audio: [Mais bien sur!]
Van Velzen
Krezip
Volbeat - Rock The Rebel/Metal The Devil
Volgens een heleboel mensen is Volbeat de beste nieuwe metalband van het moment. Althans, als je op de verschillende metalfora en jubelrecensies in de metalhoek af mag gaan. Ik moet ook zeggen dat Volbeat best wel lekkere combi speelt van vette metalriffs verpakt in pakkende, bijna poppy opgebouwde hardrocksongs. De riffs swingen, de bassdrums stuwen en de songs rollen lekker voort. Er is echter een ding waarom ik maar nauwelijks door deze plaat heen kan komen, en dat is de zang. Net als bij de debuut-cd, die ik toen gemakshalve maar omschreef als Elvis-metal. Ik ben waarschijnlijk ook de enige die het gegalm van Michael Poulsen nauwelijks te verdragen vind. Dat ligt hem gewoon puur aan mij. Keith Caputo, het grote ijkpunt bij dit soort galmers, was ik ook nooit kapot van. Voor de rest maakt Volbeat het zich niet al te moeilijk en gooien ze lustig Metallica-ten-tijde-van-de-zwarte-plaat-riffs in de blender met Social Distortion-achtige refreinen, en verbreden ze hun geluid ten opzichte van hun debuut met een een rasecht country-uitstapje. Ik kan me perfect voorstellen dat dit met name live enorm aan zal slaan, met al die woo-hoo-hoo's. En ook deze plaat is echt helemaal niet slecht en zo. Ik trek het alleen niet. Maar daar laten de liefhebbers zich vast niet door tegenhouden.
File: Volbeat - Rock The Rebel/Metal The Devil
File Under: Rollende rockmetal met een te galmende zanger
Moke - Shorland
Weet je wat het probleem is met bands als Moke? Als je je verwachtingen niet al te hoog legt, is het prima verteerbaar. Collega-schrijver Spookrijder zei het al: Moke doet aan stijloefeningen en is een troetelkindje van de Nederlandse media. Ik vond de single "Last Chance" (een Interpol-ripoff) toch wel aardig, dus even dubbelchecken. Helaas: het klopt. Shorland is fabrieksmuziek zonder boodschap. Ik dacht zelfs even dat zeurzanger Felix Maginn (ex-Supersub) in het nummer "Here comes the summer" 'Endemol' zingt in plaats van 'Animal'. En ja, die stijlen... De groep moet gedacht hebben dat het scratchende gitaartje van U2 wel cool was om ook in hun eigen "We'll dance" te stoppen. Ja, in de coupletten van Where The Streets Have No Name werkt dat wel. Hier niet. Meer namen? "Rule the world" is Starsailor-geneuzel, "The Long Way" een Keane-draak met dito teksten, "Emigration Song" doet me aan een betere ballad van Snow Patrol denken (mooie solo, dat wel) en "Bygone" is een duet met Weird Al Yankovic. Nee, dat laatste heb ik verzonnen. Was het maar waar, dan sprankelde het humorloze Shorland tenminste nog érgens. Wat de ronkende bio ook moge beweren, deze plaat is Hollands flets. Veel spelplezier en doorleefdheid is er tegelijk met de strakke vormgeving en de zwarte zonnebrillen vakkundig uitgeslagen. Moke maakt geen muziek waarvan je de radio uit zult zetten, maar ongeveer deze hele site staat vol met interessantere artiesten.
File: Moke - Shorland
File Under: Toch best knap, als je zoveel andere bands zo saai kunt nadoen
File Audio: [Als coverband zijn ze vast prima]
File Video: [Hoeveel saaier kan een video zijn?]
Madrugada
Madrugada - The Deep End
Kijk daar is Sivert! Sivert, de grote Noorse zanger met de stem die dieper gaat dan het allerdiepste fjordenmeer. Waarop sta je te wachten Sivert? "Ik wacht op mijn vriendjes, we gaan er weer eens eventjes tussenuit. Hoewel ik me in m'n eentje ook best goed kan vermaken, kijk ik hier toch iedere keer enorm naar uit!" Zozo, Sivert, je hebt zo te zien alles heel erg goed voorbereid! Ik zie jachtgeweertjes, vishengeltjes en zelfs mountainbikes. "Ja," knikt onze Sivert een beetje gespannen, "want ik weet nog niet zo goed wat we moeten gaan doen." Je kunt toch lekker op die mountainbikes over het Noorse landschap heen gaan rauzen? "Dat hebben we de vorige keer ook al gedaan en ik heb er nu niet zoveel zin in." Ay, wat jammer Siver. Ik vond dat wel leuk, lekker rauzen. En vissen? De meren zijn hier zo onpeilbaar diep, dat het op 't allerdiepste punt wel nacht lijkt. Je kunt volgens mij rekenen op een goede vangst. "Natuurlijk, maar ik ben bang dat we de meren al hebben leeggevist." Dan kun je altijd nog de bergen intrekken. Met je vriendjes op jacht gaan en ondertussen naar grote hoogten stijgen. Ik heb gehoord dat er in de bossen genoeg wild rondloopt. Je kunt volgens mij rekenen op een succesvolle jacht. "Ach, ik ben bang dat we ons kruit al hebben verschoten," zucht Sivert, "misschien gaan we wel gewoon een beetje met ons bootje ronddobberen." Tsja, Sivert, dan vrees ik toch dat het deze keer vlees noch vis wordt.
File: Madrugada - The Deep End
File Under: Vlees noch vis
File Audio: [The Kids Are On High Street] [Hold On To You ] [Ramona]
Beatsteaks - Smacksmash
Het is als punkrockbandje slecht gesteld met je bekendheid als zelfs onze excuus-punkerd Zeke je niet kent. En dat ondanks dat je op Epitaph zit en ondanks dat je al meerdere albums uitgebracht hebt en je de ballen uit je broek getourd hebt. Niet best dus voor de Beatsteaks. Het zal toch niet komen doordat het Duitsers zijn? Zou wel beetje sneu zijn. Op Smacksmash hoor je daar in overigens geen drol van en op voorganger Living Targets ook al niet. Enig excuus dat die punkerd van ons kan aanvoeren is dat Beatsteaks sinds ze op Epitaph zitten misschien wat meer naar de rock zijn gaan hangen en hier en daar zelfs dub en reggae snufjes, maar ik vind het een zwak excuus. De Beatsteaks ronken als nooit tevoren op Smacksmash. Een geoliede machine waarin zowel hedendaagse (Danko Jones) als ouwerwetse invloeden (the Clash) weerklinken. Opzwepende beukende nummers, die hier en daar zelfs gelardeerd worden met het nodige koperwerk. Allemaal ook nog eens live ingespeeld in de studio en bijna zonder overdubs op schijf gezet. Nou als ze dit zo ook op het podium vertolken dan moet ik de eerste Nederlander nog tegenkomen die niet om gaat en niet binnen een vloek en een zucht meebrult. En reken er maar op dat dat gaat gebeuren! Duitsers of niet.
File: Beatsteaks - Smacksmash
File Under: Punkrock from Germany
File Audio: [Vision]