Sommige bandjes doen het voor de lol, anderen doen het vanwege de Boodschap. Anti-Flag behoort zonder enige twijfel tot de laatste categorie. Al een jaar of twintig bekwaamt de groep zich in het schrijven van van die typische meebrulliederen met een enorme lading kritiek op de gevestigde orde. Op The People Or The Gun wat dat betreft geen nieuwe dingen. Wel opvallend dat de toon, in verhouding tot het andere werk van de afgelopen jaren, wat meer gematigd lijkt. Toch raar, als je bedenkt dat we momenteel in tijden leven waar heel wat kritische noten geplaatst kunnen worden. Natuurlijk, met stampers als "The Economy Is Suffering - Let It Die" en "You Are Fired (Take This Job, Ah, Fuck It.)" wordt de kredietcrisis en haar oorzaken zeker niet genegeerd, maar voor Anti-Flag begrippen valt het allemaal wel mee met de woede. Dat pakt helemaal niet negatief uit, althans naar mijn bescheiden mening. Ik ben nu eenmaal geen met hanenkam getooide anarchist die altijd maar kwaad moet zijn op iedereen. Een beetje dimmen mag best, vooral als dit gepaard gaat met goede liedjes. En daar is Anti-Flag zeker in geslaagd. Iets minder folk-invloeden en vrij rechttoe rechtaan, met als grote uitschieter "No War Without Warriors (How Do You Sleep?)", misschien wel het beste dat de band ooit maakte. Ik ben er erg enthousiast over, terwijl ik in het verleden nooit zo warm liep voor de band. Of dat goed is of slecht mogen de fans van het eerste uur lekker zelf uitmaken, de liefhebber van een goede dosis pure punkrock zal zich er in ieder geval geen buil aan vallen.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Mr. Ploeg | 21 mei 2009 - 11:57 | reacties (0)

De prijs voor de zotste verkleedpartij op de afgelopen editie van Eurosonic ging zonder twijfel naar de Duits/Zwitserse circusact van Bonaparte. Gelukkig lieten ze daar al horen dat ze live muzikaal gezien ook wat in de melk te brokkelen hadden. De vraag is dan natuurlijk of ze zoiets ook in de studio lukt. Zulke anarchistische chaos op het podium in de studio in goede banen leiden is geen sinecure. Gelukkig proberen de vier niet hun act dunnetjes over te doen op Too Much. In plaats daarvan kiezen ze voor een meer elektronisch geluid in de studio. Door de manier van zingen van frontman Tobias Jundt moet ik nogal denken aan de eerste platen van Mano Negra. Niet alleen Jundt heeft net zo'n kleine kwaakstem als Manu Chao, de muziek stuitert net zo vrolijk je speakers uit als Mano Negra en de (linkse) boodschap die hij overbrengt in zijn liedjes loopt ook veelvuldig overeen met die van de gewezen Franse helden. Liedjes met titels als "Anti Anti" en "No I'm Against It" doen niet echt hun best te verbloemen in welke hoek de politieke voorkeuren van Jundt cs. liggen. Maar Bonaparte combineert die linkse boodschap niet altijd met opzwepende muziek. Er moet ook gewoon gepartyd kunnen worden. En daarvoor nodigen ze je ook allervriendelijkst uit in tracks als "Do You Want To Party?" en "Who Took The Pill". Dan gaat het gas vol open en word ik onrustig en krijg ik echt zin in een party. De energie die Bonaparte ook in de studio voor de dag weet te toveren valt moeilijk te negeren. Laat staan dat je stil kunt blijven zitten bij de live-cd die bij deze Nederlandse release als smakelijk extraatje zit.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Storm | 15 mei 2009 - 11:57 | reacties (0)

In een relatie is het geven en nemen. Bovendien moet je elkaar de ruimte geven om jezelf te ontplooien. Gitarist en zanger Dan Auerbach heeft een muzikale relatie met drummer Patrick Carney in The Black Keys. Kennelijk had Auerbach even ruimte nodig en daarvan maakt hij ons deelgenoot met zijn eerste solo-album Keep It Hid. Toch is het niet totaal anders dan de mix van blues, rock en psychedelica die hij brengt met The Black Keys. Eigenlijk is dat prima te begrijpen als je verantwoordelijk bent voor de gitaar- en zangpartijen en mede verantwoordelijk voor de liedjes in je band. Toch ben ik blij dat hij het solopad niet uit de weg gaat, want wat is Keep It Hid een geweldige plaat. Mocht je net als ik om het feit treuren dat iemand als Howlin' Wolf niet meer leeft, verwachten dat Captain Beefheart echt nooit meer iets nieuws uitbrengt, vinden dat Eric Clapton al jaren geen fatsoenlijke plaat meer gemaakt heeft of dat Van Morrison toch langzaam wel een karikatuur van zichzelf aan het worden is, dan ben je bij Dan Auerbach aan het goede adres. Hij brengt alles wat ik in hen waardeer. Het album geeft hem bovendien weer de ruimte om het weer met Jessica Lea Mayfield te doen. Zij zong al eens eerder een liedje bij The Black Keys mee. Auerbach produceerde op zijn beurt weer haar debuutalbum. Dit album produceerde hij overigens ook zelf. Ook bespeelde hij de meeste instrumenten met hier en daar wat hulp. Carney is de grote afwezige.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Ewie | 23 februari 2009 - 13:42 | reacties (0)

Afgelopen week zei ik het nog tegen mevrouw Storm: 'Het zou me niet verbazen als Perez Hilton een dezer dagen Ilse DeLange net als Anouk oppikt en juichend over haar single "So Incredible" gaat schrijven.' Prompt gebeurde dit afgelopen weekend, nog voordat ik mijn woorden omgezet had in een stukje. Ik zou het echt heel leuk vinden voor Ilse als ze door steun uit onverwachte hoek (of zullen hier gehaaide marketingstrategen achter zitten?) alsnog eens aan de andere kant van de plomp door zou breken. Ik denk al sinds het begin van haar carrière dat het erin zit voor haar, en volgens mij is het een kwestie domme pech geweest dat het nog niet gelukt is. Wat dat betreft is de nieuwe cd Incredible een sterke troef, want op deze nieuwe, vijfde cd klinkt Ilse opgeruimder dan ooit tevoren. Het mooie is ook dat hoe Incredible klinkt, voor het gros allemaal uit haar zelf komt. Zij bepaalt (in ieder geval tegenwoordig) zelf hoe een nieuwe plaat moet gaan klinken. Dus als Ilse de Zweedse sound wil verwerken in haar geluid, dan gebeurt dat. En ze heeft gelijk gehad in die keuze, want het geluid op Incredible is bijna eng in balans. Knap voorbeeld hiervan is de vast niet door toeval precies drie minuten durende vrolijke eerste single. Het is maatwerk en dodelijk doeltreffend. Of neem zo'n nummer als de stijlvolle ballade "Adrift". Dat is het toonbeeld van hoe zeer Ilse op een goede manier berekend te werk gaat. Ze schreef het samen met singer/songwriter Nate Company en Macho Psycho. Die namen zeiden mij ook niets, maar Macho Psycho had bijvoorbeeld een flinke vinger in de pap bij enkele P!nk hits. Voor instrumentatie zorgen de geweldige slide van Lyle Workman (ex-Bourgois Tag en Todd Rundgren), soepele bas van Chris Chaney (ex-Jane's Addicion en Alanis Morissette), toetsenlaag van Zac Rae (hielp mee aan My Brightest Diamond Workhorse-cd) en solide basis van drummer Matt Chamberlain (studiobeest pur sang, maar vooral bekend van Tori Amos). Zoveel ervaring maakt dat Ilse op d'r gemak kan doen waar ze het best in is: de sterren van de hemel zingen. Tuurlijk, er zijn genoeg mensen die haar te glad vinden en gruwelen van haar snik, maar als je dat op een open en ontwapenende manier doet zoals deze geboren Almelose, dan ga ik gewoon elke keer weer voor de bijl.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Storm | 03 november 2008 - 21:03 | reacties (5)

Een plattelandsjongen (van origine, althans) als ik ruikt graag aan het stadse leven. Soms denk ik zelfs dat ik het wel een beetje doorheb, dat stadse leven. Dan hoor ik van die dartele riedeltjes, over een godsonmogelijk strakke beat, en zowaar voel ik me bijna thuis in de drukte. Helaas duurt dat gevoel nooit lang, want zodra de beat verstoord wordt door keelklanken die mij zeker Nederlands aandoen, maar binnen geen enkel bestaand accent in 's lands rurale gebieden thuisgebracht kunnen worden, word ik hardhandig in de hoek gezet: dit is fascinerend, maar waar hebben ze het over? Nu zou de conclusie kunnen zijn dat het aan De Jeugd zelf ligt, ze lullen maar wat. Maar ik wil daar niet aan. Bij herluisteren van De Machine word ik gesterkt in mijn vermoeden dat we hier te maken hebben met ware genieën. Het is zo briljant dat gewone stervelingen als ik gewoon niet conceptueel genoeg redeneren om er de vinger op te kunnen leggen. Ik accepteer dat nederig en stop met nadenken over wat voor Kerk zij bezoeken, zoals ik niet meer hoef te weten wat Tentbakkers zijn. Het grootste punt van herkenning staat eigenlijk pas in de achterhoede van het album, want ook al zou ik het zelf anders formuleren, de hormonale aandrang die de heren Wartaal, Fabergé en Fur in het nummer Applaus beschrijven is mij niet onbekend. Die hormonale aandrang voel ik eigenlijk het gehele album wel, maar is toch het grootst als ook de housebeats het hardst aanzwellen. Dat is jammer voor het liefdesverdriet van Vieze of de kater van P. Fabergé, en ook het slotakkoord "Sorry", want hoewel dat tekstuele juweeltjes zijn ('Wij zijn niet meer wij, maar ik en jij'), ga ik heel zelfzuchtig voor de pure geilheid die De Machine vooral is.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Dauwpop 2011 | De Pel | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Lowlands 2011 | 21 oktober 2008 - 16:21 | reacties (0)