Dauwtrappen, ken je het begrip nog? Ik heb de indruk dat dit echt iets was uit de vorige eeuw. Tegenwoordig zijn er alternatieven, betere alternatieven. Zo zou je op donderdag 2 juni naar het Overijsselse Hellendoorn af kunnen reizen voor Dauwpop, om daar een prima sortering van binnenlandse en ook de nodige buitenlandse artiesten te gaan bekijken. Het festival wordt nog opgeleukt met theater, en als je de kids even kwijt wilt, dan kan dit ook nog.

# |

|

| Artikel | Dauwpop 2011 | Ewie | Prijsvraag | 26 mei 2011 - 12:57 | reacties (1)

Voor Tim Knol zal het niet makkelijk geweest zijn om met een opvolger voor zijn droomdebuut van vorig jaar te komen. Daar is echter niets van te merken op zijn tweede cd Days . Sterker nog, hij is er in geslaagd om zichzelf te verdiepen en verrijken op Days. Klonk het eerste album nog vooral als een singer-songwriterplaat met een hang naar de rootsmuziek à la Wilco en Ryan Adams, nu overheersen de sixties en seventies in al hun melodieuze glorie. Beatlesesque (Brit)pop hoor ik in "Shallow Water", "1966" en "Lies". In "Don't Expect Me Too Soon" en "Do You Leave The Light On" laat Tim Knol zich in bloedmooie ballads van zijn kwetsbare kant zien. "A First" heeft een spannende opbouw en climax. Single "Gonna Get There" is weer een lekker rocknummer met hammondorgel en blazers. Het is goed te horen dat Knol en zijn band het afgelopen jaar veel gespeeld hebben, de band klinkt als een solide eenheid. Terecht zijn ze daar woensdag voor beloond met een duiveltje, een prijs van muzikanten voor muzikanten in het live-popcircuit. Complimenten ook voor de prachtige strijkers- en blaasarrangementen. Menig muzikant zou naast zijn schoenen gaan lopen na het maken van twee sublieme platen. Zo niet Tim Knol, zoals hij bescheiden in "Simple Man" zijn verwondering over hetgeen wat hem allemaal overkomt bezingt in "Simple Man":'I am just a simple man, I am trying to understand, I'm doing the best I can to stay true'. Het is er nog niet van gekomen om Tim Knol live te zien maar dat moet ik snel maar eens gaan doen want met deze prachtplaat van internationale klasse zouden we hem binnenkort zomaar eens een tijdje kwijt kunnen zijn aan het buitenland.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Janineka | 16 mei 2011 - 08:57 | reacties (1)

Afgelopen week draaide ik weer eens de ijzersterke Themes-reeks van Simple Minds. Goed man. Als kind van de jaren tachtig heb ik dan ook helemaal geen moeite met de vele bandjes die op het moment in het openbaar dwepen met acts uit die tijd. Cheesy synthesizers, tikkie bombast, beetje overdreven zang van Rik Annema, strakke looks. Heerlijk. Ze zijn dan misschien niet allemaal even goed als Simple Minds, A Flog Of Seagulls, Duran Duran of China Crisis, maar dat ze niet minachtend doen over deze tijd doet me goed. In het rijtje hedendaagse bands slaat het Friese A Silent Express absoluut geen modderfiguur met hun eerst full length Now! Op de radio deden de singles "Will I Be Around" en "I Never Saw This Coming" het terecht al prima. Geen moeilijke liedjes ook, maar wel geraffineerde meezingers. Now! staat er tot de rand toe vol mee. Naast de behoorlijke zang van Rik Annema valt vooral het synthesizergeluid op van toetsenist Henk Jan Kooistra. Hij weet met zijn puik gekozen retro-sound prima in te spelen op het sentiment van deze dertiger. Zonder dat hij daarbij overigens de jeugd van tegenwoordig tegen de haren instrijkt. Puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de songs een beetje teveel in een tempo door hobbelen. Daarom is een song als "Beggin' For Love" dat met een gitaartje met ska-klank net een andere insteek kiest een welkome afwisseling. Als A Silent Express een beetje slim verder schaaft aan hun geluid, dan hebben ze het absoluut in zich om de Nederlandse evenknie van Carpark North te worden.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Storm | 02 april 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het tweede album van DeWolff is er eentje om in te lijsten. Of nee: om heel vaak te beluisteren. En dan niet met een pot blues-bier tussen de klauwen, maar bij voorkeur een volle retro-rooie wijn. Hun debuut Strange Fruits And Undiscovered Plants was al een fraai staaltje psychedelische bluesrock, maar met Orchards/Lupin laten ze horen dat het nog beter kan. Het klinkt nu allemaal meer beheerst en tot in de puntje verzorgd. Het album straalt een zeer relaxte sfeer uit. De nummers beginnen veelal ingetogen met een minimum aan instrumentatie en passende zang, maar daarnaast is er ook genoeg ruimte voor de nodige uithalen met een goede balans tussen de hammondorgel en elektrische gitaar. Misschien niet meer zo rauw als op 'Strange Fruits', maar wel erg smaakvol. "Evil And The Midnight Sun" heeft wel wat van The Black Keys en in "Fever" zit een heerlijke groove à la The Black Crowes, met name als de mondharmonica erin vliegt. Sowieso is deze track een pareltje en zo staan er meerdere op dit album. Over uiterst gedoseerde dynamiek gesproken: het dik tien minuten durende "The Pistol" is echt fantastisch, nu al een klassieker in het genre. Het doet me met veel genoegen denken aan de luchtige periode van Motorpsycho. Het is niet vernieuwend allemaal en jaren zestig/zeventig bands als Deep Purple en Cream zijn nog steeds referenties, maar het is wel ontzettend goed en catchy uitgevoerd. De jongens van DeWolff zijn vakmannen geworden op het gebied van retro, blues en psychedelica. Niet alleen zijn alle song met de nodige zorg en finesse gecomponeerd, ook over de opbouw van het album in z'n geheel lijkt nagedacht. De tracks worden naar het einde toe alleen maar mooier, wat is dit een fijne trip zeg! En aangezien het een echte live band is beloofd dat wat voor het clubcircuit en de festivals: ga dat zien! Zo, leg ik me bij deze toch nog een voornemen voor 2011 op.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Lowlands 2011 | TheLeonKing | 21 januari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Wie is er wel eens naar een optreden van Voicst geweest? Dan weet je wat er zoal gebeurt, het is een bezige bende. Je moet op de grond gaan zitten, opblaasdolfijnen gaan crowdsurfen, je krijgt zomaar een dance-act temidden van alle rockende nummers, koper en strijkers staan op het podium. In het midden van dit alles staat de kleine Tjeerd met z'n pet. En dan is natuurlijk de vraag: hoe doet de man met de pet het in zijn eentje, nu de rest van de band er even tussenuit is? De nummers lenen zich er prima voor, je hoort er Voicst duidelijk wel in terug, maar toch is het heel erg Tjeerd, heel erg Dazzled Kid. En nee, de blazers zijn niet weg, maar wel minder aanwezig. Toen hij de ideeën voor Fire Need Air liet horen aan Simon van C-Mon & Kypski (waar ze met Voicst al veel mee samenwerkten), heeft deze uiteindelijk besloten om het zelf te produceren, zijn eerste klus als een producer. Later tijdens Oerol kwam de definitieve doorslag voor dit soloproject. Daar werden de plannen gesmeed om het allemaal op te nemen in studio Kytopia van Colin Benders (aka Kyteman, die ook al meewerkte aan het laatste album van Voicst). Nu, nog geen half jaar later, staat alles op plaat en gaat het circus van start! Als je Tjeerd naar het circus vraagt, dan antwoordt hij nuchter: 'ach, ik hoop dat het leuk wordt, vooral, weet je'. Te nuchter naar mijn mening, want Fire Needs Air is een prachtalbum geworden, met dezelfde gedreven variatie als A Tale Of Two Devils. En als hij net zo'n gedreven band achter zich heeft weten te formeren, dan wordt het een uitbundig, maar soms ook ingetogen spektakel tijdens Eurosonic/Noorderslag.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Pinkpop 2011 | Sikkema | deBeschaving 2011 | 14 januari 2011 - 08:57 | reacties (1)

Triggerfinger heeft tot op heden de naam dat je ze toch vooral live moet gaan bekijken, daar komen ze het best tot hun recht. Alhoewel hun twee studio-albums allesbehalve vervelend zijn en prima verkochten, durf ik wel te stellen dat ze op het podium inderdaad het best tot hun recht komen. Afgelopen jaren stonden ze op elk zichzelf respecterend poppodium in de Lage Landen en ook de festivals werden ruimschoots aangedaan. Er was geen ontkomen aan. De laatste optredens die ik van ze zag, trok ik de conclusie dat het spelen met What Grabs Ya?, uit begin 2008, op zak lang genoeg geduurd had. Alle clichés waren uitgebuit en het materiaal was zo vaak gespeeld dat ik de indruk had dat de inspiratie wegzakte. Tijd voor nieuw materiaal dus. All This Dancin' Around kent elf nummers met in totaal meer dan vijftig minuten speelduur. Het materiaalprobleem is dus opgelost. Voor de opnames togen ze naar Los Angeles waar All This Dancin' Around mede geproduceerd werd door Greg Gordon (o.a. Wolfmother, Slayer en Oasis). En wat een geweldige plaat is het geworden, alle trucs van Triggerfinger zijn tot in de finesses gefinetuned. De swingende trein aan liedjes dendert van vuige stonerrock à la Queens Of The Stoneage tot psychedelische bluesrock à la Cream. Met die laatste hebben ze gemeen dat ze een geweldige ritmesectie hebben. Zanger/gitarist Ruben Block gaat er helemaal voor en trekt op het podium de meeste aandacht naar zich toe, maar zonder bassist Monsieur Paul en drummer Mario Goossens was Triggerfinger niet de rockgigant die ze nu is. Dat is met All This Dancin' Around helemaal duidelijk.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | 13 november 2010 - 12:57 | reacties (0)

Vorige week kreeg ik een sms of ik binnenkort mee ga naar Go Back To The Zoo. Ik moest eerlijk zeggen dat de naam me wel iets zei, maar ik wist er zo geen nummer bij. Blijkbaar heb ik onder een steen geleefd, want de tegenwoordig Amsterdamse band heeft al vier singles uitgebracht, inclusief de enorme hit "Electric", zo'n nummer dat volgens mij iedereen wel kent! Een lekker dansbaar maar weinig spannend nummer, prima voor een avondje uit. Dat zijn de meeste nummers op Benny Blisto ook, op een paar minder dansbare nummers zoals "Gotta Wake Up" en "House On Fire" na. De rest is heel erg Mando Diao, die vorig jaar ook zo'n hit hadden met 'Dance With Somebody'. Bij het nummer "Beam Me Up" moest ik zelfs een beetje denken aan The Kooks, inclusief het accent. Ze gaan lekker dansbaar door op de cd, inclusief de minder brave nummers "Fuck You" en afsluiter "I Lov It" waarin ze een oorlog willen starten. En zoals nu wel blijkt, Go Back To The Zoo slaat aan. Met nu al vier hits op je debuut, een optreden op Lowlands én het De-Wereld-Draait-Door-Huisband-predikaat doe je het best goed! Langzamerhand veroveren ze Nederland, nu de rest van de wereld nog.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Pinkpop 2011 | Sikkema | 04 september 2010 - 20:57 | reacties (1)

In 2008 waren de Blood Red Shoes nog 'underground', het debuut Box Of Secrets werd gehyped en de energieke optredens van deze tweemansformatie maakte de hype compleet. Nu komen Steven Ansell en Laura-Mary Carter met de opvolger Fire Like This, en wat een heerlijke opvolger! Niet alleen zetten ze de vlotte, puntige rocknummers voort en voel je de energie weer uit de boxen komen. Er is nu ook plaats voor enkele iets subtielere nummers waar de ADHD niet vanaf spat, zonder dat het aanvoelt dat die om commerciële redenen aan het album zijn toegevoegd, want ik heb niet het idee dat er ooit top 40-hits van hun hand zullen komen. Het lijkt er wel op dat de Blood Red Shoes hun kille rauwe, geluid net even wat warmer hebben gemaakt waardoor dat 'underground' gevoel nu plaatsmaakt voor een volwassener geluid. Gelukkig kan ik ze nog steeds niet betrappen op het dichtsmeren van nummers met onnodige vulling dan hun stem, zijn drums en haar gitaar. Met knalhit "Don't Ask" en meezing-knaller "Light It Up" zijn deze Blood Red Shoes wel de ideale schoonzoon onder de festivalbands. De boekers zullen in de rij staan. Nu de band kan putten uit twee denderende cd's, is er genoeg munitie om elke crowd van hun sokken te blazen.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Haldern 2010 | Lowlands 2010 | Sikkema | 02 maart 2010 - 08:57 | reacties (1)

Min of meer tot mijn eigen verbazing staat Anne Soldaat's soloplaat bovenaan in mijn alltime Last.fm-lijstje. Toen ik vervolgens het lijstje van de afgelopen tijd bekeek, zag ik Tim Knol bijna bovenaan staan. Blijkbaar heb ik deze maanden meer behoefte aan mooie liedjes dan aan 'moeilijke' muziek. Want mooie liedjes, dat is waar deze debuutplaat van deze Noord-Hollander mee vol staat. Zelden iemand van begin twintig gehoord die zo'n fijn gevoel voor melancholie en melodie heeft en nooit in de valkuil van de pathetiek dendert. Ik vind het gezien zijn leeftijd opmerkelijk dat Knol zo'n hang naar sixties- en seventies-pop cq singer-songwriters, maar prijs me gelukkig met de mooie harmonieën die dat oplevert. Mijn hoofd schreeuwt om het roepen van de naam Wilco, maar de stem van Knol is zoeter dan die van Jeff Tweedy en Wilco is net wat gewaagder. Toch hadden zij zich voor een liedje als "Deepest Of Oceans" of "Driving Home Tonight" niet hoeven te schamen. Mooi ook om te zien dat grote namen uit de Excelsior-stal zoals Anne Soldaat en Jeroen Kleijn en Knol's stadgenoot Jacob de Greeuw hem wilden helpen bij de opnamen. Het resultaat is rondweg superbe. Knol kan prachtig kwelen zoals in bijvoorbeeld het bloedmooie "Sounds Familiar" (wie riep daar Gram Parsons?) of "Music In My Room", maar staat ook als het iets meer up-tempo gaat ("Clean Up", "Sam" en het met handgeklap opgeleukte "When I Am King") zijn mannetje. Gezien de fraaie arrangementen op de plaat hoop ik dat Knol de kans krijgt met een goede, uitgebreide backing band de zalen in Nederland langs te gaan. Het zou me niet verbazen als die tour in dat geval een zegetocht wordt.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2010 | Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | Storm | 15 januari 2010 - 20:57 | reacties (2)