De beslissing om Festival deBeschaving, het reizend festival door Utrecht, in de Botanische Tuinen te organiseren is de beste die ze genomen hebben. Het is de mooiste locatie voor een festival in Nederland. Hier kun je niet snel overheen. Een perfecte locatie voor een festival met alle podia verspreid, rond het fort en via de paden van de tuinen bereikbaar. Her en der puike eetstalletjes ertussen, de mosselen waren goed, en de onvermijdelijke biertap. De weg kwijt raken kon je niet, want je loopt een rondje en komt altijd weer goed uit... Ideaal. Het enige festival dat - qua locatie - in de buurt komt is Fujirock, maar dat is niet bepaald in Nederland. Dus volgend jaar maar wéér in de Botanische Tuinen! Maar, hoe mooi ook, een festival draait om de programmering en hoe zat het daarmee?

# |

|

| Artikel | Gr.R. | deBeschaving 2011 | 19 juni 2011 - 20:57 | reacties (1)

"Festival deBeschaving is terug!" kopt het persbericht, en eerlijk gezegd, ik ben er blij mee. De afgelopen twee jaar hebben we zonder gemoeten, de organisatie durfde het - gezien de crisis - niet aan om het festival te organiseren. Gelukkig is het niet voorgoed opgedoekt. Wederom op een nieuwe locatie: dit keer is de Leidsche Rijn verlaten. Er is samenwerking gezocht met de Universiteit van Utrecht en dat resulteerde dat het festival zijn tenten heeft opgezet op een van de mooiste stukjes Utrecht: De Botanische Tuinen op De Uithof. Net zo makkelijk te bereiken als het terrein naast De Rode Doos overigens, lijn 11 is uw vriend. De samenwerking met de Universiteit van Utrecht (en het UMC Utrecht en de Hogeschool Utrecht) houdt in dat naast een puik muzikaal programma er het nodige te doen is op gebied van kunst en wetenschap. Maar aangezien File Under een muzieksite is, nemen we eerst het muzikale programma onder de loep.

# |

|

| Artikel | Gr.R. | Prijsvraag | deBeschaving 2011 | 14 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

Wat mij eigenlijk verbaasde was dat de mensen achter Excelsior Recordings het op de Twittert en FeestBoek niet hadden over de nieuwe release van De Staat. Mij was even ontgaan dat de band voor de release van hun nieuwe album Machinery overgestapt zijn naar Cool Green Recordings, het label van de überstonergod Chris Goss. Met deze stap wil het vijftal ongetwijfeld nieuwe wegen inslaan. Het debuutalbum Wait For Evolution was min of meer het soloproject van De Staats voorman Torre Florim die op het podium een bandvervolg kreeg. De opvolger Machinery is een écht bandalbum geworden. Hetgeen zeker te horen is. Het geluid is niet alleen veel voller geworden, het is ook veel smeriger. Waarschijnlijk zal menigeen hier toch wel even aan moeten wennen, het is een kakofonie aan geluiden en daarmee een stuk chaotischer geworden. Dat ze met dit product een stap verder zullen komen, daar durf ik niet aan te twijfelen. De vergelijking met grote jongens als QOTSA kunnen ze hiermee prima aan. Niet alle liedjes vind ik even geslaagd, zo had "Tumbling Down" van mij gewoon in de oefenruimtes mogen blijven wegens teveel jam en te weinig liedje. Daar staan echter songs tegenover als "Sweatshop" en "Psycho Man" die zo vet zijn dat ik nooit meer zonder wil. Ik zag dat De Staat inmiddels concerten heeft staan in Amerika en Duitsland. Ze kon wel eens uitgroeien tot ons grootste muzikale exportrockproduct ever en dat betekent dat de tijd voor de kleine en middelgrote zalen, een paar jaar geleden zag ik ze spelen voor zo'n vijftig toeschouwers, waarschijnlijk snel verleden tijd is. Al zit ik hier persoonlijk niet op te wachten.

# |

|

| Ewie | Lowlands 2011 | Pinkpop 2011 | deBeschaving 2011 | 03 maart 2011 - 08:57 | reacties (18)

Dan kan dit wel het officiële langspeeldebuut van Pien Feith zijn, feit is dat ze al jarenlang in meerdere verschijningsvormen de underground verblijdt met haar muziek. Nu liet ze met Neonbelle al horen dat ze niet vies is van een bak analoge synths, maar onder haar eigen naam was het vooral eigenwijze gitaar-indierock die Slint aan Julie Doiron koppelde, met een hoofdrol voor haar expressieve stem. Dance On Time is dan ook even schrikken mocht je datzelfde verwachten. Nauwelijks gitaren, wel drummachines, samples, toetsen, en nog meer toetsen. En natuurlijk de stem: intiem, breekbaar en toch sterk. Opener "I Have Done Nothing" zet je nog even op het verkeerde been met zijn hupserige uptempo ritme en speelse gevoel, maar dat is maar schijn; even verderop in het liedje komt de melancholie al om de hoek kijken, om het hele album niet meer weg te gaan. Of het nou om eerste single "Dance On Time" of een ander prachtig liedje als "What Pleases You The Most" gaat, overal hangt een bepaalde zwaarmoedigheid - die Pien en haar kornuiten soms willen verbergen met luchtige geluiden en lichtvoetige samples, maar dat contrast pakt wonderwel goed uit. Subtiel is overigens naast melancholie wel het sleutelwoord hier, korte liedjes, veel ruimte tussen de noten, meerdere laagjes en onverwachte wendingen zonder dat je merkt, Pien die zelf heel koppig achter de maat aanzingt. Mooi ook hoe soms een postrockgevoel in een klein drie-minuten-liedje wordt gestopt. De echte hoogtepunten worden trouwens bewaard tot het laatst: "Dirty Laundry" begint klein maar pakt indrukwekkend uit met een superieure climax, en afsluiter "Honestly" raakt zo exact de juiste droeve noten dat de traanklieren ongewild hun werk gaan doen. Zo goed ja.

File Under gaf ism platenmaatschappij V2 enkele setjes van twee tickets weg voor de releaseshow van Pien Feith in Ekko. Daarvoor ben je natuurlijk te laat nu.

# |

|

| Bas | Motel Mozaique 2011 | Prijsvraag | deBeschaving 2011 | 14 februari 2011 - 12:57 | reacties (6)

Wie is er wel eens naar een optreden van Voicst geweest? Dan weet je wat er zoal gebeurt, het is een bezige bende. Je moet op de grond gaan zitten, opblaasdolfijnen gaan crowdsurfen, je krijgt zomaar een dance-act temidden van alle rockende nummers, koper en strijkers staan op het podium. In het midden van dit alles staat de kleine Tjeerd met z'n pet. En dan is natuurlijk de vraag: hoe doet de man met de pet het in zijn eentje, nu de rest van de band er even tussenuit is? De nummers lenen zich er prima voor, je hoort er Voicst duidelijk wel in terug, maar toch is het heel erg Tjeerd, heel erg Dazzled Kid. En nee, de blazers zijn niet weg, maar wel minder aanwezig. Toen hij de ideeën voor Fire Need Air liet horen aan Simon van C-Mon & Kypski (waar ze met Voicst al veel mee samenwerkten), heeft deze uiteindelijk besloten om het zelf te produceren, zijn eerste klus als een producer. Later tijdens Oerol kwam de definitieve doorslag voor dit soloproject. Daar werden de plannen gesmeed om het allemaal op te nemen in studio Kytopia van Colin Benders (aka Kyteman, die ook al meewerkte aan het laatste album van Voicst). Nu, nog geen half jaar later, staat alles op plaat en gaat het circus van start! Als je Tjeerd naar het circus vraagt, dan antwoordt hij nuchter: 'ach, ik hoop dat het leuk wordt, vooral, weet je'. Te nuchter naar mijn mening, want Fire Needs Air is een prachtalbum geworden, met dezelfde gedreven variatie als A Tale Of Two Devils. En als hij net zo'n gedreven band achter zich heeft weten te formeren, dan wordt het een uitbundig, maar soms ook ingetogen spektakel tijdens Eurosonic/Noorderslag.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Pinkpop 2011 | Sikkema | deBeschaving 2011 | 14 januari 2011 - 08:57 | reacties (1)

Daar staat hij, bij BBC's Later With Jools Holland: een klein Iers mannetje met een oude aan elkaar getapete gitaar. In zijn eentje, met de ogen dicht, de microfoon net iets te hoog zodat de woorden vanuit zijn tenen rechtdoor omhoog kunnen. Een heldere, rillige stem, fluisterend en dan venijnig uithalend. "Becoming a Jackal" heet het nummer, en een droge brok blijft steken in mijn keel. En later in de show speelt hij een tweede song: "Meaning Of A Ritual", dat na een falsetto-uithaal eindigt met een abrupte, net iets te lange stilte. Je moet maar durven, daar in de grote BBC-studio bij koning Jools. De kleine man die me zo genadeloos wist te raken en me sindsdien niet meer heeft losgelaten, heet Conor J. O'Brien. Als Villagers maakte hij in 2009 al een (moeilijk verkrijgbare) 4-track-EP Hollow Kind en nu levert hij met het eerste volwaardige album Becoming A Jackal een van de mooiste en meeslependste debuten van dit jaar af. En hoewel bij sommige nummers de vlijmscherpe emotionele trefzekerheid van de eenzame man met de gitaar wat minder sterk naar voren dreigt te komen, voegt de band wel degelijk wat toe. Becoming A Jackal is een afwisselend en kleurrijk geheel geworden: van intens naar lichtvoetig, van klein naar groots. Zoals in "Pieces", een nummer dat zonnig van start gaat met licht huppelend pianoriedeltje en meedeinende strijkers, maar zich ontpopt tot een wervelende onweersstorm waarbij de wolven in het bos letterlijk meehuilen. En zo komt het tweeslachtige Jackal And Hide-thema, zoals zo mooi bezongen in het titelnummer, herhaaldelijk terug op dit album dat in Ierland kort na verschijnen prompt de eerste plaats bereikte. Conor O'Brien, zo'n jong gastje met zo'n eigenzinnig consistent debuut, met zulke volwassen teksten vol van grote emoties en mysterieuze diepgang: dat noemen we een Talent.

# |

|

| Crossing Border 2010 | Haldern 2010 | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2010 | Motel Mozaique 2011 | Ramon | deBeschaving 2011 | 07 juni 2010 - 08:57 | reacties (7)

De afgelopen weken had ik een behoorlijke achterstand opgelopen qua verwerken van post. Er is zelfs voor iemand die af kan met zes uur slaap een grens. Dat resulteert dan gelijk in een enorme stapel enveloppen met cd's, die sneller groeit dan mij lief is. Gelukkig is in alle nu weggewerkt. Dat is voor And So I Watch You From Afar dus mooi te laat. Zijn waren afgelopen weken te bewonderen in Nederland. Ik had u graag getipt te gaan kijken. Ik gok namelijk dat ze de energie die de debuut-cd van deze post-rockers al in zich heeft live wel eens overtroffen kan worden. De Noord-Ieren voegen namelijk een hardcore-touch toe aan hun post-rock. Een beetje analoog aan hoe 65dos dat doet met beats. Het maakt ASIWYFA boeiender en intenser dan menig andere post-rockband. Op een paar vage lalala's (wie riep daar "Hey Jude"?)na in "Don't Waste Time Doing Things You Hate" en kreten elders is hun muziek (ik zou bijna zeggen vanzelfsprekend) compleet instrumentaal. De songtitels doen in combinatie met de muziek hun verhaal. Niet voor niets heet het openingsnummer "Set Guitars To Kill". Het hakt genadeloos op jou als luisteraar in. Ik houd daar wel van. Wat daarna volgt is namelijk een heerlijk dynamische energierijke cd. Een die verder eigenlijk helemaal geen teksten kan gebruiken. Het geeft ze namelijk de kans om hun instrumenten uitvoerig te laten spreken zonder te verzanden in cliché-hard-zacht-post-rock of extreme strapatsen qua solowerk. De volgende keer dat ze in Nederland zijn, ga ik in ieder geval kijken. Dit geweld wil ik wel eens aan den lijve ondervinden.

# |

|

| Lowlands 2010 | Storm | deBeschaving 2011 | 21 mei 2010 - 20:57 | reacties (1)

Het lijkt me een serieus probleem voor een zaal: wat zet je in godsnaam in het voorprogramma van Stryper? Inderdaad, d� Stryper, de Godvrezende poedelrockers die immer gekleed gaan in de zwart-gele leren pakjes. Tivoli stond voor dit dilemma en zij kozen ervoor om vanavond stadsgenoot The Medics van stal te halen. Nou kent Stryper natuurlijk zijn gelijke niet, maar The Medics staan wel een heel eind af van deze reli-rockers. Ja, ze maken rock, dat wel, maar wat te horen valt op hun debuut-EP valt allerminst te scharen onder poedelrock. Wat ze laten horen op hun EP is eerder een goede mix van Britpop met het oude Editors-geluid. Misschien ligt de link wat meer in hun achtergrond. The Medics speelde namelijk al op het Xnoizz Flevo Festival. Dat zou wat kunnen verklaren. Ze lijken me overigens wel een goede opwarmer voor de wat meer open-minded fans van Stryper, want de drie nummers op hun EP zijn dan misschien niet het origineelste eigen beheer werk dat ik hoorde de afgelopen tijd, het staat wel als een huis. Hooguit zou je de zang van Daniel af en toe een beetje zwalkend kunnen vinden. Maar hij doet dat wel op een Ian Astbury-manier, dus dat had een stuk beroerder gekund. Het zal mij benieuwen hoeveel EP's ze vanavond zullen verkopen aan de zwart-gele brigade.

Om een voorprogramma te kiezen voor het machtige Baroness, dat was voor 013 een stuk eenvoudiger. Nederland heeft namelijk best veel avontuurzoekend metaltalent in huis. Dat de zaal ervoor koos om stadsgenoten Izah naar voren te schuiven, is dan ook helemaal niet raar. Helemaal niet omdat deze band met hun ep Finite Horizon/Crevice een machtig loodzwaar debuut opgeleverd heeft. De toen nog vijf, maar tegenwoordig zes koppen tellende band laat op deze debuut-ep in twee tracks die samen tweeëntwintig minuten duren een uitstekende indruk achter. Aan de ene kant hoor je er sfeervolle, maar hufterzware Cult Of Luna-invloeden in terug, aan de andere ik hoor er ook het oeroude, loodzware Paradise Lost-geluid en het technische vernuft van Pestilence in terug en die combinatie stemt mij vrolijk. Alleen als Entius zijn heldere stem op zet, valt het een beetje tegen. Maar daar staat zoveel orkaankracht tegenover als hij zich van zijn andere (en dus betere) kant laat horen dat je dat minpuntje gemakkelijk wegstreept. Zijn oerschreeuw kan volgens mij huizen op hun grondvesten laten trillen. En daarna zal de rest van de band de rest van het sloopwerk voor zijn rekening nemen. Zeer veelbelovende debuut-ep van een band die hiermee een serieuze gooi doet naar een (internationaal) platencontract.

# |

|

| Storm | deBeschaving 2011 | 23 januari 2010 - 20:58 | reacties (6)

De BBC is sinds kort niet alleen meer de publieke omroep van Engeland, maar ook de afkorting van een relatief nieuwe Engelse band genaamd Bombay Bicycle Club (genoemd naar een bekend Indiaas restaurant in Londen, dus vergis je niet in de url). Deze bijzondere naam trok direct mijn aandacht bij het speuren naar nieuwe muziek, evenals de albumtitel, I Had The Blues But I Shook Them Loose. Deze jonge Engelsen zijn niet alleen creatief met naamgeving, maar ook op muzikaal vlak. Er zit genoeg Britpop in hun muziek om herkenbaar te klinken ("Cancel On Me" klinkt erg Brits, met invloeden van Editors), maar daarnaast klinken ze ook gewoon lekker eigen, zoals in "Magnet". En dat ligt niet alleen aan de onconventionele, licht-trillende zang van Jack Steadman. Folky akoestische afsluiter "The Giantess" laat horen dat de band tot meer in staat is dan rechttoe-rechtaan popsongs te maken. Jonge mensen die net de live-muziekscene aan het ontdekken zijn, vinden in deze cd vast precies dat waar ze naar op zoek zijn: levendigheid, brutaliteit en herkenning. Het album kent dan ook weinig zwakke punten, maar wordt helaas ook nergens buitengewoon boeiend. Voor muziekliefhebbers die al wat langer meedraaien, is Bombay Bicycle Club gewoon weer een fijne nieuwe loot aan de Arctic Monkeys-en-consorten-boom.

# |

|

| Joice | Lowlands 2011 | deBeschaving 2011 | 01 oktober 2009 - 08:57 | reacties (4)