Do The Undo
Noorderslag
Collega Stonehead en ondergetekende komen wat laat binnen deze zaterdagavond, want beste lezers, het valt nog niet mee om je als allochtone Randstedeling te oriënteren in het centrum van Grûnn terwijl de lasagna van de te goedkope Italiaan bungeejumpt in je maag.
Toch vinden we na enig zoeken de Oosterpoort, biedt het toilet de nodige verlichting en dus kan de avond beginnen. Stonehead wil graag naar Coparck, die ik eerder op de middag al tot volle tevredenheid in de Plato had gezien, dus onze wegen scheiden zich meteen al.
Uw recensent spoedt zich snel naar de Grolsch-foyer, waar niemand minder dan Boris de goegemeente staat te vermaken. Toch niet Idols-winnaar Boris? De enige echte. En we kunnen er zeikerig over gaan doen, maar de show is prima.
Tuurlijk, dat komt mede door de degelijke begeleidingsband, maar ook 'Sofuja' zelve is prima bij stem. Het swingt aanstekelijk (afgezien dan van het toch wel een beetje zeikerige Stupid Things) en een glimlachje hier en een knipoogje daar zijn meer dan voldoende om ook de vrouwelijke fans te plezieren.
Eurosonic Vrijdag
Het prettige van de vrijdagmiddag op Eurosonic is dat je jezelf niet hoeft te vervelen tot de avond valt en de rijen zich weer langzaamaan vormen buiten de deuren van de diverse podia. Maar daar zou ik het niet meer over hebben. Je doet wat inkopen in de Groningse binnenstad, je pakt een bioscoopje - wij hadden toevallig Babel nog niet gezien - of je hangt wat rond bij de sessies in de Plato.
Zo pik ik nog mooi even wat mee van de Belgenpop van Montevideo ('wel aardig'), de vaudeville-esque singer-songwriter Duke Special ('mooi hoor') en worden we verrast door een onaangekondigde sessie van Anna Ternheim ('joepie!') omdat James Yorkston verstek laat gaan.
Lees verder..C-Mon & Kypski
Eurosonic Donderdag
Het weer overdag voorspelt niet veel goeds. Het doet vermoeden dat ik veel tijd zal gaan verliezen aan het achterna rennen van de door een fikse windvlaag uit mijn handen gerukte timetable. Het valt eenmaal aangekomen in Groningen weertechnisch gelukkig allemaal nogal mee.
Ik ben wel wat langer onderweg geweest dan gepland. Ik was graag op tijd geweest voor Billie King. Helaas. Het verhaal van de lange rijen mag bekend zijn. Ik zal er verder geen woorden aan vuil maken. Met een beetje handige timing kom ik net als vorig jaar op een gemiddelde van zeven acts per dag. En dat is niet slecht, al zeg ik het zelf.
Spinvis
Ik loop de grootste zaal van Noorderslag voorbij. Snel werp ik een blik naar binnen. Hier is namelijk zojuist de Popprijs uitgereikt. Een prestigieuze prijs. Maar tot nu toe is hij bijna altijd gewonnen door een overbekende band waar ik weinig mee heb. Die dan traditioneel wordt bekogeld met bier. Het zal wel.
Maar het eerste wat ik zie, is de grijze krullenkop van Erik de Jong, nog nat van het bier. Ik hoor "Flamingo", en het grote display achter Spinvis' band laat zien hoe Hanco Kolk in een hoek van het podium een tekening zit te schetsen. Ik hol de zaal in, en ik krijg een gewéldige spanningopbouwende versie van "Smalfilm". En een verpletterende uitvoering van "Het Voordeel van Video". Dit optreden is het enige op heel Noorderslag waarbij ik daadwerkelijk geroerd ben.
Lees verder..Ilse deLange
Duke Special
Spinvis
The Magic Numbers
Anna Ternheim
Goose
Leningrad
Alice Rose
Peter, Bjorn and John
Eurosonic / Noorderslag - Vooraf
Praten over Eurosonic is praten over lange rijen en gemiste kansen. Vorig jaar maakte ik in Groningen mijn debuut als Eurosonic-ganger en vond het eerlijk gezegd allemaal wel meevallen. Natuurlijk is de kans erg klein dat je op het laatste moment nog bij de Stadsschouwburg kan binnenglippen om een glimp van een publiekstrekker als The Magic Numbers mee te kunnen pikken. Het is toch een kwestie van een goed plan, maar vooral een flexibel plan B en een degelijk paar schoenen. Met name plan B kan wel eens voor een aangename verrassing zorgen. Valt het alsnog tegen, dan is er altijd wel een straatje verderop een zaaltje waar je een nieuwe poging kunt wagen iets nieuws te ontdekken. Als dit idee je niet aanspreekt of je niet over fatsoenlijk schoeisel beschikt, kun je ook gewoon jezelf op een vaste locatie zoals Huize Maas nestelen om zo de avond door te komen. Ik ben meer van de eerst genoemde strategie.
Johnossi - Johnossi
Het is derde kerstdag en ik moet de platenboer opengooien, omdat collega tweede kerstdag ergens plaatjes draaide. Het is tien uur en ik verwacht eigenlijk niemand, maar als ik aankom staat er al iemand te wachten die linea recta de platenkelder induikt. Ik zet het eerste plaatje op dat ik tegenkom - Amy Winehouse, geloof ik - en ik zet koffie. Ik zie de man in de kelder met een enorme lijst in de weer. Die is dus nog wel even bezig alle bakken te doorzoeken. Als ik met een kopje koffie weer in de winkel verschijn, staat er een jonge jongen die ik nog nooit heb gezien. De naam van de band waar hij naar op zoek is, zegt me niks, maar als hij zegt dat de kans nihil is dat we er iets van hebben staan, hoop ik vurig deze band toch aan te treffen. En jawel. In de zoektocht naar het hoesje van een van de singles van deze band - uiteindelijk boven, bij de tweedehands cd's -, raken we een beetje aan de praat en dat gaat door tijdens het afrekenen. Amy Winehouse is inmiddels gestopt met zingen en ik stop een promo in de cd-speler. Bij de eerste twee noten zegt de jongen: 'Hee, is dit Johnossi?' Ik laat van verbazing bijna mijn koffie uit mijn handen vallen. 'Ja,' stamel ik, 'ken je dat?' Het blijken vrienden van hem. Bijna had ie de distributie van hun album op zich genomen, maar dat bleek moeilijker dan hij verwachtte. 'Wat fijn dat ze hun album de grens over hebben gekregen,' zegt de jongen. 'Ja?', vraag ik. 'Zijn ze de moeite waard?' We zitten immers nog in het eerste lied en ik heb nog nooit van ze gehoord. 'Ja,' zegt de jongen, 'ze zijn de moeite waard. Ze horen bij die enorme Zweedse popscene die in navolging van Peter, Bjorn and John hun sporen nu in de rest van Europa moeten gaan verdienen.' 'Ze komen ook op Eurosonic,' zeg ik. 'O, wat leuk,' zegt de jongen. 'Daar ben ik blij om, weet je dat?' Hij rekent zijn single af en verlaat de winkel. Ik luister het album van Johnossi af en denk: 'O, wat leuk.' Ik ben er ook blij om.
File: Johnossi - Execution Song
File Under: Fijne pop uit Zweden met hier en daar een rauw randje
File Audio: [Johnossi]
Ilse DeLange
Alice Rose
"ik-in-m'n-eentje"
In de kleine filmzaal op de bovenverdieping van poppodium Ekko zit ik in een van de klapstoelen op de eerste rij. Een stoel verderop zit Alice Rose. We kijken allebei even naar het grote lege witte doek tegenover ons. Ze vertelt met wijd opengesperde ogen vol vurig enthousiasme over haar komende release Mora With The Golden Gun, een gefingeerde filmsoundtrack. In gedachte zie ik haar in de rol van geheim agente Mora rondsluipen over dat witte doek. "She's a tough bitch, you know!", vertrouwt ze me toe. Een ander toekomstig project van de goedlachse Deense draagt de toepasselijke titel Daydreamer. Alice Rose ten voeten uit.
Johnossi / The Jai-Alai Savant
Vrijdag, dus tijd voor de letter J. De J van Johnossi bijvoorbeeld. Een duo uit Zweden. Ze hebben aldaar een cd, Execution Song, uit, maar die is Nederland nog niet leverbaar. Die komt hier begin 2007 pas uit. En dat is lastig als je voor die tijd komt toeren. Daarom niet getreurd en fluks een EP-tje uitgebracht, Execution Song EP, met vier nummers van Execution Song. Interessant voorproefje, met Britse invloeden, die duidelijk laat horen dat ze niet voor niks bij Mando Diao in het voorprogramma mogen.
De eerste full-length plaat van The Jai-Alai Savant is zelfs in hometown Philadelphia nog niet uit. In afwachting daarvan ligt er wel een EP-tje getiteld Scarlett Johansson, why don't you love me. Puike titel overigens. Het dingetje gaat dan wel weer vergezeld van een zeer uitgebreide bio (2 kantjes, arial grootte 8!). Alsof de EP niet voor zichzelf zou spreken. Ze maken volgens eigen zeggen punkrockdubreggae en dat klopt aardig. De titelsong is gewoon heel erg goed en de dubnummers op de EP kunnen er ook mee door. Alleen is het geluid daarvan behoorlijk beroerd. Laten we hopen dat dat op de komende full-length beter is. Want daar kijk ik naar uit, in tegenstelling tot naar dit.
File: Johnossi - The Execution EP
File Under: Uit Zweheden!
File Audio: http://www.myspace.com/johnossi
File: The Jai-Alai Savant - Scarlett Johansson, why don't you love me
File Under: Puike punkrockdubreggae!
File Audio: diverse nummers
The Magic Numbers - Those the Brokes
Soms begrijp ik het zelf niet, het warme gevoel dat blije, cleane, meerstemmige popliedjes bij me oproepen, maar het debuut van The Magic Numbers deed het voor mij. Op cd, op Lowlands, in Paradiso, nog lang daarna en nog steeds toen ik verliefd werd. Ik weet wanneer ik moet klappen bij "Love Me Like You", wat ik altijd doe. Ik weet wanneer ik mijn airguitarloopje moet inzetten - van hoog naar laag! - bij "Long Legs". Ik weet wanneer het stil moet zijn bij "I See You, You See Me" en welke stem ik het liefst zing bij "Wheels on Fire". En dan opeens is er het nieuwe album, dat ik beluister met het eerste in mijn achterhoofd. Bij welke liedjes moet ik klappen? Wanneer ben ik stil en wanneer zing ik mee, al dan niet de tweede stem? En waarvan ik hoopte dat het niet zou gebeuren, gebeurde: ik werd een beetje treurig. Heeft openingsliedje "This is a Song" nog de drums die me meevoeren, en hebben "Take a Chance" en vooruit ook "Carl's Song" nog wel coupletten of regels die ik mee wil zingen, het soultrucje van het eerste album ("Love is a Game") is een grote truc geworden die niet het hele album door werkt. Gevoelige liefdesliedjes worden hier zeikliedjes - daar helpen de wat klagerige, puberale teksten niet bij - die te lang duren en lijken nog gladder geproduceerd - nog cleaner kan ik niet aan, geloof ik - waardoor Those the Brokes en ik wil het eigenlijk niet zeggen, saai wordt. Is. Het had wat langer kunnen duren voor dit tweede album kwam. Dan had Romeo Stodart zijn soultrucje wat kunnen verfijnen, de slechtste liedjes van het album af kunnen halen en een beetje catchyness in zijn klagen kunnen leggen. Misschien was het dan goed gekomen. Nu baal ik. En ik geef The Magic Numbers de schuld. Sorry.
File: The Magic Numbers - Those the Brokes
File Under: Dit keer zoek ik het klapvee niet bij elkaar
File Audio: [Luisterpaal, nog even] [Hier natuurlijk ook]
C-Mon & Kypski - Where The Wild Things Are
"Oh, die", zei een kennis van me. "Ik vind ze best cool, alleen die naam he..." Geez, wat is dat toch met mensen? De naam 'Fokke en Sukke' onthouden ze, een woord als 'sim-chip' ook nog, maar ''C-Mon en Kypski', dat is teveel gevraagd, kennelijk. Nog één keer dan: deze Utrechtse band heeft vier bandleden, waaronder beatcreator C-Mon (hij heet Simon, vandaar) en de Nederlands kampioen turntablism Kypski. Je kent ze van dat geniale scratchnummer met een van de gaafste video's van 2004, "Shitty Bum". Wat je vermoedelijk niet kent van ze - ach, wie ook wel - is een half uur 'rare groove' dat ze vorig jaar hebben uitgebracht, getiteld Dutch Rare Food, met het fijne "Rock di Mexicano" erop. Dat was toch echt een van de vetste remix-cd's van vorig jaar. Het nieuwste album van C-Mon & Kypski moet hen de grote doorbraak bezorgen. Qua album zit dat wel goed. Dit Where The Wild Things Are, genoemd naar een kinderboek, barst weer van de originaliteit. Met gastartiesten als de Amsterdam Klezmer Band en Pete Philly, en daarbij beats die variëren van Prodigy tot Air snoepen de nummers uit de gekste hoeken. Het album krijgt daardoor het maximalistische van bijvoorbeeld de Basement Jaxx. Wie C-Mon & Kypski live gezien heeft, weet bovendien dat ze nog veel feller en funkier kunnen dan dit. Maar... nu de Grote Hit nog. Lastig. Pijnpunt, zelfs. Single "Bumpy Road" vind ik 'wel aardig', maar niet meer, en de suffe clip helpt ook niet echt. Als ik mocht kiezen: mijn heel-erg-favoriete nummer is het vlammende "Eyes on the Road", met Voicst. Met stip het leukste nummer dat Voicst ooit heeft opgenomen. Maar ja, da's weer te wild om een hit te worden. Ach, we wachten gewoon af. De Marco Borsato-truc is er altijd nog.
File: C-Mon & Kypski - Where The Wild Things Are
File Under: Smeuïg tot op de bodem
File Audio: MySpace
File Video: Bumpy Road
Alamo Race Track - Black Cat John Brown
Toen ik voor het eerst het nieuwe nummer "Black Cat John Brown" van de gelijknamige CD van Alamo Race Track op MySpace hoorde, moest ik gelijk aan Zwartmoor denken. Dit was mijn moeders kat, ooit ook mijn kat. Onze oude kat genaamd Poes werd geboren in 1971 en in die tijd zouden bijvoorbeeld de lichtvoetige nummers "Stanley vs Hannah" en "Kiss Me Bar" niet hebben misstaan. Poes overleed; zij is trouwens 20 jaar oud geworden. Toen wilden we een nieuwe kat. In die tijd, de eind jaren tachtig zou je makkelijk de voortstuwende nummers "Don't Beat This Dog" en "Northern Territory" op de radio kunnen horen. Van mijn moeder hoefde er niet zo nodig een nieuwe kat te komen. Maar mijn vader, broertje en ik wilden er wel één. Zij nam meestal het grootste deel van de verzorging op zich. Toch kwam er een nieuwe kat en we namen ook meteen zijn broertje mee, zodat ze elkaar als speelkameraadje hadden. Na een aantal dagen of weken, hadden we ze Zwartmoor en Mickey Mouse gedoopt. Zwartmoor natuurlijk vanwege zijn zwarte vacht en Mickey Mouse vanwege het vangen van veel muizen. Zwartmoor snapte toen hij jong was absoluut niet hoe dat in zijn werk ging. Hij heeft het geleerd van Mickey Mouse en vervolgens ving Mickey Mouse geen muis meer. Zou hiervoor het gedreven nummer "The Killing" zijn geschreven? Mickey Mouse overleed en vervolgens zijn we Zwartmoor ook Poes gaan noemen. We smokkelden toch al met die namen, maar nu werd het definitief Poes. Toevallig keek ik op 16 oktober naar De Wereld Draait Door en daar vertelde Ralph Mulder van Alamo Race Track dat hij het nummer "Black Cat John Brown" geschreven heeft naar aanleiding van bezoekjes van een zwarte kat. Bij het nummer "On The Beach" heeft gezien het oosterse geluid vast een Siamees geholpen. Bij de resterende nummers kun je zelf een kat uit een land of decennium bedenken die eraan meegeholpen heeft. De hele popgeschiedenis is in ieder geval één grote inspiratiebron. Ik zou zweren dat Mickey Mouse en Poes aan hun tiende leven zijn begonnen, en dat ze speciaal voor mij voor deze schitterende cd gezorgd hebben.
File: Alamo Race Track - Black Cat John Brown
File Under: Voer voor dierenvrienden
File Audio: [Luister]
File You tube: [Kleedkamersessie]
File Gastschrijver=[Marian]
The Answer - Rise
Toen in de Britse media de superlatieven over The Answer niet ophielden, werd ik wat wantrouwend. Slecht trekje van me, dat weet ik, maar mijn eerste gedachte was dat er zeker een Engelse tegenhanger van Wolfmother moest worden gevonden. Dat valt gelukkig erg mee. The Answer - Ieren, maar dat zijn geen Britten zoals Almeerders geen Amsterdammers zijn - haalt de inspiratie net zoals Wolfmother uit het begin van de jaren zeventig, maar klinkt daarbij eerder als de Black Crowes en Thunder. Overeenkomsten met Wolfmother zijn er dus genoeg, maar ze klinken duidelijk anders. Zanger Cormac Neeson is daar overigens voor een belangrijk deel debet aan, want hij klinkt regelmatig als het rauwere broertje van Robert Plant - of misschien moet ik gezien het leeftijdsverschil eerder van een onechte zoon spreken. Ook elders waart de geest van Led Zep rond: in het gitaarwerk, maar misschien meer nog in de drums. Nee, de originaliteitsprijs gaan ze niet winnen. Maar u snapt dat ik dat als gerontorocker ook niet per sé noodzakelijk vind. Integendeel, ik lust er wel pap van! De productie is lekker rauw en in your face gehouden waardoor je soms het idee krijgt dat de gitarist maar drie meter van je vandaan staat. Luister maar eens naar "Memphis Watch", een heerlijk lome blues. Of naar "Be What You Want", met dat onweerstaanbare orgeltje. Of naar "Preachin'", met die heerlijke slidegitaar en gospelzangeressen op de achtergrond. Ach, weet je wat, luister 'm maar helemaal. Want voorzover er overeenkomsten met Wolfmother zijn, zijn het alleen de goede. Als dit een hype is, dan is het wel een verdomd lekkere.
File: The Answer - Rise
File Under: Hype hype hoera!
File Audio: [Flashplayer] [ook live-opnamen op de site] [ MySpace] [e-card]
File Video: [Under The Sky]
A Balladeer
Awkward I / Tellers
"Ik kan me geen puurdere vorm bedenken," zeg ik tegen de persoon die naast me aan de bar akoestische muziek zit af te kraken. "Het is simpel en saai," weet hij nog uit te brengen. "Als alle opsmuk weg is en niets meer van het nummer afleidt dan blijkt pas of een nummer en de artiest goed genoeg zijn," predik ik als een dominee. Uiteraard heb ik gelijk. Om dit te bewijzen had ik eigenlijk de nieuwe mini-cd getiteld Am The King Of In Between van de Groninger Djurre de Haan aka Awkward I bij me moeten hebben. Twee keer zag ik hem live zijn lofi-liedjes zingen zichzelf begeleidend met zijn gitaar, twee keer heb ik met open mond staan luisteren. Twee van zijn nieuwe nummers zou je al kunnen kennen van de Popronde 2006 - cd of van de Subroutine-labelverzamelaar, de andere drie zijn nog niet eerder uitgebracht. Het geheel hypnotiseert me, net als het optreden. Ik zit weer met open mond te luisteren en wil met hem meehuilen. Awkward I heeft mijn stukje over zijn vorige EP goed begrepen, want de nummers zijn nu prettiger afgebroken, al had de stilte tussen de nummers op het eind wel wat ingekort mogen worden en zou een eenheid in de gekozen galm op zo'n korte geluidsdrager ook prettiger geweest zijn. Toch wil ik meer, maar ik zal moeten wachten op de volgende EP of ik kan hem weer eens live gaan bekijken, bijvoorbeeld in de finale van de Grote Prijs van Nederland.
Een andere recente cd die ik als akoestisch voorbeeld had kunnen nemen is de eerste EP van het Waalse tweetal The Tellers. Zij zingen zeven Engelstalige liedjes zichzelf begeleidend op twee akoestische gitaren. Het rare is dat er d.m.v. de verdeling van het geluid in een linker- en rechtergedeelte gesuggereerd wordt dat er twee mensen tegenover me live hun ding doen. Bij een goede stereo-installatie is dit wel grappig, maar op onze oude draagbare cd-speler waarvan één box stuk is leidt dit tot niet bedoelde uitvoeringen. Ben Bailleux en Charles Blistin, hun echte namen, maken prettige in het gehoor liggende lofi opgenomen nummers waarin Engelse invloeden als The Libertines doorklinken. De vraag is wel of een heel album niet teveel van het goede gaat worden, want ik vind de nummers wel wat eenvormig. Ik hoop dan ook dat dit nog te verschijnen album niet als wapen tegen mij gebruikt kan worden, maar aangezien ik geen slechte release op het label ken wacht ik hoopvol af.
File: Awkward I - Am The King Of In Between (EP)
File Under: Intimiteit deel 2
File Audio: [Postpone Postponement en Forget The Band staan hier]
File: The Tellers - The Tellers (EP)
File Under: Twee Walen met hun gitaren
File Audio: [More, Jack Knife en Turn Back Around staan hier]
Goose - Bring It On
Er waren dagen dat ik danste. Dagen die eigenlijk nachten waren. Er waren nachten dat de liedjes ertoe deden. Dan danste ik en zong ik mee. En als ik mee kon zingen, dan waren het mijn liedjes. En als het mijn liedjes waren, dan was de nacht ook van mij. Het deed er dan niet toe als mijn shirtje niet goed zat. Als je misschien soms een stukje van mijn buik zag. Ik danste op mijn liedjes. Er waren ook nachten dat ik danste; nachten die anders waren. Nachten waarin ik wel aan mijn shirtje aan het pulken was. Nachten die niet van mij waren omdat ik maar naar anderen bleef kijken. Nachten waarin ik mijn liedjes niet kon delen, nachten waarin ik alleen stond. En dan wilde ik wel dansen, maar dan lukte het niet.
Goose probeert me te laten dansen. Goose probeert de nacht de mijne te maken. Voorzichtig zet ik wat stappen op de dansvloer, maar ik merk dat mijn onderbroek niet lekker zit. Terug naar de muur. Mijn hempje zit ook niet lekker. Even pulken. Opnieuw naar de rand van de dansvloer. Ik kijk niet naar de mensen, maar ze kijken naar mij. De liedjes van Goose willen de mijne maar niet worden, anderen waren ze voor. Misschien hadden het de mijne kunnen zijn, maar ik raak niet in extase. Ik heb een zwak voor vierkwartsbelgen, maar niet voor die de broertjes DeWaele na proberen te doen. Ik had een zwak voor electrorock en punkfunk, maar er waren er te snel te veel. Zie je, ik denk te veel. Dit wordt 'm niet, maar het had wel gekund. Misschien.
Ooit. Ik grijp naar mijn bier en naar mijn sigaret. Dan heb ik geen hand over om nog te pulken.
File: Goose - Bring It On
File Under: Onorigineel dansbaar
File Audio: [Mét dansliedjes]
Montevideo - Montevideo
De bandnaam staat in lelijke neonletters op de voorkant van de hoes. Op de achtergrond een aantal niet minder lelijke mannen, het lijkt wel een hedendaagse versie van de aardappeleters. Het blijken echter de bandleden van Montevideo te zijn. Een bandnaam die klinkt als die van een vreselijk dansorkestje dat de zaal met covers moet vermaken. De titels op de achterkant beloven gelukkig meer goeds. En dan zie ik die tekst tussen haakjes staan: (feat. Ghinzu). De berichten over het stoppen van deze geweldige band waren dus onjuist. Nieuwsgierig naar misschien weer een geweldige Belgische band stop ik de cd in de lade van de speler. Het duurt niet lang of vette electrobeatklanken komen mij in "Groovy Station" tegemoet. Gevolgd door "Sluggish Lovers," een nummer met voorspelbare hoekige gitaarriffs waar we momenteel mee doodgegooid worden. Na twee nummers zet ik de cd teleurgesteld stop. "Jakkie, weer een band die mee wil liften op de golf van bands als The Rapture of Franz Ferdinand," denk ik. Als ik later het cd-hoesje bestudeer zie ik dat John Stargasm, het opperhoofd van Ghinzu, voor de productie tekende en ook de band de gelegenheid gaf het op zijn label uit te brengen. Hernieuwde draaibeurten zetten de band langzaam wat meer op hun plek. Er blijkt toch zeker wel wat te genieten onder het electrowolkendek, met name de trompetpartijen zijn geweldig en vooral origineel. Helaas ligt het als totaal er net wat te dik op.
File: Montevideo - Montevideo
File Under: Mag het een onsje minder geforceerd en voorspelbaar?
File Audio: [one, two, three]
Anna Ternheim - Separation Road
De stilte wordt doorbroken door het indringende gedrein van de deurbel. Onverwacht bezoek? Op dit vroege tijdstip? Dan staat ze voor me. Haar tengere gestalte rillend in de stromende regen. De regendruppels op haar gelaat kunnen niet verhullen dat ze heeft gehuild. Altijd op zoek naar liefde, maar zelden geluk. In haar stad lijkt de ware onvindbaar. Altijd de laatste. Degene die overblijft. Alleen. Maar het is beter alleen te zijn dan eenzaam. Althans, dat zegt ze dan tegen haarzelf. 'It's just a matter how I define my state of mind. Today is a good day.' En zo ziet ze haar leven voorbij gaan als een aaneenschakeling van ontmoeten en afscheid nemen. Afscheid als keuze. Afscheid zonder keuze. Onverwacht. 'Today you should turn twentyfive.' En ondertussen blijft ze zoeken naar troost. Is de liefde dan slechts troost? Een rustpunt onderweg? Is het juist de schuldige? Of is het misschien het eindpunt van de reis? Vragen. Antwoorden heeft ze niet. Ik ook niet. Ik zoek met haar mee.
How to get to Fivepoints
Make a wrong turn you'll know
...
Halfway with high hopes
Of love
Anna Ternheim levert met Separation Road in navolging van haar eerder dit jaar in Nederland verschenen prachtdebuut Somebody Outside het volgende hoofdstuk in haar zoektocht af. Alweer een stap voorwaarts, is ze nu halfweg de route naar haar absolute meesterwerk.
File: Anna Ternheim - Separation Road
File Under: En zo werd 2006 voor mij het jaar van Anna Ternheim
File Video: [Girl Laying Down]
James Yorkston - The Year Of The Leopard
Het is half acht in de ochtend, eigenlijk belachelijk vroeg om een stukje te schrijven. Ik zit echter op een mogelijk telefoontje te wachten. Ik ben nu namelijk een soort van oproepkracht. Vast werk is er even niet. Iets waar ik niet blij van word, de schoorsteen moet tenslotte roken. Het is echter niet anders. Ik kijk naar buiten, de lucht is grijs, soms valt er een druppel. Ik ben echter goedgemutst. Waarom zou ik ook depressief zijn? Ik ben alleen nog wat duf. Ik heb me deze ochtend (en de dagen ervoor) vermaakt met The Year Of The Leopard, de derde cd van de Engelse singer-songwriter James Yorkston. Al is vermaak een beetje een vreemd woord als het over deze droefsnoet gaat. De semi-akoestische liedjes zijn echter wat positiever van inslag dat in het verleden. De geslaagde productie van Paul Webb zorgt er voor dat de sobere begeleiding met een grote diversiteit aan instrumenten de prachtige breekbare nummers optillen tot grote hoogte. Ik geniet, ondanks het vroege tijdstip. Voor de liefhebbers van dit genre heb ik een vervelende mededeling, de portemonnee moet getrokken worden. Het is namelijk een verplichte aanschaf naast andere geweldige releases in dit genre dit jaar van Johnny Cash en Bonnie Prince Billy. De telefoon blijft echter tot acht uur zwijgen. Vandaag is er geen betaald werk, wel een stukje: één over een geslaagd album.
File: James Yorkston - The Year Of The Leopard
File Under: Breekbare pracht
File Audio: [JamesSpace]
Marike Jager
Feverdream - You are happen!ng
Jij bent aan het gebeuren, roept het hoesje ons toe. En Feverdream is er om dat duidelijk te maken met hun scherpe gitaarrock vol dwarse gitaren, onverwachte tempowisselingen en andere Dischord-afwijkingen. Als een soort van Shellac van eigen bodem met sterke Fugazi-neigingen. We komen dus weer terecht in het hoekje strak, dynamisch en afwijkend, waar het overigens prima toeven is met een plaat als deze. Feverdream zoekt bepaald niet de makkelijkste weg, maar weet dankzij een handvol klassesongs de aandacht meer dan prima vast te houden. Helemaal als in drie songs de beruchte Elle Bandita haar scheur opentrekt en samen met zanger Rene van Lien een paar geweldig soulvolle refreintjes neerzet. Vooral het uitgelaten "I Like You" is helemaal raak, zelden zo'n mooi staaltje man/vrouw-zangwerk gehoord in een posthardcore-verpakking. Maar ook de rest van de songs staat als een huis, en maken de gehele plaat tot een feest voor de gitaarrockfan. Waarmee Feverdream bewijst dat ze definitief zijn doorgedrongen tot de voorhoede van de vaderlandse indierock.
File: Feverdream - You are happen!ng
File Under: Strak, dynamisch en afwijkend
File Audio: [Yep]
Styrofoam & Fat Jon - The Same Channel
Styrofoam. Altijd als ik die naam zie denk ik aan isolatiemateriaal. Misschien is het wel van dat spul dat tussen de spouwmuren zit of vastgeniet aan de onderkant van de zolder. Of anders is het het spul dat altijd pech heeft en zit het misschien vastgeniet onder de vloer. Ik weet het niet, het blijft een rare naam voor een artiest. Meneer Styrofoam doet nu iets samen met Fat Jon. Fat Jon, zo'n naam associeer ik dan met een hele grote neger met te veel bling om zijn nek en ik denk dat hij heel erg dik is. Voor hetzelfde geld is het een heel klein ielig blank mannetje en is de enige bling aan hem die lullige, lelijke Fiat Stilo waar hij in rond pleegt te rijden: wie zal het zeggen, hij heeft zijn naam tegen zal ik maar zeggen. Maar goed, waar was ik? Fat Jon, de dikke neger die misschien wel heel dun is, doet dus nu iets met die meneer van het isolatiemateriaal. Wat zoveel betekent dat de meneer van het isolatiemateriaal de muziek gemaakt heeft en Fat Jon erover heen mocht rappen. Dat klinkt ongeveer als de ontkoppelde muziek zoals op die op Nothing's Lost, de vorige plaat van Styrofoam, stond in combinatie met afstandelijke raps van Fat Jon. Nummers met titels als "upgrade", "space gangsta" en iets als "acid rain robot repair", in die hoek moet u het zoeken. Maar grappig genoeg gebeurt er op deze cd wat ik niet verwacht had: het werkt namelijk bijzonder goed, deze combinatie. De elektronica, de raps, alles valt op de goede plek tussen je oren. Het is een combinatie die beter klinkt dan ik hier kan beschrijven. En daarom moet u er ook maar eens naar luisteren, want misschien houdt u ook wel van Styrofoam en Fat Jon. Ik wel in ieder geval.
File: Styrofoam & Fat Jon - The Same Channel
File Under: Op dezelfde golflengte dus. Duh, dat was een inkopper.
Delain - Lucidity
Wat doe je als je noodgedwongen door ziekte niet meer de muziek kon maken die je wilde, maar nu, nu je weer gezond en wel bent, weer wel? Precies, dan begin je weer met schrijven, dan trommel je een stel oude en nieuwe vrienden op en je begint een band of een project. Dat is precies wat Martijn Westerholt, ex-toetsenist van Within Temptation, ook deed. En zo ontstond het project Delain, geïnspireerd op het koninkrijk Delain uit het Stephen King-boek The Eyes of the Dragon, en het album Lucidity. Als lead vocaliste heeft hij Charlotte Wessels (ex-To Elysium) gevraagd. Gezien zijn verleden, de genetische link met zijn broer Robert en het eveneens meezingen van Sharon den Adel (Within Temptation) is het dus ook niet onlogisch dat de muziekstijl in de buurt van Within Temptation ligt. En dan met name ten tijde van Mother Earth, het laatste album dat hij met hen opnam. Maar ook de invloeden van de samenwerking met Liv Christine (Leave's Eyes), Marco Hietala (Nightwish) en George Oosthoek (ex-Ophanage), zijn duidelijk aanwezig. Daarnaast deden bijvoorbeeld ook nog Ad Sluyter (Epica) en Jan Yrlund (ex-Lacrimosa) mee. Technisch zit alles goed in elkaar, maar dat is ook logisch met zoveel grote namen van bekende en gevestigde bands. Charlotte, hoewel nog jong, is een goede zangeres, met een misschien wat fragiele, maar zeker ook warme stem. Er zitten mooie en krachtige vocale tegenstrijdigheden in, zoals Charlotte versus de grunts van George en Sharon versus de uithalen van Marco. Ook al is het een heel degelijk en lekker album geworden, als ik dan toch wat kritiek moet geven, had het net iets spannender en net iets verrassender mogen klinken. Verder is het even afwachten of het nu inderdaad een band is of toch een project. Live - er zijn reeds optredens geboekt - zullen ze het ook wel nooit zo kunnen brengen, aangezien er een groot aantal artiesten aan meewerkten die reeds in andere bands zitten.
File: Delain - Lucidity
File Under: Project: G(l)oed.
File Audio: [The Gathering en Sleepwalkers Dream @ MySpace]
Alice Rose - Tales Of Sailing
Het allerlaatste voorbespeelde cassettebandje dat ik heb gekocht was Subrosa van Alice Rose. De CD's van de in een kek verpleegster-outfitje en fluffy moonboots gestoken zangeres vlogen na haar charmante optreden in de Higher Ground-tent namelijk als warme pannenkoeken over de toonbank. Dat cassettebandje is tevens de uitzondering waarbij ik ooit de moeite heb genomen om de muziek om te zetten van analoog naar digitaal. De wonderlijke muziek van de (inmiddels in Keulen woonachtige) Deense doe-het-zelf diva had ik vlak voor die Lowlands editie (2002) leren kennen via mp3.com, een site die je goed beschouwd een voorloper van My Space zou kunnen noemen. Alice is wat men tegenwoordig een "laptop-folky" noemt. Het is een beetje een ongelukkige benaming voor een singer songwriter die liedjes smeedt met behulp van een laptop in plaats van de traditionele gitaar. Met folkmuziek heeft het eigenlijk weinig te maken. Hoewel we door het eerste nummer op Tales Of Sailing nog even op dat verkeerde houten been worden gezet met een verknipt zeemansliedje inclusief accordeon. In dit nummer valt echter wel meteen Alice's sterkste punt op: haar stem. Ze klinkt als een kruising tussen Ro isin Murphy en Björk met een ondeugend vleugje Alison Goldfrapp. Engelachtig. Soulvol. Speels. De begeleidende elektronische muziek - hier en daar verrijkt met viool of harmonica - is sober, duister maar ook delicaat en geeft met de spaarzame beats genoeg ruimte voor die bijzondere stem. Vol van hunkerend verlangen en zwoele verleiding kruipt ze geniepig onder mijn huid. Als het een cassettebandje betrof, zou ik 'm zo op CD overzetten.
Omdat we een zwak hebben voor vrouwen als Alice Rose en we jou daar maar al te graag ook mee besmetten gaven we enkele cd's weg van haar. Je bent helaas te laat voor de prijsvraag.
Misschien moeten we de live-data ook nog even vermelden? Ja lijkt me wel!
3 sept - Electron, Breda
8 sept - Oude Kerk , Amsterdam
20 sept - Club3voor12 3FM Radio, Amsterdam
21 sept - Concerto, Amsterdam
22 sept - Sugerfactory, Amsterdam (Supporting Loonaloop)
20 okt - Winston, Amsterdam (Amsterdance Dance Event)
File: Alice Rose - Tales Of Sailing
File Under: Had ik al een Deense doe-het-zelf diva in mijn jaarlijst?
File Audio: [Vroegah stond ze dus op mp3.com]
Peter, Bjorn and John - Writer's Block
Ze komen alle drie uit Zweden. De een nog noordelijker dan de ander... Hmmmm, nee, dat is 'm niet. [ctrl-a][delete] ... Opnieuw: Moeders, let op uw dochters want hier zijn de drie musketiers van de indiepop! ... Tsjee... [ctrl-a] [delete] ... Het zomerse indiepop-liedje "Young Folks" van het schrijverstrio Peter, Bjorn and John met een glanzende gastrol voor The Concretes zangeres Victoria Bergsman is nu al een van de leukste singles van het afgelopen jaar... Oef, da's veel info voor een zin... [ctrl-a][delete] ... Bij de term Beatleske pop zal de een hard wegrennen en de ander zich laten verleiden tot het maken een vreugdedansje op de salontafel. Het is wel te hopen dat het hier geen glazen tafelblad betreft want... ehm, want... ARGL! [ctrl-a][delete][delete] [delete] Kom op Dreeke! Het zijn maar 250 woordjes. Je kunt het! *haalt diep adem* ... In de auto, deel zoveel: 'Hey, dit klinkt lekker zeg!' 'Ja, he.' 'Wie zijn dit dan?' 'Peter, Bjorn en John uit Zweden, het land van de recycle-pop.' 'Maar dit is toch meer dan zomaar recycle-pop?' 'Daar heb je gelijk in, want blah blah blah blah bleeeeeeeeeeeehhhhrrggg!!!!' ... Lekker origineel zeg!! [ctrl-a][home] shit! [ctrl-a][delete] Dit gaat lang duren zo. Ik zou kunnen refereren aan een band als The Shins, maar misschien doe ik ze daar eerder mee te kort. Het is gewoon een superfijn plaatje vol leuke, sterke liedjes. Een meesterwerkje in de dop, dit ...ehm... Writer's Block.
File: Peter, Bjorn and John - Writer's Block
File Under: ehm... tja, hoe zal ik het zeggen... gewoon een hele sterke indiepop-plaat
My Space: Gezellig, zo met z'n drietjes op My Space
Johan
'Zou je dat wel doen, een rosétje op een terras? Kan gevaarlijk zijn hoor', waarschuwt Johan voorman Jacco de Greeuw gitarist Maarten Kooijman als deze een rosé bestelt. Maarten neemt het risico. Jacco, bassist Diets Dijkstra, drummer Jeroen Kleijn en Mister Excelsior Ferry Roseboom nemen net als ik liever een biertje. We zijn beland op het nieuwe riante tuinterras van café De Speeltuin in Breda.
De bandleden hebben een drukke dag achter de rug, gevuld met promotionele activiteiten rondom het recentelijk verschenen derde album. Na het instore optreden in de platenzaak om de hoek heb ik de band naar dit terras geleid om met Jacco en Maarten te babbelen over het album dat de flitsende titel THX JHN heeft meegekregen. 'En dan wil jij zeker weten waar die vandaan komt?', vraagt Jacco. Uiteraard.
Lees verder..Taxi to the Ocean
Tunng - Comments of the Inner Chorus
Zo'n mobiel van bamboe dat voor open deuren of ramen hangt bij sommige mensen, daar kan ik best wel slecht tegen. Zeg maar gerust dat ik het geluid vanaf het minste zuchtje wind al heel irritant vind. Daarom was ik niet onverdeeld positief toen de openingstrack van Comments of the Inner Chorus van Tunng begon met van die vervelende natuurklanken. Het verschil echter met een bamboebiel is dat dit intro spannender wordt, omdat het langzaamaan vergezeld wordt door een scala aan elektronica om te eindigen met de noodkreet "Break in the sun, till the sun breaks down!" en daardoor een opmaat vormt voor de rest van het album: mooie, lieve, zachte liedjes, ingezongen door de serene stemmen, niet zelden tweestemmig, van Sam Genders en Mike Lindsay begeleid door een akoestische gitaar en een paar handen vol Notwist-achtige fluisterelektronica. De combinatie van niet alleen de stemmen, maar ook de verschillende muzikale stijlen werkt op dit album misschien minder goed dan op de supermooie eersteling Mother's daughter and other songs - een paar liedjes zijn gewoon erg saai en vallen een beetje uit de toon - maar daar waar Genders en Lindsay op hun best zijn, stopt mijn hart eventjes met kloppen om maar niets van deze bosrijke fluistermuziek te missen. Of te verstoren. "Woodcat", "Jenny again" en "It's because. we've got hair" zijn liedjes waardoor je in elk geval zeker weet dat die bamboebiel zonder pardon het raam uit geflikkerd kan worden.
File: Tunng - Comments of the Inner Chorus
File Under: Bosnimfenmuziek van achter de bosjes
File Audio: [Woodcat]
A Balladeer
Mo & Grazz - Fallin' Upon Def Ears
Eigenlijk is Mo & Grazz een mini-transatlantisch supergroep. Zangeres Mo (kort voor Monique Harcum) komt uit Amerika en zingt bij Les Nubians, Grazz (kort voor DJ Grazzhoppa) komt uit België en scratchte onder andere bij Zap Mama en trok de halve wereld rond met DJ Grazzhoppa's DJ Bigband, waarmee hij vorig jaar ook Lowlands aandeed. Tijdens een gezamenlijke tour van Les Nubians en Zap Mama enkele jaren geleden vonden de twee elkaar en ze maken nu met Fallin' Upon Def Ears hun debuut. Ik geef grif toe dat ik een beetje huiverig was voor het resultaat, want ik ben nou niet echt een hiphop- en scratchmannetje, laat staan een nu-soul, R&B of hoe-je-het-ook-wilt-noemen liefhebber. Toch bevalt het resultaat van de samenwerking tussen de door honing gezoete stem van Mo & de vingervlugge handjes van Grazz me wel. Dat komt doordat de cd gevrijwaard blijft van een overdaad aan aalgladde dramatiek en doldraaiende scratcherij en beats, of een extreme clash tussen beide. En als die doldraaiende scratcherij wel plaats heeft, dan is het vooral functioneel of, zoals in het afsluitende "Stop It Grazz" waarin Grazz gehakt maakt van een Public Enemy-nummer en Mo de klagende huisvrouw uithangt, ronduit grappig. Verder houden Mo & Grazz elkaar goed in toom en halen ze als ze er niet meer uitkomen de cello van Lode Vercampt van stal, die meerdere keren smaakvol de rest van de instrumenten aanvult. Hierdoor wordt Fallin' Upon Def Ears een evenwichtig en genietbaar relaxed album met een mengelmoes van hiphop en R&B.
File: Mo & Grazz - Fallin' Upon Def Ears
File Under: Mini transatlantische supergroep
Marike Jager
Johan - THX JHN
Beste Johan,
Is het alweer zo'n 5 jaar geleden? Zal het dan toch waar zijn dat de jaren steeds sneller voorbij lijken te gaan naarmate je ouder wordt? Het is fijn om weer eens wat van je te horen. Liever een sporadisch maar waardevol contact dan de deur bij elkaar platlopen om uiteindelijk elkander niks meer te vertellen hebben. Ik had je dit de vorige keer al willen zeggen, maar om de een of andere reden kwam dat er nooit van. Want hoewel ik er om bekend sta niet echt hang naar vroeger te hebben, weet jij toch altijd weer een gevoel van nostalgie bij me op te roepen. Dat gevoel van bij de platenzaak aan de luisterbar zitten met een zorgvuldig uitgekozen stapeltje plaatjes. Een daarvan zou ik uiteindelijk ruilen voor het bijeen gespaarde geld dat ongeduldig in mijn portemonnee wachtte om te worden gespendeerd. Misschien werd het R.E.M. of The Posies. Wie weet zelfs een oudje van The Byrds of The Beatles. En vervolgens wekenlang niets anders draaien dan die ene plaat en daarvan intens gelukkig worden. Eentje die geen minuut te lang was, gevuld met een stuk of elf gitaarpoppareltjes die na beluistering niet meer uit je hoofd weg te branden zijn. Even bestond de wereld alleen nog maar uit die ene plaat. Verliefd was ik. En nu zit ik hier achter m'n toetsenbord. Een ik-weet-niet-hoeveel-gieg aan harde schijf vol muziek. Voorlopig bestaat mijn wereld echter alleen nog maar uit dit ene plaatje. Intens gelukkig.
Grtn,
Fl ndr
File: Johan - THX JHN
File Under: Bedankt Johan. Bedankt!
File Audio: [Luisterpaal]
File Video: [Oceans]
Johan
Marike Jager - The Beauty Around
Vele mensen doen een beetje minnetjes over de Grote Prijs van Nederland. Dat er nooit eens een band of artiest die die prijs wint écht doorbreekt. Ik vind dat een beetje gezeur. Er zijn altijd nog véél meer artiesten die nooit de Grote Prijs van Nederland gewonnen hebben, het dapper blijven proberen, en óók niet doorbreken. Ik heb goede hoop dat Marike Jager al dat zure volk voorgoed de mond gaat snoeren. Iets meer dan twee jaar nadat ze haar eerste echte optreden deed op een open podium in Maastricht, de stad waar ze destijds studeerde, won ze in 2003 de Grote Prijs in de categorie singer/songwriter. Overtuigend zelfs. Met diezelfde overtuiging besloot ze ook haar zaakjes verder zelf te regelen. Eerst bracht ze een EP-tje in eigen beheer uit en nu brengt ze op haar eigen label haar eerste volledige cd uit: The Beauty Around. En The Beauty Around is een verdomd goede singer/songwriterplaat, kan ik verklappen. Niet een cd vol dreinende liedjes van een zangeres die het hele leed van de wereld op haar schouders meezeult, maar een die bijna uit elkaar ploft van de mooie en diverse liedjes. Folky, bluesy, twangy, jazzy en rocky (I t/m IV), Marike kan het allemaal met speels gemak aan. Mooi is ook haar stem met vele klankkleuren. Deze rijkdom doen me alleen maar aan grote mevrouwen denken. Carol van Dijk, Sarah Bettens, een niet krolse Tori Amos en ook de naam van Dani Klein schoot me al door het hoofd terwijl ik luisterde hoe Marike prachtig zong, begeleidt door haar muzikale maatje Henk Jan Heuvelink op toetsen of zichzelf begeleidend op gitaar. Het maakt The Beauty Around tot een heerlijk frisse debuutplaat. 'Chapeau!' zeg je in zo'n geval, geloof ik. Bij deze dus: Chapeau!
File: Marike Jager - The Beauty Around
File Under: Logenstraf ze Marike! Logenstraf ze!
File Audio: [MarikeSpace]
Gabriel Rios
Anna Ternheim
In haar thuisland Zweden gooide ze hoge ogen met haar debuutalbum Somebody Outside wat haar in 2004 een Zweedse Grammy voor "Best Newcomer" opleverde. De 27-jarige Anna Ternheim heeft bijna de hele dag geslapen. De sympathieke blondine die zo uit een film van Lucas Moodysson lijkt te zijn gelopen, vertelt me dat ze even moest uitrusten.
Het drukke tourschema waarmee ze de rest van Europa voor zich gaat proberen te winnen blijkt best vermoeiend. Ze verzekert me er echter van dat ze nu wakker genoeg is om geïnterviewd te worden door File Under.
Lees verder..Textures - Drawing Circles
Volwassenheid. Ik hou niet zo van die term. Bandjes mogen van mij het liefst eeuwig jong blijven en lekker om zich heen blijven trappen. Groei impliceert toch meestal dat de scherpe kantjes er wat vanaf gaan en dat er rustiger vaarwater gezocht wordt. Je hoort dan ook geregeld mensen zeggen dat het debuut, of in de meeste gevallen een van de eerste drie platen, niet overtroffen gaat worden. Textures dan. Hun debuut is in mijn optiek een van de beste Nedermetal releases ooit, met enorm hoogstaande technische avantmetal. Met maar één kanttekening: het had wel enorm veel weg van Meshuggah. Nou is daar ook niets mis mee, Meshuggah is al sinds jaar en dag mijn favoriete metalband, maar de originaliteitsprijs zullen ze er in ieder geval niet mee winnen. Op Drawing Circles gaat Textures op dezelfde voet verder, echter klinkt het geheel nu uitgebalanceerder, zijn de tempi wat naar beneden geschroefd en klinkt het allemaal wat, ja, wat volwassener. Hoewel af en toe nog steeds lekker bruut en technisch tot op de millimeter springt het zestal minder van de hak op de tak, zijn de songs overzichtelijker opgebouwd en is de zang zelfs nog een stukje verbeterd ten opzichte van het debuut. Wat gebleven is zijn de polyritmische riffs en de Allan Holdsworth-achtige gitaarsfeertjes, die het geheel nog een extra zetje richting avantfusion geven. Zonder dat de kracht en urgentie er vanaf gaat. De altijd zo moeilijke tweede (ook zo'n popcliche) blijkt dus geen al te grote hindernis en Textures zet hiermee een grote stap richting haar volwassenheid. Prima plaat.
File: Textures - Drawing Circles
File Under: De grote stap naar volwassendom
File Audio: [Regenesis]
Anna Ternheim
About
Met een laptop kun je meer dan mail versturen
De laptopmuzikant staat meestal niet in hoog aanzien bij de gemiddelde concertganger. Hoewel ook de reguliere bandjeswereld zijn introverte exponenten kent, is het over het algemeen toch wel de laptopmuzikant die naar huis gaat met de eerste prijs voor minst tot de verbeelding sprekende liveperformance.
Nu is het rockgehalte van laptopmuziek meestal ook niet zo heel hoog. Deze staat immers vaak gelijk aan 'intelligente' elektronische muziek. Sfeervol en knap in elkaar geknutseld, maar ook wat abstract. De makkelijker in het gehoor liggende beats lijken op de een of andere manier toch vaak op andere apparaten vervaardigd te worden.