De staat van de Nederlandse popmuziek in zeven uur en acht zalen. En natuurlijk nogal wat verschillende meningen achteraf. Maar over een ding waren we het allemaal eens: het was een complete aanfluiting dat Armin van Buuren niet aanwezig was om de Popprijs in ontvangst te nemen. En eigenlijk ook een aanfluiting dat 'ie überhaupt die prijs kreeg. Zo goed was bijvoorbeeld zijn laatste cd toch niet? Had dan liever die prijs aan Krezip (die naam werd in de wandelgangen veelvuldige getipt) of voor mijn part aan de afzwaaiende mannen van Opgezwolle toegekend. Maar goed, de wegen van de jury zijn ondoorgrondelijk zoals gewoonlijk. (Storm)

Noorderslag opende met een korte sessie van Alain Clark. Deze werd opgenomen door de NOS en liet meteen de sterke kanten van Clark zien. Een degelijke band en soulvolle pop. Hoogtepunt was het duet, dat Alain speciaal voor zijn vader geschreven had en dat vader Dave Clark nu ook weer meezong. Verderop op de avond ging Clark nog op herhaling en nu had hij een trits blazers van stal gehaald. De show werd er swingerder en wat minder gepolijst van. En dat deed Clark goed. (Gr.R.)

# |

|

| Artikel | Eurosonic / Noorderslag 2008 | 13 januari 2008 - 20:22 | reacties (34)

Het was gisteren goed bevallen, een schema maken met wat we zouden gaan bezoeken en ons daar vervolgens ook aan houden. Al was het wel af en toe verleidelijk om even een uitstapje te maken natuurlijk. Lang niet elke act is drie kwartier lang interessant en bij sommige acts kwam je gewoon niet binnen omdat er belachelijk lange rijen stonden. Bij het opstellen van het schema voor de vrijdag sneuvelde Robyn daarom. De vrees voor een lange rij in een uithoek van Groningen was te groot. Checken of ze de beruchte tietworp uit de videoclip ook op het podium zou laten zien, besloten we maar aan anderen over te laten. We zouden het wel horen. Waarschijnlijk knarsetanden, maar soit.

De vrijdagavond zou beginnen in de Spieghel bij de Franse singer/songwriter Soko. Maar we waren niet de enigen die daar graag naar binnen wilden. Nu ja, daar konden we ons wel wat bij voorstellen, want in het programmaboekje stonden ronkende woorden als 'geil als smeltende Boursin in de zomerzon' en vooral ook het advies om je vriendin niet mee te nemen naar het concert omdat ze liedjes schreef als "I Kill Her". Helaas, wat een rij! Geen doorkomen aan. Of stonden die er allemaal al voor Sarah Bettens? Het zal toch niet? Dat bedoel ik niet lelijk, maar die is hier zo vaak Noodgedwongen dropen we dus af naar het Grand Theatre, het mocht niet gaan gebeuren dat we het eveneens Franse AaRon zouden missen, want dat was een van die acts die we absoluut wilden zien.

# |

|

| Artikel | Eurosonic / Noorderslag 2008 | Storm | 12 januari 2008 - 16:22 | reacties (2)

Het is het einde van het jaar en de discussie of het een goed muziekjaar is geweest is volop losgebarsten. Ik vind van wel. Maar, dat heeft zo zijn redenen. Want ik ben namelijk van radiozender geswitcht. Waar ik voorheen luisterde naar 3FM op mijn ouwe trouwe radiootje ben ik nu overgestapt naar Kink FM. Mijn baas vindt het namelijk niet zo erg dat er een audiostream binnenkomt. Die switch is het duidelijkst zichtbaar in mijn jaarlijst, waarin een aantal platen voorkomen van artiesten die veel op KinkFM gedraaid werden. In de meeste gevallen ook nog eens debuutplaten. Één van die platen is The State of Things van Reverend and the Makers. Debuutsingle "Heavy Weight Champion of the World" is namelijk een instant klassieker en blijft meteen hangen na één keer horen. Die single werd veel gedraaid op Kink FM en laat ook meteen horen waar de sterke kanten van Reverend and the Makers liggen. Puike nummers in de beste britpoptradities, hoorde ik daar Pulp? in een puik electropopjasje. Het album stampt lekker door, alhoewel er tijd is voor wat tussengas en een fijn duetje zo af en toe. En "Reverend" John McClure heeft een hele fijne John Watts-byte over zich. Kortom, we spreken hier ook albumgewijs over een instant klassieker en u heeft nog net de tijd om uw jaarlijstjes aan te passen. Ik heb het al gedaan...

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Gr.R. | 23 december 2007 - 16:22 | reacties (0)

Sinds de introductie van de gothic metal is volgens mij niet de metal, maar de progrock de sector waarin vrouwen het meest ondervertegenwoordigd zijn. Voor een stroming die zich progressief noemt is dat toch merkwaardig. De Nederlandse band Kingfisher Sky doet daar wat aan. "Ja ho, maar dat is toch de band van drummer Ivar de Graaf, ex-Within Temptation, dus gothic metal?" Ja en nee. Inderdaad is deze band opgericht door De Graaf en de klassiek geschoolde zangeres Judith Rijnveld. En inderdaad zijn er tracks die vooral als gothic metal aanvoelen, zoals het titelnummer. Maar op andere momenten wordt er stevig gas teruggenomen, komen er folky elementen om de hoek kijken en klinkt de zang Rijnveld niet zo klassiekerig. Luister maar eens naar het fraaie en ingetogen "Big Fish". Technisch nog steeds buitengewoon goed, maar de emotie voert de boventoon. Kingfisher Sky ontpopt zich op die momenten als een band die van progressieve rock tot gothic metal reikt. Zelf noemen ze allerlei popreferenties als Clannad, Kate Bush en Peter Gabriel, maar daar ben ik het niet zo mee eens. Daarvoor gaan de songs teveel in de richting van traditionele progrock. Niet dat ik dat erg vind, want ik geniet volop van deze cd. Waar bij mij de gothic metal doorgaans na drie songs begint te irriteren, heeft dit Hallway of Dreams de variatie in tempo, instrumentatie en sfeer om het een album lang spannend te houden. Met dit Kingfisher Sky hebben we er een geheid exportproduct bij. Een klassedebuut en een grote belofte voor de toekomst!

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Prikkie | 16 december 2007 - 16:23 | reacties (0)

Als liefhebber van thrillerseries is het elke zaterdagavond weer moeilijk kiezen. Op de Belg is er de Engelse serie "Touch Of Frost" en op Nederland is er de Zweedse tegenhanger "Wallander". Waar Frost voornamelijk in de grote stad de moorden moet oplossen heeft Wallander veel meer (landschappelijke) ruimte tot zijn beschikking. Frost is eigenwijs, maar vol humor. Wallander is serieuzer en bevat meer diepgang. Gelukkig zijn er apparaten om één van beide op te nemen. Vaak kies ik er voor om de humor van Frost op de avond zelf te bekijken en is er Wallander voor later in de week. Toch kan ik me bij Wallander ook ontspannen. Het Zweedse landschap straalt rust uit en stadjes passen erin alsof het altijd zo geweest is. Met series als C.S.I. heb ik niets: veel teveel technisch geneuzel, terwijl ik het oplossende brein interessanter vind. Het Zweedse Friska Viljor komt ontspannen wat folky over, alsof Wallander door het Zweedse landschap wandelt en ze er altijd geweest zijn met hun liedjes. Als je echter goed luistert dan zijn er meerdere "intellectuele" lagen op Bravo! te beluisteren. Er is het liedje, maar de instrumenten zijn vakkundig ingezet zodat je niet meteen uitgeluisterd bent na een paar keer draaien. Soms klinkt het wat meer opgefokt, alsof de grote stad van Frost is opgezocht. De keuze en inzet van instrumenten is echter ook een vorm van humor. Ik moet er althans om glimlachen, ook al zijn de teksten hier niet mee in overeenstemming. De lalala-stukken zijn geen toeval, maar lokken een welbewust meezingen uit. Bravo! is dan ook een fijne plaat waar liefhebbers van de folk- (Sufjan Stevens), gitaar- (R.E.M.), lofi- (Flaming Lips), hoempapa- (Kaizers Orchestra), orgeltjes- (The Doors) en postpunkpop (Franz Ferdinand) vast hun eigen voorkeuren hebben. Als je smaak breder is dan heb je geluk: Friska Viljor is namelijk van alle markten thuis: je hoeft niet te kiezen en het is één groot feest zonder zwakke momenten.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Ewie | 11 december 2007 - 08:53 | reacties (0)

Eigenlijk had ik me blind willen abonneren op de nieuwe releases van 62 TV Records. Hier zag ik maar even vanaf na het beluisteren van de ep van The Tellers. De ep was wel aardig, maar haalde in mijn ogen niet het niveau van de andere bands die ik van het label kende. Ik schreef zelfs: "De vraag is wel of een heel album niet teveel van het goede gaat worden, want ik vind de nummers wel wat eenvormig." Het stukje stond nog niet on-line of ik zag dat ze op het Belgische Dour-festival speelden. Ook zag ik onlangs dat er een nieuw album was, maar ik hoopte stiekem deze niet te hoeven beoordelen. Zeker nadat ik in een bekend tijdschrift een zeer lovende recensie las en dat er een tour volgt langs de grotere zalen in ons clubcircuit. Het label stuurde ons echter een promo toe en de hoofdredacteur besliste dat ik deze mocht recenseren. Het tweede nummer "More" en verderop "Second Category" komen me bekend voor, ze stonden namelijk al op de ep. Het waren oh-wat-toevallig de twee singles van de ep en de laatste werd zelfs als reclamesong gebruikt. Verder doet het tweetal wat ze ook al op de ep deden, namelijk frisse wat hoekige songs liedjes maken in de Britse traditie van The Libertines of -pak hem beet- The Kooks. Er is echter gekozen voor een wat meer akoestische singer-songwriterbasis, waarbij perfectie niet het sleutelwoord is. Dat is helemaal niet erg, want het wat rammelende geluid past prima bij de liedjes die sterk genoeg zijn om een heel album te blijven boeien. Hands Full Of Ink is dan ook een leuke cd geworden en een debuut waar de Walen trots op mogen zijn. Een album dat een verantwoord alternatief rustpunt is voor bijvoorbeeld een zondagochtend of na een drukke dag. Live is de band uitgebreid tot een viertal. Eens zoeken waar ze optreden, want misschien is dit het laatste duwtje dat ik nodig heb om helemaal pro-The Tellers te worden.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Ewie | 27 november 2007 - 08:53 | reacties (0)

Om maar meteen de foute link te leggen: een belangrijk deel van de lof die momenteel toegezwaaid wordt aan het nieuwe album van Britney Spears, is te danken aan Robyns producer Klas Ahlund, die "Piece of me" in elkaar heeft gefröbeld. Sterker nog, Robyn zelf zingt ook een paar regels in dat nummer mee. Maar waar Britney's Blackout in feite pornografie in de vorm van geluid is, ofwel een niet meer dan aardige producersplaat met Britney in de bijrol, laat Robyn (ofwel de Zweedse zangeres Robin Carlsson) horen hoe het wél moet. Haar album Robyn, dat dankzij de hit "With Every Heartbeat" nu ook in Nederland maar eens uitgebracht is, (he! we hebben er zelfs al over geschreven! P.S. Marten, ik mis je) is namelijk net zo'n leuk geproduceerd popding, maar overtuigt op persoonlijk vlak veel meer. Liedjes inzingen waar iemand anders een beat onder zet kan iedereen wel, maar geloofwaardigheid hóór je. Robyn weet wat ze zingt. En haar producers (onder wie The Knife) zijn de dienaren. Bij Annie (die ook al een liedje heeft over een heartbeat) vind ik tekst en muziek nóg beter bij elkaar passen, maar juist omdat Robyn een typische powervrouw is ("Who's That Girl") heeft dit ook iets. Ze zingt over tegenslagen en over rotjongens op dit album, maar in bijvoorbeeld "Eclipse" legt ze het je ook uit. Dan fronst ze een treurig rafelmondje, staart je moedig aan en... ja, de klik komt bij mij wel over. Al ben ik stiekem wat blijer met leukere, snelle nummers als "Cobrastyle" (een cover van de Teddybears STHLM) en "Be Mine". Maar de klapper van het album blijft toch wel het levenslied "With Every Heartbeat", dat mede een hit geworden is dankzij de nieuwe, modieuze blokkenclip . Sommige mensen gruwen van het nummer (he, Storm?), maar ik vind het prachtig. Niet terugkijken (of dan niet te lang), dóór met die handel! Prima fietsnummer ook. Hopelijk maakt producer Andreas Kleerup nog meer van dit soort synthparadijsjes. Ik ben alvast verkocht.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Stonehead | 23 november 2007 - 08:53 | reacties (0)

Ooit schreef ik de woorden: "soms hou ik echt van Sarah Bettens" en dat bleef zo, zelfs bij de laatste, redelijk softe K's Choice-plaat. Toen ze solo ging zou het helemaal om 'haar stem' gaan, de hele productie draaide om die stem. Ik dacht nog, dat kan niet mis gaan. Toch mislukte het, ik hield niet meer van Sarah, de nummers waren te gepolijst, de rauwe randjes waren eraf. Gelukkig vond ze dat zelf ook, hoorde ik haar zomaar zeggen in het interview dat ik laatst voor File Under met haar deed. Ze was het met me eens! Dat op zich al deed me weer van haar houden. Op het nieuwe soloalbum Shine zijn de vertrouwde rauwe randjes weer terug. Het lijkt wel of ze het uit wil schreeuwen: "IK BEN WEL STOER", en niet de behouden Sarah van mijn vorige album. Ze kan weer stoer zingen over haar mannelijke ex en over de zaken die ze nu pas aan het verwerken is. Tegelijkertijd blijft ze breekbaar, terwijl haar stem zo typerend en overheerlijk overslaat, over hetzelfde onderwerp. Ze is weer terug, de Sarah die ik zo graag zie. "Het zou zomaar een K's Choice album kunnen zijn", het zou me niks verbazen als je dat straks in elke recensie over deze cd leest. En dat is ook logisch, Sarah schreef genoeg nummers voor K's Choice, niet alleen haar broer. En nu pas, met Shine in je achterhoofd, kun je gaan raden welke nummers zij heeft geschreven voor K's Choice, want dat was nooit duidelijk. Er stond altijd 'Gert & Sarah'. Zij heeft dus altijd de beste nummers van K's Choice geschreven! Nu doet ze het eindelijk over op haar eigen album. En dus hou ik weer van haar!

File Under gaf ism Universal cd's van Sarah Bettens weg in een kakelverse prijsvraag. U bent echter te laat om nog mee te doen!

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Prijsvraag | Sikkema | 08 november 2007 - 12:45 | reacties (8)