Fields of Rock (dag 2)
Zou dag twee van Fields of Rock weer zo'n chaos in de programmering teweeg brengen? Sommigen hoopten van wel, omdat Machine Head - na de pech met hun bus van de dag ervoor nog een tijd lang in Biddinghuizen - bij een opengevallen plek alsnog zou optreden. Helaas voor hen komt iedereen opdagen en begint elke act min of meer op tijd.
Als gevolg van een onvrijwillige toeristische route op weg naar Biddinghuizen mis ik daarom ook Black Label Society. Jammer, want de geluiden over de prestaties van Zakk Wylde en zijn mannen waren heel positief. Het eerste wat ik hoor bij het betreden van het terrein is Walls of Jericho. Een klein opdondertje van de vrouwelijke kunne staat over een loeiharde set heen te brullen. Niet mijn ding, maar alleen al door het volume ben ik onder de indruk. Ik ben nog meer onder de indruk als ik verder loop en pas bij het hoofdpodium hoor dat Megadeth al bezig is. Walls of Jericho slaagt er aardig in het geluid van Mustaine & Co. ver van hun podium te houden...
Bij de eerste kop cappucino van de dag luister ik naar de grondlegger van het Metallica-geluid. Helaas is het geluid niet al te denderend, waardoor het zware riffwerk een dikke brij wordt. Daarmee is ook de basis van het Megadeth-geluid deels verdwenen en ik besluit te verkassen.
Ik wandel naar de Temple of Rock, waar Amon Amarth inmiddels een tijdje bezig is. Als recensent schuif ik deathmetal en aanverwanten altijd graag door naar anderen. Des te groter is mijn verbazing dat ik Amon Amarth goed te pruimen vind. Het geluid is perfect, waardoor de riffs prima uit de verf komen. Ik blijf met plezier luisteren naar de Zweden en hun messcherpe Vikingmetal. Terwijl fotograaf Cosmo zich opmaakt voor Ill Nino begeef ik me naar het hoofdpodium.
Lees verder..Walls of Jericho
Ill Nińo
Fields Of Rock (dag 1)
De zaterdagochtend is een fenomeen dat ik zelden bewust meemaak, dus het kost me enige moeite om op tijd de deur uit te komen. Wat ik nog voor mijn vertrek meekrijg is het vriendelijke zonnetje dat doorbreekt. In mijn woonplaats tenminste, want op weg naar Biddinghuizen wordt het weer steeds slechter. Tot het moment dat ik de receptie van het festival binnenstap om mijn polsbandje op te halen. Jeuheuj! Zon, en precies op tijd. Bij het betreden van het terrein valt me op dat er zo ongelooflijk veel Iron Maiden-shirtjes te zien zijn. En bij alle leeftijdsklassen. Als cd-act mag Iron Maiden dan wat van zijn glans kwijtgeraakt zijn, ze zijn duidelijk nog steeds een publiekstrekker van jewelste.
Ik loop als eerste de tent - de Temple Of Rock - in voor Panic Cell. Te kort voor een oordeel, want ze zijn met hun laatste nummer bezig. Ik wandel verder naar The Spyderz op het kleine buitenpodium, het Rage Stage, waar ik bij de aankondiging van het laatste nummer aankom. Bummer!
Lees verder..Mastodon
Aiden
Slayer
Bloodsimple
Fields of Rock 2007 Vooraf
Een journalist van dagblad De Gelderlander toog jaren geleden naar Monsters of Rock in het Nijmeegse Goffertstadion. Hij beschreef de woest uitziende jongelingen in het zwart, met armbanden voorzien van vervaarlijk uitziende spikes. Hij had het over de enthousiaste bierconsumptie en de luidruchtige boeren die daarvan het ongegeneerde gevolg waren. Met een lichte verbijstering constateerde hij dat diezelfde woest uitziende jongelingen zich direct en gemeend verontschuldigden als ze bij iemand op de tenen stapten.
In al die jaren is daar nog niets aan veranderd. Nou ja, de jongelingen zijn geen jongelingen meer, maar veelal zoals uw verslaggever grijs en voorzien van een welvaartsaccessoire op navelhoogte. Het jongere gedeelte van het publiek voldoet aardig aan het beeld van de journalist van destijds, het oudere deel verruilt een weekend lang het colbert voor een bij voorkeur diepzwart t-shirt. Maar bij Fields of Rock komt iedereen gewoon voor twee leuke dagen, boerend of niet. En al dat zwart, die krijgshaftige teksten en de gebalde vuist met opgestoken wijsvinger en pink, dat is simpelweg de folklore die bij hardrock en heavy metal hoort. Niet meer, niet minder. Het naburige Elburg schijnt twee dagen lang in angst te verkeren door de nabijheid van satanische teksten en muziek, de bezoekers van Fields of Rock laten zich onderdompelen in een - toegegeven, knap lawaaiig - bad van weldadige klanken.
Lees verder..Kamelot - Ghost Opera
De Amerikaanse band Kamelot heb ik reeds twee keer live mogen aanschouwen. Eerlijk gezegd was ik daar niet echt enthousiast over. De gladde show en dito verschijning van zanger Roy Khan gaven mij onplezierige rillingen over mijn rug. Hij deed mij erg aan Julio Iglesias denken; te mooi, te glad, te onbetrouwbaar. Waarschijnlijk wel de reden waarom er bij deze optredens veel meer vrouwelijke bezoekers waren dan je normaliter bij een metal-optreden ziet. Toen de promo van het nieuwe album Ghost Opera dan ook op onze mat lag heeft het even geduurd voordat ik hem in de cd-speler stopte. Eenmaal de moed bijeen geraapt viel het mij in eerste instantie niet tegen. Dat klonk best lekker, zo op de achtergrond tijdens het huishouden! Helaas blijkt bij het langer en geconcentreerder luisteren dat Khan het idee blijft hebben dat hij in een echte opera zingt. Vooral bij nummers als "The Human Stain", "Blücher" en "Anthem" ging dit mij steeds meer irriteren. Vaker dan op de voorgaande albums klinkt hij rauwer maar nog te vaak lijkt hij het gewoon niet te kunnen laten en zich te verliezen in uithalen en vibraties die voor mij gewoonweg niet bij de muziek of zelfs de teksten passen. Daarin tegen is dit album instrumentaal wel erg sterk. Stevige gitaren, up-tempo drums en een voelbare bas. De gast-vocalen (gezongen door Simone Simons en Amanda Sommerville) maken dat dit nog bombastischer en beter tot zijn recht komt. Al met al het eerste album van Kamelot dat ik waarschijnlijk nog wel vaker in mijn speler zal stoppen. Op de achtergrond heb je tenslotte veel minder last van de eerste stem.
File: Kamelot - Ghost Opera
File Under: Mannelijke operastemmen passen niet bij metal
File Audio: [Kamelot-space]
File Video: [Ghost Opera]
Dream Theater
"In the mainstream world we are still very underground"
Door velen werd ik jaloers aangekeken omdat ik een gesprek mocht hebben met de drumvirtuoos en oppergod van Dream Theater: Mike Portnoy. Ietwat nuchterder begon ik aan dit gesprek. Voorbereid door veel te lezen, te luisteren en de dvd van hun 20-jarig jubileum bekeken te hebben, had ik meneer wel wat te vragen.
In het Jolly Hotel Carlton aangekomen zat ik eerst nog even met de tourmanager en drie heren van twee online metal-magazines te praten en mijn beurt af te wachten. Twee van de drie waren vooraf al lyrisch over Portnoy. Wat Mike ook ging zeggen tegen hen, ze zouden er geheid een ophemelend interview van maken. Helaas, of gelukkig (kies zelf maar) probeer ik altijd wat objectiever te zijn. Het recenseren van de albums is aan mijn collega's (al heb ik daar af en toe ook zo mijn bescheiden mening over) maar de persoon zelf, die is voor mij! Nadat een vergissing uit de lucht was ('Goh waar blijft File Under nou? Oh, echt, ben jij van File Under? Ik dacht dat je met die jongen van ... was meegekomen'. Hoe bedoel je emancipatie...), kwam Mike mij halen en redden.
Dream Theater - Systematic Chaos
Je kunt zeggen wat je wilt van Dream Theater, maar feit blijft dat ze rustig blijven doen waar ze goed in zijn: eigenzinnige, complexe muziek, zonder enige concessies of compromissen. Nu, na ruim twintig jaar in het vak te zitten, komen de heren met hun negende studioalbum, Systematic Chaos. En de titel zegt eigenlijk al genoeg. Op het eerste gehoor lijkt alles kris kras door elkaar te lopen, een wirwar van geluiden, melodieën en partijen, maar niets is minder waar. Alles is bedacht en berekend voor de zeer strak georganiseerde en uitgevoerde composities. Iets wat velen misschien afschrikt, maar mij niet, integendeel zelfs. Dit album grijpt terug naar diverse momenten van die twintig jaar. De vele invloeden van hun voorgaande werk -ook uit soloprojecten en andere uitstapjes- zijn duidelijk terug te horen, evenals die van andere bands als Rush, Pink Floyd en Muse. Dream Theater doet ook nu absoluut geen pogingen om met de mainstream mee te gaan (het kortste nummer komt niet onder de vijf en een half minuten, en het epische, in tweeën geknipte, nummer "In The Presence Of Enemies" bestrijkt bij elkaar maar liefst meer dan 25 minuten, en de acht tracks samen hebben een totale lengte van net geen 79 minuten). Maar nu ze toch behoorlijk teruggrijpen naar het verleden mis ik toch ook wel een paar (echt) nieuwe elementen, al zijn de tracks stuk voor stuk natuurlijk gewoon weer juweeltjes.
File: Dream Theater - Systematic Chaos
File Under: Op naar het 40-jarig jubileum
File E-card: [Systematic Chaos]
Ozzy Osbourne - Black Rain
Na zes jaar is het weer zover, Ozzy verblijdt de wereld weer met een nieuw album. Nou ja, de wereld, zijn muziekfans. Want laten we wel zijn: velen kennen Ozzy beter van de realitysoap dan van zijn muziek. Maar nieuw werk van de Prince of Darkness - wie, die man die zo over het podium schuifelt? - is toch altijd een bijzonder moment. Zes jaar geleden, met Down to Earth, viel het uiteindelijk vies tegen. En nu? Hmm. Zakk Wylde gooit er zijn bekende ruige riffs en gierende gitaaruithalen tegenaan, Mike Bordin is met Blasko de solide ritmesectie en Ozzy's bereik is weliswaar kleiner geworden, maar ook nog steeds uit duizenden herkenbaar. De sound is stevig gemoderniseerd om de fans van Linkin Park, Limp Bizkit en alle hippe rockbands erbij te krijgen en te houden. Dat houdt in dat de riffs van Zakk Wylde nog overheersender zijn dan anders. Dat is geen probleem wat mij betreft, want ik vind Wylde nog steeds een van Ozzy's betere ontdekkingen. Het probleem begint al aan de basis: de songs. De meeste halen wel een voldoende, maar er zijn weinig uitschieters te bekennen. Dus geen "Mr. Crowley", "Bark At The Moon" of "Mama, I'm Coming Home". Niet één song blijft meteen hangen en is direct mee te brullen. Integendeel, pas na een paar draaibeurten blijft er überhaupt iets hangen. Pas dan blijken vooral "I Don't Wanna Stop", "Black Rain" en "The Almighty Dollar" toch een echo van de Ozzy-magie te bevatten. Zeker, Ozzy is Ozzy is Ozzy en een nieuw album blijft iets bijzonders, maar in Ozzyland is dit geen topper.
File: Ozzy Osbourne - Black Rain
File Under: Geen topper in Ozzyland
File Audio: [I don't wanna stop]
Megadeth - United Abominations
Deze recensie over United Abominations had nogal wat voeten in de aarde. De promo die het label naar de hoofdredactie verstuurde was namelijk zeer zwaar beveiligd, inclusief persoonlijk watermerk en dergelijke. De beveiliging was zelfs zo zwaar dat ik die promo nergens heb kunnen afspelen, zelfs mijn Linux-machine lustte deze cd niet. De basis van de recensie heb ik derhalve bij mijn vaste platenboer gelegd, met pen en papier bij de hand. Na een paar luisterbeurten werd een ding me wel duidelijk: Megadeth heeft de smaak weer, of beter gezegd nog steeds, te pakken. Deze nieuwe gaat verder waar voorganger The System Has Failed stopte, wat u krijgt is strakke gitaargerichte American metal vol ronduit spectaculair gitaarwerk. Was de voorganger al een enorm geďnspireerde plaat, deze doet er in niets voor onder. Gebleven zijn de typerende sneer van opperhoofd Dave Mustaine en de politiekgerichte teksten. Nieuw is de rol van de gebroeders Glen en Shawn Drover op respectievelijk gitaar en drums. Met name Glen heeft op deze plaat een glansrol, zijn fantastische gesoleer geeft een absolute meerwaarde aan deze plaat. En de songs staan stuk voor stuk als een huis. Dat is bij Megadeth ook wel eens anders geweest, denk dan vooral aan de gedrochten die de band mid tot eind jaren 90 uitbracht (met name Risk uit 1999 was een historisch dieptepunt). Fans van het eerste uur, waar ik mezelf gemakshalve ook maar toe reken, kunnen tevreden zijn. Dit is de tweede klapper op rij waarmee Megadeth eens temeer duidelijk maakt een van de beste metalbands ooit te zijn.
File: Megadeth - United Abominations
File Under: De tweede klapper op rij
Volbeat - Rock The Rebel/Metal The Devil
Volgens een heleboel mensen is Volbeat de beste nieuwe metalband van het moment. Althans, als je op de verschillende metalfora en jubelrecensies in de metalhoek af mag gaan. Ik moet ook zeggen dat Volbeat best wel lekkere combi speelt van vette metalriffs verpakt in pakkende, bijna poppy opgebouwde hardrocksongs. De riffs swingen, de bassdrums stuwen en de songs rollen lekker voort. Er is echter een ding waarom ik maar nauwelijks door deze plaat heen kan komen, en dat is de zang. Net als bij de debuut-cd, die ik toen gemakshalve maar omschreef als Elvis-metal. Ik ben waarschijnlijk ook de enige die het gegalm van Michael Poulsen nauwelijks te verdragen vind. Dat ligt hem gewoon puur aan mij. Keith Caputo, het grote ijkpunt bij dit soort galmers, was ik ook nooit kapot van. Voor de rest maakt Volbeat het zich niet al te moeilijk en gooien ze lustig Metallica-ten-tijde-van-de-zwarte-plaat-riffs in de blender met Social Distortion-achtige refreinen, en verbreden ze hun geluid ten opzichte van hun debuut met een een rasecht country-uitstapje. Ik kan me perfect voorstellen dat dit met name live enorm aan zal slaan, met al die woo-hoo-hoo's. En ook deze plaat is echt helemaal niet slecht en zo. Ik trek het alleen niet. Maar daar laten de liefhebbers zich vast niet door tegenhouden.
File: Volbeat - Rock The Rebel/Metal The Devil
File Under: Rollende rockmetal met een te galmende zanger
Hinder - Extreme Behaviour
De Amerikaanse verkoopcijfers die de groep Hinder kan overleggen zijn indrukwekkend. Sinds de release in 2005 ging hun debuut Extreme Behaviour daar maar liefst anderhalf miljoen keer over de toonbank. De platenmaatschappij brengt hem nu ook maar eens uit in Nederland. Ons land is kleiner, en de populariteit van de soort rock zoals Hinder die maakt is relatief nóg veel kleiner. Al houdt een succesvolle soortgenoot als Nickelback zich momenteel op de vlakte, dus zou Hinder misschien een kans maken. Helaas geldt voor Hinder dan nog steeds dat ze toch op zijn minst een divisie of twee lager ingedeeld moet worden dan Nickelback. Muzikaal gezien wordt er geen een wetmatigheid uit het Grote Handboek Voor Het Schrijven Van Een Meeblčrbare Hardrocktrack overgeslagen. Nieuwe wetmatigheden die hier later naar aanleiding van Extreme Behaviour aan toegevoegd moeten worden levert het echter niet op; beter goed gejat dan slecht verzonnen staat er al in natuurlijk. En dat doen ze hoor, deze mannen. Waar nodig trekken ze gewoon een cd uit de kast van een van hun helden om een melodietje of gitaargeluid te lenen. Zo moest ik echt even de credits checken of ze niet Slash dronken hadden gevoerd om hem te verleiden tot wat gitaarriedeltjes voor "Homecoming Queen". Nog erger is het couplet van openingsnummer "Get Stoned", waarvoor Hinder heel goed heeft geluisterd naar Aerosmith's klassieker "Dream On". Alleen gebruiken ze het couplet dan wel ehm ehm hoe zeg ik dat netjes... minder effectief. Als je dan weet dat de teksten ook nog eens van bedenkelijk niveau zijn, dan blijft er weinig over om over naar huis te schrijven. 'I walked in and saw her on the bed, there was nothing to be said, when we were done, she said she loved the taste of my oh oh oh'. Zat je al jaren op dergelijk proza te wachten, dan is Hinder helemaal jouw feestje. Veel plezier ermee zou ik zeggen en denk eens na over emigreren of zo...
File: Hinder - Extreme Behaviour
File Under: Music For American Masses
File Audio: [van je vrienden moet je het hebben]
Type O Negative - Dead Again
De lente is inmiddels begonnen, de dagen worden langer, de zon schijnt regelmatig, de voorjaarsbloemen staan prachtig en volop in bloei in mijn tuin, de vogels zijn druk bezig met elkaar te versieren en te vechten voor het mooiste nestelplekje. Een prachtig moment dus voor de zwarte humor, de donkere en zware sound van Peter Steele en zijn mannen, kortom tijd voor Type O Negatives nieuwe album Dead Again. Door allerlei problemen, met name rondom de drugs- en drankproblemen van hun frontman heeft het vier jaar geduurd voor de opvolger van Life is Killing Me. Dit nieuwe album klinkt weer wat harder, wat ruiger en wat sneller dan de voorganger. De zeer kenmerkende sound van de band is nogal altijd aanwezig. Het mag dan even geduurd hebben, maar de tijd is goed besteed om met tien strakke nummers op de proppen te komen, die samen goed zijn om ruim 77 minuten aan erg aangename muziek ten gehore te brengen. Goed, er staat geen nieuwe "Black No. 1", "Love You To Death" of het hele bekende, poppie nummer "My Girlfriend's Girlfriend" op, nee, dat niet. Maar er staat toch wel veel goeds op dit volle en solide schijfje, waaronder "Halloween in Heaven", waarbij de heren worden bijgestaan door Tara Vanflower (Lycia), en "Some Stupid Tomorrow".
File: Type O Negative - Dead Again
File Under: Alive again
File Audio: [These Three Things]
File Audio: [TON-space]
Hinder
Pain of Salvation
Pain of Salvation
Het is mooi weer in Amsterdam, en het Vondelpark is een fijne plek om in te vertoeven als voorbereiding op dit interview. Pain of Salvation zit namelijk nog te lunchen. Even later schuif ik in het Park Hotel aan de tafel bij Daniel Gildenlöw en Johan Hallgren. Daniel telefoneert met zijn vrouw. Vast om te informeren hoe het sinds vanmorgen met hun kleintje (acht maanden oud) gaat. Omdat ik in de veronderstelling ben een gesprekje te hebben met beide heren leg ik Johan ondertussen uit wat File Under is. Hij is gelijk erg enthousiast. 'Dat is het betere werk. De betaalde journalisten schrijven vooral wat hun baas of doelgroep wil lezen.' Uiteindelijk blijkt Daniel een interview met iemand anders te hebben (door de vertraging?). Geen nood, Johan heeft genoeg te vertellen.
After Forever
Pain of Salvation - Scarsick
Met hun vorige plaat Be maakte Pain of Salvation het haar fans allesbehalve gemakkelijk. Nee wacht, die zin moet anders: met zijn vorige plaat Be maakte Daniel Gildenlöw het zijn fans allesbehalve gemakkelijk. Zo, dat is beter. Want Be was vooral het ding van Gildenlöw. De reacties op die plaat waren dan ook verdeeld in twee kampen. Of je vond het briljant of je vond het niets. Ik vond het eerste. Dat zo'n conceptalbum in Scarsick als opvolger een min of meer normale band-cd krijgt die meer in de lijn van de eerste vier Pain of Salvation-cd's ligt, snap ik best. Gelukkig is normaal bij Pain of Salvation nog steeds niet alledaags. Neem alleen al het vreemde met Scissor Sisters-achtige disco flirtende "Disco Queen" of het musicalachtige uptempo met banjos(?) doorspekte "America". Niet echt normale ingrediënten voor een progmetalband. Maar als zoiets uit de pen van Gildenlöw komt, dan gaan deze elementen blijkbaar wonderwel samen. Want voorspelbaarheid is iets waar hij - gelukkig - een broertje dood aan heeft. Dus opent Scarsick met twee tegen landgenoten Clawfinger aanleunende tracks en volgt daarna met "Cribcaged" pas een meer normaal nummer. Een ballade die vanuit een ingetogen akoestisch piano/gitaardeel langzaam naar een intense apotheose toewerkt. U snapt: Scarsick is een divers album waarop voor mensen die niet vies zijn van een ambitieuze grensoverschrijdende progmetalband volop aan hun trekken komen.
File: Pain of Salvation - Scarsick
File Under: Op en top Pain of Salvation
File Audio: [America]
Delain
Kamelot - One Cold Winter's Night
Ik geloof dat we er beter op kunnen vieren dan op kunnen vasten of we deze winter nog een koude winternacht gaan krijgen. Of je moet een fan zijn van Kamelot, want dan kun je van elke nacht een koude winternacht maken. Deze Amerikaanse band met achter de microfoon de Noor Roy Kahn noemden hun dvd namelijk One Cold Winter's Night en deze dubbeldvd is van hetzelfde niveau als hun laatste cd The Black Halo: hoog. Kamelot maakt er geen half werk van, want de gezamenlijke looptijd van de twee dvd's is maar liefst 220 minuten. Inderdaad, dat wordt al snel nachtwerk als je die in zijn geheel achter elkaar wilt bekijken. Gelukkig is de opdeling van de twee dvd's s logisch en makkelijk onafhankelijk van elkaar te bekijken. De eerste bevat een registratie van het optreden dat de band gaf in een zaal in het thuis lang van Kahn, de Rockefeller in Oslo. Het geluid is perfect, de cameravoering uitgekiend en vooral: de band is in vorm en klinkt net wat steviger dan op hun studioplaten.. Kahn weet waar hij de fout in kan gaan, laat de hoge noten voor wat ze zijn, maar wel op een dergelijke wijze dat je deze niet gaat missen. Slim bedacht. Net zoals het cachet dat de extra ingehuurde zangeressen aan het optreden geven. Dat de band vooral het recente The Black Halo de revue laat passeren is niet meer dan logisch, dat is ook hun beste plaat. Op de tweede dvd vind je nog wat videoclips, een interview met Epica's Simone Simons en een kijkje thuis bij Thomas Youngblood en als toetje nog vijf tracks van een optreden dat gegeven werd op Sweden Rock 2006. Fans van Kamelot en eigenlijk een ieder die houdt van goede power/progressieve metal hebben hier een fijne avondvullende voorstelling aan.
File: Kamelot - One Cold Winters's Night
File Under: Aangenaam koud
File Video: [Trailer]
Hatebreed - Supremacy
Als mosterd na de maaltijd, als slagroom na de appeltaart, als klaarkomen na de seks, als nieuwjaarswens in februari volgt hier nog even een juichstukkie over Supremacy, de laatste cd van Hatebreed die al in augustus is uitgebracht maar zonder aanwijsbare reden niet besproken is op deze website. Niet dat deze Amerikanen dat echt nodig hebben want menig recensent heeft zich al positief uitgelaten over dit werkje en ik ga daar niets nieuws aan toevoegen. Als ik de filosofie van ondersteboven.nl moet geloven zou dit gezien mijn jaarlijstje zelfs de beste release moeten zijn van 2007. Zover wil ik niet gaan maar lekker is ie wel. Het is weer metalcore van het allerhoogste niveau waar we op getrakteerd worden door de grootmachten van het genre. Ongelooflijk bruut en druipend van agressie wordt er lustig op los gebeukt. De teksten zijn messcherp en een lading moshparts om je ellebogen bij af te likken raast voorbij. Eigenlijk zou ik alle nummers wel willen noemen maar "To The Threshold", "Destroy Everything", "Immortal Enemies" en "Spitting Venom" bezorgen mij toch de meeste kriebels. Als je nog een verzamel-cd in elkaar gaat flansen voor oudejaarsavond zullen deze tracks daar zeker niet op misstaan. Je kan natuurlijk ook gewoon de hele cd opzetten. Moet je wel eerst de champagneglazen van tafel halen en al het vuurwerk opbergen.
File: Hatebreed - Supremacy
File Under: Destroy everything
Delain
Slayer
Mastodon - Blood Mountain
Op het podium een gitaar achter je hoofd bespelen, dat vind ik iets voor de Steve Vais en de C.C. Devilles van deze wereld. De betere gitaargoden en patserige poseurs dus. Totaal niets voor stoere mannen die moeilijke metal maken zoals Mastodon. Toch deden ze het op Lowlands en ik moest er beetje van hoofdschudden in plaats van headbangen. Dat soort fratsen hebben deze vier mannen uit Atlanta toch helemaal niet nodig? Ze hadden het zeker ook niet nodig om het publiek op hun hand te krijgen, zoveel was bij opkomst al wel duidelijk. Want dat publiek wilde maar dolgraag de krakers horen van meesterwerk Leviathan uit 2004 en was razend nieuwsgierig naar nummers van Blood Mountain dat een maand na Lowlands zou verschijnen. Het verbluffende optreden maakte het publiek waarschijnlijk alleen nog maar hongeriger naar deze nieuwe cd en die honger kan nu gestild worden. En poeh, Blood Mountain is stevige overdonderende kost geworden. Kost, die misschien nog wel imposanter (en progressiever) is dan Leviathan. Briljant ook hoe ze met de snoeiharde openingstrack "Wolf Is Loose" gelijk de makke schapen die zeggen Mastodon ook koel te vinden van zich af schudden. Als je hier doorheen bijt is er natuurlijk ook de andere Mastodon, die tegen progmetal aanschuurt. Mij doen ze heel vaak aan Testament uit zijn goede tijd denken, zeg maar tot Souls of Black. Vooral als de gitaristen Brent Hinds en Bill Kelliher het zoeken in fijne uitgesponnen gitaarminiatuurtjes is Alex Skolnick nooit ver weg. Met dit verschil natuurlijk dat Mastodon veel invloeden heeft opgepikt van wat er tussen eind jaren tachtig en nu in de metal is veranderd. En dat is veel. Eén van die veranderingen is dat Mastodon zelf een voorbeeld voor vele anderen geworden is en Blood Mountain laat horen dat dit volstrekt logisch is.
File: Mastodon - Blood Mountain
File Under: Bloedstollend
Slayer - Christ Illusion
Ik heb er schoon genoeg van. Sinds we het lapje braakliggende grond achter ons huis omgevormd hebben tot iets dat verbluffend snel op een echte tuin is gaan lijken, vinden alle katten uit de buurt het nodig om er te schijten en te pissen. Elke morgen als ik naar de schuur loop om de fiets te pakken, komt de stank van verse kattenpis me tegemoet en overzie ik de gegraven loopgraven. Planten vinden het óók niet leuk namelijk dat gezeik over hun bladgroen. Verder is het best gezellig hoor, webloggende buren, maar het zou fijn zijn als hun huisdieren hun behoefte doen waar ze wonen. Katzenschreck geprobeerd, koffiedik ook, net als gaas; niets helpt om die - verder best lieve - beesten te weren. Nu heb ik wat anders bedacht! Ik zinspeel er op om maar eens een stereo aan te sluiten op de bewegingsmelder van de schuurlamp. En in de cd-speler van die stereo stop ik dan de nieuwe Slayer, Christ Illusion. Iets zegt me dat dat katten niet zo leuk zullen gaan vinden. Zeker niet nu Dave Lombardo weer teruggekeerd is op het oude nest. Het maakt Slayer weer tot de angstaanjagende van zich af blaffende - en als het moet bijtende - afgetrainde hond waar katten respect voor hebben. En het wel uit hun hoofd laten om te proberen hem een kras op de neus te zetten. Christ Illusion doet meer dan eens denken aan de goede oude tijd van Reign in Blood en in mindere mate South of Heaven. Hard, strak, dwars en wars van aanpassingen excelleert Slayer als en weet ik weer waarom ik tegenwoordig zo de kriebels krijg van de mietjes van Metallica. Eens zoeken naar mijn soldeerpistool en mijn oude stereo op de vliering. Dat zal ze leren die katten! En anders hun baasjes wel.
File: Slayer - Christ Illusion
File Under: Oprotten met die katten uit mijn tuin.
File Audio: [Woef!]
Dream Theater - Score
Twintig jaar Dream Theater (met de Majesty-periode meegerekend). Dat betekent de hoogste tijd voor een mooi, uitgebreid en speciaal feestje. En dit doen deze vooraanstaande progrockers door een jubileumconcert te geven in Radio City Music Hall in New York City en dit vast te leggen op een dubbel dvd: Score. Het concert en de registratie is eigenlijk precies wat je mag verwachten van de heren die kwaliteit hoog in het vaandel hebben. Een afwisselende, zeer strakke show, met nummers van (bijna) alle reguliere albums en dan meer, veel meer. Uiteraard ontbreken enkele improvisaties en een aantal solo's niet, maar ook verrassingen zoals het spelen van demo songs die niet op de albums zijn verschenen, zoals "Raise The Knife" die ten tijde van Falling To Infinity werd geschreven. De grootste verrassing is echter de begeleiding van de gehele tweede set door een symphonieokest, The Octavarium Orchestra. Met als grote opening het spelen van het 'nummer' "Six Degrees Of Inner Turbulence", oftewel de gehele tweede cd van het gelijknamige album. Het orkest vult de band moeiteloos aan tot één geheel. Zeer indrukwekkend hoe dit samenspel ten gehore wordt gebracht. De tweede schijf bevat het bonusmateriaal met alle extra's en daarop is het meest interessante de geschiedenis van Dream Theater verteld door de leden en grotendeels alle ex-leden van de band. Van toen ze nog Majesty heten, via alle albums tot en met de grote avond in New York.
File: Dream Theater - Score
File Under: Scenes from twenty years of images, words and inner turbulence.
Motörhead - Kiss of Death
Ballades, die zijn toch uitgevonden om iets moois te zingen over de liefde in al haar facetten? Voor het gros van de bandjes wel, maar niet als je Lemmy Kilmister heet. Dan gebruik je zo'n momentje van rust om eens een serieus onderwerp aan te snijden en bijvoorbeeld te ageren tegen elke vorm van georganiseerde religie. Grappig is weer wel dat Motörhead voor dit nummer ("God Was Never On Your Side") gebruik maakt van de diensten van C.C. Deville. Inderdaad, dat is gitarist van Poison, die ons ooit opzadelden met het gedrocht "Every Rose Has It's Thorn". Gelukkig zaagt Lemmy - de zestig ruim gepasseerd - wel weer planken van dik hout. Met opener "Sucker" (met de memorabele openingszinnen 'How we are, ain't how we were. Innocence, is for the birds') schopt Lemmy je onmiddellijk vol in je edele delen. Gelijk wordt ook duidelijk dat Motörhead op Kiss of Death wederom goed gedijt in de handen van producer Cameron Webb. Hij heeft ervoor gezorgd dat de liedjes scherp en strak op cd beland zijn, in plaats van een beetje rommelig, waar de mannen in het verleden nog wel eens last van hadden. Kiss of Death is ook een cd geworden met voldoende afwisseling. Met bijvoorbeeld boogie woogie in "Christine" en het bevreemdende "Living In The Past" waarin Lemmy op een aparte langzame manier praatzingt. Lemmy mag dan een tijdje gekwakkeld hebben met zijn gezondheid, op Kiss of Death hoor je geen spoortje van slijtage. Ik heb het deze week al vaak pardoes geroepen door het kantoor geroepen: 'Lemmy is een held.' Een waarheid als een koe.
File: Motörhead - Kiss of Death
File Under: Versgedolven goud van oud.
Delain - Lucidity
Wat doe je als je noodgedwongen door ziekte niet meer de muziek kon maken die je wilde, maar nu, nu je weer gezond en wel bent, weer wel? Precies, dan begin je weer met schrijven, dan trommel je een stel oude en nieuwe vrienden op en je begint een band of een project. Dat is precies wat Martijn Westerholt, ex-toetsenist van Within Temptation, ook deed. En zo ontstond het project Delain, geďnspireerd op het koninkrijk Delain uit het Stephen King-boek The Eyes of the Dragon, en het album Lucidity. Als lead vocaliste heeft hij Charlotte Wessels (ex-To Elysium) gevraagd. Gezien zijn verleden, de genetische link met zijn broer Robert en het eveneens meezingen van Sharon den Adel (Within Temptation) is het dus ook niet onlogisch dat de muziekstijl in de buurt van Within Temptation ligt. En dan met name ten tijde van Mother Earth, het laatste album dat hij met hen opnam. Maar ook de invloeden van de samenwerking met Liv Christine (Leave's Eyes), Marco Hietala (Nightwish) en George Oosthoek (ex-Ophanage), zijn duidelijk aanwezig. Daarnaast deden bijvoorbeeld ook nog Ad Sluyter (Epica) en Jan Yrlund (ex-Lacrimosa) mee. Technisch zit alles goed in elkaar, maar dat is ook logisch met zoveel grote namen van bekende en gevestigde bands. Charlotte, hoewel nog jong, is een goede zangeres, met een misschien wat fragiele, maar zeker ook warme stem. Er zitten mooie en krachtige vocale tegenstrijdigheden in, zoals Charlotte versus de grunts van George en Sharon versus de uithalen van Marco. Ook al is het een heel degelijk en lekker album geworden, als ik dan toch wat kritiek moet geven, had het net iets spannender en net iets verrassender mogen klinken. Verder is het even afwachten of het nu inderdaad een band is of toch een project. Live - er zijn reeds optredens geboekt - zullen ze het ook wel nooit zo kunnen brengen, aangezien er een groot aantal artiesten aan meewerkten die reeds in andere bands zitten.
File: Delain - Lucidity
File Under: Project: G(l)oed.
File Audio: [The Gathering en Sleepwalkers Dream @ MySpace]
Shadows Fall - Fallout From The War
Een tussendoortje, dat is wat Fallout From The War is. Zoals de titel al suggereert vinden we op deze Cup-a-Soup-cd vooral overblijfselen die niet op het in 2004 verschenen The War Within zijn beland. Dat maakt mij altijd een beetje huiverig. Komt dat omdat het schrijfproces van nieuw materiaal niet helemaal loopt zoals gepland, wil de platenmaatschappij nog wat extra geld verdienen aan het succesverhaal dat Shadows Fall heet of lag er werkelijk nog wat goed materiaal op de plank? Laten we het maar op het laatste houden en het volste vertrouwen er in hebben dat binnen niet al te lange tijd een echte nieuwe schijf van deze Amerikanen verschijnt. Voor wie d-e hype gemist heeft, de muziek van deze mannen kun je het best omschrijven als een mix van trash en melodieuze heavy metal, afgewisseld met de nodige hardcore- en punkinvloeden. En juist deze invloeden lijken bij de zes aanwezige tweede-kans-liedjes de boventoon te voeren. Frivole meezingrefreinen, agressie en attitude voeren de boventoon. Dit is een kant van Shadows Fall die mij uitstekend bevalt! Vooral "Carpal Tunnel" en de absolute kraker "Goin, Goung Gone" zijn van hoog niveau. Naast deze zes nummers, staan er ook nog twee recyclesongs en drie covers op dit album. "December" (Only Living Witness) is daarvan wat mij betreft het best geslaagd, mede door de mooie zang en de puike gitaarriff. De jolige afsluiter "Teasn', Pleasn" (Dangerous Toys) zorgt voor een glimlach op mijn gezicht en al met al is dit lekkermakertje toch zeker geen gemakkelijke zakkenvuller geworden. De trek is even gestild, maar de honger blijft.
File: Shadows Fall - Fallout From The War
File Under: 16:00 uur Fallout From The War, dat zouden meer mensen moeten doen.
Motörhead
KoЯn - See You On The Other Side
Er was eens een eenzame prins met lang haar. Zoals dat wel vaker met prinsen gaat, was zijn vader de koning. En koningen zijn eigenwijze, dominante klootzakken die boos worden als iets ze niet zint. "Met jouw haar ben je toch niet representatief!" brulde de koning. "De prinsessen van onze buurlanden zien je niet staan! Ze vinden je een bedelaar!" De prins haalde zijn schouders op. "Dat zullen we nog wel eens zien!", zei hij, en hij besloot een feestje te organiseren. Hij nodigde honderd prinsessen uit en boekte er ook nog de band Korn bij, want hij was ondanks alle zure recensies nog altijd fan. En zo gebeurde het. Het paleis werd volgehangen met lichtjes, de kok maakte een feestmaal, de prinsessen kwamen aan in hun grote limo's en het feest begon. Het was best leuk. Veel prinsessen kenden elkaar al en sommigen vonden zijn lange haar best romantisch. Alleen de muziek was geen succes. Vijftig prinsessen sprongen meteen uit het raam, tien klommen hysterisch in de kanten gordijnen en in de paniek scheet er eentje spontaan het hele tafelkleed onder. Verder vond iedereen, inclusief de prins, het eigenlijk maar niks. Boos rende hij het podium op en pakte de zanger bij diens strot. "Wat is dit voor saaie puinhoop? Jullie waren toch Korn, of niet soms? Is dit een parodie ofzo? Ik heb jullie altijd verdedigd, maar dit lijkt wel Marilyn Manson!" "Nou eh...", stamelde Jonathan Davis, "we spelen ons nieuwe, zevende album. Ik had niet zoveel inspiratie, maar de helft is echt best okee hoor. Je moet het alleen wat vaker horen..." Maar de prins was ziedend. "Weet je wat we doen?", snauwde hij. "We hebben allebei lang haar, we zijn allebei klootzakken en we hebben allebei behoefte aan iets nieuws. Dus jij wordt prins en ik zanger!"
(wordt vervolgd)
File: KoRn - See You On The Other Side
File Under: Ondanks de kutsingle nog drie redelijke nummers, maar ja
Black Label Society - Kings of Damnation 98-04
Black Label Society-frontman Zakk Wylde schijnt een graag geziene gast te zijn bij een bekende eh... motorclub. Op zijn site is ook allerlei bikergear te koop en kun je zijn laatste motor bewonderen. Her en der is ook nog iets te lezen over het feit dat hij nog wel eens muziek maakt. Hij was de laatste jonge gitarist die doorbrak in de band van Ozzy Osbourne en de enige die er lang plezier van heeft gehad. Randy Rhoads liet het leven bij een tragisch vliegtuigongeluk en bij Jake E. Lee's eerstvolgende band Badlands stierf de zanger, Ray Gillen, en verzandde Lee's carričre vervolgens. Alleen Zakk Wylde slaagde er in zijn loopbaan succesvol voort te zetten. Eerst met Pride & Glory, daarna onder eigen naam en inmiddels al jaren met Black Label Society. Van die carričre na Ozzy is nu een verzamelaar verschenen, Kings of Damnation 98-04. Van de verzamelaar valt weinig meer te zeggen dan dat het een goede doorsnee is van 's mans werk, met logge bluesy akkoorden in heavy songs en Wylde's typische galmende zang eroverheen. Nou ja, de twee bonustracks zijn nog interessant: "Doomsday Inc" en "SDMF", beiden lastig te vinden. De bonus-cd is voor fans interessanter: zeven covers, van onder andere The Beatles ("Come Together"), Neil Young ("Heart of Gold") en Procol Harum (een fraaie pianoversie van "A Whiter Shade of Pale"). Gelukkig zijn de covers meer de moeite waard dan op de cd die zijn vroegere baas volplempte. Niet een van deze covers stelt teleur. Voor wie nog niets van Zakk Wylde en Black Label Society heeft, is dit een prima kennismaking.
File: Black Label Society - Kings of Damnation 98-04
File Under: Geen drank nodig om ervan te genieten
Dream Theater
Life Of Agony - Broken Valley
Hemeltergend lang duurde het voordat Life Of Agony op de proppen kwam met Broken Valley. Niet alleen zit er acht jaar (!) tussen deze plaat en de vorige, ze lieten ook nog eens maanden geleden een enkel nummertje glippen om ons alvast een beetje warm te maken. Natuurlijk heeft het eerste vooral te maken met de tussentijdse break-up en hereniging, maar de tweede beproeving "Love To Let You Down" neem ik de heren toch wel een beetje kwalijk. Want wat een lekker nummer is dat zeg! Zelden zo'n verlangen naar meer gehad en daar zo lang op moeten wachten. Misschien kwam het doordat ik het na het saaie sologeneuzel van Keith Caputo niet meer verwachtte of dat ik Soul Searching Sun nogal flauwtjes vond, hoe dan ook, uit de hoek van LOA zag ik geen verrassing meer komen. Domme ik. Twaalf nieuwe nummers knallen vetter dan ooit uit mijn speakers. Eindelijk heeft zanger Caputo een beetje schuurpapier op zijn stembanden gekregen en geleerd dat zanglijntjes niet alleen maar melodramatisch gebracht hoeven te worden. Dat betekent overigens niet dat de nodige sfeervolle elementen ontbreken. Zo heel af en toe wordt er een klein beetje gas terug genomen, maar gelukkig alleen op de momenten dat het daadwerkelijk een toevoeging is. Mijn angst voor een overbodige reünie blijkt totaal ongegrond want met Broken Valley zijn de acht verloren jaren met een donderslag teniet gedaan. Een meer dan waardige doorstart.
File: Life Of Agony - Broken Valley
File Under: Drie kwartier genieten
File Audio: [Luisterpaal]
File Video: [Love To Let You Down]
Ozzy Osbourne - Prince of Darkness
"Achter iedere grote man staat een vrouw" is zo'n aloud cliché. Of Ozzy zo'n grote man is, daar zullen de meningen altijd verdeeld over blijven, maar dat er een grote vrouw achter hem staat is wel duidelijk. Zijn carričre heeft nooit zo'n vlucht genomen als sinds echtgenote Sharon de touwtjes in handen heeft. Haar gevoel voor marketing bleek ook uit de introductie van de nieuwe Ozzy-cd-box, die aanvankelijk The Bible of Oz zou gaan heten. Althans, volgens de voorpubliciteit, die door die voor Amerikaantjes shockerende naam een extra push kreeg. Die naam is leuk voor de voorpubliciteit, maar niet handig als je het ding echt wil gaan promoten, dat weet Sharon ook. Dus heet de box gewoon Prince of Darkness en kan de reclamecampagne ongehinderd voortgang vinden. Ook de samenstelling van de box is precies goed: genoeg leuke dingetjes voor de fans die alles al hebben en een mooi overzicht van alle krakers voor de minder ingewijden. De eerste twee cd's staan dan ook vol met alle bekende songs, al dan niet in live- of demoversie, met de nadruk op het tijdperk met Randy Rhoads. Van "Mr. Crowley" en "Bark at the Moon" tot "Dreamer", ze staan er allemaal op. De derde cd bevat allerlei duetten van Ozzy met onder andere Therapy?, Wu-Tang Clan en zelfs Miss Piggy. Soms briljant, soms zozo en soms ronduit zwak, zoals de flauwe discoversie van "Staying Alive" met Dweezil Zappa. Er is al vaker op gewezen dat "Led Clones" met Gary Moore niet had mogen ontbreken. Die zal dan wel op een volgende duetten-verzamelaar komen... Het enige nieuwe werk staat op cd 4, waarop allerlei covers zijn ver-Ozzy'd met behulp van onder andere Jerry Cantrell (ex-Alice in Chains). De songkeuze is erg voor de hand liggend - en niet te vergeten commercieel interessant - maar meestal weet Ozzy er een verrassende draai aan te geven. Bij "Sympathy for the Devil" valt dat minder gelukkig uit, omdat de dreigende atmosfeer uit het origineel niet terug te horen is. Op andere momenten werkt het wel, zoals in "Fire" of "Mississippi Queen". Tja, zo'n box blijft altijd een compromis, en dat is hier ook goed te horen. Uiteindelijk zal Sharon blijer zijn met deze box dan de muziekliefhebber die op allerlei heel bijzondere dingen hoopt ...
File: Ozzy Osbourne - Prince of Darkness
File Under: In de eerste plaats een marketingsucces
Megadeth - The System Has Failed
Megadeth was de laatste tien jaar een aflopende zaak. Zwakke platen, gezoek naar een hitje en geforceerde pogingen het bekende metalgeluid te combineren met zogenaamd alternatieve klanken. Dieptepunt was de plaat Risk uit 1999, waarbij ze godbeterd experimenteerden met beats. Onnodig te zeggen dat de band daarna ook uit elkaar viel. Dan is het wel verrassend om te zien dat er toch weer een nieuwe plaat uitkomt. En nog verrassender wordt het als blijkt dat die plaat ook nog eens erg goed is. Want dat is ie. The System Has Failed is met gemak de beste plaat die Mustaine de afgelopen 12 jaar heeft uitgebracht. Aanhakend bij klassiekers als Rust In Peace en Countdown To Extinction laat System een fris geluid horen met songs die weeer bol staan van de typische Megadeth hakriffs, tempowisselingen en uitmuntend drumwerk en gitaarwerk. Dat kan natuurlijk ook niet missen met een drummonster als Vinnie Colaiuta (bekend van enige honderden studiosessies, varierend van Frank Zappa tot Ilse De Lange) en oudgediende gitarist Chris Poland terug in de gelederen. Uitschieters te over op deze schijf, "Blackmail The Universe" opent op typerende wijze met spectaculair gitaarwerk en spannende tempowisselingen, "Die Dead Enough" kent een mooi refrein en een beukend einde, "Kick The Chair" zit stampvol geweldige gitaarsolo's en zo kan ik nog wel even doorgaan. En zo komt Megadeth weer terug in de eredivisie van de metal met een van de beste metalschijven van dit jaar. En dat zag niemand aankomen volgens mij.
File: Megadeth - The System Has Failed
File Under: Topmetal