Het Incubate-festival creëert elk jaar een culturele melting pot van muziek, film en beeldende kunst. Obscure performance-artiesten en hippe indiebandjes gaan hand in hand met specifiekere underground-genres als metal en hardcore. Incubate is de festivalvariant van een tapas-restaurant: een cultiverende ontdekkingstocht waar zelfs de kenners gegarandeerd een keer bevreemd raken. Ook dit jaar wordt er een aantal spraakmakende projecten georganiseerd.

Zoals Play Me, I’m Yours, bijvoorbeeld, waar een honderdtal piano’s verspreid stonden binnen de gemeente Tilburg. In Cul de Sac liep ik Peter Meeuwsen (artistiek leider van Incubate) tegen het lijf. Hij vertelde enthousiast hoe Play Me, I’m Yours voorbijgangers stimuleert zelf evenementen rondom de piano’s heen te bedenken: in een bijzonder geval kwam er zelfs een hele fanfare langs om mee te spelen. Doordat iedereen in het openbaar kan musiceren, clusteren er vanzelf verschillende initiatiefjes in en rondom de binnenstad. Naast Play Me I’m Yours is er het Glocal-project: dit jaar mocht Peter Broderick 10 dagen meedraaien op Boerderij ‘t Schop. Zijn belevingen en bevindingen kun je uitgebreid nalezen in het interview dat hij destijds met File Under had. De DIY-conference is tevens dit jaar een belangrijke steunpilaar voor Incubate, met high profile-gasten als punkheld Steve Ignorant, popjournalist Michael Azerrad en producer Bill Drummond.

# |

|

| Artikel | Incubate 2011 | Jasper | 21 september 2011 - 12:57 | reacties (1)

In de zomer van 2010 schreef Erika M. Anderson (oftewel EMA) een artikel voor Vice Magazine getiteld KEEPING IT BLEAK - Modern Touring In America. Hierin beschrijft ze gruwelverhalen van bands uit haar vriendenkring tijdens een tournee door de VS: openbare dronkenschap, kapotte tourbussen, niet worden betaald voor shows, slecht voedsel. Ze beschrijft deze opeenhoping van tegenslagen als een hilarische low budget roadmovie. Ik vraag haar of de huidige tour door Europa meevalt in vergelijking daarmee. Erika lacht. ‘Ja, behalve in de UK. Daar lijkt het op Amerika. In Europa begrijpen ze tenminste dat je moet eten en slapen.’ Warempel: op het moment dat ze haar zin wil afmaken, krijgt ze een rijk belegde sandwich voorgeschoteld. Erika: ‘Dit is allemaal nieuw voor mij, zo’n persdag. Waarschijnlijk hoort dit nu bij mijn beroep. Ik mag gewoon deze fantastische sandwich eten.’ Goed voedsel: check.

# |

|

| Incubate 2011 | Interview | Jasper | 15 september 2011 - 14:57 | reacties (0)

De échte ´War On Drugs´ is een grote republikeinse mislukking geworden. De band The War On Drugs schreeuwde niet van de daken dat ze een succes zou worden, maar liet de muziek voor zich spreken. Dat ging allemaal niet vanzelf, want bijvoorbeeld mede-oprichter Kurt Vile besloot de band te verlaten en liet het over aan multi-instrumentalist Adam Granduciel. Dat betekende echter geen radicale muzikale verandering, net zoals de muziek die Vile nu solo uitbrengt dicht bij die van The War On Drugs ligt. Amerikaanse invloeden van Tom Petty tot Bruce Springsteen zijn te horen, maar het gaat meer om de drone-achtige sfeer dan het unieke liedje. The War On Drugs is dan ook een echte albumband. Voor Slave Ambient moet je even gaan zitten en ze de kans geven je mee te nemen op de trip op dit tweede volledige album. Het viertal is bijgestaan door een hele keur aan muzikanten waaronder - jawel - gitarist Kurt Vile. Ik ben dan ook benieuwd wat er op het podium van overblijft als ze het zelf moeten doen. Ik kan me echter niet voorstellen dat dit een teleurstelling wordt.

# |

|

| Ewie | Incubate 2011 | 10 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

De Canadese singer/songwriter Graham Van Pelt debuteerde vier jaar geleden verdienstelijk met Five Roses. Een indierock-album dat hem, net als geestverwant Chad Vangaalen datzelfde jaar, een nominatie opleverde voor de Polar Music Prize. Met name "Next Train" is het beluisteren waard, al ergerde ik me daar wel aan een expres toegevoegde glitch, die het geluidsbeeld vergruist. Van zulke geintjes is bepaald geen sprake meer. Merkwaardig toch hoe bepaalde stijlen klaarblijkelijk in de lucht hangen, want Miracle Fortress houdt hier netjes het midden tussen het nieuwe werk van Bon Iver en Destroyer. Gladjes dus, met overduidelijke eighties- en Yacht Rock-invloeden. IJle stemmen en synthetisch drumwerk zijn in ruime mate voorradig. Net als Bon Iver's nieuwste kent Was I The Wave? een klare lijn, met interludes, en een dromerig instrumentaaltje als slotstuk. Zeker in het begin hint Van Pelt naar de dansvloer, zonder dat zijn crescendo's in rechttoe rechtaan-beats resulteren. De autotune beperkt zich tot een likje "Raw Spectacle", een van de meer melodramatische uitspattingen. Een stuk cooler  is "Everything Works", dat groovet als Pinback. (Let op die bas.) Een andere favoriet is Breakfast Club-anthem "Spectre". In de vocalen doet het me aan onze eigen (zwaar onderschatte!) Travoltas denken, die op Club Nouveau eveneens in de eighties grasduinden. "Miscalculations" tekent de tweede helft van de plaat, en is stiekem een gevalletje jammer. Het in potentie beste nummer bouwt zelfverzekerd op naar een kippenvel-refrein, maar verzuipt na de tweede minuut in een zoektocht naar een goede brug, die nooit gevonden wordt. Daardoor ontstaat plots een 'net niet'-gevoel, al wordt de band daar zeker niet minder sympathiek van.

# |

|

| Incubate 2011 | Ludo | 03 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Een huiskamerconcert is zo ongeveer het meest intieme concert dat je mee kunt maken. De muzikant zit dicht op het publiek en de interactie tussen beiden is groot. Toch ken ik geen album dat in een dergelijke setting is opgenomen. De platen die thuis opgenomen zijn, maakten vooral in de lo-fi-wereld furore, maar de techniek is inmiddels zo ver dat de kwaliteit er niet meer onder hoeft te lijden. Monologue van het uit Dresden afkomstige duo Talking To Turtles schijnt in een Berlijnse huiskamer opgenomen te zijn, maar zo te horen zonder publiek. Ik had daar best stilletjes in een hoekje willen zitten om Florian Sievers en Claudia Göhler (en wat gastmuzikanten) aan het werk te zien. Het is namelijk best indrukwekkend wat ze neer weten te zetten. De stem van Sievers is heerlijk kwetsbaar. Zijn Engelse uitspraak is overigens prima, laat dat je niet afschrikken. Muzikaal is het sober: een gitaar, een keyboard en soms wat bas en drums. Bovendien is er een fijne tweede stem van Göhler. Lo-fi, singer-songwriter, indie, hoe je het ook wilt noemen. Het tweetal ontroert me vanaf opener "Stones Through Thin Glass", dat hun eigen "Heroes" lijkt te zijn. Monologue is een album waar je ongestoord en met respect naar moet luisteren, alsof ze voor je ogen aan het spelen zijn.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | Incubate 2011 | 20 juli 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het rare aan deze cd begint al bij de bandnaam en de titel. Little Scream en The Golden Record. Is het eerste nu gewoon fluisteren of een korte gil? Het tweede is wel heel erg op de zaken vooruit lopen. En volkomen onmogelijk. Want Canadese Fraulein Laurel Sprengelmeyer levert met haar debuutplaat een album af dat zelfs na schier oneindig draaien zich lastig laat doorgronden. Voorbeeldje? Neem bijvoorbeeld "Boatman". Dat begint als een sierlijk nummer met piano en strijkers waarop een prima ballerina gracieus zou kunnen dansen, maar na een tiental seconden komt er ineens een grommend monster uit het niets opduiken dat na een uitbarsting weer poeslief verder gaat. Wat wil ze nou, denk ik dan. Die stemmingswisselingen in de muziek van Little Scream intrigeren. Zo lijkt "Guyegaros" een Amerikaanse spookdorp waar de bevolking al tijden geleden vertrokken is en Laurel nu om schimmige redenen op haar plek lijkt. Terwijl de plaat door haar feeërieke begin met "The Lamb" The Golden Record in eerste instantie hele andere verwachtingen schept. Die worden met het weerbarstige "Cannons" dat er op volgt al snel van de tafel geveegd. De leden van The National en Arcade Fire, die Sprengelmeyer een handje helpen bij haar debuutplaat, hadden goed gezien dat we hier niet te maken hebben met zo maar een meisje met gitaar, maar met een groot talent die uitstekend weet hoe ze met boeiende (uit d'r duim gezogen) verhalen haar publiek vermaken kan.

# |

|

| Incubate 2011 | Storm | 04 juli 2011 - 20:57 | reacties (0)

Tsjonge. Na afloop van "The Grey Ship” slaak ik een diepe zucht. Zelden heb ik zo een waanzinnige opbouw gehoord. "Good Morning Captain” van Slint geeft mij een soortgelijk voldaan gevoel. Erika M. Anderson, oftewel EMA , grijpt me met haar solodebuut Past Life Martyred Saints bij de strot en laat vervolgens niet meer los. In vergelijking met haar oude band Gowns is dit album een stuk toegankelijker, maar relatief gezien nog steeds een experimentele plaat die de ultieme luisteraandacht vergt. Lady Gaga krijgt veel headlines voor haar zogenaamd gewaagde imago, maar EMA is juist weer dapper als muzikant en producer. Van de bombastische anekdote "California” tot het poedelnaakte, getergde "Marked”, de 28-jarige Anderson grossiert in het onverwachte. "Anteroom” klinkt als een nummer dat Kurt Cobain in postuum heeft achtergelaten. EMA heeft duidelijk meer weg van PJ Harvey en Courtney Love begin jaren negentig dan de huidige generatie vrouwelijke singer-songwriters. Moeiteloos gaan nummers als "Breakfast” over van rauw en uitgekleed naar mooie gelaagde luisterpop. Ook Anderson zelf lijkt bijna schizofreen: soms klinkt ze alsof ze op het breekpunt balanceert, de andere keer klinkt ze zelfverzekerd en scandeert ze vol overtuiging en power. Als een koorddanseres speelt Anderson op intrigerende wijze met geluid: penibel en continu starend naar de afgrond. Past Life Martyred Saints is daardoor een van de meest indringende albums van 2011.

# |

|

| Incubate 2011 | Jasper | 13 juni 2011 - 14:57 | reacties (0)