'Rockabilly-fans zijn een stelletje snobs'
Dan Sartain ziet eruit als de James Dean van de punk rock. Of het gemene broertje van Johnny Depp uit de film Cry Baby van John Waters. In werkelijkheid is hij echter een stuk toegankelijker. Ik spreek de rocker uit Alabama, Verenigde Staten, voorafgaand aan zijn concert in de Exit in Rotterdam begin mei, over onder andere zijn nieuwe plaat Legacy of Hospitality, rockabilly en het afwassen van borden in pizza-restaurants.

Je nieuwe album Legacy of Hospitality is een verzameling liedjes van 1999 tot 2009. Waarom breng je dit nu uit?
'Fans hebben me erom gevraagd, dus ik dacht, waarom niet? Sommige nummers zijn maar in heel beperkte uitgave uitgebracht, bijvoorbeeld maar honderd exemplaren. En andere nummers zijn zelfs nog nooit uitgebracht.'

Hoe zou je je eigen muziek omschrijven?
'Het verandert eigenlijk constant. Mijn nieuwste muziek kun je denk ik het beste vergelijken met de Ramones. Welke ontwikkeling er in mijn muziek zit? Mijn muziek is eigenlijk steeds eenvoudiger geworden. Vroeger maakte ik nummers met complexe structuren, die klonken alsof ik eenzaam en depressief was. Nu zit er nog wel agressie in mijn nummers, maar is het ook meer 'upbeat'. Ik ben ook maar gewoon een normale jongen, die van punk rock houdt en iets vrolijkers wilde doen.'

# |

|

| Indiestad 2011 | Interview | 18 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Ik heb weinig meegekregen van de songfestivalrariteiten van afgelopen week. Het is al jarenlang een aanfluiting en niet alleen muzikaal gezien. Ik vind het op zich niet stom dat Nederland hier elk jaar weer aan deelneemt, maar stuur dan tenminste iets dat echt afwijkt. Hij zal het zelf niet willen, maar van mij mag Nederland bijvoorbeeld zo Thijs Kuijken uitzenden. Vorig jaar debuteerde hij als I Am Oak met het prachtige On Claws en nu keert hij sneller dan ik verwacht had terug met Oasem. En daarop staan wat mij betreft zo 4, 5 liedjes waarmee Kuijken een heel mal uitgedoste zaal vol Eurovisie songfestivalliefhebbers onherroepelijk het zwijgen mee op kan leggen. Zijn liedjes zijn voor het gros al korter dan drie minuten, dus daarin zal het probleem niet liggen. Dat zal eerder zitten in het tonen van lef van Nederland om eens gewaagd te selecteren. Met een rijker geluid dan op zijn debuut klinkt I Am Oak op Oasem warmer en gemoedelijker, zonder daarbij de bijna sacrale sfeer geweld aan te doen. Hij speelt ontspannen wat met elektronische percussie en toetsen. Soms doet hij dat wat nadrukkelijker. Zoals in het prachtige "Giant", waarin de achter elkaar aan golvende zanglijnen me bijna in slaap wiegen, maar de rijkheid aan details me in sluimerstand toch wakker houden. Af en toe (bijvoorbeeld "I") vind ik dat er net iets teveel strijkers de songs in gefietst worden, maar dat is misschien een kwestie van smaak. Ik hoor liever een song als "Horizon", dat me ook uitermate geschikt lijkt om te draaien terwijl je overzee je gedachten de vrije loop laat. Sowieso is de manier waarop Kuijken zijn stem in meerdere lagen inzet subliem en bijna bedwelmend. Al zal het net zo gemakkelijk zijn iemand te vinden die totaal niet tegen zijn soms bijna naar falset neigende stem kan die ook prettig lijzig uit de hoek kan komen. Het zal mij allemaal worst wezen. Als ik Oasem draai, valt alle last even van me af. En dat kan ik op het moment wel even goed gebruiken.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Indiestad 2011 | Storm | 16 mei 2011 - 20:57 | reacties (11)

Hayden Thorpe heet de man met het hoge stemgeluid dat grotendeels het geluid van Wild Beasts bepaalt. Ik spreek Thorpe en met medevocalist en gitarist Ben Little tussen de boeken in het bibliotheekje van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Een passende omgeving, zeker als blijkt dat de nieuwe single gebaseerd is op een eeuwenoud boek.

# |

|

| Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Interview | 12 mei 2011 - 14:57 | reacties (0)

Ik heb een nieuwe baan. Of althans, ik heb een andere baan. Ik ga ongeveer hetzelfde doen, maar dan in een andere organisatie. Meer uitdaging, een nieuwe frisse omgeving. En dus een andere route op weg naar mijn werk, want ik moet nu naar Amsterdam. Ik heb er geen problemen mee. Voordeel is dat ik mijn krantje kan lezen in de trein en dat ik nu iets langer onderweg ben, zodat ik hele platen kan horen onderweg en niet halverwege de plaat op mijn werk kom. Vandaag was ik er om alles rond te maken en inderdaad, vlak voor ik naar binnen ging, was I Am Very Far van Okkervil River afgelopen. Niet voor de eerste keer overigens. Ik heb’m best vaak gedraaid de laatste weken, vooral ook om grip op de plaat te krijgen. I Am Very Far is geen conceptalbum zoals de vorige platen van Okkervil River. De plaat is ook in meerdere sessies in verschillende studio's opgenomen en dat is duidelijk te horen. Daardoor is de plaat in eerste instantie ook wat minder coherent dan de vorige en kostte het mij wat meer tijd om erin te geraken. Dat is wel gelukt overigens, want daarvoor is het niveau van de nummers wel weer hoog genoeg. Maar daar waar verhalenverteller Will Sheff aan een verhaal genoeg had, switcht hij nu tussen meerdere verhaaltjes. Het blijft nog steeds zeer goede indiepop, want dat is niet veranderd, al klinkt het weer iets grootser dan de vorige platen, maar dat is de richting waar Will Sheff met Okkervil River naar toe wil. Het maakt wel dat deze plaat een beetje een pas op de plaats is. Okkervil River pur sang, maar net iets minder verrassend. Maar desalniettemin toch weer ruim boven de middelmaat...

# |

|

| Gr.R. | Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Le Guess Who? 2011 | 10 mei 2011 - 08:57 | reacties (6)

Schaduwen lijken uit het niets de gedaante aan te nemen van een lange tengere man met imposante baardgroei. Josh T. Pearson stapt vanuit de backstageruimte de theaterzaal van de Gouvernestraat binnen. Hij lijkt er zich nimmer van bewust dat hij vanavond op Motel Mozaïque 2011 speelt. Met zachte binnensmondse intonatie (zonder microfoon waarschijnlijk compleet onverstaanbaar) spreekt hij. 'Is dit een muziekfestival of zo? Hebben jullie het naar je zin hier?' Her en der in de zaal hoor je schuchter yes-geroep. Josh: 'Na dit optreden niet meer hoor', waarna gegrinnik hoorbaar is vanuit het publiek. Pearson richt zijn aandacht op de fotograaf, die aarzelend aan de zijkant staat. 'Kom maar dichterbij hoor. Ik bijt niet.' Als een soort zelfpersiflage poseert hij enkele malen voor de camera. Eentje lijkt wel een knipoog naar Johnny Cash: voorover leunend met de gitaar diagonaal omhoog. Bij de laatste pose bedekt hij zijn behaarde tronie met zijn hand, alsof hij in huilen uitbarst:

'This one's pretty good...'

Nog meer lachsalvo's. Pearson poetst zijn vervaarlijke imago eventjes weg. Horrorverhalen dat hij toeschouwers zou bedreigen met messen lijken slechts geruchten, die wellicht door de man zelf de wereld in zijn geholpen. Plotseling zuigt het wonderschone reverb-geluid van Pearsons gitaar de ruimte in een vacuüm van stilte. Toch kan de 37-jarige Texaan het niet laten om nog een grap te maken. 'Willen jullie sad...', terwijl hij de capodastro-klem op zijn gitaar iets naar links schuift '...of SUPERsad?'

# |

|

| Indiestad 2011 | Interview | 04 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Als je liedjes niet korter zijn dan vijf minuten, kun je best zeven nummers op een plaat zetten en dat een volledig album noemen. Radiohead en, om een Nederlandse zijstraat te nemen, Ilse de Lange deden ook zoiets. Voor Apocalypse ging Bill Callahan de studio in om live, zonder overdubs of studio-trickery, een nieuw album op te nemen. Met als gevolg dat de band soms ietwat zoekend lijkt (bijvoorbeeld op America!, een nummer dat zelfs klinkt alsof het improviserend tot stand is gekomen) en tegelijk een warmer en soulvoller geluid produceert dan ooit. Sombermans Callahan - een titel als Apocalypse klinkt bij hem niet eens over-the-top - was een aantal platen op weg naar een steeds spaarzamer geluid, maar hier gebruikt hij zowaar een aantal elementen uit zijn werk onder de naam Smog. Het lichtjes aan The Velvet Underground herinnerende, doorstampende geluid en het gebruik van de tegenwoordig blijkbaar opnieuw hippe dwarsfluit vallen op. Maar ook de manier waarop Bill Callahan met timing omgaat klinkt weer wonderbaarlijk: een slide die net iets te laat in lijkt te zetten, de zangpartijen die net niet, net wel in de maat vallen. Naast het live inspelen van de nummers is er meer dat er voor gezorgd heeft dat deze vijftiende plaat geen herhalingsoefening of tussendoortje is.

# |

|

| DubbelMono | Indiestad 2011 | Le Guess Who? 2011 | 27 april 2011 - 08:57 | reacties (1)

The first cut is the deepest. Dientengevolge is de muziek waar ik als zoekend puber mee begonnen ben, ook de muziek waar ik het meest op terugval. Niet dat ik als kind van de jaren tachtig ga roepen dat de jaren tachtig de beste waren, maar toch, het komt dus best vaak langs. Vandaar dat ik ook niet zo ontevreden ben met het feit dat veel bandjes weer teruggrijpen naar die periode. Ik mag er graag naar luisteren. Een van mijn favoriete bandjes was The Smiths, en dat is, zo te horen, ook het favoriete bandje van The Crookes. Al komt de naam in de bio geen enkele keer voor, dit in tegenstelling tot een hoop andere bandjes. The Crookes kwamen ooit bij elkaar omdat de vier bandleden zo gek waren van Blister in the Sun, van The Violent Femmes, ook al zo'n lekkere jaren tachtig naam. En een beetje Femmes hoor je inderdaad terug in de muziek van The Crookes. Maar vooral The Smiths, gecombineerd met een vleugje Housemartins en een dot Proclaimers. The Crookes hadden al een bescheiden hitje onlangs met "Backstreets Lovers", een nummer dat vreemd genoeg niet op dit debuut staat. Wat er wel op staat is een coherente serie nummers, die vrolijk stemmen, maar geen echte uitschieters bevat. En dat is het makke van Chasing After Ghosts. Het is alleraardigst, maar heeft nog niet de intensiteit van hun liveoptredens en daarom maken ze de hoge verwachtingen van hun showcase op Eurosonic nog niet waar. En gelukkig komen ze het een en ander live brengen binnenkort. Het kan alleen maar beter worden...

# |

|

| Gr.R. | Indiestad 2011 | 01 april 2011 - 11:57 | reacties (1)

Stilte vinden in Nederland is best moeilijk. Eigenlijk is er altijd wel achtergrondlawaai. Ik heb het daar soms best lastig mee. Soms wil ik namelijk gewoon even stilte, niets dat me stoort. Even de boel herschikken op een geheime plek. Muziek en de alles voor me afsluitende in-ear koptelefoon die ik heb is dan een goed alternatief. En dat kwam me deze week goed uit. Het is namelijk razend, bijna niet te overzien, druk. Dan ben ik echt heel erg blij met een een-vrouws-koor als Julianna Barwick. Na twee korte ep's op het kleine Florid-label heeft ze de overstap gemaakt naar het prettige Asthmatic Kitty, het platenlabel waarop artiesten als DM Stith en Sufjan Stevens hun albums ook uitbrengen. Een beetje de vrouwelijke tegenhanger van DM Stith, zo kun je Barwick wel noemen. Al fröbelt Barwick in plaats van met instrumenten met tientallen lagen stemmen in haar songs op The Magic Place. Het voortdurend verder dubben ervan levert prachtige droneachtige soundscapes op die klinken als een op hol geslagen Gregoriaans koor dat voor de afwisseling eens vooral uit vrouwen (eh èèn vrouw dus) bestaat. De begeleiding door instrumenten is minimaal. Dat maakt me echter niet uit. Als Barwick ze wel inzet, dan is het welgeplaatst. Bijvoorbeeld in het zalige "Cloak" als de piano een parallel lopende lijn uitzet. Toch is het vooral de allesverstommende geluidsdeken aan zang waarin ik me kan hullen als Barwick me van alle kanten omringt die mij 'redt'. Met haar onverstaanbare engelachtige gezang (ze schijnt echte teksten te hebben, maar ik versta ze niet) is even goddelijk als ongrijpbaar. Superieure plaat.

# |

|

| Indiestad 2011 | Storm | 02 maart 2011 - 20:57 | reacties (3)

Laat ik meteen maar beginnen om te melden dat het gelijknamige eerste échte debuutalbum (er was vorig jaar al een verzamelaar van diverse eerdere releases) van Cloud Nothings geen vervelende ervaring was. Zo, dat is dan meteen duidelijk. Achter Cloud Nothings zit de negentienjarige (!) Amerikaan (Cleveland, Ohio) Dylan Baldi, weer zo'n jongeman die kekke liedjes in zijn hoofd heeft en de tijd die je besteedt aan het perfect uitvoeren liever stopt in zijn volgend idee. Dat mag dan wel wat meer opleveren dan een magere achtentwintig minuten die dit album, met de verrassende titel Cloud Nothings, telt, maar ongetwijfeld komt er dit jaar nog wel een release van hem uit. Cloud Nothings is niet uniek in zijn soort, daarvoor wordt er teveel geleund op Amerikaanse bands als R.E.M. en Guided By Voices, of recenter wijlen Jay Reatard, The Thermals, Wavves en Happy Birthday. Maar dat maakt mij eigenlijk niet zoveel uit, zolang het fijne albums oplevert. Lekker laten rammelen deze Baldi, dan kunnen wij hier nog veel plezier aan beleven. Binnenkort staat hij trouwens op het FabriQ-festival in Den Bosch, wedden dat hij (met zijn band) de mensen gelukzalig zal laten glimlachen.

# |

|

| Ewie | Indiestad 2011 | 19 februari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Als je het schopt tot de BBC Sound Of 2011 poll, dan is er een goede kans dat je als band dit jaar een snelle groei door gaat maken qua populariteit. Dat Esben And The Witch er in stond verbaasde me overigens niets. Afgelopen jaar stonden ze in Nederland op London Calling, Walk The Line en op Le Guess Who? Andrew baalde op London Calling dat 'ie niet in de zaal stond en het optreden van Esben And The Witch op een scherm bekeek. Blink en Gr.R. noemden ze op Walk The Line al geschikt voor Lowlands. Ramon voorspelde na Le Guess Who? dat na de release van de debuut-cd het volledig los zou gaan met deze belofte. Ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik geen fiets tot mijn beschikking had om me naar naar de Oude Gracht te snellen om te kunnen luisteren (en foto's te maken) terwijl Tivoli volop en met groeiende opwinding twitterde. Nou, ik kan je vertellen: ze hebben allemaal volkomen gelijk gehad. Violet Cries lost alle geschapen verwachtingen met speels gemak in. De plaat kruipt onder mijn huid en geeft een prettig onbehaaglijk gevolg. Davies likt met het puntje van haar tong het randje van mijn oren. Ik sidder door haar dromerige zang. De duistere elektronica doolt door mijn haren en bezorgt me samen met de tegendraadse percussie een bad hair day waar je U tegen zegt. Als ik uiteindelijk aangekomen ben bij het relatief lange "Eumendes" ben ik elke keer de weg kwijt en vraag ik me af hoe het begin van het sprookje ook al weer was. Snel nog een keer lezen dat boek.

# |

|

| Indiestad 2011 | Storm | 04 februari 2011 - 20:57 | reacties (7)

Toen ik Case Mayfield op zag treden bij De Wereld Draait Door leek het me een uitgemaakte zaak. Die wint met speels gemak de finale van de Grote Prijs van Nederland in de categorie Singer/Songwriter. Mayfield, die eigenlijk Kees Veerman heet, was ontwapenend en speelde na het luchtige gesprekje met Van Nieuwkerk in een minuutje tijd de hele studio stil met het prachtige "Our Mom". Uiteindelijk ging Nicole Bus er met de zege vandoor en moest Case het doen met de publieksprijs. Ook mooi. Gelukkig staat het nummer dat Mayfield speelde bij DWDD ook op de EP die hij onlangs uitbracht. De song waarin het gitaarwerk van Mayfield echt geweldig is de laatste in een rij van vijf songs. Die laten dat Mayfield een singer/songwriter is die niet voor een gat te vangen is. Zo opent de EP verrassend met "Where To Throw The Stone" een lome Beck-achtige track. Als je die song hoort zie je Case ook zo staan als frontman van een indrukwekkend grote liveband die flink rockt. Geinig is ook de draai die hij geeft aan het alom bekende "Vader Jakob" in "At All". Of vergis ik me nu dat hier opzet in het spel is? Bij DWDD werd Ray Lamontagne door Cases strot gedrukt als grote invloed. Dat hoor ik inderdaad in de songs bij tijd en wijle ("Alright Louise") wel terug, maar Mayfield is gelukkig veel extroverter dan de schuchtere Amerikaan. Een ander groot pluspunt is de diversiteit van de songs. De verveling ligt geen moment op de loer. Het zal me benieuwen of Mayfield dit ook lukt nu hij de sprong moet gaan maken naar een hele cd.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Indiestad 2011 | Into The Great Wide Open 2011 | Storm | 22 januari 2011 - 20:57 | reacties (5)

En jawel, we hebben er weer eentje: een groepje jonge muzikanten die met verve de vroege jaren zeventig laten herleven. Het lijkt er verdacht veel op dat de immer in een eigen niche opererende fans van dit soort psychedelica of progrock in 2011 boven komen drijven. Met, afgaande op de diverse jaarlijstjes, Tame Impala als grootste naam van 2010. Maar aan het eind van het vorige jaar plofte ook Steeple op de mat, het officiële debuut van het Britse Wolf People. (Eerder brachten ze al Tidings uit, maar dat was een collectie eerder uitgebrachte singles en EP's.) En guess what, volgens deze jonge gasten mag zelfs de dwarsfluit weer. Jaren nadat Jethro Tull en onze eigen ouwe helden van Focus en Golden Earring er furore mee maakten. Het aardigst van deze nieuwe lichting bands is dat ze geen moment klinken als een anachronisme (denk aan Kula Shaker die dat stigma maar niet kwijt raakte). Uiteraard valt er weinig origineels te vinden op Steeple, maar de inventiviteit van de liedjes, het overduidelijke spelplezier en het feit dat Wolf People meent wat ze doen, maakt dit in retrospect een van de aardigste albums van 1972. Eh, 2010.

# |

|

| DubbelMono | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Indiestad 2011 | 12 januari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Eklin is het anagram van Klein. Zet daar Michiel voor en je weet gelijk wie de 'baas' is van Eklin: Michiel Klein. Hij was ook de drijvende kracht achter het Fries/Groningse collectief Adept dat in 2007 een geweldige debuutplaat afleverde op Wham! Wham! Records, maar waar het vervolgens al snel veel te stil om bleef. Op Wham! Wham! verscheen het jaar er op de maniakale debuutplaat van Bonne Aparte. Die band bestaat nog wel, maar de destructieve storm waarmee Bonne Aparte in 2008 de podia bestormde lijkt wel wat te zijn gaan liggen. Tot mijn verrassing zitten nu in de line-up van Eklin meerdere leden van Bonne Aparte. Terwijl Eklin op Onwa (geen idee waar dat het anagram van is) hele andere koek is. Het heeft voor een deel de duistere dreiging van Massive Attacks Mezzanine, maar dat komt vooral door de donkere baslijnen van Wouter Venema. Check "Kokon" maar eens. Eklin is echter veel meer een echte band met een 'echte' line-up. En dromeriger, want ik heb steeds weer de neiging helemaal in Onwa weg te zakken. Maar misschien moet je Eklin zelfs wel ongrijpbaar noemen. De zang van Leontien Herkelman is namelijk volstrekt onverstaanbaar. Het lijkt bijna wel een feeërieke abstracte taal die je probeert te hypnotiseren. Van de songtitels kan vast ook alleen de band chocolade maken. Het maakt de mix van ambient met triphop van Eklin tot een van de meest bijzondere Nederlandse platen van het moment. Hopelijk gaat Klein dan ook wat langer door met Eklin dan Adept. Alhoewel ik er wel vertrouwen in heb dat hij in dat geval weer met wat anders moois op de proppen zal komen.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Indiestad 2011 | Oddstream 2011 | Storm | 04 januari 2011 - 20:57 | reacties (0)

Geregeld vallen ze bij File Under op de deurmat: obscure 60's-albums van bandjes die allang vergeten zijn. Ook komen er geregeld releases binnen van bandjes die hun inspiratie uit die jaren haalden toen de jeugd nog lekker opstandig kon doen. The Fresh & Onlys uit San Francisco behoort tot deze categorie: inspiratie gehaald uit. Bij hen staan ongetwijfeld de eerste platen van The Byrds in de platenkast. Daarnaast weten ze ook wel dat het hierna niet ophield: R.E.M. en The La's zijn troonopvolgers die me zo te binnen schieten. Play It Strange bevat elf liedjes van een viertal dat met masker rond een kampvuur geschilderd afgedrukt staat op de hoes. Als de plaat een paar nummers gevorderd is dan blijkt het gelukkig ook niet al te braaf te zijn, even lekker raggen is het devies. Al met al is Play It Strange best een aardig album, al zal er geen revolutie door ontstaan. Ach ja, de hoop op een betere mensheid die er nog was in de zestiger jaren bleek uiteindelijk ook tegen te vallen. Als je er een kleine positieve draai aan kunt geven dan is het al heel wat.

# |

|

| Ewie | Indiestad 2011 | Into The Great Wide Open 2011 | 29 november 2010 - 08:57 | reacties (33)

Nick Drake, maar dan met koortjes, zo had ik I Am Oak in eerste instantie kunnen beschrijven. Toch dekt dit de lading niet helemaal. Thijs Kuijken, alias I Am Oak, heeft namelijk een eigen geluid. Hij schreef de liedjes over met name natuurelementen zelf, nam ze op en mixte ze. Aangezien koortjes met een zanger niet als echte koortjes klinken, werden vooral daar de nodige gasten ingezet. In een liedje als "Trumpets" moet er naast een koortje uiteraard wel een trompet klinken. Die werd dan ook ingehuurd, en zo zijn er nog een paar voorbeelden. Maar het is vooral de gitaar en de prachtige droevige stem van Kuijken wat de klok slaat. Onlangs zag ik I Am Oak voor een tweede keer optreden waarbij hij met zijn begeleidingsband (inclusief koortjes!) de sfeer van On Claws prima weet neer te zetten. Een vrolijke boel is het bij I Am Oak nooit, Kuijken heeft een groot zwak voor melancholie. Bij de optredens die ik zag was het publiek als aan de grond vastgenageld. Het was muisstil. En die sfeer creëren lukt bij mij thuis met On Claws ook. Het album gaat gewoon door waar hij met Ols Songd uit 2008 is gebleven. Veertien liedjes of beter gezegd briljante schetsen staan er op On Claws met een totaallengte van een kleine 33 minuten. On Claws is wat mij betreft een van de mooiste droefsnoetalbums van dit jaar en dit talent komt nog uit ons land ook.

# |

|

| Crossing Border 2010 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Ewie | Incubate 2010 | Indiestad 2011 | Into The Great Wide Open 2010 | 02 augustus 2010 - 08:57 | reacties (1)

Mijn betere helft heeft ondertussen een neusje gekregen voor het in een vloek en een zucht kunnen herkennen van Scandinavische zangeressen. Da's ook niet zo raar misschien met een wederhelft die stiekem niets liever doet dan daar naar luisteren. Ze zijn namelijk van zo'n diverse pluimage dat er altijd wel een in een hok te vinden is qua muziek die mij aanstaat. Neem nu bijvoorbeeld Thus:Owls. Frontvrouw Erika Alexandersson heeft zo'n typisch accent dat je al na luttele seconden in "Yellow Desert" terugleidt richting Scandinavië. Zeker op dat moment doet ze je ontegenzeggelijk denken aan Anna Ternheim, maar verderop op Cardiac Malformations trekt ze het niet alleen qua zang, maar ook muzikaal gezien, breder dan onze favoriete Zweedse. In het verleden schijnt Erika wat bijgeklust te hebben bij Loney, Dear en als het duo Josef Och Erika, ik heb er nooit wat van vernomen. Maar deze geweldige debuutplaat Cardiac Malformations bereikte me een aantal maanden na de release dus gelukkig wel. Alexandersson en haar begeleiders fladderen van bijna sierlijke folk, langs avant-garde via bonkige Waits-achtige songs richting de euforie van Efterklang-koortjes met de ritmiek van Wildbirds and Peacedrums om na het aandoen van een (ooit) rokerige jazzkroeg waar te veel whisky geconsumeerd is te eindigen in "The Atlantic" waar een ijzige golfstroom de overhand heeft. 'You must love or leave' zingt Erika daar. Als ze het niet erg vindt, dan blijf ik mooi nog even rondhangen.

# |

|

| Haldern 2010 | Indiestad 2011 | Le Guess Who? 2009 | Storm | Walk The Line 2011 | 19 november 2009 - 20:57 | reacties (4)