Red Snapper
Into The Great Wide Open: Napret
Ik heb het meerdere mensen horen zeggen afgelopen weekend: "We komen er eigenlijk te weinig, op de Eilanden". En ja, ik ben het er mee eens. De laatste keer was 22 jaar geleden en de laatste keer Vlieland was 23 jaar geleden. Maar het geruststellende is: op de Eilanden verandert niet zoveel. En zo kon ik dus meteen de weg naar Kampeerterrein Stortemelk terugvinden. Je pakt in Harlingen de boot, je loopt rechtdoor, vlak na het politiebureau naar links en het feest kan beginnen. Want een aantal snoodaards hadden het idee opgevat om, tegen de zin van de havenmeester in, een festival te organiseren op Vlieland, Into The Great Wide Open genaamd.
File Under zou File Under niet zijn als de van de gehele crew een flinke hap aanwezig was. Enkelen trotseerden op donderdagavond al een vroege najaarsstorm, de rest liet op vrijdagochtend zien dat men over zeebenen beschikte middels een roerige overtocht. De koffie waaide uit mijn kopje. De aanhoudende storm zorgde ervoor dat de organisatie al hun improvisatietalenten in kon zetten. Boten voeren niet, tenten waaiden weg, voor alles moest wat geregeld worden. Een taak waarvan men zich voorbeeldig kweet, want een onvertogen woord viel niet over de noodmaatregelen. Maar het festival ging natuurlijk niet over de storm, al gaf die wel mooi ruimte voor anekdotes.
Lees verder..Lola Kite
The Wave Pictures
Into The Great Wide Open
Art Brut
Lucky Fonz III
Efterklang
Alela Diane
Into The Great Wide Open
Blaas Of Glory
Coparck
Lay Low
De Poppies
Emiliana Torrini
Francoiz Breut
Tom Pintens
Sissy Cowboys
Johan
Loney Dear
Lykke Li
The Veils
Most Unpleasant Men
Diego's Umbrella
Múm
Most Unpleasant Men
Wildbirds & Peacedrums
The Veils
The Riverboat Gamblers
The Legendary Shack Shakers
Kyteman's Hiphop Orkest
The Legendary Shack Shakers
Kyteman
Drie jaar lang werkte Colin Benders, alias Kyteman, als een kluizenaar in de donkerste uren van de nacht aan zijn debuutplaat. Begin dit jaar was het zover en verscheen eindelijk The Hermit Sessions. Met de release van dit album sloot hij een duistere, maar ook leerzame periode af. En hoe. Met een twintig man tellend Hiphop Orkest trok Kyteman het land in en zorgde overal waar hij speelde voor een groot spektakel, wat niet onopgemerkt bleef bij televisie- en radiozenders. Toch wist het Orkest vooral dankzij grenzeloze fantasie en oneindig veel speelplezier het publiek voor zich te winnen.
Ook Kyteman zelf blijft trouw aan zijn eigen ideeën en principes, ondanks alle lovende kritieken en het succes. Artistieke vrijheid en doen waar hij zin in heeft, dat is waar het volgens hem allemaal om draait. Een interview in citaten.
Lees verder..The Wave Pictures - If You Leave It Alone
Je kunt als band heel veel tijd steken in het verfijnen van je geluid in de studio om het zo gelikt en vol mogelijk te laten klinken, maar sta je tijdens een tournee mooi voor een lastige klus: hoe ga je je volle geluid op het podium evenaren of zelfs overtreffen. The Wave Pictures omzeilen deze vraag door gewoon lekker losjes live op te nemen in de studio. Althans, ik meen aan hun nieuwe cd If You Leave It Alone te kunnen horen dat het op zeker bijna allemaal one-takers zijn. Deze manier van opnemen maakt het een band bovendien mogelijk om snel nieuwe muziek uit te brengen. Zo verschenen er sinds hun vorig jaar uitgebrachte cd al twee nieuwe EP's. Is dat dan niet teveel? Neu, ik vind het niet zo erg, want If You Leave It Alone geeft mij als luisteraar weer het gevoel dat de band speciaal en alleen voor mij staat te spelen. Dat vind ik eigenlijk best een prettige ervaring. Bovendien is frontman Dave Tattersall een begenadigd songschrijver die op de proppen komt met liedjes die herinneringen oproepen aan Jonathan Richman & The Modern Lovers. Maar hij drijft ook regelmatig de twee-kant op, met "Come On Daniel" als ongepolijst goudklompje. Heerlijk zijn de kloeke saxofoon en 'valse' koortjes die veelvuldig een prominente rol krijgen. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen zijn stem even aantrekkelijk zal vinden om naar te luisteren, maar ik denk dat komend weekend op Vlieland de liefhebbers in de meerderheid zullen zijn.
File: The Wave Pictures - If You Leave It Alone
File Under: One Take prinsen.
File Audio: [ MySpace]
Into The Great Wide Open 2009, Voorpret
Op vakantie in eigen land. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet zo vaak gedaan heb. Limburg, de Veluwe en Zeeland. Veel verder kom ik niet. Als kind werd ik door mijn ouders vrijwel iedere zomer meegenomen naar Oostenrijk. Iets waar ik nog steeds met veel plezier aan terugdenk. Maar ik ben dus bijvoorbeeld nog nooit op een van onze eigen Waddeneilanden geweest. Op school leerde ik het ezelsbruggetje TVTAS opdreunen en zo weet ik dat Vlieland na Texel het tweede eiland in het rijtje is. Nooit gedacht dat Vlieland voor mij ineens een vakantiebestemming met een onweerstaanbare aantrekkingskracht zou zijn. Allemaal dankzij het lovenswaardige initiatief om op deze prachtlocatie een kleinschalig driedaags festival te organiseren met een line-up om je vingers bij af te likken: Into The Great Wide Open.
De organisatie - volgens de site 'een club mensen die elkaar kennen uit de popmuziek en die op Vlieland hun droomfestival werkelijkheid doen worden' - had gehoopt om minimaal zo'n tweeduizend kaartjes te kunnen verkopen. Een paar weken geleden werd echter de allerlaatste barcode afgedrukt en was de maximale capaciteit van vierduizend bezoekers bereikt. Vanaf deze plek een welgemeende felicitatie voor de organisatie. Hulde. Het tentje ligt hier inmiddels reeds klaar voor vertrek. Ik heb alleen geen houten haringen, maar dat lossen we wel op als we op camping Stortemelk arriveren. Om de voorpret te verhogen hangen hier naast het 'niet vergeten'-lijstje de blokkenschema's alvast op het prikbord. Eens kijken waar we ons allemaal op kunnen gaan verheugen.
Johan
Johan stopt ermee. In navolging van Daryll-Ann en Caesar verdwijnt hiermee het derde vlaggenschip van platenmaatschappij Excelsior uit het Nederlandse muzikale landschap. Net als bij die twee andere bands gebeurt het zonder de overbodige, dik aangezette dramatiek van een persconferentie.
Ik verwacht dan ook niet dat Jacob, Maarten, Diets en Jeroen bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel worden uitgenodigd om aan het Nederlandse volk uit te leggen waarom de band Johan er na vier albums in dertien jaar een punt achter zet. Hoewel je jezelf zou kunnen afvragen in hoeverre er ooit sprake is geweest van zoiets als "de band" Johan. 'Jacco is Johan,' las ik in een quote van drummer Jeroen Kleijn op 3voor12.nl. Het is dan ook niet vreemd dat de beslissing om ermee te stoppen van Jacob de Greeuw komt. Ik zal eerlijk bekennen dat ook ik van mening was dat Jacco Johan is. Daarom was ik een beetje teleurgesteld toen eerder dit jaar bleek dat ik het voor mijn interview met gitarist Maarten Kooijman en basist Diets Dijkstra moest doen. 'Wij mogen het doen,' waren de woorden van Maarten.
Múm - Sing Along To Songs You Don't Know
Wellicht stom maar ik was haast teleurgesteld dat Sing Along To Songs You Don't Know geen coverplaat is. Múm's vorige ambitieuze en wat sterkere album leek nog helemaal niet zo lang uit, dus er kon best een tussendoortje vanaf. Zeker met zo'n titel. In werkelijkheid zijn we sinds Go Go Smear The Poison Ivy al twee jaar verder. En opener "If I Were A Fish" is ook niet van The Carpenters. Het is meteen wel het beste nummer, een écht liedje en geen jam waar toevallig ook wat bij gezongen wordt. In vergelijking met het vorige album is de toonzetting lichter met heel veel grote en kleine snaarinstrumenten. Het proces was al 'n half oeuvre aan de gang, maar de (immer afnemende) invloed van idm, computer en beats nadert zijn voltooiing. Múm maakt nu folkpop vol gezang. Als gebruikelijk trekken de melancholische stukken meer mijn aandacht dan blije deuntjes als "Prophecies And Reversed Memories". De beste staan opvallend genoeg stuk voor stuk helemaal aan 't eind, maar voordat we daar aankomen moet ik nog even het malle "Kay-Ray-K�-K�-K�-Kex" aanstippen. Ik zweerde in 't intro met een IJslandse cover (!) van Lady Gaga's "Pokerface" van doen te hebben, in een bewerking van Steve Reich. "The Last Shapes Of Never" knappert letterlijk als een haardvuurtje. De akoestische gitaarpartij heeft iets van Vetiver en de continue samenzang van het volledige collectief heeft de magie van Songs of Green Pheasant. "Illuminated" gaat daar nog overheen. Múm schakelde her en der op het album koor en strijkkwartet in, die nergens overdreven schitteren, maar hier de basis leggen voor de beste gitaarlijn van de plaat. "Ladies Of The New Century" sluit het album af met wat van Sufjan Stevens geleende piano-akkoorden, waarover nootjes als sneeuwvlokken dwarrelen.
File: Múm - Sing Along To Songs You Don't Know
File Under: De magie neemt af, maar de bekoring blijft
File Audio: [Múm-Space]
Wildbirds & Peacedrums
Alela Diane
Alela Diane
Johan
Tamango
Lucky Fonz III
Meindert Talma - Tamango
Sinds ik voor een paar centen de eerste twee cd's van Meindert Talma kocht, volg ik de releases van Talma trouw. Toch had ik gemist dat hij in 2006 tijdens het Noorderzon-festival in Groningen een voor mij verrassende andere kant van hem had laten zien. Ten eerste was Tamango een Engelstalig programma en ten tweede nam Talma zelf geen plaats achter de microfoon. Het evenement was een samenwerking met de Jan Klug, een Duitser die na zijn studie jazz/saxofoon aan het conservatorium van Groningen in deze stad was blijven hangen en na wat omzwervingen deels omgetoverd was tot knutselaar met computerbeelden. Talma vroeg hem zijn tragische liefdesgeschiedenis rond The Tourist en Jackie Hall van beelden te voorzien. Het geheel was een groot succes tijdens Noorderzon en nu, bijna drie jaar later, verschijnt het programma als cd én dvd. Ik moest er zelf behoorlijk aan wennen dat de karakteristieke stem van Talma en het kneuterige geluid van zijn eerdere albums niet terug te vinden is op Tamango. Maar een keer meegezogen in de zorgvuldig gearrangeerde muziek die Talma schreef in combinatie met de overtuigende zang van Jurgen Veenstra (Moonlizards) als The Tourist en Klaske Oenema als Jackie Hall, vergeet je dat gemis al snel. Talma heeft een set bijzonder fraaie liedjes neergezet in de trend van grote vertellers als Nick Cave en Lou Reed. De vertelling krijgt nog meer kracht als je de beelden erbij bekijkt. Die zijn voor de dvd gefilmd zijn door de Groningse filmmaker René Duursma. Hij heeft gebruikt hiervoor een combinatie van eigen materiaal (met Krause als Jackie Hall) en beeldmateriaal van Michael Hall wiens oorspronkelijke Super-8-films de inspiratie voor Talma vormden voor dit boeiende project.
Meindert Talma treedt maar beperkt op met deze show. Je kunt Tamango hier live zien:
14 mei, Paradiso, Amsterdam
15 mei, Theater Kikker, Utrecht
4 juni, Vera, Groningen
5 juni, Openbare Bibliotheek, Groningen
13 juni, Oerol Festival, Terschelling
Voor het optreden in Theater Kikker gaf File Under in samenwerking met Tivoli enkele duo-tickets weg. Daarvoor ben je nu te laat.
File: Meindert Talma - Tamango
File Under: Talma 'anders' is minstens zo goed
File Video: [Tamango]
Art Brut
The Veils
Art Brut - Art Brut vs. Satan
De afslag Art Brut heb ik gemist! Al sinds hun debuutalbum Bang Bang Rock & Roll hoor ik de naam wel geregeld langs horen komen bij gelijkgestemden (qua muzieksmaak). Ik heb alleen nooit de moeite genomen om dan toch een cd van hun op te zetten. Nogal onbevooroordeeld zet ik dus hun laatste aanwinst Art Brut vs. Satan op en ik ben meteen vrolijk verrast. Wat een heerlijke brei aan vrolijke en aanstekelijke muziek maken deze opgewekte jongens. Nummers over het nooit volwassen willen en kunnen worden, iets waar ik ook nogal last van heb. En deze muziek past daar perfect bij, een beetje recalcitrant en lekker brutaal, een mix van punk en britpop. Want wie roept er nou 'The record buying public, we hate them'? Dat is op z'n minst vreemd te noemen, maar misschien ontgaat mij de diepere bedoeling van het nummer "Demons out!". Ik heb niet echt het idee dat ik op zoek moet naar diepere bedoelingen bij Art Brut: recht voor z'n raap, dat zijn ze. Toch blijft het wel muziek waar je zin in moet hebben. Ik kan soms heel erg verlangen naar een dosis melancholie en daarvoor moet je duidelijk niet bij deze jongens zijn. Een dosis energie krijg je ervan en ik durf te wedden dat een optreden één groot feest is!
File: Art Brut - Art Brut vs. Satan
File Under: Never grow up!
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Alcoholics Unanimous]
The Veils - Sun Gangs
Heel lang geleden, het zal in 2004 zijn geweest, werd ik betoverd door "Lavinia" (luister de albumversie, niet de clip). Hoe mooi kon een nummer zijn? De stem van Finn Andrews nam je mee naar de diepste gewrochten van een getergde ziel. Je voelde de wanhoop, de pijn van een man die niet kan kiezen. En uiteraard hielp het strijkorkest ook mee om de drama te accentueren. De cd The Runaway Found, waar "Lavinia" op stond, werd alleen al door dit nummer een klassieker. Hierna kwam in 2006 Nux Vomica uit, een minder toegankelijke cd dan zijn voorganger, vond ik. Die cd is dan dan ook niet echt bij mij ingedaald en is min of meer langs me heen gegaan. Met Sun Gangs gaat Finn weer terug naar het begin, tien tedere nummers met afwisseling. Hij start sterk met "Sit Down By The Fire", een fijn aanstekelijk nummer. Richting het einde wordt het alleen wel heel erg depressief allemaal en daar moet je van houden. Hierbij vergeleken is "Lavinia" bijna vrolijk. Met deze muziek ga je op zoek naar een balk en touw, zouden mijn vrienden zeggen. Men associeert mijn muzieksmaak hier wel vaker mee namelijk, maar op een of andere manier hou ik daar juist van. En zoals Finn in het interview met FileUnder al aangeeft, het overgrote deel van deze cd is doordrenkt van zijn relatie break-up. Het is blijkbaar een pijnlijk onderwerp.
File: The Veils - Sun Gangs
File Under: Pijn in je ziel
File Audio: [ MySpace]
Riverboat Gamblers - Underneath The Owls
Een paar jaar terug waren The Riverboat Gamblers the Next Big Thing. Na hun optreden bij 3VOOR12 in 2004 kopte de VPRO-site 'Riverboat Gamblers maken buzz helemaal waar in Club 3VOOR12'. Tot een algehele doorbraak hier in Nederland is het voor deze punkrockers uit Austin daarna nooit gekomen. Raar eigenlijk, want zoveel anders dan bijvoorbeeld The Hives werkt deze band rond de charismatische zanger Mike Wiebe niet. Al liggen de Riverboat Gamblers wel net iets zwaarder op de maag. Misschien is dat wel de reden. Aan de energieke optredens van de band heeft het in ieder geval níet gelegen. Gelukkig is de band uit Texas niet bij de pakken neer gaan zitten en gewoon doorgegaan met het uitbrengen van albums en singles. Underneath The Owls is ondertussen hun vierde album. En dat is er, ondanks dat er maar elf tracks op staan, weer een in de categorie Alle 13 Goed. Dat houdt overigens niet in dat het ook Alle 13 Hard is. Want na aan een straffe aftrap varieert de band behoorlijk. En wordt er zelfs wat geëxperimenteerd. Zo vaak hoorde ik in ieder geval nog geen xylofoon op een punkrockplaat. Het werkt echter heel goed in "Robots May Break Your Heart" (dat overigens behoorlijk Hiverig klinkt). En dat de heren ook een kloeke ballade kunnen schrijven met puik Hawaii-gitaarwerk blijkt wel uit het nummer dat, geheel in de roos, "Tearjerker" heet. Maar natuurlijk zijn er ook de geoliede aan Rancid denkende rammers die niet te versmaden zijn. Het verbaast me ook niets dat ze met deze band op tournee gaan.
File: Riverboat Gamblers - Underneath The Owls
File Under: Victory Lap
File Audio: [ MySpace]
Johan
