Op de boot naar Vlieland zag ik de bandleden van Bantuu Continua Uhuru Consciousness (BCUC) al verlangend op tafels en stoelen op het bovendek trommelen. Luidkeels scandeert de zanger ´Ja! Ja! Ja! Ja!´, terwijl hij met zijn Zuid-Afrikaanse compagnons het podium van Het Sportveld betreedt. Deze band jamt lekker pretentieloos en weet zelfs met beperkte instrumentatie groots uit te pakken. Het constant blazen op een monotoom neusfluitje is echter niet bepaald een genot voor het gehoorsysteem. Dan houd ik in mijn achterhoofd dat BCUC gelukkig de vuvuzelas heeft thuisgelaten.

#

|

| Artikel | Into The Great Wide Open 2011 | Jasper | 06 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Ik had eigenlijk wel verwacht dat er in Nederland al wel een grotere buzz zou zijn rond onze zuiderburen van de Intergalactic Lovers. Het optreden dat ik van hen zag op Motel Mozaique in de 3VOOR12-kerk vond ik uiterst prettig en ook op de editie van Walk The Line lieten ze een goede indruk achter. Blijkbaar is dat dan toch niet voldoende, want daarna heb ik ze niet meer terug gehoord op de Nederlandse radio. Dat kan ook aan mij liggen overigens; ik hoorde vorige week namelijk ook pas voor het eerst hun debuut-cd Greetings & Salutations. Maar het verbaasde me na die tijd wel dat de singletjes niet opgepikt zijn door bijvoorbeeld 3FM. Daar hoorde je immers ook Pien Feith veelvuldig langskomen het afgelopen jaar. En daar lijkt frontfrouw Lara Cherdaoui qua stem af en toe best een beetje op. Muzikaal is de plaat bovendien een stuk luchtiger. Al komt single "Delay" best in de buurt van de huidige Pien Feith-sound. Erg fijn liedje ook met zijn rare gitaar geluid. Elk liedje heeft bijna wel wat aparts in zich. Dat houdt je als luisteraar fijn bij de les. Hun plaat hebben ze overigens geheel in eigen beheer betaald en daarna pas bij platenmaatschappijen aangeklopt. Dat gaf ze alle vrijheid en bleek in dit geval dus een goede zet. De liedjes zijn ondanks de experimententjes (het is fijn verrast te worden door de slide in "Bruises") wel catchy en, ondanks dat ze niet vies zijn van het stapelen van lagen, soms zelfs een beetje luchtig. Daar helpt de prima productie ook zeker bij. Maar bovenal is er de stem van de struise tante Cherdraoui die met haar fijne stem beslist de spil is in deze leuke nieuwe Belgische band. Het zou mooi zijn als hun optreden op Into The Great Wide Open ze dit weekend een zetje in de goede richting geeft.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Into The Great Wide Open 2011 | Storm | 01 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Eenentwintig is ze pas, maar Laura Marling heeft al een cv opgebouwd waar menig artiest jaloers naar zal kijken. Haar eerste twee albums waren - terecht - behoorlijk succesvol en werden in Engeland zelfs genomineerd voor een Mercury Music Price. Laura Marling wordt daar blijkbaar niet koud of warm van. Krap anderhalf jaar na de release van I Speak Because I Can komt ze op de proppen met A Creature I Don't Know. Een album dat nogmaals aantoont dat Laura een bijzondere tante is. Ik vind het ook wel prettig dat ze zich niet vastpint op één 'soort' van singer/songwriter. Wat dat betreft is het allerminst een straf om na de afsluitende, uitbundige afsluiter "All My Rage" gelijk terug te schakelen naar het bijna jazzy openingsnummer "The Muse". Laura Marling verveelt namelijk nooit. Ik hoor haar zelf overigens het liefst zoals in "Don't Ask Me Why". Een prachtige folkballade waarin ze solo start met alleen een akoestische gitaar en na je aan je speakers gekluisterd te hebben bijval krijgt van meer alsmaar meer instrumenten. Tekstueel ook geen luchtig liedje overigens. 'Those of us who are lost and low, I know how you feel, I know it’s not right but it’s real', zingt ze. Het zou een beetje pathetisch kunnen klinken uit de mond van een 21-jarige, maar niet hier. Daar helpt haar stem ook bij. Als ze je toezingt in het sobere "Night After Night" (een andere absolute favoriet op deze cd) klinkt ze rijp en doorleefd, bijna troostend. Een prachtig voorbeeld van dat Laura Maring een bijzondere tante is. Haar nu nog een talent noemen is dan ook volkomen misplaatst. Marling is op haar 21e al een grote mevrouw.

#

|

| Into The Great Wide Open 2011 | Storm | 31 augustus 2011 - 20:57 | reacties (1)

Drie liedjes slechts, met een totale lengte van nog geen veertien minuten. Meer staan er niet op de eerste ep die de Brit Michael Kiwanuka uit heeft gebracht. Tell Me A Tale, The Isle Of Wight Sessions, heet het ding. Maar waar anderen soms de volle lengte van een cd nodig hebben, en dan eigenlijk nog niet overtuigen, is het bij Kiwanuka meteen raak. Het soulmanneke weet hoe het spel gespeeld moet worden. Zijn fijne stem en muziek roept namelijk herinneringen op aan de gouden soultijd waar er nog artiesten waren als Otis Redding. Niet dat Kiwanuka de nieuwe Redding is, daarvoor is het uitbrengen van één ep uiteraard wel wat weinig, maar zijn er ook invloeden van anderen, zoals Van Morrison. De opener en titelnummer had namelijk zo op diens Moondance kunnen staan, alleen al door het gebruik van die fluit. Heerlijk. De andere twee liedjes zijn dan zonder fluit, maar niet minder vakkundig en liefdevol. Van Kiwanuka gaan we ongetwijfeld veel meer horen, een tweede ep is in aantocht. Maar eerst is hij te bewonderen op Into The Great Wide Open, goed gescout organisatie!

#

|

| Ewie | Into The Great Wide Open 2011 | 31 augustus 2011 - 08:57 | reacties (1)

Zo vlak voor een festival, maken we bij File Under een speciale lijst aan. Daarop verzamelen we, per festival, al onze artikelen van de bandjes die er optreden. Dat zijn makkelijke overzichten, om met het blokkenschema ernaast, je route over het festivalterrein te bepalen. Al verzamelend kwamen erachter dat we de nieuwe plaat van La Pegatina nog niet besproken hadden. Wellicht ook niet zo gek, want hij was ook niet binnengekomen. Ik was toch nieuwsgierig naar de plaat, want ik zag de band dit jaar in het Julianapark op het Wereldfestival en vond het alleraardigst. Maar de plaat was nergens te vinden, behalve op de laatste plek waar we keken: de website van La Pegatina zelf. Want de plaat is namelijk gratis te downloaden op hun site. Net zoals al het andere werk dat ze uitbrengen. Ook opvallend: hun merchandise heeft acceptabele prijzen (een T-shirt voor een tientje!) en ze hebben een app, om je op de hoogte te houden. Dat is natuurlijk de manier van doen voor een band die het vooral van de livereputatie moet hebben. La Pegatina ramt er op Xapomelön in nog geen 50 minuten 21 nummers door en mengt zo’n beetje alle latijnse stijlen die je kunt bedenken. Inclusief bedenkelijke disco. Niet alles is even goed, maar de nummers zijn net niet lang genoeg om je eraan te ergeren. Zoals alle bands in het genre is ook bij deze Catalanen Mano Negra nooit ver weg, maar ach, als het om een feestje gaat, zien we veel door de vingers. Het gaat om het feestje, straks op Vlieland…

#

|

| Gr.R. | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2012 | 30 augustus 2011 - 12:57 | reacties (0)

Vanaf de hoes staren Laura en Lydia Rogers me zelfverzekerd aan. Ze dragen beiden een keurige hooggesloten jurk met een beetje een tuttig motiefje. Op het eerste gehoor is de muziek van deze Secret Sisters net zo braaf als hun jurken. Deze debuutcd van de zusjes uit Muscle Shoals, Alabama, brengt je terug naar de eerste helft van de vorige eeuw en is opgenomen met louter analoge apparatuur en met productionele hulp van 'oude muziek expert' T-Bone Burnett. De plaat doet echter nergens bedacht of geforceerd aan en dat is met name te danken aan de schitterende stemmen en harmonieën van The Secret Sisters die je elk woord doen geloven wat ze zingen. De cd bestaat uit twee traditionals en covers van onder anderen Buck Owens, Bill Monroe en Hank Williams. De zusjes schreven zelf twee nummers waarvan opener "Tennessee Me" niet onderdoet voor de nummers van eerder genoemde countrylegenden. In Frank Sinatra's "Somethin' Stupid" en Buck Owens "My Heart Skips A Beat" schuren ze wel even dicht tegen het oubollige en kitscherige aan maar dat zijn de enige twee smetjes op deze verder ouderwets mooie cd. Je moet wel een hart van steen hebben, wil je niet voor de bijl gaan bij "The One I Love Is Gone", en de gospel van Hank Williams "House Of Gold" is overtuigend zonder opdringerig te zijn. Hoewel The Secret Sisters op hun debuut muziek uit een ver verleden laten horen zijn ze zelf nog twee jonge, talentvolle twintigers en is het jammer dat ze maar twee eigen songs bijgedragen hebben. Hopelijk schuiven ze de oude meesters op een tweede cd wat meer aan de kant om hun eigen talenten verder uit te bouwen.

#

|

| Crossing Border 2011 | Into The Great Wide Open 2011 | Janineka | 29 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het valt niet mee om Rocker In Holland te zijn. Je begint aan een bandavontuur, maar gaandeweg vallen je bandleden weg. Daar sta je dan, in dit geval Maurits Westerik van het Utrechtse GEM. Ik denk dat menigeen de handdoek zelf ook in de ring had gegooid. Westerik is echter uit ander hout gesneden en brengt album nummer vier uit, getiteld Hunters Go Hungry. De rock uit de beginjaren was langzaam al wat afgezwakt naar een poppier sound, maar het bleef herkenbaar als GEM. Op Hunters Go Hungry wordt de lijn van lekker in het gehoor liggende popliedjes doorgetrokken naar invloeden uit de Amerikaanse Westcoast , zoals we die ook horen bij die andere Excelsiorartiest, Tim Knol. Het thema van dit album is het zoeken naar het doel. Terwijl zoektochten van onrustig zijn, is het muzikaal minder onrustig. Het klinkt alsof Westerik rust gevonden heeft, niet meer de rocker uit wil hangen. Dat klinkt misschien wat negatief, maar dat is zeker niet de bedoeling. Op Hunters Go Hungry staan weer prachtige liedjes, zoals de eerste single "Call Me Down To Ohio", "Easy To Review" (met Matthijs van Duivenbode op toetsen) en "I Believe It´s Better To Move On" (zei daar iemand dat Daryll-Ann weer bij elkaar is?). Op Into The Great Wide Open zal de eerste officiële presentatie zijn van een nieuwe episode in het GEM-avontuur.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | Into The Great Wide Open 2011 | 27 augustus 2011 - 20:57 | reacties (5)

Moderne tijden, ik ben er maar wat blij mee. Vooral met dat internet, dat gaat nog eens heel groot worden! Mede door het internet stroomt bij wijze van spreken, met een druk op de knop de meest exotische muziek je woonkamer binnen. Of waar je computer dan ook staat. En ik vind het prachtig. De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met Mongoolse keelklanken was in de vorige eeuw. Een vriend was in Tibet geweest en had een cd meegenomen met door monniken gezongen rituele liederen. Ik was gelijk gegrepen. Maar er was nauwelijks aan te komen hier. Wat later druppelden gelukkig bands als Yat-kha en dus nu Hanggai binnen. En nog steeds blijf ik gegrepen door de zang. Maar ik houd wel van drones. Hanggai is zelf ook van de moderne tijden, want zij combineren de keelzang met moderne muzikale invloeden. En klinkt daarmee iets minder exotisch, maar niet minder goed. Muzikaal heeft het wel wat weg van de americana van Woven Hand, maar de zang geeft het net dat extra sausje. En de Chinese referenties, die zo her en der opduiken. De band stond al op Lowlands en staat binnenkort op Vlieland, in het bos. Een aanrader voor eenieder wiens Americana wel wat exotischer mag

#

|

| Gr.R. | Into The Great Wide Open 2011 | 26 augustus 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het heeft behoorlijk wat jaren geduurd voordat het Engelse Pete and the Pirates blijkbaar de inspiratie vond om een vervolgplaat uit te brengen. Drie jaar maar liefst lieten de springerige Britten hun fans wachten. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was het wachten waard. One Thousand Pictures borduurt niet slechts voort op de succesvolle aanpak van debuut Little Death, maar gaat verder waar die ophield. Zo voegden ze aan hun aanvankelijk behoorlijk standaard Britpop hier en daar wat synthesizers toe, meestal toch wel met succes, ze bedachten meer rustige en melodieuze liedjes ter afwisseling van de uptempo nummers, en hun teksten werden wat persoonlijker en verhalender. "Half Moon Street", het beste en spannendste nummer van de cd, over een drinkend echtpaar, is daar een fraai voorbeeld van. Pete and the Pirates klinken eigenlijk steeds meer zoals The Kinks dat ooit deden, bedenk ik me nu. Een tikje brutaal, een tikje gek, een tikje geniaal, maar boven alles ontzettend Brits. Uitschieters die zouden kunnen dienen als single, nee, die vind je hier niet op, maar voor liefhebbers van goede Britpop is dit alleszins een album om een of zelfs meer kansen te geven.

#

|

| Into The Great Wide Open 2011 | Joice | 25 augustus 2011 - 08:57 | reacties (1)