Le Guess Who? Achteraf: dag 4
De laatste dag opende voor ons laatkomers (dank u, voetbalsupporters van FC Utrecht) met William Fitzsimmons, de eerste uit het rijtje droefsnoeten dat Tivoli/De Helling op deze herfstige zondag bevolkte. Drie platen op zak, een zware, zwarte baard en een sombere oogopslag. Wat wil je ook als je kind bent van twee blinde ouders die in jouw pubertijd gaan scheiden. Met een opleiding psychotherapie op zak mislukt ook zijn eigen huwelijk. Met zijn muzikale carričre lijkt het wel crescendo te gaan, afgaand op de volgepakte zaal. De zwartgallige grapjes tussendoor zorgen ervoor dat het geen sombermans kerkdienst wordt, maar een stijlvol, zondags optreden.
Zwarter dan de baard van Fitzsimmons zijn de liedjes van Micah P. Hinson. Afkomstig uit Abilene, Texas en in zijn jongere jaren een groot fan van het na hem optredende South San Gabriel. Hinson doet het alleen met zijn basale gitaarbegeleiding en zijn diepdoorrookte stem. Openend met "Are You Lonesome, Tonight?" bestaat de set verder uit bijna alleen maar mooie, donkere liedjes, vol zelfspot en humor gebracht. Na elk nummer draait hij zich om om in zijn notitieboekje te kijken wat hij nu zal spelen. Zo komt hij tot een niet geheel passende cover van Leonard Cohen's "Susanne". Niet dat Hinson de meester naar de kroon steekt, maar de naar het zweverige neigende teksten van Cohen passen niet bij zijn oh zo oprechte zieleroerselen.
Lees verder..Patrick Watson
Male Bonding
Thus Owls
Wavves
Aa
South San Gabriel
Micah P. Hinson
William Fitzsimmons
Great Lake Swimmers
The Very Best
Wild Beasts
Le Guess Who? - Zaterdag Napret
Ga er maar aan staan, een lekker kick-ass-rockavondje openen voor een op nog geen vijf handen te tellen publiek in Ekko. Het Canadese Saint Alvia maakt een een toegankelijk soort feel good-punkrock, hoewel de punk soms ver te zoeken is. 'Je bent zo punk als je je voelt', zegt men wel eens, maar bij dit soort bands van de andere kant van de oceaan resulteert dat maar al te vaak in een commercieel radiovriendelijk geproduceerde doelgroepenrocksound met een punkformulesausje. Zo ook Saint Alvia? Aan hun albums te horen wel, maar live zijn ze deze avond in Ekko te sympathiek om zo weggezet te worden. Vol overgave draaien ze op de laatste avond van hun uitgebreide pan-Europese tour de zaal vakkundig warm voor hun landgenoten van Fucked Up. Meteen vanaf de ijzig koude start gaat het gaspedaal tot op de bodem, zonder te remmen in de bochten en wint de band zo het in aantal groeiend publiek voor zich. Goudeerlijke, hardwerkende jongens zijn het, met een warme liefde voor de (punk)muziek. En hey, waarom zou je dat wat The Clash zo onovertroffen deed, zelf anders willen doen?
B. Fleischmann
F.S. Blumm
Fucked Up
Saint Alvia
The Dodos
Megafaun
Gala Drop
Yuri Landman
Staff Benda Bilili
Lightning Dust
Le Guess Who? - Napret: dag 1 & 2
Dilemma's zijn het, grote dilemma's. Want kun je nog een eerlijk verslag doen als een festival opent met je favoriete band? In alle jaren dat ze geweest zijn heb ik geen tour gemist van The Tragically Hip en diverse malen zag ik meerdere optredens in de tour. Deze keer echter niet want het optreden maakt deel uit van Le Guess Who? 2009 en dat betekent dat er meer bandjes gekeken moeten worden. Maar we starten met dus The Tragically Hip.
De heren spelen, voor het eerst tijdens een Europese tour, de "An Evening with The Tragically Hip" show, zoals gebruikelijk in Canada en de Verenigde Staten. Dat betekent twee blokken van dik een uur met een pauze ertussen. Dat is even wennen, ook voor de heren, want voor de pauze is het lichtjes routineus. Dat ondanks zeldzame pareltjes als "Pigeon Camera" en "Don't Wake Daddy" en "New Orleans is Sinking" als opener! Na de pauze starten beginnen de heren "unplugged" en slaat de vlam eindelijk in de pan. Aan het eind zijn we 25(!) nummers verder en hebben we een puike dwarsdoorsnee door het Hip oeuvre gehoord. Een zeer goede opening, al stond het bij tijd en wijlen wat hard.
Lees verder..Alexander Tucker
Tweak Bird
Dead Confederate
A Place To Bury Strangers
Audiotransparent
The Tragically Hip
The Tragically Hip
Audiotransparent - Chekhov Guns
Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Drie jaar na Nevland verschijnt dan eindelijk het derde studioalbum van Audiotransparent. Nevland, het tweede album van deze Groningers, is eerlijk gezegd aan mij voorbij gegaan. Ik heb nog net meegekregen dat de titel verwees naar een spits bij FC Groningen, maar dat is dan ook dat. Terwijl ik heb genoten van het debuut van deze band. Maar de zanger ging weg (ik leek overigens een van de weinigen te zijn die zijn ietwat lijzige en nonchalante wijze van zingen kon waarderen), de band leek meer van hetzelfde te produceren en, nou ja, zo gaan die dingen nu eenmaal. Tot dat onlangs bij mij Chekhov Guns arriveerde. "Gevarieerder en meer uptempo dan de vorige albums" zegt de band zelf en dat klopt in vergelijking met het debuut in ieder geval. In plaats van uitgesponnen sferen op basis van gitaar, bas drums en viool, heeft op Chekhov Guns de elektronica een belangrijke rol gekregen. Het gruist, kraakt en vervormt - soms lijkt het wel of je een lp op hebt staan - en in plaats van drums wordt het ritme in een groot deel van de nummers neergezet door elektronica. Natuurlijk weer geassisteerd door diverse analoge ritmeparafernalia. Het resultaat is een gevarieerd en inderdaad meer uptempo plaat, tijdens beluistering waarvan mij bands als The Notwist en de oude Grandaddy te binnen schoten. Af en toe - zoals in "Under The Water" - wordt er groots en orkestraal uitgepakt. Als experiment interessant, maar over het algemeen is Chekhov Guns - hoe kan het ook anders en wat mij betreft gelukkig- wederom een intieme plaat geworden. Met een fantastisch relaxte uitvoering van Andrew Gold's "Never Let Her Slip Away" als uitsmijter.
File: Audiotransparent - Chekhov Guns
File Under: Ouderwetse sfeer in een nieuw jasje
File Audio: [Audiotransparent-Space]
File Video: [Really White Smile][Chekhov Guns-teaser]
William Fitzsimmons - The Sparrow And The Crow
Met de release van The Sparrow And The Crow zijn we in Nederland ook eindelijk bij qua releases van Fitzsimmons. Om dat te vieren komt hij de komende weken enkele optredens doen hier. Ik hoop dat ik de kans krijg er een mee te pikken, want van zowel Goodnight als The Sparrow And The Crow heb ik enorm genoten. Ik kan me echter wel voorstellen dat er voor Fitzsimmons prettiger dingen zijn om mee op tournee te gaan dan met deze cd. Gelijk in de openingszinnen van "After Afterall" (een reprise van "Afterall" van Goodnight) geeft Fitzsimmons bloot wat de thematiek van deze plaat is: luduvudu. 'I still love you / I still want you / I still need you / After All', zingt hij op zo'n manier dat je als vrouw 'em gelijk weer in je armen zou sluiten. Fitzsimmons vergelijkt zichzelf met The Crow, The Sparrow wordt gezongen door Priscilla Ahn en Caitlin Crosby. Je zou willen dat alle kraaien zo zouden klinken, want Fitzsimmons is de ideale combinatie van Elliott Smith, Sufjan Stevens en Samuel Beam die baardmans van Iron & Wine. Zalvende zang, zacht aangeslagen piano en gitaar en spaarzame drums, op het eerste gehoor zou je ze bijna afdoen als saai. Maar dan maak je een grote fout, want de manier waarop Fitzsimmons verhaalt over hoe hij niet meer met, maar ook niet meer zonder zijn ex-vrouw kan leven geeft de nummers keer op keer een fraaie treurige (maar helaas ook macabere wending. 'Until when we both are ghosts I'll miss you', zingt hij in "The Will Never Take The Good Years". Ai, pijnlijk.
File: William Fitzsimmons - The Sparrow And The Crow
File Under: Echtscheidingsplaten.
File Audio: [ MySpace]
File Video: [If You Come Back Home]
Wild Beasts
Patrick Watson & The Wooden Arms
Thus:Owls - Cardiac Malformations
Mijn betere helft heeft ondertussen een neusje gekregen voor het in een vloek en een zucht kunnen herkennen van Scandinavische zangeressen. Da's ook niet zo raar misschien met een wederhelft die stiekem niets liever doet dan daar naar luisteren. Ze zijn namelijk van zo'n diverse pluimage dat er altijd wel een in een hok te vinden is qua muziek die mij aanstaat. Neem nu bijvoorbeeld Thus:Owls. Frontvrouw Erika Alexandersson heeft zo'n typisch accent dat je al na luttele seconden in "Yellow Desert" terugleidt richting Scandinavië. Zeker op dat moment doet ze je ontegenzeggelijk denken aan Anna Ternheim, maar verderop op Cardiac Malformations trekt ze het niet alleen qua zang, maar ook muzikaal gezien, breder dan onze favoriete Zweedse. In het verleden schijnt Erika wat bijgeklust te hebben bij Loney, Dear en als het duo Josef Och Erika, ik heb er nooit wat van vernomen. Maar deze geweldige debuutplaat Cardiac Malformations bereikte me een aantal maanden na de release dus gelukkig wel. Alexandersson en haar begeleiders fladderen van bijna sierlijke folk, langs avant-garde via bonkige Waits-achtige songs richting de euforie van Efterklang-koortjes met de ritmiek van Wildbirds and Peacedrums om na het aandoen van een (ooit) rokerige jazzkroeg waar te veel whisky geconsumeerd is te eindigen in "The Atlantic" waar een ijzige golfstroom de overhand heeft. 'You must love or leave' zingt Erika daar. Als ze het niet erg vindt, dan blijf ik mooi nog even rondhangen.
File: Thus:Owls - Cardiac Malformations
File Under: Climbing The Fjelds Of Norway
File Audio: [Owls-Space][mp3-tje]
Wild Beasts
'Ik heb mijn studie sociologie afgebroken voor deze band. Ik heb echt alles laten vallen voor deze band.' Aan het woord is Hayden Thorpe van Wild Beasts, de man met het bizar hoge stemgeluid dat een flinke stempel drukt op de sound van de band. 'Op school ontmoette ik Tom en we hadden allebei dezelfde ontembare drang om muziek te maken in een band. We realiseerden ons al snel dat om goed te worden, je al het andere gewoon moet laten vallen. De band is inmiddels al drie jaar een fulltime bezigheid voor me.' Tom Fleming, de tweede zanger van Wild Beasts die met een warm, donker stemgeluid de zang van Thorpe prachtig contrasteert, kan alleen maar instemmend knikken.
Awkward I
TV Buddhas
Early Day Miners - The Treatment
Bij de eerste klanken van The Treatment lijkt het alsof ik naar nieuw werk van The Pixies zit te luisten. Duidelijk de luie bas van Kim Deal en de zang van Frank Black… of toch niet? Nee, volgens het hoesje gaat het toch echt om een album van Early Day Miners, een band uit Indiana in de VS. Er verschenen al vijf albums van het viertal, maar enige doorbraak bleef vooralsnog uit. Daarom misschien is The Treatment een stuk poppier geworden dan de voorgangers. De Pixies-associaties blijven beperkt tot het eerste nummer en daarna is het gewoon sterke en vrolijke indiepop die we voorgeschoteld krijgen. Opvallend is het mooi heldere geluid van het album en de hypnotiserende bas die in elk nummer op de voorgrond treedt. Het enige zwakke punt is de niet echt karakteristieke zang van Daniel Burton, maar op vrijwel ieder nummer wordt hij gelukkig bijgestaan door een achtergrondzangeres met een fenomenale stem. Hierdoor blijven ook de langere nummers toch boeien. De vraag is of het verstandig was om deze zangeres alles te laten zingen op "Silver Oath", de prachtige, folky afsluiter van het album. Het nummer duurt slechts twee minuten, maar smaakt naar veel meer. Lullig voor Burton, maar het is niet anders.
File: Early Day Miners - The Treatment
File Under: Liever die zangeres
File Audio: [ MySpace]
The Very Best - Warm Heart Of Africa
The Very Best. Grappige en verwarrende bandnaam. Winamp's database schrijft de plaat toe aan diverse artiesten, maar het is toch echt een soort van groep: te weten een samenwerking tussen Esu Mwamwaya, een zanger uit Malawi en het Britse producersduo Radioclit. Deze combo zorgt voor een zeer gevarieerd geluid en (zodoende) een mixtape-sfeer, dus zo vreemd is de gedachte van een Afrikaanse hitparade-compilatie eigenlijk niet. Warm Heart Of Africa staat vol dansbare liedjes, maar waar het verwante Buraka Som Sistema zich duidelijk enkel richt op het opjutten van feestjes en het schudden van de billen is hier de invloed van indiepop duidelijk te ontwaren. Dat vertaalt zich ook in twee van de meest voorspelbare gastspots aller tijden. Ezra Koenig, inderdaad die van Vampire Weekend, zingt gezellig mee op de zeer geslaagde titeltrack en M.I.A. rapt wat ongeďnspireerd in "Rain Dance". Al eerder klinkt het bravourevolle "Chalo" trouwens als een liedje dat net als M.I.A.‘s "Paper Planes" prima op de soundtrack van Slumdog Millionaire had gepast. Het allerleukste aan dit album is echter dat ik voor ‘t eerst in jaren weer eens aan Wes dacht. Wie? Wes Madiko, een Kameroenese eendagsvlieg die in 1997 een megahit scoorde met "Alane". Diens goedkope eurodance-sfeer is hier o.a. in mijn favoriete track, het bezwerende "Mfunu" te vinden.
File: The Very Best - Warm Heart Of Africa
File Under: Imaginaire verzamelaar vol hits
File Audio: [The Very Best-Space]
TV Buddhas
Awkward I - I Really Should Whisper
Het was een dappere beslissing van Djurre de Haan. Hij speelde op Eurosonic, begin dit jaar, en had na een try-out besloten dat hij geheel onversterkt ging optreden. Een test, de dag ervoor, had uitgewezen dat men toch door de muziek ging ouwehoeren als deze versterkt werd. En dat is iets wat de intieme liedjes van awkward i, de naam waaronder hij optreedt, niet kunnen gebruiken. Het pakte wonderbaarlijk goed uit. Het werd een bewonderenswaardig optreden, daar in de Beurs in Groningen. Hij speelde daar destijds al veel nummers van de te verschijnen debuutplaat, er zijn al enkele eigen beheer EP's verschenen. Ik keek er naar uit. Uiteindelijk heeft het toch nog negen maanden geduurd voor die plaat in de winkel ligt. En, ik val meteen met de deur in huis, het is een prachtplaat geworden. Het intieme van het optreden is volledig overeind gebleven, mede doordat de I Really Should Whisper gewoon thuis is opgenomen, samen met Diederik Nomden (Johan, Daryll Ann). De plaat krijgt er een prettig lo-fi randje van. Overigens, met de titel in het achterhoofd, het is geen fluisterplaat geworden. Natuurlijk, Djurre en zijn gitaar staan centraal maar met zeker een mannetje of vijf ŕ zes achter de hand weet je dat het niet bij fluisteren blijft. De samenzang, veel verschillende instrumenten (wel hoofdzakelijk akoestisch) maken het een mooie rijke plaat die gelukkig het wachten wel waard was. En die ook rustig versterkt op de grote podia (Noorderslag volgend jaar?) gespeeld mag worden. Ik hou mijn kop wel en geniet…
File: Awkward I - I Really Should Whisper
File Under: Prachtplaat!
File Audio: [awkward Space]
Wild Beasts - Two Dancers
Een heel raar geval, dit tweede album van Wild Beasts. Vorig jaar verscheen het debuut Limbo, Panto, dat al opviel vanwege de opvallende falsetstem van zanger Hayden Thorphe. Zijn stem is op Two Dancers ook weer geluidsbepalend en ik ben er na vele luisterbeurten nog steeds niet achter of ik zijn stem gruwelijk mooi of gewoon gruwelijk moet vinden. De band houdt ervan luisteraars op het verkeerde been te zetten en dat is ze in mijn geval prima gelukt. Zelden zulke gemengde gevoelens gehad bij het beluisteren en beoordelen van een plaat. Je wilt het eigenlijk niet mooi vinden, het is bijna onnatuurlijk om te genieten van Thorpe's stem. De muziek van Wild Beasts is bovenal onnoemelijk knap en bijzonder origineel. Vooral de nummers waarop de falsetto van Thorpe tegengas krijgt van de warme, donkere stem van bassist Tom Fleming zijn uniek. Luister bijvoorbeeld eens naar de schitterende nieuwe single "All the King's Men". De begeleiding is swingend en ingetogen ritmisch en laat volop ruimte voor de vocale acrobatiek van Thorpe en Fleming, de twee dansers die op dit tweede album een uitvoering geven die onnavolgbaar is. Dit album zou wel eens het grote onbegrepen meesterwerk van Wild Beasts kunnen worden. Vreemder dan dit hoor ik ze niet vaak.
File: Wild Beasts - Two Dancers
File Under: Raar meesterwerk
File Audio: [ MySpace]
File Video: [All the King's Men]
Huoratron
Wavves - Wavves
Mocht je het album Wavves van de 'band' Wavves uit San Diego in de kast hebben staan dan heb je deze vast op vinyl aangeschaft of de cd uit Amerika geďmporteerd. Wavves is nu namelijk voor het eerst op cd uit in Europa, de originele release is van vorig jaar. Het kan ook nog zijn dat je Wavvves (met drie keer een v) in huis hebt, het is dan de echter de dit jaar verschenen ep. Maar dit is dus niet dezelfde release. Achter Wavves zit Nathan Williamson en hij maakt muziek waar je zogezegd tegen moet kunnen. Ik maak hier in huis in ieder geval geen vrienden met deze bak herrie. Om het meer in muziektermen te houden hou ik het op lo-fi noise met een punkrandje. In het bijgesloten verhaaltje wordt o.a. de naam van No Age genoemd. Ik moet echter ook veel denken aan de tachtiger jaren met bands als Pixies (de gitaarliedjes), The Jesus and Mary Chain (distortion) en Sonic Youth (noise). Hij bespeelt gitaar en drums en er zijn wat grappen uitgehaald met zijn stem zodat het lijkt alsof er een hele band staat. Op het podium is Wavves inmiddels een tweetal dat eerder dit jaar in Barcelona het even niet meer met elkaar kon vinden, ook niet meer met het publiek trouwens. Drugs waren de oorzaak. Hij lijkt er weer bovenop, want ik heb hun naam voorbij zien komen bij de speeldata. Neem dan wel je oordopjes mee, want herrie blijft het. En mocht je iemand mee willen nemen, check dan eerst even of deze muziek wel gewaardeerd wordt. Bijvoorbeeld met deze cd die mij steeds beter bevalt.
File: Wavves - Wavves
File Under: Even mijn agenda checken of ik kan
File Audio: [ MySpace]
Lightning Dust - Infinite Light
"One of the saddest bands around", noemen Amber Webber en Josh Wells hun belangrijkste broodheer tot nu toe: Black Mountain. Mwaoh, zo heb ik dat eigenlijk nooit gezien, maar licht is het niet, de muziek van die band. En dat was toch niet het enige waar Amber en Josh mee bezig waren. Dus gingen ze vijf dagen de studio in en gingen om een vleugel zitten en opnemen. Het resultaat is onder de naam Lightning Dust nu op hetzelfde, ultrahippe, label Jagjaguwar uitgebracht, waar Black Mountain ook op zit. Ze wilden een "cosmic record about the adventure in finding love and the journey in losing and rediscovering the light" opnemen. En nou, een cosmic record is het zeker. Daar waar Black Mountain uit het jaren zeventig hardrockvaatje tapt, zijn Webber en Wells meer onder een jaren tachtig invloed. Infinite Light is toetsengeoriënteerd, niet gek als je om een vleugel heen gaat zitten, maar het is zeer zeker geen puur piano-album geworden. Meer een folkalbum gedrenkt in lichte elektronica. De toon is wat lichter en de lichte vibrato van Wells komt prachtig naar voren. De tien liedjes beslaan nauwelijks een half uur, maar nergens doet het afgeraffeld aan. Veel meerstemmige zang ook en het nummer "Honest Man" had zo van Cave's Murder Ballads kunnen komen. En ja, het is veel lichter dan Black Mountain. Maar dat kon je uiteindelijk met zo'n naam en titel ook wel verwachten. Intrigerend plaatje!
File: Lightning Dust - Infinite Light
File Under: Puike Electrofolkpop!
File Audio: [Lightning Space]
Dead Confederate
William Fitzsimmons
William Fitzsimmons
Een half jaar geleden kwam ik per toeval op de MySpace pagina van multi-instrumentalist William Fitzsimmons terecht en was meteen onder de indruk van zijn breekbare The Sparrow and The Crow nummers. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hoorde dat in Europa eerst zijn Goodnight album uit 2006! uitgebracht zou worden. De man deed een paar maanden geleden al een mini-tour door Europa en op de dag dat ik hem interview staat hij in het voorprogramma van Sophia. Al had dat interview bijna niet plaatsgevonden aangezien hij en zijn Duitse manager de weg waren kwijtgeraakt in Brussel. Na een kort gesprekje in het Duits -van alle markten thuis die William- gaan we toch maar verder in het Engels, waarna ik hem meteen vraag naar dat Goodnight Vs. The Sparrow And The Crow-verhaal.
Inderdaad is dat een nogal vreemde gang van zaken geeft William Fitzsimmons meteen toe; ‘ik weet eigenlijk ook niet waarom daarvoor gekozen is. Voor mijzelf is het wel bizar want mijn albums hebben allemaal een eigen thema en er zit ook stukje verwerking in dus om nu weer geconfronteerd te worden met zaken die ik in 2006 van mij afschreef om daarna verder te gaan met mijn leven is wel moeilijk. Vooral ook omdat ik niet bepaald over zonneschijn en regenbogen zing, het zijn nogal wat persoonlijke issues die ik aankaart. In eerste instantie was ik dan ook niet zo blij om alles weer op te rakelen, maar oké eigenlijk is het wel logisch om als luisteraar in chronologische volgorde mijn verhaal te horen. In een boek begin je ook niet in het midden. Het ‘eerste' album gaat namelijk over de scheiding van mijn ouders toen ik jong was, The Sparrow And The Crow behandelt mijn eigen scheiding.
Lees verder..