De zondag besteed ik in dB's, waar de laatste festivaldag in het teken staat van punk, rock, bier, garage en noise.

Om te beginnen met de noise: het Britse Part Chimp opent de middag en doet dat zo verschroeiend hard dat het bloed uit de oren spat. Drie kwartier gierende noiserock van de bovenste plank waarbij de geluidsman een hele eenvoudige klus heeft: alle knoppen op tien. Dat daardoor de drums en de zang vrijwel wegvallen in het gitaargeweld doet niets af aan het feit dat Part Chimp een prima, afwisselende set speelt met uitstekende, stuwende songs als "Trad" van hun laatste album Thriller. Waarbij ook de verwarmingsbuizen aan het plafond het moeten ontgelden.

#

|

| Artikel | Le Guess Who? 2011 | Ramon | 30 november 2011 - 18:57 | reacties (0)

Na vijf jaar is Le Guess Who? niet meer weg te denken uit het jaarlijkse aanbod van festivals (hoewel bedreigingen bestaan). Sterker nog, het menu dat ons elk jaar wordt voorgeschoteld lijkt steeds veelzijdiger en rijker te worden. Perfect voor de muzikale veelvraat. Stevige, voedzame maaltijden worden afgewisseld met lichte hapjes uit exotische keukens. Een uitgebreid buffet van oude en nieuwe muziek waar je van kunt snoepen zonder overvoerd te raken. Het is onmogelijk om alles te proeven op de acht locaties in de Utrechtse binnenstad en ook al kun je met de fiets vrij snel heen en weer, het dwingt de bezoeker tot het maken van onmogelijke keuzes en hier en daar een wilde gok.

#

|

| Artikel | Le Guess Who? 2011 | Ramon | 30 november 2011 - 11:57 | reacties (0)

11.11.11 is niet alleen de dag van Sint Maarten en de start van het carnavalsseizoen, maar ook de datum dat de tweede plaat van het Eindhovense The Devil’s Blood uitkomt. Anders dan de naam wellicht doet vermoeden, maakt deze band eigenlijk heel toegankelijke hardrock met een occult tintje en een snufje jaren ’70. Tijdens hun optredens - correctie: rituelen - wordt de sfeer mede bepaald door kaarsen, wierook en met dierenbloed besmeurde muzikanten en zangeres, elementen die tijdens het schrijven van dit stukje ontbraken. Puur aan de hand van de muziek weet The Devil’s Blood op The Thousandfold Epicentre echter ook goed een broeierige sfeer neer te zetten, met name op de titeltrack en “On The Wings Of Gloria”. Deze nummers, met een duur van negen respectievelijk zeven minuten toch niet de kortste, voeren je mee en houden de spanning er in. Helaas weet de groep dat niet het hele album te bewerkstelligen. Met ongeveer 75 minuten op de teller is het ook wel een pittige kluif, maar toch is het jammer dat er sprake is van golfbewegingen in het grijpen van de aandacht. Zeker om dan nog eens te eindigen met een slotnummer van 15 minuten is iets te veel gevraagd. Live leidt dit wellicht tot een trance, maar tien (!) minuten de tijd nemen om te komen tot het geluidsniveau van de track ervoor en dán pas echt de spanning opbouwen is een beetje too much. Voor het overige een prima partij gitaarrock die je ook met bezoek kunt aanzetten.

#

|

| Jarvs | Le Guess Who? 2011 | 22 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Still Corners uit London mocht voor The Fader een mixtape maken (hier), een ruim twee uur durende trip langs Italiaanse horror-soundtracks, Franse psycho-weirdos, 60s meisjespop en wat modernere indie. Hoewel, modern, Twin Sister, Beach House en Broadcast zou ik niet direct als ‘modern’ willen bestempelen. Still Corners presenteert zich in clips en op bandfoto’s als een kwintet, maar bestaat in feite uit zuchtmeisje Tessa Murray en producer/songschrijver Greg Hughes, die voor de muziek hulp inroept van vrienden. Dat met name filmsoundtracks van invloed zijn, is niet zo gek: met die zweverige orgels, waaierende gitaren en het zoete gezucht van Murray kan Still Corners zo onder een willekeurige Twin Peaks-aflevering.

Geldt ook voor Memoryhouse, een duo uit Canada dat zich noemde naar een album van de minimal-music componist Max Richter. Als ik dit interview goed begrijp, wil het Canadese duo met hun muziek vooral op het gemoed van de luisteraar werken, hem aanzetten om er de soundtrack van zijn eigen herinneringen van te maken. Klinkt merkwaardig? In datzelfde interview staat dat Evan Abeele and Denise Nouvion hun combo begonnen zijn om de fotos van de laatste te vertalen naar muziek. Hier kun je een aantal van haar foto’s zien. Gezellig is het niet, eerder zwaarmoedig. De muziek van Memoryhouse deed mij nog het meest aan Cocteau Twins denken: meanderende gitaren met melancholische zang - met dit verschil dat Denise geen zelfverzonnen woorden gebruikt, zoals Liz Fraser dat wel deed bij Cocteau Twins. Ik vond zowel Memoryhouse als Still Corners uitstekende muziek voor tijdens de warme avonden van september. Broeierige, sexy liedjes met af en toe een koude windvlaag.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Guuzbourg | Le Guess Who? 2011 | 13 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)