'Oh pappa, wat een mooi armbandje heb je om!' Ik zet mijn ogen op kwart voor drie en kijk naar links. Daar zit de Jongedame. Duim in de mond, muis onder de arm, rode Janneke-pyjama aan. Ik kijk op de wekker. Urf, kwart over zes. Misschien was slapen op de Lowlands-camping, in plaats van in mijn eigen warme nestje thuis, toch een beter idee geweest. Maar dan had ik last gehad van volop Volendamse folklore, hoorde ik later op de dag van Dubbel Mono. Dan liever het schelle stemgeluid van de Jongedame, die zich verwondert over mijn persbandje.

En ik moet toegeven, het schittert inderdaad fijn in het schaarse licht dat door het gordijn onze slaapkamer binnendringt. Junior komt er even later ook aangelopen: 'Hoeveel dagen moet je nog naar het concert, papa?' Ik vertel hem dat het alleen nog vandaag en morgen is en dat we dan helaas weer een jaar moeten wachten tot de volgende Lowlands. Want als ik op de eerste dag terugkijk hebben we ons toch wel goed vermaakt met de bandjes die we gezien hebben.

# | 

|

| Artikel | George | Lowlands 2006 | Storm | 22 augustus 2006 - 23:49 | reacties (9)

Debuut voor Finn Andrews
Finn Andrews is te laat. Hij heeft een druk programma; interviews met Oor, de Volkskrant en na mij zullen Vrij Nederland en het NRC nog volgen. En passant heeft hij ook nog een studio-optreden voor 3voor12, waarna hij door zal gaan naar Brussel voor eenzelfde interviewronde. The Veils zijn 'hot' of men verwacht in ieder geval dat ze dat binnenkort gaan worden. Bron van al het opgetogen geroezemoes zijn de optredens die the Veils hebben gedaan waarbij ze hun nieuwe materiaal hebben getest op publiek. De combinatie van hun vorige cd The Runaway Found met nummers van de nog uit te komen cd Nux Vomica is goed gevallen bij pers en publiek. Zanger, componist en gitarist Finn Andrews heeft de vorige band ontslagen (zelf houdt hij tijdens het interview consequent vol dat ze 'uit elkaar zijn gegaan') en samen met zijn nieuwe band zal hij deze zomer o.a. optreden op Lowlands, waar ook de cd Nux Vomica gepresenteerd zal worden.

Ook voor File Under is een half uurtje ingeruimd voor een gesprek met de spil van the Veils. Bij binnenkomst is de eerste indruk die hij maakt die van een gekwelde ziel. Finn Andrews is een jonge jongen. Lang, erg mager en een beetje bleekjes. Hij heeft een grote hoed op. Ik krijg een slap zweethandje. Hij heeft een redelijk zachte stem en zijn ogen en gedachten dwalen alle kanten op tot hij de draad weer terug heeft gevonden.

# | 

|

| Crossing Border 2006 | Interview | Kyka | Lowlands 2006 | 17 augustus 2006 - 23:42 | reacties (1)

Urban Dance Squad (13.45 uur, Alpha)
Krijg nou wat, zijn die er ook weer? DJ DNA schijnt niet van de partij te zijn en ook de eerste berichten vanuit België (waar ze eerder optraden) maken niet meteen dolenthousiast. Toch even zien of dat wel goed gaat. (Marty)

Guillemots (15.30 uur, Lima)
Weggestopt in Lima staat de leukste en gekste popband van Lowlands. Groot aan het worden door klein te blijven. Na diverse EP's is er nu het debuutalbum Through the Windowpane, dat pas in september in Nederland uitkomt. Ik garandeer je een hele mooie preview. (Stonehead)

# | 

|

| Artikel | Lowlands 2006 | 16 augustus 2006 - 16:15 | reacties (2)

'He, zet die radio eens wat zachter,' klonk het van boven, 'de kinderen komen steeds uit bed van de herrie die jij op hebt staan.' Mevrouw Storm liet op niet mis te verstane wijze horen dat ik het volume een beetje teveel opgeschroefd had in de huiskamer. Toen de kids eenmaal sliepen en mevrouw Storm beneden was, kreeg ik nog een sneer en gelijk ook de vraag wat ik in godesnaam met deze puberale bubbelgumpop moest. Weet zij veel en daarnaast: sorry hoor, maar ik word echt een heel blij kind van Panic! At The Disco's eerste cd A Fever You Can't Sweat Out. Ergens eind vorig jaar al las ik een aardig vernietigende recensie op Pitchfork over deze plaat en heb het daarom - ik heb Pitchfork hoog zitten - verder maar genegeerd toen die hele Panic! At The Disco-hype later de kop op stak. Je moet weten dat als elke vriend (ruim één miljoen ondertussen!) van de heren op MySpace de cd gekocht had, dan waren ze al lang miljonair geweest namelijk. Maar nu ik min of meer per ongeluk toch hun cd te horen kreeg, ben ik toch behoorlijk besmet geraakt met het virus dat Panic! At The Disco verspreidt. Het rare is dat ik het deels best wel eens ben met de kritiek van Pitchfork, maar mijn hemel, wie hier stil bij kan blijven zitten is echt een hele zure droge pruim. Op een poppy, uptempo manier heeft Panic! een verschrikkelijk aanstekelijke vorm van, wat je met een beetje goede wil nog, emo zou kunnen noemen. Toeters, Cher-vocoders, elektro, chaos, samples, de hele rimram gooien ze door elkaar tot een grote springerige dolle boel. Heerlijk leeg amusement zou ik bijna zeggen, maar daar zou ik de heren gezien het overduidelijk wel aanwezige talent behoorlijk tekort mee doen.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Storm | 10 juli 2006 - 21:32 | reacties (70)

Ik ben niet noodzakelijkerwijs hip. Integendeel zelfs. Ik dender over het algemeen achter de hypes aan en ik vind dat wel goed zo. Ik pik later wel de krenten uit de pap. Dat ik bij het eerste optreden van Muse in Nederland was, in eenhalf vol Paradiso, is dus eigenlijk een wonder. Dat ik de cd toen ook al had en erg goed vond nog meer. Maar goed, ik was dan ook danig gehersenspoeld door mederecensent Merie. We zijn inmiddels zo'n tien jaar verder en de vierde plaat (live-album Hullabaloo tel ik niet mee) is inmiddels uit. En ik ben er eens even goed voor gaan zitten. Want Muse weigert om twee keer dezelfde plaat te maken, een loffelijk streven overigens. Met Absolution keek Muse nog of de term bombastisch een overtreffende trap kent, met Black Holes and Revelations gaan ze weer een andere kant op. De nodige bombast wordt gelukkig niet geschuwd, maar men heeft voor een meer elektronische aanpak gekozen. En dat misstaat de band helemaal niet. Met "Take a Bow" komen ze voorbeeldig met de deur in huis vallen en het niveau blijft onverminderd hoog, met "City of Delusions" als absolute uitschieter. Vraag is alleen, hoe gaan ze dit live uitvoeren? De concerten van de Absolution-tour vond ik maar matigjes omdat ze alles geforceerd met zijn drieën wilden doen en Black Holes is nog meer een studioplaat dan Absolution al was. Ik zou zeggen, huur een degelijke toetsenist en gaan met die banaan. Want mits goed ondersteund vraagt Black Holes om een afgeladen Alpha-tent die volledig dak uit zijn dak gaat. Ik heb er zin in...

# | 

|

| Gr.R. | Lowlands 2006 | 02 juli 2006 - 14:20 | reacties (7)

Ik heb weinig albums met zangeressen in mijn collectie. Ingetogen zang is nu eenmaal niet mijn ding. Anouk is allesbehalve ingetogen en heeft daardoor vanaf het begin een plekje in mijn collectie veroverd. De meest succesvolle rockchick van Nederland vond het na vier albums en twee tussendoortjes met restopnamen tijd voor een live-album. Het tijdstip is begrijpelijk. Ze heeft inmiddels een stabiele band en als podiumpersoonlijkheid is ze ook gegroeid. Eén ding is nog niet veranderd: het album - in totaal zevenentwintig songs, maar merkwaardig genoeg zonder "Mood Indigo" - bevat een stel absolute knallers, maar ook teveel materiaal dat goed beschouwd ondermaats is. Dat dat je bij studio-albums gebeurt is één ding, dat je dat bij een live-album ook overkomt is gewoon niet handig. Was er één cd volgepropt met voornoemde knallers dan had je een dijk van een album gehad, nu is het een album geworden dat domweg te lang duurt. De vele mid-tempo songs halen letterlijk de vaart uit het album. Tekenend is wat dat betreft het voorstelrondje in het maar liefst dertien minuten durende "Home is in my head". Anouk is veel aan het woord, zodat de bandleden maar enkele momenten hebben voor overigens magere solo's. Leuk bij het live-optreden zelf misschien, maar volstrekt ongeschikt voor een live-album. Is er dan niets goed aan het album? Jawel hoor, de snellere rocksongs zijn heerlijk en op de uitvoeringen is ook niets aan te merken. Vooral wanneer het wat funkiër mag, is de ritmesectie van Michel van Schie op bas en Hans Eijkenaar op drums een genot om naar te luisteren. Anouk heeft inmiddels een flink stel goede songs op haar naam staan en de timing voor een live-album is prima. Er blijft nog maar één ding te wensen over: zelfkritiek. Jammer, want een rockchick extraordinaire is ze wel degelijk.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Prikkie | 30 juni 2006 - 12:54 | reacties (4)

Van leuke geluidjes krijg ik nooit genoeg. En van popmuziek ook niet. En van de combinatie van die twee kan ik soms gillend gek van enthousiasme worden. Daarom beloofde de omschrijving van The Only Thing I Ever Wanted van Psapp veel, heel veel goeds. Muziek met alle instrumenten die je maar kunt vinden. Muziek met alles wat je maar kunt vinden. En van dat alles dan een instrument maken. Gooi er een eenvoudige, zwoele vrouwenstem tegenaan en op papier zou dit zomaar mijn persoonlijke next big thing kunnen zijn. Bovendien is het al de tweede plaat; als deze mooi was, ging ik direct op zoek naar de eerste. Razend benieuwd gooide ik het schijfje in de cd-speler. Eerst bij de platenboer. Na twee nummers had ik het gehad. Het was dan weliswaar popmuziek met geinige ritmes, maar die klonken al bijna naar een soort wereldmuziek en dan richting de lounge. Daar hou ik de klanten niet mee binnen dacht ik. Thuis nog maar eens proberen. Och, ik had wat overdreven, maar ik snap wel waarom ik het plaatje met wereldmuziek associeerde. De ritmes, opgebouwd uit alle mogelijke tik-, klik-, tak-, klak-, tok- en klokgeluiden, zweven als een soort mantra door elk liedje heen en worden opgeleukt met hier en daar wat effecten. Ik kan me voorstellen dat je je kunt laten vervoeren door de stem van Galia Durant, maar door haar monotonie en haar ingehouden manier van zingen balanceert deze zeer instabiel op het randje van saaiheid (en valt ie er voor mij te vaak vanaf). Daar waar de liedjes wat kaler en ingetogen zijn, is de plaat op zijn sterkst en pas daar dwaalden mijn gedachten af. Dat er de mogelijkheid tot veel soorten geluid is, betekent niet dat je alle mogelijke soorten geluid ook moet gebruiken. Een krakende trap, een grindpad en een deur, vroeger, toen er nog hoorspelen op de radio waren, was het ook behelpen. Maar behelpen levert vaak heel mooie dingen op. Of gewoon: less is more.

# | 

|

| Crossing Border 2006 | Jnnk | Lowlands 2006 | 26 juni 2006 - 09:00 | reacties (0)

Pete Doherty schreeuwt zo wanhopig om aandacht dat ik bijna met hem te doen krijg. Ik twijfel of het allemaal zijn eigen keuze is wat er met hem gebeurt, maar vrees het ergste. Ondertussen heeft hij het zelfs zo bont gemaakt dat platenmaatschappij Rough Trade hem de afgelopen week aan de kant geschoven heeft. Van het muzikale genie waar velen hem voor hielden is zo nog maar weinig meer over en dat is best spijtig. Door al die aandacht voor Doherty zou je bijna vergeten dat er nóg een Libertines-mannetje was dat ook een aardig moppie muziek kon maken: Carl Barât. Waar Doherty in de volle spotlights Babyshambles oprichtte, startte Barât in de schaduw Dirty Pretty Things op. In relatieve rust werkte hij aan hun debuutplaat Waterloo to Anywhere. En dat heeft in ieder geval een album opgeleverd dat een stuk evenwichtiger (en beter) is dan Down in Albion van Babyshambles. Eigenlijk is Dirty Pretty Things gewoon een doorstart van Libertines, zonder Doherty en aangevuld met Temple Cooper Clause-bassist Didz Hammond. Hoewel kort (slechts 36 minuten) is het wel bijna in alle elf songs goed raak. Strakke, op een punkrockbedje van The Clash gekweekte liedjes, die zich met groot gemak tussen je lippen nestelen. Het zal niemand verbazen dat de geest van Doherty veelvuldig rondwaart op Waterloo to Anywhere. Wie "Bang Bang You're Dead" gehoord heeft zal dat niet meer kunnen ontkennen en weet ook: Pete heeft het voorgoed verbruid bij Carl. Waterloo to Anywhere is dan ook eigenlijk gewoon het logische vervolg op de laatste titelloze Libertines-cd, en misschien zelfs wel beter.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Storm | 29 mei 2006 - 18:35 | reacties (1)

Je kunt zeggen van ze wat je wilt, maar ze hebben wel een neusje voor talent, Henry Binns and Sam Hardaker, de twee mannen achter de knoppen bij Zero 7. Voor hun eerste cd Simple Things ontdekten ze min of meer Mozez, Sia Furler en Sophie Barker. De eerste bracht vorig jaar een aardig solo-album uit, het album van Furler is verbluffend mooi. Voor hun tweede cd duikelden ze uit Denemarken Tina Dickow op, die daar toen al behoorlijk groot was overigens. Ook zij heeft een magistrale stem, die het heel goed deed bij de zwoele klanken van When It Falls. Voor hun nieuwste cd The Garden wisten de heren wederom Furler te strikken en uit de hoge hoed toverden ze in 2005 de Zweedse snarenstreler en fluisterzanger José Gonzalez, die ondertussen, vooral dankzij zijn muziek die gebruikt werd in een Sony-reclame natuurlijk, in zijn uppie al Paradiso uitverkoopt. Bovendien blijkt Henry Binns zelf ook een talent en beschikt hij over een heel behoorlijke soulvolle stem. Geen slechte score voor een bandje dat toch wel vaak afgedaan wordt als een vale Air-kloon. Dat stickertje van Air-kloon kunnen we met The Garden overigens ook voorgoed er vanaf pulken. The Garden is veel stijlrijker en mooier dan het laatste Air-album, Talkie Walkie. Bijvoorbeeld in de single "Futures". Die mengt op zeer aangename wijze laidback westcoast folkrock met geraffineerde elektronica terwijl Gonzales zijn snaren tokkelt en zingt. Wonderschoon. Daarnaast schakelt Zero 7 ook veel vaker over naar een hoger (maar nog steeds relaxed) tempo dan op de twee voorgangers. Dat maakt The Garden eerder triphoppy en verkwikkend als een frisse zomerbui, dan loungy en loom als een broeiere zomermiddag.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Storm | 23 mei 2006 - 20:12 | reacties (0)

Het is me de laatste jaren zelden gebeurd dat ik een retehip bandje opwindend of zelfs maar leuk vond. Van Strokes , Arcade Fire, Arctic Monkeys, het ging allemaal een beetje schouderophalend langs me heen. De indiehipsters Yeah Yeah Yeahs aanvankelijk dus ook. Ga maar na: naaldhakken, veel te hippe coupe en dito kleding van designer Christian Joy. Da's niets voor mij, dacht ik. Niet dat ik nou zo'n belegen muzieksmaak heb, maar ach, waarom zou ik dacht ik. Nu al lang niet meer. Of er dan bij de Yeah Yeah Yeahs ook daadwerkelijk iets bijzonders aan de hand is? Misschien wel, ik weet niet waar het aan ligt, want übervernieuwend is het niet direct wat dit trio uit New York laat horen. Daarvoor liggen invloeden van Siouxsie Sioux, PJ Harvey, Hole en meer van dat soort dames er een beetje te dik bovenop. Wat ik wel weet is dat hun tweede plaat Show Your Bones me vanaf de eerste draaibeurt en het eerste nummer grijpt. Show Your Bones begint namelijk Hoekig en Megacatchy met "Gold Lion". Het kan niet anders dan dat je ongemerkt aan het eind van het liedje gezellig en opgewonden met de in Zuid Korea geboren Karen O (kort voor Orzolek) mee loopt te 'Ooh ooh, ooh ooh, ooh ooh, ohh ohh'-en. Misschien is het wel doordat Show Your Bones zo catchy is, dat ik bij vlagen denk nummers en tekstroven van anderen erin te herkennen. Zo moet "Phenomena" (met gastrolletje van Money Mark op toetsen) bijvoorbeeld wel geïnspireerd zijn door LL Cool J's "Phenomenon", dat kán gewoon niet missen. Net zoals het niet kan missen dat ik niet hip genoeg ben om kaartjes te hebben voor hun concert van aanstaande dinsdag in de Melkweg. Dat is natuurlijk al strak uitverkocht en ik begrijp wel waarom. 'I think that I'm bigger than the sound', zingt Karen O. Ik kan ondertussen niets anders dan dat beamen.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Storm | 21 mei 2006 - 21:14 | reacties (3)

Hebt u uw ballads het liefst zachtgesmeerd en zijig?
Houdt u het liefst van zorgvuldig gestemde melodieën? Fijn voor u.
Sla dit stukje dan maar gelijk over, want daar hebben de Guillemots namelijk totaal de zeekoetenschijt aan. Hun lievelingswoord luidt namelijk 'theatraal'. Hun sympathieke crooner Fyfe Dangerfield zit regelmatig vér naast de nog verantwoorde zanglijn en het is de groep vermoedelijk tienmaal worst dat geen enkel liedje in deze vorm de radio of de disco zal halen. Maar negatief vind ik dat niet. Want From the Cliffs is een prachtig weirde EP (hun derde alweer, zoek vooral ook naar We're Here), met acht popliedjes met jazz-invloeden. Zo eentje om te koesteren vóórdat het deze zomer te verschijnen debuutalbum Verve From the Windowpane alle schoonheid misschien wel gladstrijkt voor de massa. Laat ik het wat eerlijker uitdrukken; dit is een magistraal zooitje. From the Cliffs is pure romantiek, niks voor op de achtergrond: dit is intense muziek om live te beleven. Bij hun optreden op London Calling eind 2005 kwam de band niet voor niets in een optocht midden door de volle zaal aanparaderen. De Guillemots hebben de brille om je als luisteraar met een enkel catchy wereldrefrein ("Who left the lights off, baby?", waaraan ik al sinds november verslaafd ben) of een rijpe beat ("Trains to Brazil") volledig in te pakken, om je vervolgens ecstatisch op een heel ander station weer buiten te zetten. Als deze band nou normale nummers zou schrijven, was het een grootse combinatie van The Divine Comedy, The Arcade Fire en Absynthe Minded geweest. Nu is het nog een ruwe diamant. Laat je meeslepen!

# | 

|

| London Calling 2006 | Lowlands 2006 | Stonehead | 17 mei 2006 - 13:48 | reacties (2)

Omdat ik de bekerfinale tussen Ajax en PSV niet bijster interessant vond, begon ik wat te zappen. Zo viel ik pardoes midden in "You're All I Have" - ben ik overigens de enige die daar iets Tragically Hip-achtigs in hoort? -, de nieuwe single van Snow Patrol, die ze live speelden bij Top of The Pops. Ik zag bevestigd wat ik ook al vond bij het beluisteren van hun nieuwe album, Eyes Open: de heren klinken niet alleen een tikkie vermoeid, ze ogen ook nog eens vermoeid. Alsof ze, zelfs nu de nieuwe plaat al lang klaar is, nog steeds last hebben van de druk die het leveren van een opvolger van het megasuccesvolle Final Straw vast en zeker met zich meebracht. Snob als ik ben, vond ik zelf dat album al een tik minder dan de - alleen al om de titels - briljante voorgangers When It's All Over We Still Have to Clear Up en Songs for Polar Bears. Natuurlijk vond ik "Spitting Games" en ook "Run" beste toffe nummers, dat nog wel. En ook Eyes Open staat weer vol met catchy nummers. Het schrijven daarvan kun je met een gerust hart aan Gary Lightbody en zijn mannen overlaten. Maar toch... voor mijn gevoel is Snow Patrol stapje voor stapje een andere band geworden. Een meer volwassen band, die donders goed weet wat het publiek wil horen en ze dat ook geeft. Met Eyes Open laat Snow Patrol min of meer horen klaar te zijn met optredens in clubs en door te willen stomen naar grote concerthallen waar de Coldplays van deze wereld spelen. Ik gun het ze van harte, maar hoop dat ze mij ooit ook nog eens trakteren op een plaat die ze terugbrengt in de kleine clubs. En dan liefst ook weer met een briljante titel, want dat is Eyes Open natuurlijk allerminst.

# | 

|

| Lowlands 2006 | Pinkpop 2007 | Storm | 09 mei 2006 - 20:17 | reacties (2)

Het is erg maar waar. Al zo'n jaar of 20 kijk ik naar de Engelse soap Eastenders. Op het moment figureert daarin het karakter Darren. Een brutaal rotjoch met een klein hartje. Altijd aan het wheelen en dealen om z'n zin te krijgen en wat geld te verdienen. Ik kon me helemaal voorstellen dat Mike Skinner vroeger ook zo'n joch was. Daarom moest ik aan dat typetje denken toen ik laatst weer 's naar The Streets' vorige cd luisterde: de eeuwige sympathieke loser. Geld en vriendin pleite, tv kapot, boete van de videotheek, enzovoort. Maar toch voortploegen met de broodnodige humor, drank en wiet. Op The hardest way to make an easy living is Skinner nog steeds de loser-hoofdpersoon in de soap opera die The Streets heet. Het enige verschil is dat hij nu een beroemdheid is. Zijn problemen hebben dus niet meer zoveel met het alledaagse te maken maar met het zware leven van een popster. Of het nu gaat om het krijgen van een vriendin, papparazzi of zeurende managers of dure videoclips. Met typisch Engelse zelfspot en nog altijd met Michael Caine intonatie (de melodie van "Hotel expressionism" lijkt gejat van het liedje uit The Italian Job) bezingt hij zijn leven van vandaag. Het is met name de spot en humor die The Streets voor mij zo aantrekkelijk maakt. Op het gebied van beats is het namelijk niet de meest vernieuwende act. Opvallend is dat het vooral nummers zijn die over meiden gaan die het meest aanstekelijk dansbaar zijn, zoals single "When you wasn't famous" en "War of the sexes". Jammer genoeg staan er ook een paar slappere tracks op de cd. "Never went to church", een eerbetoon aan Skinners overleden vader, is - oe oprecht misschien ook - mij te Eminem op een klef moment. Ook de ironie van de zoete soulzang op "All goes out the window" is niet aan mij besteed. Daar staan echter fonkelende nep-Rolexen als "Memento Mori" '(If love is blind then why do we all buy lingerie?') of "War of the sexes" ('Cos people who get hammered don't get to nail') tegenover. Uitsmijter "Fake Streets Hats" waarin Skinner beschrijft hoe hij volledig bezopen flipte over hoedjes in het publiek waarvan hij dacht dat ze nep waren, is zo hilarisch en zo pijnlijk eerlijk dat het onmogelijk is voor mij om niet een zwak te houden voor deze podiumhooligan met een klein hartje. We zullen zien hoe het verder gaat met Darren. Met Mike gaat het toch ook best goed op het ogenblik, of niet soms?

# | 

|

| Lowlands 2006 | Merie | 16 april 2006 - 11:10 | reacties (4)

Op reis naar de wereld van Mew
Je hoeft geen speurhond te zijn om te ontdekken dat Mew in Denemarken reeds de status van veehalvuller bereikt heeft. Zo'n beetje elke Deense prijs is binnen en op de komende Scandinavische zomerfestivalpodia mogen ze act de presénce geven als headliners.

Maar hoe zit het hier? Wat betreft de lage landen kunnen we stellen van een tot een vrijwel totale Mew-stilte in de Nederlandse pers. Gelukkig was er in het kader van hun enige Nederlandse optreden (op Eurosonic) eindelijk plek voor een voetnoot over hen in de vele verslagen die volgden op het festival. Veel te weinig natuurlijk als je het vergelijkt met de ellenlange recensies over bakken nieuwkomers waarvan je van het gros nooit meer iets zult horen. Dan doen we er maar eigenhandig wat aan, oftewel: we gaan zelf poolshoogte nemen in de UK.

# | 

|

| Interview | Lowlands 2006 | 10 maart 2006 - 21:07 | reacties (1)