Lowlands 2007 Napret - Zondag 19 augustus
Ook mijn nieuwe telefoon is leeg. Dat komt door het twitteren en mobloggen. Snap ik heus wel. Dus ik ook maar in de rij. Bijna vooraan lees ik dat de Sony Ericsson opladers op zijn en voeg ik me in een andere rij. De rij voor mensen met een Sony Ericsson die wachten op een dito oplader.
Ik haal thee voor een meisje (en een koffie voor mezelf) terwijl zij mijn plekje vrij houdt. Zo gaan die dingen. Als ik later mijn telefoon op ga halen is de ophaalrij nog langer dan de brengrij. Vergeef het me, ik gebruik mijn persbandje.
Lees verder..Lowlands 2007 Napret - Zaterdag 18 augustus
Het is zaterdag nog voor tienen als de zon de tent zo heeft verwarmd dat ik de slaapzak van me afgooi en alleen nog maar heel snel die zweettent uit wil. Lekker op tijd. Ik besluit niet in de rij te gaan staan voor de douche, die al heel erg lang is, want mijn haar is nog niet vet. Aan een knotje en een speldje op vrijdag heb ik dus goed gedaan. Nou en, hoor ik je denken. Tja, dat zijn gewoon belangrijke dingen voor een meisje.
Dus ook voor een meisje op Lowlands. Ik heb geen zin om bij de tent te blijven hangen en bovendien is de koffie op het festivalterrein lekkerder dan de koffie net voor de ingang, dus we begeven ons al vroeg richting de koffietent voor de Magneettent. Achteraf had ik zelfs genoeg energie gehad om even mee te jumpen in de Bravo, want soms doe ik - voor de grap! - wel of ik kan jumpen, maar een echte les heb ik nog nooit gehad. Dat had ik trouwens ook met gabber, al had ik het idee dat je daar geen les voor nodig had. Ehm, ik dwaal af.
Lees verder..Lowlands 2007 Napret - Vrijdag 17 augustus
Zo. De Lowlandswas zit in mijn eigen machine. Had best zo'n kekke Wrangler-overall willen hebben. Had ik daar gewoon m'n was gedaan, maar ja, dan had ik in de rij moeten staan. En ik heb genoeg in de rij gestaan, dacht ik zo. Ik vond het druk. Heel druk. Soms wilde ik tenten in waar ik niet meer in kon. Ik kan me niet herinneren dat dat eerder ook zo was. Mijn regenlaarzen heb ik alleen vrijdag heel even aan gehad.
Mijn kleren werden het viest bij Arcade Fire en LCD Soundsystem wegens heel hard dansen en minstens zo hard zweten. Lowlands 2007 viel wat mij betreft tot en met zondagochtend een klein beetje tegen, maar oh, wat maakte die zondag alles goed.
Lees verder..Lacuna Coil
New Young Pony Club
Patrick Watson
Kubus & BangBang
Devendra Banhart
Blaxtar
Hayseed Dixie
Nosfell
The Good, The Bad and The Queen
Eagles of Death Metal
Moblands 2007
File Under heeft een zware delegatie naar Lowlands gestuurd om u straks volledig uit de doeken te doen wat u allemaal hebt gemist. Maar zelfs tijdens het verblijf aldaar houden zij u graag op de hoogte van alles wat u daar allemaal had kunnen zien. Daarom logt een heel peloton met foto's op Moblands, het Lowlandsmoblog van File Under en via Twitter, hier in de rechterkolom.
Lowlands 2007 - Voorpret
Tweehonderdvijftig euro is inmiddels de marktwaarde van een kaartje voor Lowlands en ik ken al twee mensen die het ervoor betaald hebben. Dat ligt natuurlijk niet alleen aan het programma, dat weliswaar sterk is, maar ook aan Lowlands zelf. Ik ken meer mensen die gaan omdat ze altijd gaan, dan mensen die hun bezoek aan Biddinghuizen laten afhangen van het programma. Of die zelfs hun keuze om te gaan laten afhangen van de komst van vier van de kleinste namen.
Kleine namen worden nog steeds min of meer toevallig bezocht en grote namen kunnen standaard op veel publiek rekenen. Dat is nu eenmaal zo. Kaiser Chiefs, Interpol, The Shins, Editors, Arcade Fire, Tool, Motörhead, Sonic Youth, hun tenten zullen vol zijn. Ik hoef er niets meer over te zeggen. (Het is uitverkocht, weet je.) Daarom in deze aflevering van voorpret, een pleidooi voor de min of meer onbekenden. Op chronologische volgorde door het doldwaze blokkenschema! Here I go!
Lees verder..Admiral Freebee
Horace Andy / The Black Seeds
En eindelijk gaat het dan zomeren! Tijd om twee reggaeplaatjes uit de kast te trekken. Want dat smaakt zoveel beter in de zomer. We beginnen met de veteraan van de twee. Jamaicaan Horace Andy gaat al een jaartje of veertig mee en had hoofdzakelijk vooral faam in reggaekringen totdat de heren van Massive Attack de carrière van Andy een boost gaven. Voor zijn nieuwste werkje toog hij de studio in met Sly en Robby. Dat levert een uiterst vermakelijk plaatje op waar vooral de prachtige stem van Andy alle ruimte krijgt. Echter, over het songmateriaal had wel wat nagedacht mogen worden want halverwege de plaat zakt het aardig in.
Nieuw Zeelanders The Black Seeds gaan nog niet zo lang mee, maar hebben wel aan de andere kant van de wereld een sterrenstatus. Of ze dat hier gaan redden, dat betwijfel ik. Niet dat hun nieuwe plaat Into the Dojo slecht is, integendeel zelfs, maar het songmateriaal is hier ook het probleem. Er zijn geen nummers die er echt boven uitsteken en dat maakt de plaat een lange zit, vooral voor de minder fanatieke reggaefan. Maar voor een festival als Lowlands is het een puike act. Lekker ergens buiten een tent hangen met een pilsje erbij en de zoete reggaeklanken over je heen laten komen. Gelukkig staan ze dit jaar in op Lowlands...
File Under: De meesters kunnen het nog steeds...
File: The Black Seeds - Into the Dojo
File Under: Laidback hangen in de zon...
The Pigeon Detectives - Wait For Me
Ja, ik ben rijkelijk laat met deze recensie. En ja, eigenlijk is deze bespreking van de debuutplaat van The Pigeon Detectives pure mosterd na de welbekende maaltijd. Ik zal u echter uitleggen waarom het a) zo lang geduurd heeft, en b) waarom ik toch nog een stukje wijd aan deze Loiners. In feite is dit schijfje namelijk een veredelde vorm van platenkastvulling. Natuurlijk, u heeft ook gelezen over de hype die de Detectives zouden zijn. Op het label van ¡Forward, Russia!-gitarist Whiskas, vriendjes met de Kaiser Chiefs, dat soort werk. Maar echt, het valt heel erg mee. Althans, wanneer we het hebben over Wait For Me. The Pigeon Detectives jatten simpelweg tien jaar Britpop bij elkaar en maken daar zelf wat liedjes van. Dat doen The Rifles ook, maar dan een stuk leuker. Eigenlijk is Wait For Me vrj inwisselbaar met het werk van The Wombats, The Holloways, Little Man Tate en vult u zelf maar aan. Kortom, heel veel haast had ik niet met het recenseren van dit album. Het interview kwam in dit geval zelfs eerder dan de recensie. De enige reden die je zou kunnen opwerpen om dit schijfje ook echt aan te schaffen, is dat je dan de teksten mee kunt bleren tijdens concerten. Want nu komen we aan bij punt B: u dient, indien mogelijk, absoluut te gaan kijken naar The Pigeon Detectives. Op Lowlands bijvoorbeeld, binnen enkele weken. The Detectives mogen op plaat dan niet veel bijzonders zijn, op het podium werkt de bravoure van dit viertal uitstekend. Naar de Detectives moet je niet luisteren, naar de Detectives moet je gaan kijken om vervolgens uit je plaat te gaan. Om mee te springen op het podium met voorman Matt Bowman. Om opblaaskoeien rond te zien zwieren over talloze handen. Dus hup, sta op en dansch!
File Under: Now In A Theatre Near You
File Audio: Pigeonspace
Goose
Interpol - Our Love To Admire
De wereld is vluchtig en ik ben het ook geworden. Een band moet voor mij heel wat zeilen bijzetten, vind ik een tweede of derde album niet hetzelfde klinken als het eerste. Alle producerwissels of andere kunstgrepen ten spijt. Dat is mijn, misschien zelfs wat cynische, zwakte, maar in mijn ogen ook de zwakte van de band. Als een band zo sterk is als deze mij wil doen geloven door een waanzinnig sterk debuut, dan moeten de opvolgers dat maar bewijzen. Interpol bracht het er, na het erg goede debuut Turn On The Bright Lights met Antics niet slecht vanaf. Op de opvolger stonden nummers, zoals "Evil", "Slow Hands" en "Narc" die me in eenzelfde soort vervoering brachten als bijvoorbeeld "Leif Eriksson", "PDA", "NYC" en "Roland" van het debuut. Sommige met de kracht en energie van een uiterst muzikaal werkpaard, ook op de dansvloer zeer welkom, andere die de intensiteit en emotie van het alleen zijn op een donkere snelweg perfect luister bij wisten te zetten. Na het tweede album hield ik nog steeds van Interpol. Nu is er Our Love To Admire, en alleen al de voorkant van het album heeft een heel andere uitstraling dan de eerste twee rood-wit-zwarte albums. Interpol lijkt zich vooral geconcentreerd te hebben op de donkere snelweg in plaats van op het enthousiaste werkpaard. Niet dat het de mannen aan energie ontbreekt, maar een echte dansvloerknaller staat er op dit album volgens mij niet; "Mammoth" en de single "The Heinrich Maneuver" komen in de buurt, maar hebben niet dat wat "Slow Hands" en "Obstacle 1" wel hadden. Om dat gemis te compenseren, bedient de band zich op OLTA van keyboards en uitgestreken intro's en outro's. Dat maakt de klank wat voller, maar de liedjes wat saaier. Our Love To Admire is verre van een slecht album, maar het is niet beter dan de voorgaande en in mijn muziekbeleving is dat een genadeslag voor de band. Wel heeft Interpol het voordeel van de twijfel: een volgend album zou zomaar het beste kunnen worden, dat heeft de band in zich. Ook het vierde album zal dus in huize jnnk niet aan de aandacht ontsnappen.
We gaven in samenwerking met onze vrienden van EMI enkele luxe edities van Our Love To Admire weg. Daarvoor ben je nu te laat natuurlijk.
File: Interpol - Our Love To AdmireFile Under: Geen slecht album, maar niet beter dan de voorgaande twee
File Audio: [Op de site kun je alles horen: bovenin op play klikken]
File Audio: [Hier staan maar twee liedjes]
File Video: [The Heinrich Maneuver]
Ojos De Brujo
The Rakes
Sonic Youth - Daydream Nation
Ik heb een haat-liefde-verhouding met jaarlijstjes. Elk jaar is het weer worstelen om tien platen in de enig juiste volgorde af te leveren, het is gewoon nooit goed. Vroeger was dat wel iets eenvoudiger, maar tegenwoordig hoor ik zo enorm veel, dat ik er in december hoorndol van word. Nog lastiger wordt het wanneer je me vraagt naar mijn top-10-allertijden. Ik krijg al buikpijn bij de gedachte dat ik uit de vier Billy's hier achter me maar 10 platen mag kiezen. Toch is er een aantal cd's die een vaste plek hebben. Een daarvan is zojuist, bijna twintig jaar na dato, opnieuw verschenen: Daydream Nation van Sonic Youth. Het was een jaar of zo na de release in 1988 mijn eerste kennismaking met Sonic Youth en zoals wel vaker was de eerste snee ook hier de diepste. Ik weet nog goed dat de eerste luisterbeurt - met de koptelefoon op in de lokale platenzaak - een zit van zeventig minuten met de mond wagenwijd open was. Dit viel zo buiten mijn hardrock/metal-referentiekader van dat moment, maar o-o-oh wat vond ik het stante pede steengoed. Pas later las en hoorde ik dat Daydream Nation samen met Sister het omslagpunt was in het oeuvre van Sonic Youth. Het moment dat de band omsloeg van uit grof puin opgetrokken noiserock naar iets dat meer richting liedjes ging, maar nog steeds dat weerbarstige in zich had. Nu twintig jaar later klinkt Daydream Nation nog steeds alsof de plaat gisteren uitkwam en maakt zonder moeite korte metten met alles wat er dezer dagen in de indierock verschijnt. Wat ik minder vind is dat aan de eerste cd (deze deluxe-editie is een dubbel-cd) een kale homedemo van "Eric's Trip" toegevoegd is. Zet die als toetje op de tweede cd, maar laat het origineel verder intact, denk ik dan. Alhoewel, daar zou deze opname ook in schril contrast staan met de energieke, overrompelende en qua geluidkwaliteit verbluffend goede live-versies van alle nummers die ook op de eigenlijke cd staan. Okay, ze staan niet in de juiste volgorde, maar dat zijn slechts kleine smetjes op deze verder niet te versmaden live-cd, waarop zelfs de voicemail berichten van Mike Watt in "Providence" terug te horen zijn. Ik snap dan weer niet waarom er zonodig toch nog weer vier covers aan cd2 toegevoegd moeten worden. Ze zijn dan wel opgenomen in de periode rond Daydream Nation, met de cd zelf hebben ze niets te maken. Wellicht ben ik gewoon een oude zeur, maar als het over mijn favoriete albums aller tijden gaat mag dat, vind ik.
File Under: Een cd met een vaste plek in mijn top-10-allertijden.
Editors - An End Has A Start
The Back Room, de debuut-cd van Editors was een album opgebouwd rond (drie) ijzersterke singles. De rest van de tracks bleek - helaas - toch wel minder sterk. Ik ben blij dat ik dat toen zag. Stel dat ik lyrisch geweest was over The Back Room, hoe had ik me dan in godsnaam uit moeten laten over hun tweede worp, An End Has A Start? Deze cd overtreft namelijk in alles zijn voorganger. Neem alleen al de single "Smokers Outside The Hospital Doors". Die maakt pats-boem korte metten met alle, toch niet bepaald misselijke, voorgaande singles en is vooral ook een track die in een keer al die Joy Division/Interpol-vergelijkingen van tafel veegt. Het intro, het invallen van zanger Tom Smith en daarna het kille jankende staccato gitaargeluid van Chris Urbanowicz dat er overheen gaat, het zijn voltreffers. Het is niet voor niets ook de openingstrack van An End Has A Start. Gelijk is duidelijk: Editors is in de twee jaar sinds The Back Room uitkwam inderdaad extreem gegroeid. Krachtiger, epischer, weidser, meeslepender zijn hier de passende steekwoorden. An End Has A Start vráágt erom om voor grote mensenmassa's gespeeld te worden. De bombast, het grootse geluid paste begin vorige maand al niet meer in een zaal als de verbouwde Melkweg en wie An End Has A Start hoort snapt dat. De band hoeft geen concessies te doen. An End Has A Start laat de logische groei horen van wat op The Back Room niet geheel uit de verf kwam, maar onderhuids al wel broeide. Met dank ook aan de productie van Garret "Jacknife" Lee. Die laat in combinatie met de gloedvolle songs duidelijker de invloeden van vergeten bands als Comsat Angels en Echo & The Bunnymen horen dan Joy Division. En dat komt goed uit, want die vergelijking was de band zelf ook meer dan zat. Hulde!
File Under: Groots!
File Video: [Smokers Outside The Hospital Doors]
Mark Ronson - Version
Meestal vertoeft een producer in de luwte. Soms worden ze nog wel eens genoemd tijdens een interview, maar de meesten vinden het wel mooi zo'n relatief rustig bestaan. Geen hysterische fans, geen doldrieste taferelen, gewoon aanschuiven thuis bij moeder de vrouw bij de dampende aardappels. Mark Ronson lijkt me zo'n man. Hij produceerde onder andere de laatste cd's van Amy Winehouse, Lily Allen en Robbie Williams, zeker geen misselijke namen. Maar Ronson is ook muzikant en vooral gitarist. Niet verbazingwekkend ook, als je weet dat zijn stiefvader Foreigner gitarist Mick Jones is. En dus ging het kriebelen. Voor zijn eerste cd Here Comes The Fuzz (2003) schreef Ronson al zijn liedjes zelf. Op Version heeft hij er, op drie intermezzo's na, voor gekozen overbekende liedjes te coveren met behulp van bekende vrienden (onder andere dus Winehouse, Allen en Williams). Maar hij koos er gelukkig niet voor om dicht bij het origineel te blijven. De meeste liedjes zijn bijna onherkenbaar geworden en dat is stiekem best tof. Al kan ik me wel voorstellen dat een Radiohead-fan niet blij wordt van de verbouwing van "Just". Deze klassieker opent nu met een Jackson 5-achtig gitaartje en veel koperwerk en krijgt daarna een Stone Roses-beat mee in het vervolg. Geinig zijn ook de heropnames van Kasabian ("LSF") en Maximo Park ("Apply Some Preasure") waarin de originele stemmen gehandhaafd zijn. Voor de rest gaat namelijk alles compleet anders met flink veel getoeter. Minder geslaagd vind ik de versie van Smiths "Stop Me" waarin ook nog een staartje "You Keep Me Hangin' On" van The Supremes wordt verwerkt. Nee, doe mij dan maar de stomende versie van "God Put A Smile On Your Face" met The Daptone Horns, dat is veel leuker!
File Under: Aanstekelijke, frisse nieuwe versies van krakers.
File Audio: [Hier]
File Video: [Valerie][Stop Me][Oh My God]