Het is zaterdag nog voor tienen als de zon de tent zo heeft verwarmd dat ik de slaapzak van me afgooi en alleen nog maar heel snel die zweettent uit wil. Lekker op tijd. Ik besluit niet in de rij te gaan staan voor de douche, die al heel erg lang is, want mijn haar is nog niet vet. Aan een knotje en een speldje op vrijdag heb ik dus goed gedaan. Nou en, hoor ik je denken. Tja, dat zijn gewoon belangrijke dingen voor een meisje.

Dus ook voor een meisje op Lowlands. Ik heb geen zin om bij de tent te blijven hangen en bovendien is de koffie op het festivalterrein lekkerder dan de koffie net voor de ingang, dus we begeven ons al vroeg richting de koffietent voor de Magneettent. Achteraf had ik zelfs genoeg energie gehad om even mee te jumpen in de Bravo, want soms doe ik - voor de grap! - wel of ik kan jumpen, maar een echte les heb ik nog nooit gehad. Dat had ik trouwens ook met gabber, al had ik het idee dat je daar geen les voor nodig had. Ehm, ik dwaal af.

# |

|

| Artikel | Jnnk | Lowlands 2007 | 21 augustus 2007 - 20:31 | reacties (15)

File Under heeft een zware delegatie naar Lowlands gestuurd om u straks volledig uit de doeken te doen wat u allemaal hebt gemist. Maar zelfs tijdens het verblijf aldaar houden zij u graag op de hoogte van alles wat u daar allemaal had kunnen zien. Daarom logt een heel peloton met foto's op Moblands, het Lowlandsmoblog van File Under en via Twitter, hier in de rechterkolom.

# |

|

| Artikel | Lowlands 2007 | Storm | 17 augustus 2007 - 10:58 | reacties (0)

Ja, ik ben rijkelijk laat met deze recensie. En ja, eigenlijk is deze bespreking van de debuutplaat van The Pigeon Detectives pure mosterd na de welbekende maaltijd. Ik zal u echter uitleggen waarom het a) zo lang geduurd heeft, en b) waarom ik toch nog een stukje wijd aan deze Loiners. In feite is dit schijfje namelijk een veredelde vorm van platenkastvulling. Natuurlijk, u heeft ook gelezen over de hype die de Detectives zouden zijn. Op het label van ¡Forward, Russia!-gitarist Whiskas, vriendjes met de Kaiser Chiefs, dat soort werk. Maar echt, het valt heel erg mee. Althans, wanneer we het hebben over Wait For Me. The Pigeon Detectives jatten simpelweg tien jaar Britpop bij elkaar en maken daar zelf wat liedjes van. Dat doen The Rifles ook, maar dan een stuk leuker. Eigenlijk is Wait For Me vrj inwisselbaar met het werk van The Wombats, The Holloways, Little Man Tate en vult u zelf maar aan. Kortom, heel veel haast had ik niet met het recenseren van dit album. Het interview kwam in dit geval zelfs eerder dan de recensie. De enige reden die je zou kunnen opwerpen om dit schijfje ook echt aan te schaffen, is dat je dan de teksten mee kunt bleren tijdens concerten. Want nu komen we aan bij punt B: u dient, indien mogelijk, absoluut te gaan kijken naar The Pigeon Detectives. Op Lowlands bijvoorbeeld, binnen enkele weken. The Detectives mogen op plaat dan niet veel bijzonders zijn, op het podium werkt de bravoure van dit viertal uitstekend. Naar de Detectives moet je niet luisteren, naar de Detectives moet je gaan kijken om vervolgens uit je plaat te gaan. Om mee te springen op het podium met voorman Matt Bowman. Om opblaaskoeien rond te zien zwieren over talloze handen. Dus hup, sta op en dansch!

# |

|

| Lowlands 2007 | Lowlands 2008 | Spookrijder | 07 augustus 2007 - 12:24 | reacties (4)

De wereld is vluchtig en ik ben het ook geworden. Een band moet voor mij heel wat zeilen bijzetten, vind ik een tweede of derde album niet hetzelfde klinken als het eerste. Alle producerwissels of andere kunstgrepen ten spijt. Dat is mijn, misschien zelfs wat cynische, zwakte, maar in mijn ogen ook de zwakte van de band. Als een band zo sterk is als deze mij wil doen geloven door een waanzinnig sterk debuut, dan moeten de opvolgers dat maar bewijzen. Interpol bracht het er, na het erg goede debuut Turn On The Bright Lights met Antics niet slecht vanaf. Op de opvolger stonden nummers, zoals "Evil", "Slow Hands" en "Narc" die me in eenzelfde soort vervoering brachten als bijvoorbeeld "Leif Eriksson", "PDA", "NYC" en "Roland" van het debuut. Sommige met de kracht en energie van een uiterst muzikaal werkpaard, ook op de dansvloer zeer welkom, andere die de intensiteit en emotie van het alleen zijn op een donkere snelweg perfect luister bij wisten te zetten. Na het tweede album hield ik nog steeds van Interpol. Nu is er Our Love To Admire, en alleen al de voorkant van het album heeft een heel andere uitstraling dan de eerste twee rood-wit-zwarte albums. Interpol lijkt zich vooral geconcentreerd te hebben op de donkere snelweg in plaats van op het enthousiaste werkpaard. Niet dat het de mannen aan energie ontbreekt, maar een echte dansvloerknaller staat er op dit album volgens mij niet; "Mammoth" en de single "The Heinrich Maneuver" komen in de buurt, maar hebben niet dat wat "Slow Hands" en "Obstacle 1" wel hadden. Om dat gemis te compenseren, bedient de band zich op OLTA van keyboards en uitgestreken intro's en outro's. Dat maakt de klank wat voller, maar de liedjes wat saaier. Our Love To Admire is verre van een slecht album, maar het is niet beter dan de voorgaande en in mijn muziekbeleving is dat een genadeslag voor de band. Wel heeft Interpol het voordeel van de twijfel: een volgend album zou zomaar het beste kunnen worden, dat heeft de band in zich. Ook het vierde album zal dus in huize jnnk niet aan de aandacht ontsnappen.

We gaven in samenwerking met onze vrienden van EMI enkele luxe edities van Our Love To Admire weg. Daarvoor ben je nu te laat natuurlijk.

# |

|

| Jnnk | Lowlands 2007 | Prijsvraag | 13 juli 2007 - 12:24 | reacties (7)

The Back Room, de debuut-cd van Editors was een album opgebouwd rond (drie) ijzersterke singles. De rest van de tracks bleek - helaas - toch wel minder sterk. Ik ben blij dat ik dat toen zag. Stel dat ik lyrisch geweest was over The Back Room, hoe had ik me dan in godsnaam uit moeten laten over hun tweede worp, An End Has A Start? Deze cd overtreft namelijk in alles zijn voorganger. Neem alleen al de single "Smokers Outside The Hospital Doors". Die maakt pats-boem korte metten met alle, toch niet bepaald misselijke, voorgaande singles en is vooral ook een track die in een keer al die Joy Division/Interpol-vergelijkingen van tafel veegt. Het intro, het invallen van zanger Tom Smith en daarna het kille jankende staccato gitaargeluid van Chris Urbanowicz dat er overheen gaat, het zijn voltreffers. Het is niet voor niets ook de openingstrack van An End Has A Start. Gelijk is duidelijk: Editors is in de twee jaar sinds The Back Room uitkwam inderdaad extreem gegroeid. Krachtiger, epischer, weidser, meeslepender zijn hier de passende steekwoorden. An End Has A Start vráágt erom om voor grote mensenmassa's gespeeld te worden. De bombast, het grootse geluid paste begin vorige maand al niet meer in een zaal als de verbouwde Melkweg en wie An End Has A Start hoort snapt dat. De band hoeft geen concessies te doen. An End Has A Start laat de logische groei horen van wat op The Back Room niet geheel uit de verf kwam, maar onderhuids al wel broeide. Met dank ook aan de productie van Garret "Jacknife" Lee. Die laat in combinatie met de gloedvolle songs duidelijker de invloeden van vergeten bands als Comsat Angels en Echo & The Bunnymen horen dan Joy Division. En dat komt goed uit, want die vergelijking was de band zelf ook meer dan zat. Hulde!

# |

|

| Haldern 2008 | Lowlands 2007 | Lowlands 2008 | Storm | 02 juli 2007 - 20:40 | reacties (13)

Hee Vice, zijn jullie daar nog? Weet je welke band je wél met Les Rythmes Digitales kunt vergelijken? Simian Mobile Disco! Dat zijn namelijk ook Engelsen met een gitaar-achtergrond die opeens trendy worden door een electropopplaat uit te brengen (oke, electrohouse) en veel produceerwerk te gaan doen. Toen de popgroep Simian namelijk stopte in 2005, besloten de twee bandleden James Ford en James Shaw hun eigen dj-ding te gaan doen onder de naam Simian Mobile Disco. In tegenstelling tot LRD begonnen James en James overigens niet meteen met een eigen album; ze maakten eerst wat remixes van o.a. CSS, The Rapture, Klaxons, The Go! Team en de Test Icicles (doe je even), produceerden tussen neus en lippen door de tweede Arctic Monkeys en besloten toen maar eens wat eigen werk buiten te hangen. Misschien hadden ze deze cd nog éven moeten laten rijpen, dan had-ie misschien ook nog de kwaliteit, impact en magie van Les Rythmes Digitales gehad. Nu luistert-ie een beetje als een geslaagde proeve van technische bekwaamheid, die dan ook maar meteen zo in de winkel gekwakt is. Dat de 36 minuten korte plaat halverwege inkakt (en dat de extra bonus-cd met remixes van 35 minuten ook wel wat specialer gekund had) wordt echter goedgemaakt door de eerste zes tracks. Het begint met het goddelijke instrumentale "Sleep Deprivation", misschien wel de sterkste opener van het jaar (wát een productie! Het had wel van de Chemical Brothers kunnen zijn!), verderop staan het dansvloervriendelijke "Hustler" en "Tits & Acid", en dan heb je nog "I Believe" en "I Got This Down", typisch van die auto-nummers. "Love" hoort daar ook nog wel bij, trouwens. Boulevard, zonnetje, drank, leuke meid, Simian Mobile Disco. Dat idee. Ik heb zo'n voorgevoel dat we nog láng niet van James en James af zijn.

# |

|

| Lowlands 2007 | Lowlands 2008 | Stonehead | 30 juni 2007 - 16:24 | reacties (0)

Ik lag onder de bar naast Paul Weller het laatste biertje van de avond weg te likken!
Moke heeft een superstart gemaakt. Vanaf het moment dat de single "Last Chance" uitkwam is de Moke-stoomtrein op volle vaart door Nederland gedenderd. Enigszins geholpen door het feit dat Paul Weller nogal te spreken was over de band; "f***ing smashing tunes" waren zijn woorden, zo prijkt het op de cd-hoes. De vijf bandleden van Moke zijn niet onervaren. Voor wie de laatste tijd de Nederlandse popwereld enigszins gevolgd heeft klinken bandnamen als de Tröckener Kecks, Supersub en Flemming op z'n minst bekend in de oren. In Hedon is de officiele kick-off van de tour en daar sprak ik met Phil Tilli en Eddy Steeneken over Moke.

# |

|

| Dauwpop 2008 | Eurosonic / Noorderslag 2008 | Interview | Lowlands 2007 | Sikkema | 22 juni 2007 - 23:24 | reacties (20)

Toen de Fransman Vitalic in 2005 doorbrak met een debuutalbum dat werkelijk álle dansvloeren vermorzelde, werd hij prompt tot de nieuwe Daft Punk gekroond en was het lang de vraag hoe je deze technostoomwals in vredesnaam qua geluid nog kon toppen. Het antwoord kwam in de zomer van 2005 met de eerste tracks en remixes van Justice, ofwel het Parijse duo Gaspard Augé en Xavier de Rosnay. Het moddervette, extreem gecompresste orgelgeluid van "Waters of Nazareth" - niet geschikt voor elke disco - is een nog altijd onovertroffen mijlpaal in de 'French Touch'-scene. De sound ervan moet je gehoord hebben; zelfs al was het alleen maar om het af te doen als een vermoeiende kettingzaag vergeleken bij 'subtielere' acts als pakweg LCD Soundsystem. Het is een type geluid dat in al zijn extremiteit zelfs een nieuwe norm voor vet geluid werd genoemd en dat al door anderen wordt nagebootst. Dát er een album moest komen stond dus vast. De vraag was vooral wanneer het er eindelijk zou zijn. En... of Justice zou kunnen doorbreken met een hit.

Welnu, het album is er! En jawel, ik móet het kwijt en ik meen het écht - dit is een instant classic, een kleurrijke, heerlijk megalomane ode aan het keyboard. Om te beginnen heeft het album al geen naam. Laat ik het maar Kruis noemen. Justice gebruikt de crucifixsymboliek al vanaf het begin in het bandlogo en bij optredens. Verder betekent het niks. De band heeft ook geen website, trouwens, alleen een MySpace-pagina.

Kruis lost vrijwel alle verwachtingen in. Het bevat een hit met een kinderkoor, "D.A.N.C.E." (met een geniale clip), die al op 3FM langskomt en vandaag zelfs door de hele DTP-afdeling op mijn werk werd meegefloten - nou, dan zit je goed. Verder bevat Kruis de track "Phantom", die zo onwaarachtig vet is dat het hele nog te verschijnen Chemical Brothers-album erbij vergeleken hooguit dient als opwarmertje. Andere opvallende tracks zijn de eigenaardige freestyle opener en afsluiter, twee funky mainstreamtracks, iets sufs met rapster Uffie en een bizar gave retro-track à la Kavinsky. Kortom, een overvloed aan stijlen, een heerlijk ongeregeld zooitje. Het schiet alle kanten op, heeft niet overal dezelfde topkwaliteit zoals Digitalism, maar is desondanks altijd herkenbaar als Justice. Ik ben zwaar fan!

# |

|

| Lowlands 2007 | Stonehead | 10 juni 2007 - 08:55 | reacties (39)

De randvoorwaarden voor een goede tweede solo-cd van Chris Cornell waren prima. Nir Z (van Genesis-faam) op drums, Gary Lucas (van zichzelf) als snarenplukker, Steve Lillywhite (van 8542 toffe cd's) achter de knoppen en Chris Cornell als zanger en incidenteel gitarist. En na de eerste twee nummers ("No Such Thing" en "Poison Eye") denk je: 'ja, dit wordt wel wat!' Helaas, daar blijft het wel zo ongeveer bij qua gejubel. Bij het horen van het grootste deel van de dertien nummers die nog volgen op Carry On, snap je wel waarom Audioslave vanwege muzikale meningsverschillen uit elkaar gegaan is. De liedjes die Chris Cornell aflevert zijn slappe smakeloze koffie geworden, gevuld met prut bovendien. Flauwe pop, halfbakken rock, het is allemaal verschrikkelijk vlak. En zijn mompelend gezongen versie van Michael Jackson's Billie Jean is er een om van te huiveren. Er valt heel weinig positiefs te melden over deze cd. Je snapt niet dat zoveel aanwezige brille in de studio kan leiden tot zo'n teleurstellend album. Volgens mij wordt het tijd dat Cornell zijn comfortabele stulpje in Frankrijk verwisselt voor een smoezelig appartement in Seattle en weer eens gaat jammen met zijn oude maten van Soundgarden. Anders valt deze held voorgoed van zijn sokkel.

Een andere held die ook al behoorlijk wat mindere muziek afgeleverd heeft tussen de twee periodes dat hij boegbeeld was van het fameuze Jane's Addiction, is Perry Farrell. Zijn nieuwste, ambitieuze en zelfs CO2-neutraal geproduceerde project heet Satellite Party. Op het feestje van ceremoniemeester Farrell is het net als bij Cornell een komen en gaan van bekende vrienden, maar wel met een veel beter resultaat. Flea en John Frusciante van de Peppers, Peter Hook (New Order), Fergie (Black Eyed Peas) en Thievery Corporation en Hybrid schuiven aan om in een of meerdere nummers mee te spelen. Het vaste feestorkest heeft als prominentste leden gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt en Perry's vrouw Etty Lau Farrell. Zij vormen de solide basis voor wat op Ultra Payloaded leidt tot een divers pluimage aan stijlen, waarbij Farrell vanzelfsprekend veelvuldig teruggrijpt op zijn eigen verleden. Zo zullen Jane's fans smikkelen van "The Solutionists", maar Parrell flirt ook met triphop, smoothe pop en etnische klanken. Met altijd Perry zelf als energiek middelpunt. Alleen in het afsluitende nummer ("Woman In The Window") staat hij zijn plaats achter de microfoon af aan Jim Morrison om een moppie te zingen. Dit zijn de betere feestjes. Stukken leuker in ieder geval dan die waar Chris Cornell aanwezig is.

# |

|

| Lowlands 2007 | Storm | 07 juni 2007 - 08:54 | reacties (0)

"Being really good makes you really sensitive"
Loney, Dear is Emil Svanängen. Emil Svanängen is Loney, Dear. Daar is geen speld tussen te krijgen. Hoewel hij op het podium mensen om zich heen heeft verzameld, blijft Emil een eenmansband. Hij bepaalt. Hij is de muzikant. Hij is de band. Hij is de muziek. Ik spreek de Zweed in het café van Doornroosje, vlak voor het optreden dat hij er 's avonds zal verzorgen. "Het maakt me niet zoveel uit of ik beroemd en bekend ben, als mijn muziek maar rondzingt."

# |

|

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Interview | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 24 mei 2007 - 23:25 | reacties (1)

'We houden niet van schreeuwen'
Drummer Zach Lind en bassist Rick Burch van Jimmy Eat World zien er enigszins vermoeid uit. Terwijl binnen in de Melkweg Senses Fail zijn laatste noten speelt, hangen de twee wat rond in de tourbus. "Senses Fail is leuk voor de kids", verduidelijkt Zach het zitten in de tourbus boven het kijken naar hun landgenoten. En daarbij, ze komen net terug van een wandeling door het centrum van Amsterdam. "Het weer is prachtig, vorige keer dat we hier waren lag er nog sneeuw." Genoeg gepraat over koetjes en kalfjes, tijd voor een serieus gesprek. Want waar blijft toch die nieuwe plaat?

# |

|

| Interview | Lowlands 2007 | Timbo | 21 mei 2007 - 23:24 | reacties (0)

Wat kan John Wheeler als de beste? Nou, de arrangementen van overbekende nummers zo aanpassen dat het lijkt alsof ze altijd al een rockgrass nummer waren bijvoorbeeld. Vervolgens trekt hij zijn tuinbroek met afgeknipte pijpen aan en strikt de veters van zijn kisten. Dan pakt hij zijn akoestische gitaar en viool in de koffer. Vanaf dat moment heet hij Barley Scotch, drinkt hij bier alsof het water is en maakt hij de podia onveilig als frontman van Hayseed Dixie. Hij en zijn trouwe kompanen Reverend Don Wayne Reno, Deacon Dale Reno en Jake Bakesnake Byers zijn moeilijk te overtreffen als het gaat om een zaal op zijn zijn kop te zetten. Op cd de energie en lol van een Hayseed Dixie-concert vast proberen te leggen is sinecure. Op Weapons of Grass Destruction lukt het ze bij vlagen. Want, de arrangementen van de hits van The Sex Pistols ("Holidays In The Sun") Judas Priest ("Breaking The Law"), Status Quo ("Down Down"), Scissor Sisters ("I Don't Feel Like Dancing"), Alice Cooper ("Poison") zijn wel zo subliem dat een vette grijns moeilijk te onderdrukken valt. Toch weet eenieder die Hayseed Dixie ooit in levende lijve in actie zag, dat het live nog veel beter uit de verf komt dan je op Weapons of Grass Destruction te horen krijgt. Ga ze dan ook vooral zien als je de kans krijgt. Oh ja, voor ik het vergeet, ik moet nog even terugkomen op de openingszin. Wat kan John Wheeler niet? Nou, teksten schrijven bijvoorbeeld. Zelden hoorde ik flauwere teksten als die van "She was Skinny When I Met Her", en "Bar B Que". Laat hij daar maar als de gesmeerde bliksem mee stoppen en zich concentreren op waar hij goed in is.

# |

|

| Lowlands 2007 | Storm | 17 mei 2007 - 20:24 | reacties (0)

Op één of andere manier ligt het werktempo bij veel Nederlandse bandjes niet zo hoog. Mogelijk dat dit komt doordat de bandleden er vaak nog een baan naast hebben. Er is niet elke week tijd om te repeteren. Shows spelen heeft een hogere prioriteit dan nieuwe nummers schrijven. Noem maar op. Nadeel is dat veel toch echt wel leuke bands in de vergetelheid raken. De optredens liggen niet voor het oprapen en de aandacht van het publiek verslapt ook snel. Kijk naar Face Tomorrow. Bandleden hebben hobbyprojecten, de nieuwe plaat laat nog altijd op zich wachten en het aantal optredens valt ook wat tegen. Stadsgenoten Malkovich kampten met hetzelfde probleem. Full-lengt debuut A Criminal Record stamt alweer uit 2004. Kings 'n Bosses is de maak- of breekplaat voor de feestbeesten uit Rotjeknor. Op de nieuwe cd verfijnt Malkovich haar stijl, verwacht dus geen wereldschokkende veranderingen. Zonder aan hardheid in te boeten is Kings 'n Bosses luisterbaar voor een breed publiek. Let wel op: een publiek dat van herrie houdt, want dat blijft het natuurlijk wel. Op 044, net als op het voorgaande werk worden de nummers simpel met cijfers aangeduid, zijn de beukende beats van Aux Raus te horen en ook de valse blondine van Malle Pietjes and The Bimbo's mag opdraven. Juist wanneer de band wat gas terug neemt en er hier en daar wat jazz- en rockinvloeden in de punkmetal doorklinken wordt het aangenaam. Malkovich is een feestband, dus hop dat tourbusje in en feesten!

# |

|

| Lowlands 2007 | Timbo | 08 mei 2007 - 16:25 | reacties (0)

'Heb jij die nieuwe Dinosaur jr al gehoord?'
'Natuurlijk, ik vind 'em vrij goed voor een reünieplaat. Niets bijzonders, maar hij luistert wel lekker weg.'
'Precies, dat is mijn probleem ermee. Ik had op meer gehoopt, maar misschien was dat niet eerlijk.'
'Ik had niks gehoopt, eerlijk gezegd. De eerste drie Dinosaur-dingen vond en vind ik nog steeds het beste.'
'Mwah, je hoopt toch altijd verrast te worden. Maar je zegt de eerste drie? Green Mind vond je niets meer? Dat vind ik met Bug samen nog steeds de leukste.'
'Die was best goed, maar de eerdere hebben een bepaald soort gekte. Die is op Green Mind duidelijk uitgekristalliseerd. Yr Living All Over Me vind ik het beste.'
'Misschien komt het doordat ik met Green Mind begon. Het maakt toch verschil waar je inhaakt. Op die nieuwe vind ik het jammer dat Mascis zich met regelmaat zo'n standaard niet onderscheidend geluid aanmeet. Juist dat jankende gitaargeluid is wat Dinosaur Jr. zo koel maakt
Daarom zal het wel zijn dat de openingtrack, het singletje "Been There All The Time" en "It's Me" er bovenuit schieten. Daar jankt Mascis lekker en jengelt zijn gitaar lekker tegen 'em aan.'
'Inderdaad, de gekte ontbreekt en dat is jammer. Ik ben wel gek op Barlow's basspel en -geluid. Barlow voegt echt wat toe aan het geluid van Dinosaur Jr. en dat hoor je dus ook in de opnames. Dat deden die nep-Barlows op die andere cd's na zijn vertrek lang niet zo goed. Of beter J. Mascis, want het schijnt dat hij ALLES inspeelde. Mede daarom vond ik er niet veel meer aan.'
'Dat verschil hoor je dus wel op Beyond.'
'Echt wel! Het is minder navelstaren, minder op concentratie en meer losgaan.'
'Voor een reünie-cd is het helemaal geen slechte cd, maar als je eerlijk bent, dan is het gewoon niet zo goed en verrassend als de eerste drie, vier cd's. Maar dat mag je misschien ook niet verwachten.'

# |

|

| Lowlands 2007 | Peter | Storm | 02 mei 2007 - 20:25 | reacties (3)