Lowlands 2009 - Napret: de lijstjes
Oké, Jnnk heeft wederom voor u de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag en zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands 2009. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top 3 van File Under.
Lees verder..Arctic Monkeys
Grace Jones
Bloc Party
Metric
Rolo Tomassi
Lowlands 2009 - Napret dag 3
Ja, het is weer zo ver. Lowlands begint zijn tol te eisen. Het overdreven dansen bij Baraka Son Sistema heeft me nogal spierpijn opgeleverd. Maar ik slaap prima op de camping waar als vanouds weer veel lawaai wordt gemaakt. Als er een jongen zo ongeveer tegen onze tent aan staat te pissen - wij staan tien meter van de wc's - word ik even boos. Dat soort mensen hoort niet op Lowlands. En een beetje 'naar de kloten' gaan vind ik prima, maar je moet niet als een volledige malloot mensen lastig gaan vallen, onderwijl Guus Meeuwis zingend en brallend. Ik heb me verre gehouden van drukte; ik sms'te mijn lief om te vragen of hij nog van me zou houden als ik Snoop zou overslaan. 'Nope' was zijn antwoord...
Lees verder..Edward Sharpe & The Magnetic Zeros
Vampire Weekend
Kitty, Daisy & Lewis
De Staat
Hank III And Assjack
Brokencyde
Fever Ray
Maxïmo Park
Them Crooked Vultures
Health
The Living End
Lowlands 2009 - Napret dag 2
Het is de dag van de secret act. Fotografen spreken over het wurgcontract dat de heren hebben opgesteld. Iets met ‘universe’ en ‘eternity’. We zullen zien. We gaan het zien. Later op de dag. Samen met fotograaf Dennis zien we zo veel mogelijk bands. De overlap van vandaag is klein, om jullie zo veel mogelijk te bieden.
Lees verder..Jessica Lea Mayfield
Crystal Antlers
The Airborne Toxic Event
Reverend And The Makers
Kasabian
The Prodigy
Faith No More
Beirut
Paolo Nutini
Lowlands 2009 - Napret dag 1
79305. Het getal torent weer magisch boven de ingang uit. Als altijd schrik ik van de drukte op de eerste dag. Er zijn zo veel mensen. Het was al druk onderweg: niet voor niks was het mobiele frietkot Pitstop Bamiblok langs de weg gaan staan. Druk ook voor de ingang van het terrein. Kan dat niet eerder open? Voor de mensen die er al op donderdag zijn? De rijen staan nu tot op de campings. De bedoeling was om nog een stukje van Asher Roth, Roosbeef of Stijn mee te pakken, maar voor mij begint Lowlands 2009 bij La Roux.
Lees verder..La Roux
Roosbeef
Miss Montreal
Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Up From Below
Het zit niet mee deze week qua treinerij. Alweer liep ik vertraging op door gedoe op het spoor. Knap irritant. Het maakte dat ik via mijn oude woonplaats Zwollywood moest reizen om in Amersfoort te komen. En dus belandde ik in een stroom Lowlands-gangers op weg naar de bussenplek bij 't Harde. Ik realiseerde me vervolgens twee dingen: de crunkcore van Brokencyde gaat pijnlijk goed scoren (want d'r zaten zat (te veel?) van die crunkkids tussen de bezoekers) en ik móet nog voor Lowlands de gangsters wijzen op het hippie-gebeuren van Edward Sharpe & The Magnetic Zeros om blijmakend tegengas te geven. Dat lukt dus maar half (of lees je dit vanaf het Lowlands-terrein op je iPhone?). Hoe dan ook, mensen: zondag en masse naar de Lima als de blije vogels rond Alex Ebert daar de hippie hoogmis op gaan voeren. Hun muziek is - in ieder geval op de debuut-cd Up From Below - minder uitbundig dan die van The Polyphonic Spree, maar Ebert heeft ook maar krap een dozijn bandleden tot zijn beschikking. Dat beperkte clubje geeft Edward Sharpe & The Magnetic Zeros wel een meer authentieke klank die ze hooguit in positieve zin op zou doen vallen als ze terug de tijd in gestuurd zouden worden richting pak'em beet Woodstock. Al luisterend naar Up From Below ruik je de kruidige dampen al opstijgen van het terrein en zie je de mensen gelukzalig kijken naar het podium. De warmte straalt al over als je luistert naar de cd, live moet het helemaal een zalvende uitwerking hebben. Opvallende track is "Home" het duet tussen Sharpe en Jade Castrinos. Het roept herinneringen op aan Johnny Cash en June Carter-Cash, met een vlijtig gefloten hippie-fluitje als jolig accent. Dus stop een bloem in je zondag vast smoezelige haar en laat je inspireren door dit vanaf het platteland van Californië opererende collectief.


File: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Up From Below
File Under: Blijmakende Retrotrip
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]
The Madd - Are Pretty Quick
Hoe overtref je een uitstekend, lovend ontvangen debuut? Simpel: door eenvoudigweg met een nog beter album op de proppen te komen. En dat is precies wat de Rotterdammers van The Madd hebben gedaan. Bijna twee jaar keek ik reikhalzend uit naar de opvolger van 'Ongeneeslijk beat', mezelf voorhoudend dat ik de lat niet té hoog moest leggen; anders zou het alleen maar kunnen tegenvallen. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken: The Madd Are Pretty Quick is een meer dan geslaagde opvolger, waarop Engelse merseybeat hand in de hand gaat met gruizige Amerikaanse garagerock uit de jaren zestig. Terwijl Ongeneeslijk beat was gevuld met puntige covers van totaal onbekende beatgroepen uit de sixties, bevat The Madd Are Pretty Quick ook een groot aantal eigen nummers, waarvan vier geschreven door drummer Slammin' Marty Graveyard. De vijftien (uitstekend geproduceerde) tracks passeren in een razend tempo de revue, het ene nog vrolijker dan het andere. Opener "I Know" knalt uit de startblokken met strijkers, een hyperactief orgeltje en een refreintje dat je al direct mee kunt brullen. Het is alsof je in de platenkast van je ouders op een vergeten vinylpareltje stuit: meerstemmige zang, catchy refreintjes, lekker jengelende gitaren (let op de solo van Di-rect-gitarist Spike in "We're Pretty Quick"), een pompend orgeltje, strijkers, blazers en de heerlijke stem van Dave von Raven. Goede popliedjes hoeven niet langer te duren dan drie minuten. Wat zeg ik? Twee minuten (zoals het onweerstaanbare "Don't Ask Me Love" of het stampende "Love") zijn ook al genoeg. Melodieuze retropowerpop in optima forma! Wie hier geen goed humeur van krijgt, moet nóg maar eens een keertje naar de afsluitende, in onvervalst 'Rotterfrans' gezongen bonustrack "Ce Soir Je Vais Boire" luisteren, ooit zal het kwartje vallen... Jammer is wel dat hun huidige hit "Baby", samen met rapper Dio, niet op het album te vinden is. In ieder geval: met The Madd Are Pretty Quick kan ik weer een tijdje vooruit!


File: The Madd - Are Pretty Quick
File Under: Nederbiet
File Audio: [ MySpace]
Brokencyde - I'm Not A Fan… But The Kids Like It
We hebben de afgelopen tijd hier genoeg tips gedropt over wat je zeker moet gaan kijken als je vanaf morgen op Lowlands vertoeft. Laten we dan ook nog maar een tip geven van een tent die wat mij betreft op een bepaald moment heerlijk leeg mag blijven. Ik hoop echt dat die kneuzen van Brokencyde (zaterdagavond om 22:15) de X-Ray inkijken vanaf het podium en dat er helemaal niemand in de tent staat. Het zal wel niet lukken, maar geloof me maar als ik zeg dat ik de afgelopen jaren geen sneuere cd gehoord heb dan de crunkcore die te horen valt op I'm Not A Fan, But The Kids Like It! Ik vraag me dan ook oprecht af welke idioot ervoor gezorgd heeft dat deze vier trieste Harries op Lowlands mogen staan. Maar ik vrees met grote vreze dat de X-Ray wel weer afgeladen vol zal staan en dat iedereen uit zijn dak gaat. Ik word onpasselijk van de intrieste teksten waar het maar over een ding gaat: Neuken en vrouwen vernederen. Misschien vindt u het wel humor om de onthaarde aars van een vrouw te vergelijk met een 'onion ring', ik niet. Een couplet of refrein zonder een seksueel getinte, aan drank of drugs relateerde verwijzing opnemen, dat is er niet bij. De pee-pees, dicks, bumholes, tits en vaginas vliegen je om de oren. Maar misschien moet je de honderdduizenden yeaaahs, wheehs, whaaasss! en whoooz zien als destillaat van diepgaande filosofische teksten. En wat erger is, muzikaal gezien is hun combinatie van hiphop en screamo zo mogelijk nog meer stupide. Laat de mannen eens luisteren naar zoiets als het eerste Beastie Boys- of Mr.Bungle-album om te horen hoe het eigenlijk zou moeten. Die lui hadden wel talent en dat hebben deze met bijna Tokio Hotel-achtige coupes getooide kneuzen absoluut niet. Nu ik er nog wat meer over nadenk moet iedereen misschien toch maar gaan en ze en masse uitlachen in hun gezicht. Al zal het ze vast worst zijn. D'r is altijd wel een MySpace-ho die hen wil vermaken in de nacht van zaterdag op zondag. Ook op Lowlands.

File: Brokencyde - I'm Not A Fan… But The Kids Like It
File Under: 221876 MySpace-fans can be wrong
File Audio: [ MySpace]
The Temper Trap - Conditions
Het begin van Conditions wekt een beetje een foute indruk, want het klinkt alsof je gaat luisteren naar een soulplaat. Nu zit er wel degelijk veel soul in deze plaat, vooral met dank aan de geweldige zanger, Dougie Mandagi, maar na vijftig seconden wordt duidelijk waar het echt om draait in de muziek van het Australische The Temper Trap, en dat zijn gitaren. Soms melodieus en lieflijk, soms gelaagd en spannend, en dan weer lekker stevig. Als een kruising tussen The Veils en Interpol, met een vleugje Radiohead maar ook The Killers. Een vreemde combinatie inderdaad, maar The Temper Trap is van vele markten thuis. "Science of Fear", de single, is gek genoeg pas als een-na-laatste te vinden op Conditions, maar aan de andere kant, elk nummer op deze plaat is zo goed en pakkend dat ze allemaal wel single hadden kunnen zijn. Vooral live schijnt dat erg goed uit te pakken, en dus raad ik aan ze op Lowlands te gaan zien voor ze hier in Nederland de clubs gaan uitverkopen. Zelfs al staan ze geprogrammeerd tegenover Bon Iver. Nee, The Temper Trap brengt niks nieuws onder de zon, maar hun muziek is wel ontzettend fijn en met veel gevoel gebracht. De beste Australische band sinds jaren.


File: The Temper Trap - Conditions
File Under: Tragically hip
File Audio: [ MySpace]
Lowlands 2009, Voorpret
Lang geleden waren er Mongoolse strotzangers op tv. Niet lang daarna was mijn vader jarig. Hij wilde een cd van die Mongoolse strotzangers. Ik naar de platenboer. Ik zeg: "Heb je een cd van Mongoolse strotzangers?" Het duurde even, maar dat had ie. Huun Huur Tu, geloof ik. Pleitbezorgers van de typische Mongoolse strotzang. Geloof het of niet, mijn vader heeft - en ik woonde nog thuis - die cd grijsgedraaid. Mijn broertje zingt inmiddels een aardig potje strotzang mee. Wij geloven hem niet, maar hij zegt dat het echte strotzang is. En nu, jaren later, staan er Mongoolse strotzangers (uit Peking, maar dat mag de pret niet drukken) op Lowlands. Het moet niet gekker worden, mijn vader zal jaloers zijn. Ik ben het aan mijn vader verplicht om zondag om tien voor tien in de Lima naar de strotzangers te gaan luisteren. En voor de rest doe ik lekker waar ik zelf zin in heb.
Lowlands 2009 moet de Lowlands worden van de verrassingen. Want hoewel er een aantal namen bijgekomen is van bands die ik toch zeker even wil gaan checken, word ik dit keer niet meteen al moe van het op en neer lopen. Op en neer lopen lijkt voor veel mensen toch al minder te zijn geworden. Im grossen und ganzen is het Lowlandspubliek in twee delen te splitsen: de alphagangers en de bravobeesten. Rock en dance. Nu de X-Ray eindelijk groter is geworden en verplaatst is naar de plek waar vorig jaar nog de Lima stond kunnen de elektronicaliefhebbers aan een kant van de hemelpoort blijven. En dat geldt ook voor de poprockers aan de andere kant. Veel mensen zullen echter van twee walletjes willen blijven eten. Ik ook. En u waarschijnlijk ook. En waarschijnlijk heeft u al lang uw route uitgestippeld waar u dan vervolgens onder druk van vrienden, bier, tijd, poepdrang of anderszins weer van af gaat wijken. Dus ik vertel u niet dat u wellicht bij de Arctic Monkeys zou willen gaan kijken omdat Josh Homme die nieuwe plaat heeft geproduceerd (en dat hij daarom misschien wel erbij is en Them Crooked Vultures dus wel speelt…). Nee, hier alleen enkele andere tips.
Lees verder..Ghinzu
Health
Little Boots
Bon Iver
Nina Kinert - Let There Be Love
Op Lowlands 2008 stond Nina Kinert nog bescheiden als achtergrondzangeres op het podium bij Ana Brun. Dit jaar staat ze op zaterdagochtend als hoofdact in India. Reden hiervoor is ongetwijfeld de indruk die de Zweedse zangeres het afgelopen jaar achterliet tijdens de promotie van haar laatste album Pets & Friends en het radiohitje "Beast". De fans van Kinert hebben haar vorige albums natuurlijk allang via iTunes of de import gescoord, maar ter ere van haar Lowlands-optreden wordt dit tweede album uit 2006 nu ook officieel in Nederland uitgebracht. Op Let There Be Love is een oorspronkelijker en minder commercieel geluid van Nina Kinert te horen. De sobere akoestische begeleiding maakt de plaat wat minder gladjes dan Pets & Friends. Een "Beast" staat er niet op, maar nummers als "Separate Ways" en "Let Go Now" bevatten genoeg heartbreak om de stoerste vent te doen smelten voor de charmes van Kinert. En op het twijfelende "Who Am I Supposed to Be" bewijst ze dat ook Zweedse zangeressen over een mooie countrysnik kunnen beschikken. Het titelnummer sluit het neerslachtige album met een positief geluid af. Melancholische en romantische meisjesmuziek pur sang, maar daar is in dit geval helemaal niks mis mee.


File: Nina Kinert - Let There Be Love
File Under: Nina voor Beast
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Visitor]
The Temper Trap
Junior Boys - Begone Dull Care
Bij het maken van de indexen voor de komende editie van Lowlands kwam ik erachter dat de laatste release van Junior Boys die op File Under besproken was nota bene een heruitgave was van het al uit 2004 stammende Last Exit. Ik wist toch zeker dat er sindsdien nog platen verschenen waren van het Canadese tweetal en dat ik hun nieuwste cd honderd procent zeker in handen gehad had, want hij stond op mijn digitale promoarchief. Ik had hun cheesy mix van jaren tachtig synth en electro meerdere keren in de shuffle-mode voorbij horen komen op mijn iTunes. Bij het uitsturen naar een scribent was er blijkbaar ergens een kink in de kabel gekomen. Dat kan de beste gebeuren, maar vervelend is het wel als je een zo compleet mogelijk overzicht wilt bieden aan je naar Lowlands vertrekkende lezers. Dus knalde ik Beyond Dull Care op mijn iPod en stapte op mijn racefiets om een eindje te toeren. Waar ik naar toe fietste? Makkelijke keuze natuurlijk: het werd een rit de polder in, richting Biddinghuizen. Eens kijken of ik de 100 kilometer aantikken al weer aankon. Ik had goede hoop, want het zijn dan misschien lome klanken die de twee Canadezen je voorzetten op deze derde cd, het is perfecte muziek om van in een bepaalde trance te komen. Het lijkt alsof Jeremy Greenspan je steeds weer aanmoedigende woorden influistert om je op stoom te houden. De lichtvoetige beats van de twee passen naadloos op mijn trapfrequentie. Als een strijkijzer gleed met de wind mee door het gladgestreken polderland. Voor ik er erg in had stond ik voor het nog gesloten festivalterrein. Ik kon zien dat ze al bezig waren met de opbouw. Ik kon de Charlie, waar de band vrijdag staat, niet zien vanaf waar ik stond met mijn racefiets. Het gaan drie fijne kwartiertjes worden daar. Alleen beetje jammer dat het al om 17:45 is, diep in de nacht naar de twee luisteren lijkt me prettiger.


File: Junior Boys - Begone Dull Care
File Under: Een soepele, geruisloos lopende motor voor de oren
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Hazel]
Fanfarlo - Reservoir
Bij het invullen van het blokkenschema voor Lowlands zullen waarschijnlijk maar weinig mensen een kringetje zetten om de naam Fanfarlo voor de zondagmiddag in de Charlie, terwijl ze al maar klagen over de zogenaamde zwakte van de line-up. Onbekend maakt onbemind immers. Nou, van deze kant dan maar een geheimtip. Check die band uit. Althans als je houdt van lyrische liedjes gezongen door een nerd die luistert naar de naam Simon Balthazar, die getooid gaat met een bril imposanter dan Bill Gates op een jaren tachtig-foto. Maar deze van oorsprong uit Zweden afkomstige nerd die opereert vanuit Engeland en zich laat omringen door een viertal Britten heeft wel een meesterlijke mix aan folky popliedjes gemaakt die de notoire Lowlandsganger zo graag hoort. Want je moet Fanfarlo's debuut Reservoir plaatsen in de hoek van Arcade Fire, Broken Social Scene, Fleet Foxes en af en toe zelfs Ed Harcourt. Prachtige intelligent gestructureerde liedjes vol melodrama en sprankelende instrumentatie. De manier waarop de band bijvoorbeeld gebruik maakt van de trompet geeft de liedjes een prettige lyrische schwung. "The Walls Are Coming Down" is zo'n prettige inhaker die alles wat Fanfarlo zo prettig maakt zo ongeveer samenvat. Glockenspiel en trompet verzorgen het intro en krijgen bijval van mandoline, viool en Balthazar's direct herkenbare accent (een mix van Devotchka's Nick Urata, Talking Head's David Byrne en Killers' Brendan Flowers) voorziene stem en werken samen langs een toe naar een majestueus einde. Tot vier juli kon je je in ruil voor een dollar de cd downloaden via de band om je te laten overtuigen van de kwaliteiten van de band. Nu kan dat met een Lowlands-bandje om je pols live zelfs 'gratis'. Vooral doen.


File: Fanfarlo - Reservoir
File Under: Zet een cirkel om die naam, raad ik je aan
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Fire Escape][Harold T. Wilkins Or How to Wait for a Very Long Time][The Walls Are Coming Down]








































