Gek genoeg word ik niet opstandig van al die ruige albums waarover ik de laatste tijd geschreven heb, maar wel van een album dat van voor naar achteren één relaxt geheel is. Al weken loop ik te broeden op een stukje over het derde album Octopus van The Bees. Ideeën heb ik genoeg, de ingangen voor het schrijven van stukjes zijn te raden. Ik zou het over het subtropische The Isle of Wight kunnen hebben waar de band vandaan komt, een vergelijking kunnen maken met de twee eerdere albums, kunnen vertellen dat het wederom een mix van allerlei stijlen is geworden, het kunnen gaan vergelijken met het beginwerk van Steve Winwood's Traffic of met andere Engelse bands van nu als The Coral of The Zutons, het kunnen hebben over alle toeters en bellen die gebruikt worden om het album op te leuken. Ik kan echter geen keuze maken. Eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin om stukjes te schijven. De muziek maakt mij namelijk loom door een ouderwetse reggaeritmes, liedjes die horen bij het zonnige hippierijke Californië in de jaren zestig en trompetten die overgewaaid lijken uit Mexico en het een soulvolle gloed geven. Veel liever zit ik onderuit gezakt op de bank om te genieten van de muziek of maak ik een dansje met mijn lief. Achter de computer kruipen om dit stukje te schrijven: het past niet, het hoort niet, het zou verboden moeten worden. Het mag duidelijk zijn: de zomer is voor mij begonnen met dit geweldige album.

# | 

| Ewie | Motel Mozaique 2007 | Motel Mozaique 2011 | 12 april 2007 - 09:00 | reacties (1)

Toen ik vorig jaar Stef Kamil Carlens mocht interviewen, vertelde hij dat het vorige studio-album, A Song About A Girls deel een van een trilogie was. Opvolger Big City is nu verschenen, waarbij de thematiek van de teksten blijkbaar de trilogie vormt. Met bijna dezelfde band als vorig jaar in Paradiso is dit album opgenomen. Bassist Mirko Banovic speelde toen een paar concerten als gastbassist, maar op dit album is Bart Van Lierde weer te horen. Van de gezusters van Radio Candip zijn er nog twee van de drie aanwezig op dit album. De sfeer van het album is dan ook weinig anders dan die op A Song About A Girls en vooral Camera Concert - A Band In A Box. Gelukkig niet, mag ik wel zeggen, want ik vind Zita Swoon veruit het sterkst in een intieme setting met songs die doen denken aan Beefheart, Waits, kortom Amerikaanse singersongwriterblues. Maar wel altijd met die intense Zita Swoon-draai eraan gegeven. Ook op Big City is dat het geval. De productie is loepzuiver en mooi open gehouden, waardoor het een luchtigheid krijgt die de intensiteit opvallend genoeg alleen maar lijkt te vergroten. De band heeft de magie van de Band In A Box-concerten in de studio weten te vangen, en dat is razend knap. De songs zijn wonderschoon, met deze keer twee opvallende covers: Bob Dylan's "Series of Dreams" en Morphine's "The Night". Wijlen Mark Sandman zou trots geweest zijn op de laatste cover. Is er dan niets op dit album aan te merken? Ehm...nee. Wie als laatste bij de platenzaak is, is een ei. Op de dvd bij de amper duurdere limited edition, No Big City, is de ontstaangeschiedenis van de songs te volgen.

# | 

| Crossing Border 2008 | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Motel Mozaique 2007 | Prikkie | 08 april 2007 - 20:30 | reacties (0)

Ik zal er maar meteen eerlijk over zijn, dan weet u dat vast. Ik ben een beetje teleurgesteld in de nieuwe cd van uitroepteken uitroepteken uitroepteken. Of exclamation mark exclamation mark exclamation mark zo u wilt. Voor u gaat zeuren: ik doe niet aan dat chk chk chk-gedoe. Ik bedoel, chk staat niet eens in de Van Dale. Uitroepteken tenminste wel. Hoe dan ook, toen in 2004 Louden Up Now in mijn bezit kwam, was ik ontzettend in mijn nopjes met datgene wat de heren uit New York mij voorschotelden. Al is het maar omdat ik ontzettend blij werd van songtitels als "Shitscheissemerde (Part 1)", "Me And Giuliani Down By The Schoolyard", "Hello? Is This Thing On?" en niet te vergeten "Shitscheissemerde (Part 2)". Ook het fabuleuze introotje van "Pardon My Freedom" kon ik dertig keer achter elkaar horen zonder dat het ging vervelen. En zinsneden als 'What did George Bush say when he met Tony Blair? Shit, scheisse, merde!' kunnen bijgeschreven worden in het rijtje 'I have a dream', 'Laten we positief zijn! Die VOC-mentaliteit! Toch?' en 'Right, I fake my own death and hijack a passenger train just because I care who you're fucking'. Jaja, hoor ik u nu denken, maar wat is er dan mis met Myth Takes? Nou, eigenlijk niet zo heel veel. Alleen Myth Takes heeft al die dingen hierboven niet. Opeens moet ik het doen met songtitels als "A New Name", "Must Be The Moon" en "Sweet Life". Opeens zijn de liedjes niet meer acht of negen minuten, maar drie en vier minuten. Het klinkt nog steeds hetzelfde en eigenlijk is het nog steeds heel goed. Want ja, het is wel !!!. En !!! maakt geen slechte platen. Maar Myth Takes is geen meesterwerk zoals Louden Up Now dat is. En dat is jammer. Maar misschien ben ik ook wel gewoon een zeikerd.

# | 

| Motel Mozaique 2007 | Spookrijder | 02 maart 2007 - 16:30 | reacties (0)

'Close your eyes and follow me, into the dark inviting sea', zingt Larkin in de zeer mooie opener van dit werkje. Kabbelende percussie, mandoline en voorzichtige bossanova-akkoorden bouwen langzaam op naar een subtiele climax. The Last Tree is een album waarop de zangeres ineens een jankend puppy na kan gaan doen.. Inderdaad, ze is een van de vele freak-folkies, die in de slipstream van rattenvanger Devendra Banhart uit de diepste bossen tevoorschijn zijn gekomen. Er schuilen twee zielen in deze jonge zangeres. Enerzijds maakt ze behoorlijk toegankelijk folk op dulcimer en gitaar, waarin echo's te horen zijn van haar grote voorbeeld Joni Mitchell , of hipper, Vashti Bunyan. Aan de andere kant is er een flinke dosis atonale gekheid, zoals Björk die etaleerde op haar meest experimentele project, de soundtrack van Drawing Restraint 9. Ook Oosterse invloeden zijn traceerbaar, ik hoorde zelfs ergens de melodie van het kinderliedje "Heb je ooit Chinees gegeten zoals de Chinezen doen?" Het merendeel van de liedjes valt gelukkig in de eerste meditatieve categorie. Het lange "Little Weeper" is een geslaagd voorbeeld. Opvallend is ook "The Most Excruciating Vibe" waar weer een andere folkie, Lara Polangco, volgens de credits een orgasme heeft. Het is maar dat u 't weet. Op Medúlla gebeurde trouwens iets vergelijkbaars. (In "Ancestors") Geen toeval waarschijnlijk dat ik daarna wat weg begon te dommelen. De eindeloze baslijnen, meestal slechts één noot, die als een drone maar doorgaan werden me iets teveel. Zodoende blijft de jongste plaat van Vetiver mijn favoriet uit de freak-folk oogst van dit jaar.

# | 

| Ludo | Motel Mozaique 2007 | 18 november 2006 - 16:30 | reacties (0)

Er waren dagen dat ik danste. Dagen die eigenlijk nachten waren. Er waren nachten dat de liedjes ertoe deden. Dan danste ik en zong ik mee. En als ik mee kon zingen, dan waren het mijn liedjes. En als het mijn liedjes waren, dan was de nacht ook van mij. Het deed er dan niet toe als mijn shirtje niet goed zat. Als je misschien soms een stukje van mijn buik zag. Ik danste op mijn liedjes. Er waren ook nachten dat ik danste; nachten die anders waren. Nachten waarin ik wel aan mijn shirtje aan het pulken was. Nachten die niet van mij waren omdat ik maar naar anderen bleef kijken. Nachten waarin ik mijn liedjes niet kon delen, nachten waarin ik alleen stond. En dan wilde ik wel dansen, maar dan lukte het niet.

Goose probeert me te laten dansen. Goose probeert de nacht de mijne te maken. Voorzichtig zet ik wat stappen op de dansvloer, maar ik merk dat mijn onderbroek niet lekker zit. Terug naar de muur. Mijn hempje zit ook niet lekker. Even pulken. Opnieuw naar de rand van de dansvloer. Ik kijk niet naar de mensen, maar ze kijken naar mij. De liedjes van Goose willen de mijne maar niet worden, anderen waren ze voor. Misschien hadden het de mijne kunnen zijn, maar ik raak niet in extase. Ik heb een zwak voor vierkwartsbelgen, maar niet voor die de broertjes DeWaele na proberen te doen. Ik had een zwak voor electrorock en punkfunk, maar er waren er te snel te veel. Zie je, ik denk te veel. Dit wordt 'm niet, maar het had wel gekund. Misschien.
Ooit. Ik grijp naar mijn bier en naar mijn sigaret. Dan heb ik geen hand over om nog te pulken.

# | 

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2007 | Pinkpop 2007 | 18 oktober 2006 - 09:00 | reacties (0)

Als nobody onder de intimi van Radiohead
Een interview met Greg Saunier van Deerhoof

En toen kreeg ik na afloop van het concert een sticker in mijn hand gedrukt die mij toegang zou geven tot de "Aftershow van Radiohead". Het meisje dat hem aanvankelijk gekregen had hoefde het plakkertje niet. Bij de aangewezen toegang tot de Internetruimte stond inderdaad een groepje gestickerden te wachten en nog geen minuut later ging het hele gezelschap door gangen en tussenkamertjes op weg naar de restrictieve gewelven van de HMH.

Ik raakte aan de praat met een jongen die Abletonsoftware levert aan de band. Hij hoopte bassist Colin even te kunnen spreken. Het laatste restje twijfel verdween nu. Wat een vreemde draai had deze avond opeens gekregen! En daar stond dan de kleine Thom Yorke, te praten met acteur Edward Norton. In een andere setting - bijvoorbeeld Leidsestraat in het holst van de nacht - zou Yorke met zijn ongeschoren kop makkelijk door kunnen gaan voor straatjunky.

# | 

| GvA | Interview | Motel Mozaique 2007 | 30 augustus 2006 - 23:00 | reacties (17)

De drie mooiste cd's van de afgelopen tijd zijn die van Johan, Eagle Seagull en Midlake. Bij de eerste twee zijn het maar een paar liedjes die het hem doen, maar die zijn dan wel zo essentieel dat ik ze iedereen zou willen aanraden. Het tweede album van Midlake is daarentegen een heel andersoortig beest. Een conceptalbum, bijna, dat je compleet zou kunnen zien als een zesgangenmenu van telkens fruit, zuivel en salades. Midlake maakt namelijk de perfecte alternatieve popmuziek, met sterke melodieën, ingehouden zang met hemelse koortjes, een niet te aanwezige piano en bij tijd en wijle een scheurende gitaar. Ergens tussen Mercury Rev en The Divine Comedy in dus (ze toerden ook met The Flaming Lips) , hoewel de band nota bene uit Texas (!) komt. Erg bijzonder. Aan een snottermoment is ook gedacht; in het nummer "Branches" maken de raadselachtige lyrics opeens plaats voor oprechte wroeging, als Tim Smith bekent dat een relatie is uitgegaan net voor de bruiloft ('she won't have me') en troost zich met de regel 'It's hard for me, but I'm trying'. Veel moois op deze plaat dus. Ik wist al dat collega-FU-schrijver Andre helemaal week wordt van dit album en het lijkt me ook echt iets voor baas-van-favoriete-platenzaak Peer. Alleen voel ík me ergens domweg te jong voor deze plaat. Ik vind Midlake bijna té lief. Zoals een vriendin vandaag tegen me zei: sommige dingen in het leven zijn leuker als je niet precies weet waar je naar op zoek bent. Midlake is als een ijscoman die je achtervolgt, als een relatie waarin je nog al je vrijheid hebt, of als een terras waar alleen maar supermodellen langslopen. Het klinkt wat zeikerig, maar ergens denk ik dat Midlake met wat meer spektakel nég een betere plaat had kunnen maken, hoe mooi dit Trials Of Van Occupanther ook al is.

# | 

| Crossing Border 2006 | Motel Mozaique 2007 | Stonehead | deBeschaving 2011 | 11 juni 2006 - 09:27 | reacties (4)

"A Song About A Girls is het eerste deel van een trilogie"

Bij het voorbereiden van het interview had ik ergens gelezen dat Stef Kamil Carlens niet zo dol was op interviews vlak voor een optreden, dus ik ga met enige reserve op pad. Het interview is om half zeven, het optreden in Paradiso om half negen. Bij aankomst krijg ik te horen dat het voorgaande interview wat uitloopt. O jee. Ik word in de kleedkamer geparkeerd en word voorzien van een drankje. De klok tikt verder, tot om kwart over zeven (!) Stef Kamil Carlens de hoek om komt zeilen.

Gelukkig voorzien van een brede glimlach en opperbest humeur. Als hij al een hekel heeft aan interviews vlak voor een optreden, dan nu zeker niet. Ik stel me voor en vertel dat ik kom namens een site waar een stel liefhebbers van schrijven én muziek dat combineren, gewoon voor de lol. Een vriendelijk "Ah, ik ben ook gewoon een liefhebber" is zijn antwoord.

# | 

| Crossing Border 2008 | George | Interview | Motel Mozaique 2007 | Prikkie | 29 maart 2006 - 19:30 | reacties (2)

"Raar", bedacht ik me, toen ik Horses in the Sky wederom opzette, het nieuwste werkje van A Silver Mt. Zion Orchestra, ook nu weer met de Tra-la-la Band. "Raar, ik mis een nummer, want ze beginnen gelijk te zingen". Nou ja zingen, wat daar dan voor doorgaat. Een beetje post-rockplaat begint namelijk kalmpjes en bouwt zich geleidelijk op naar een eruptie van geluid. Bij voorkeur instrumentaal. Maar meneer Efrim Menuck, de grote man achter deze Godspeed afsplitsing, trok zich toch al weinig aan van conventies in de muziekindustrie. Waarmee kenners genoeg weten, want diegenen die al vonden dat Efrim op This is our punkrock al zijn mond had moeten houden, die kunnen Horses in the Sky rustig in de winkel laten liggen. Hij zingt namelijk bijna de hele plaat. En al even onzuiver. Maar ik kan er geen genoeg van krijgen, want het past wonderwel uitstekend bij de desolate muziek die A Silver Mt. Zion maakt. De soundtrack voor een gecombineerde film-noir en een (moderne) cowboyfilm. Het stadje is verlaten, de zon brandt, een reclamebord klappert en piept en de tumbleweed waait voor de voeten van onze held weg. In de verte liggen de misstanden die verholpen moeten worden. Een echte massale shoot-out zit er niet in, in onze film, ook daarmee gaat A Silver Mt. Zion voorbij aan de post-rockconventies, maar de dreiging blijft. En ook al zingt onze held wat onzuiver hier en daar, we vallen toch weer voor hem. Voorwaar een prestatie...

# | 

| Gr.R. | Motel Mozaique 2007 | 31 maart 2005 - 08:54 | reacties (0)