Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden: Motel Mozaique en De Marathon. Terwijl degenen die tot de laatste uurtjes zijn doorgegaan naar hun bedden strompelen, een welvoldane glimlach op het gezicht, maken het handjevol kansrijke Kenianen en Ethiopiërs, evenals de duizenden dagjeslopers de benen alvast warm voor de mooiste marathon van Nederland. Vorig jaar was het een veldslag door de belachelijke hitte, dit jaar viel het allemaal nogal tegen qua weer. Over dat weer later meer, maar tot zover de gedachten bij de televisiebeelden van de NOS, die op de achtergrond aanstaan terwijl ik op deze zondagmiddag dit stukje tik.

# |

|

| André | Artikel | Motel Mozaique 2008 | Spookrijder | 14 april 2008 - 20:27 | reacties (1)

Ik hou wel van een verrassing. Uiteraard het liefst eentje in de categorie 'aangename verrassingen', maar zelfs eentje van het onaangename soort kan op z'n minst prikkelend zijn. Stel dat ik besluit op eBay dat comfortabel uitziend paar schoenen van een vertrouwd merk te bestellen. Gewoon een paar onopvallende, fijne stappers. Soepel leder. Robuuste zool. Enkele dagen later zal een koerier de schoenendoos aan mijn huisadres afleveren en tot mijn grote verbazing blijkt de inhoud daarvan niet overeen te komen met het eerder genoemde schoeisel. Sta ik daar enigszins verbouwereerd met opvallend glimmend rode, laklederen dansschoenen. En toch... ergens hebben deze schoenen iets aantrekkelijks, hoewel ik dit type niet van deze leverancier had verwacht. Het stugge leder en de spekgladde zooltjes - die regelmatig een uitglijer veroorzaken - maken het inlopen er niet gemakkelijker op. Maar ik ben een doorzetter en vertrouw erop dat ik over een tijdje met gepaste trots met deze blitse schoenen over de stoeptegels paradeer. Alleen jammer dat die veters steeds los schieten. Zo nu en dan maak ik een pijnlijke smak op het trottoir. Ik ben gewoon een beetje eigenwijs. Ik zou mezelf moeten realiseren dat deze schoenen zich beter lenen voor op de dansvloer. Net zo eigenwijs als de Guillemots dus. Op de opvolger van hun breedbeeld-melodramatische Through The Windowpane glijden Fyfe Dangerfield en de zijnen nogal wat kanten op. Van eighties pop, kaarslichtballades en Ladytron-esque electro tot zelfs R&B a la Justin Timberlake. Dit levert een onsamenhangend maar desondanks intrigerend album op. Het type album dat de kampen binnen de Guillemots-aanhang behoorlijk zal verdelen. Voorlopig ben ik zelf nog even op zoek naar die schoenlepel.

# |

|

| André | Haldern 2008 | Motel Mozaique 2008 | 10 april 2008 - 20:22 | reacties (4)

De ramen zijn volledig beslagen. Als ik naar buiten probeer te kijken, is het zichtbeeld onscherp en ontwaar ik slechts een wonderlijk mozaïek van kleuren. Daar trekt een uitgelaten bonte stoet aan mijn huis voorbij. Dansmariekes, tamboers en een fanfare gaan de uitbundige menigte voor. De wind speelt een spel met het gejoel en het trompetgeschal. Ze verwaait de melodische klanken tot wonderlijke, ongrijpbare harmonieën. Tezamen met het kleurrijke schouwspel levert het de waan op dat het hier een droom betreft. Een droomwereld waar tijd en plaats ophouden te bestaan. Aarde en hemel versmelten. Boven is onder en onder is boven. Een wereld waarvan de architectuur aan het brein van M.C. Escher lijkt te zijn ontsproten. Zonnestralen breken door het wolkendek. Door het warme licht verwordt de condens tot dikke druppels die als glinsterende parels langzaam met hun neerwaartse weg over het glas een helder spoor achterlaten. Het uitzicht wordt steeds scherper. De meest fantasievolle creaturen blijven in euforie aan mijn raam voorbij trekken. Op het moment dat een van hen mij in de smiezen krijgt, attendeert hij de anderen op mijn aanwezigheid. Met weidse gebaren groet men mij hartelijk en nodigt men mij uit deel te nemen aan deze parade. Ik bedenk me geen seconde, trek mijn jas aan en snel naar buiten. Daar laat ik me meevoeren. Waar we heengaan is mij onduidelijk, maar ik weet zeker dat we op de goede weg zijn.

# |

|

| André | Into The Great Wide Open 2009 | Motel Mozaique 2008 | 09 april 2008 - 16:21 | reacties (1)

Vandaag in de categorie zangers die een oppersdespoot week maken: Nick Urata, de zanger van DeVotchKa. Op een bepaalde manier raakt zijn stem, als hij wat trager zingt dan de muziek gaat, een gevoelig snaar bij me raakt die me weemoedig maakt. Ik had altijd hetzelfde met Roy Orbison. Als ik diens versie van Elvis Costello's "The Comedians" (en dan vooral de Black & White Night-versiehoor, dan krijg ik een onbestemd gevoel in mijn maag en worden mijn ogen vochtig. Zo'n zelfde, melancholisch gewoel wekt Urata's stem ook bij me op. Maar dat doen hij en zijn band wel met heel andere muziek dan Orbinson ooit maakte. Voor hun muziek haalt deze groep uit Denver haar invloeden namelijk voor het grootste deel uit Oost-Europa. Helaas heeft de accordeon die op voorganger How It Ends regelmatig op de voorgrond stond een minder prominente rol op A Mad And Faithful Telling. Gelukkig krijgt het instrument in "Head Honcho" nog ruim baan. Daar staat tegenover dat er veel meer gebruik gemaakt wordt van trompetten en dat de violen in enkele nummers lekker met elkaar aan de zwier gaan. Dat zorgt dan wel eerder voor een Mariachi-sfeer dan een Oost-Europese. Het is dus niet per se Urata die de kar hoeft te trekken en dat maakt dat hij nauwgezet zijn momenten kan kiezen om te schitteren met zijn geknepen stem. Het maakt liedjes als het walsende "Blessing In Disguise", met een simpel drumpatroon en een bak strijkers, tot heerlijke dwepers. Hier en daar laat DeVotchKa horen waarom de band ook wel onder de gypsypunk geschaard kan worden, want dan trekt de band flink van leer. Ikzelf prefereer hun melancholische kant, die hier - gelukkig - de overhand heeft.

# |

|

| Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2008 | Storm | 08 april 2008 - 20:49 | reacties (0)

Het verbaasde gezicht van de verkoopster bij de Free Record Shop in Zwolle zal ik nooit vergeten toen ik het bonnetje overhandigde. Ik bracht de debuut-cd van Millionaire terug. Ik kocht Outside the Simian Flock op de gok - het was de Try Before You Buy-disc - op het station in Amersfoort, omdat ik mijn cd's in de haast op het werk had laten liggen. En in de trein moest ik tenslotte toch wat te luisteren hebben. In de trein oordeelde ik dat ik het een geweldige plaat vond en bracht 'em in Zwolle terug. En kreeg mijn geld terug. Ik vind de Free Record Shop namelijk een vervelende winkel en koop liever bij een zaak als Plato. Daar kocht ik de cd niet veel later voor een tweede maal. Ondertussen zijn we zes jaar verder en heeft Millionaire-frontman Tim Vanhamel de ene knipperlichtrelatie na de andere gehad met bands. Bij Millionaire staat de cd-teller nog maar op twee. Helaas. Als klein zoethoudertje is er nu een solo-cd van Vanhamel. Hierop laat hij zijn meer poppy kant zien. Dat is blijkbaar de manier waarop hij zijn stukgelopen relatie met het Belgische model Hannelore Knuts het beste kan verwerken. Het is wel even wennen om Vanhamel zo te horen. Af en toe, bijvoorbeeld in het met strijkers doordrenkte "Like A Fire", is het zelfs mierzoet melancholisch. De ijle stem van Vanhamel versterkt dat nog eens extra. Maar meestal slaat de meter toch uit richting de positieve kant. Zo heeft de single "Until I Find You" wel wat positief Coldplay-achtigs over zich, maar is het gezegend met het grillige van Millionaire. Als zoethoudertje voldoet Welcome To The Blue House uitstekend, maar ik zou wel graag binnen niet al te lange tijd een nieuwe plaat van Millionaire willen. Dat is toch nog steeds de hoofdmaaltijd.

Voor het concert van Tim Vanhamel in Ekko zondag aanstaande geven we enkele setjes van twee kaarten weg! Wil jij graag zien hoe Tim zijn luduvudu verwerkt heeft in liedjes, mail ons en je hoort zsm of jij erbij kunt zijn zondag.

# |

|

| Motel Mozaique 2008 | Prijsvraag | Storm | 03 april 2008 - 16:22 | reacties (0)

Al bijna vijf jaar is door velen halsreikend uitgekeken naar het debuut van deze samenwerking tussen ex-Screaming Trees-man Mark Lanegan en ex-Afghan Whigs-man Greg Dulli. Op de laatste platen en tijdens optredens van Dulli's nieuwe band de Twilight Singers was Lanegan al regelmatig te gast en die combinatie smaakte naar meer. Zoals we al wisten van zijn samenwerking met Isobel Campbell, weet Lanegan goed hoe hij twee artiesten in de studio als een overtuigende eenheid kan neerzetten. Dat is hem ook bij Saturnalia uitstekend gelukt. Op "Idle Hands", een van de sterkere nummers van het album, begint Lanegan met de leadzang maar komt Dulli subtiel vanuit de achtergrond aanzetten om vervolgens in het refrein Lanegan's basstem te overschreeuwen. Dit stuivertje wisselen gaat eigenlijk de hele plaat door, maar toch komen ook de persoonlijke invloeden van Dulli en Lanegan goed naar voren. Lanegan's meer ingetogen voorliefde voor spirituele blues kenmerkt "Who Will Lead Us?" en afsluiter "Front Street" is een goed voorbeeld van Dulli's patserige en uitdagende liefdesliedjes. De rode draad door de plaat is spiritualiteit, in een nogal apocalyptisch jasje. In het eerste nummer van de plaat wordt de "rapture" aangekondigd, waarbij alle gelovigen naar de hemel mogen en ongelovigen achterblijven. Dat mannen met een geschiedenis als Lanegan en Dulli niet meteen met open armen bij de hemelpoort zullen worden verwelkomd snappen ze zelf gelukkig ook, gezien de tekst van Seven Stories Underground: 'Heaven, so fine, heaven, is quite a climb, from seven stories underground". De prachtige hoes van Saturnalia laat twee lege stoelen zien onder een dreigende bewolking. Het lijkt erop dat de Gutter Twins vlak voor de hoesfoto door een hogere macht zijn gegrepen en richting wolkendek zijn gesleept. Luister naar Saturnalia en beslis zelf of deze hogere macht hoorntjes heeft of een lange grijze baard. Beiden zijn prominent aanwezig op deze geweldige plaat.

# |

|

| Blink | Haldern 2008 | Lowlands 2008 | Motel Mozaique 2008 | 28 februari 2008 - 16:22 | reacties (0)

Verplichte persdagen door heel Europa, terwijl het enige wat je eigenlijk wilde gewoon muziek maken en uitbrengen was. Een bijkomstigheid die de nieuwe ster A Fine Frenzy (singer-songwriter Alison Sudol) gelukkig geen probleem vindt. Gister zat ze in Engeland, morgen gaat ze naar Duitsland en vandaag zit ze in een hotel in Amsterdam. Of ze ook nog iets van de stad heeft gezien? 'Helaas niet meer dan het uitzicht wat ik hier heb vanuit het raam.' Ze is al vanaf vijf uur vanochtend wakker en is naar eigen zeggen niet meer helemaal helder. De perfecte omstandigheden voor een interview met File Under!

# |

|

| Interview | Marz667 | Motel Mozaique 2008 | 24 februari 2008 - 16:40 | reacties (0)

Het is begin februari en ik zit op m'n balkon, ik nuttig een heerlijke lunch. Dat maak je toch niet vaak mee, zo begin februari. Het zal wel aan het broeikaseffect liggen, de grote gemene deler van alle milieuellende. Maar de milieuellende is vandaag afwezig op mijn balkon. Terwijl ik een zacht gekookt eitje nuttig, draait op de achtergrond de cd van TheDø, A Mouthful. De cd versterkt het gevoel dat ik al heb, het niks-kan-me-nu-maken gevoel. De lichte en enigszins zweverige stem van Olivia B. Merilahti heeft een rustgevend effect op me. The Dø past vandaag helemaal bij mijn stemming en bij het weer. The Dø, het weer en ik zijn vandaag een! A Mouthful is voor mij echt een stemmings-cd, passend bij dit soort momenten. Momenten als in de zon op het balkon zitten, met een boek in bad liggen of alleen in de auto een lange eenzame weg rijden. Niet dat The Dø een nietszeggend bandje is, verre van zeg! Ze stonden niet voor niks op Eurosonic, al is FileUnder zelf niet gaan kijken. Ze maken muziek om lekker bij onderuit te zakken en daar heb ik soms behoefte aan. Zowel de rust als de hectiek van het leven hebben zo hun eigen muziek en The Dø vertegenwoordigt de rust. U mag zelf kiezen wie de hectiek vertegenwoordigt.

# |

|

| Motel Mozaique 2008 | Sikkema | 14 februari 2008 - 12:22 | reacties (0)

Het is vast een cliché om over een plaat voor deze donkere dagen te spreken, maar allemachtig wat heeft Matthew Houck een ongelofelijk verknipte kerstplaat gemaakt. Pride wisselt breekbare, bijna gewijde koortjes af met enkele duivelsuitdrijvende jungle-rituelen, vol ratelende percussie en woeste kreten. En dat terwijl ik na het horen van "Wolves" een naïeve singer/songwriters-plaat had verwacht. Het traag opbouwende nummer is met een gammele mandoline, accordeon en Oost-Europese sfeer een alternatieve hit, die vele malen beter is dan alles wat Beirut dit jaar op plaat gooide. Wat een zielenpijn zit er in Houck's stem als hij zingt 'Mama, there's wolves in the house, mama they won't let me out'. Mooi is ook de tegenstelling tussen doodsangst en betoverende schoonheid ('they tumble and fight and they're beautiful') Ja, Pride is in alles een ambitieus album, dus ook tekstueel. Soms gaat dat te ver. De ellenlange ballade "My Dove, My Lamb", Phosphorescent's poging tot "Ambulance Blues", is onnavolgbaar, al is 'lonelier than cattle standing in the rain' wel weer een mooie. Het helpt ook niet dat net daarvoor het enerverende "At Death, A Proclamation", het enige up-tempo nummer, als een klingelende stoomtrein voortraasde. Een groot deel van de plaat sleept zich echter als een bejaarde voort. Zo duren veertig minuten lang en was het maar net hoe mijn pet stond of ik een Will Oldham-achtig nummer als "Cocaine Lights" ('In the kitchen I can hear my blood clicking') kon hebben. Die negatieve aspecten laten onverlet dat Phosphorescent zonder meer iets opmerkelijks heeft gecreëerd. Een totaal eigen wereld.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Ludo | Motel Mozaique 2008 | 22 november 2007 - 08:53 | reacties (2)

Ik deed dit jaar een paar sfeertechno-ontdekkingen op Lowlands. Allereerst raadde iemand me Agoria aan, omdat die formatie op het Dour-festival een bijzonder goed concert zou hebben gegeven. Het album The Green Armchair uit 2006, met daarop o.a. de viooltrack "Les Violons Ivres", is inderdaad prachtig. En dan was er nog het concert van Trentemoller, weliswaar tegelijk met dat van The Arcade Fire, maar desondanks moest ik het zien. Ooit ontdekte ik de Anders Trentem�ller namelijk tegelijk met R�yksopp. Het is niet echt vergelijkbaar, maar toch. Net als R�yksopp indertijd grossierde Trentem�ller in de synthgebaseerde remixes, alleen zakte hij vervolgens wat in de vergetelheid. Waar het Noorse R�yksopp echter de popkant uit ging, koos de Deen steevast voor spannende, maar subtiel geproduceerde minimal techno. Bij Trentem�ller klinken noten vaak hard en zacht door elkaar, wat zijn melodie diepte geeft. Het is echt muziek voor koptelefoons. In 2005 plukte ik met veel moeite zijn vinylverzamelaar "The Singles Collection" van Soulseek, met daarop o.a. het sterke "Rykketid" en "Kink", maar lang niet alles was zo goed. Die verzamelaar bleek bovendien een onoffici�le bootleg. Uiteindelijk debuteerde Trentem�ller pas in 2006 op cd, maar dan met het experiment in saaiheid The Last Resort. Echt, ik moet er nog regelmatig van gapen. De redding kwam dit jaar in de vorm van een fantastische video bij "Moan" en de genoemde festivaltour, maar het werd eigenlijk hoog tijd dat Trentem�ller zijn beste werk eens op cd uitbracht. Ziedaar: The Trentem�ller Chronicles. CD1 van deze dubbelaar bevat allerlei oude nummers die soms al jaren op mijn mp3-speler rondzwierven, waaronder de eerdergenoemde, en draait natuurlijk vooral om Trentem�ller's enige hit "Moan". Er staan zelfs twee versies van Moan op: uiteraard de radio-edit, maar ook een bewerking met een ijzingwekkend mooie intro voor wie de edit toch al kent. Dat is nou de kunst van het weglaten! Al even mooi is de remix van de Last Resort-track "Always Something Better", die in de climax zelfs even richting Boys Noize dreigt te gaan, maar zich uiteindelijk toch inhoudt. Voor wie nog meer remixen wil (bijvoorbeeld die van Moby), is er de hele CD2, al is die wel enigszins overkill.

# |

|

| Lowlands 2011 | Motel Mozaique 2008 | Stonehead | 26 oktober 2007 - 08:53 | reacties (0)

Waar de plotselinge buzz rond Devotchka nu precies vandaan komt is me onduidelijk. Misschien was het wel hun muzikale bijdrage aan de film Little Miss Sunshine die het een en ander in werking zette? Hoe het ook zij, deze week verscheen drie jaar (!) nadat de cd in Amerika uitkwam hun cd How it Ends in Nederland. En dat is alleszins reden voor een meer dan behoorlijke buzz en dito feestje. Deze band rond zanger Nick Urata bestaat overigens al aardig lang. Ze werden al in 1997 opgericht en How It Ends is al hun vierde cd. Wat extreem cool is aan How It Ends is bijvoorbeeld het ongegeneerde gebruik van de accordeon. Prachtig hoe dit instrument samen met de viool rond walst in "Charlotte Mittnacht (The Fabulous Destiny Of...)". Inderdaad, het klopt als je denkt dat de band door die combinatie in de zigeunerhoek zit. Deze Amerikanen halen hun invloeden voor een groot deel uit Oost-Europese muziek, maar twiedelen er wel een flinke hoeveelheid Amerikaanse indie doorheen. Dan kom je dus ergens uit tussen Arcade Fire en Gogol Bordello. Maar dat is niet alles, Devotchka is veel meer divers. Want ze hangen ook nog het Mariachi straatorkest uit in "We're Leaving". En daarbij blijft het niet "Dearly Departed" en het titelnummer zijn bijvoorbeeld een tranentrekker vanjewelste waarin Urata in extreme mate ontroert. Zijn lastig te omschrijven stem - soms doet hij me zelfs aan wijlen Roy Orbinson denken - is lenig en zonder meer de sterkste troef van deze band. Maar onderschat vooral de driekoppige band vol ijzersterke multi-instrumentalisten achter hem niet, die maken het feest namelijk helemaal compleet. Live moet dit fantastisch zijn, dat kan bijna niet anders.

# |

|

| Motel Mozaique 2008 | Storm | 09 augustus 2007 - 20:23 | reacties (1)

De band heet nog wel Sennen, maar een andere naam was wellicht wel op zijn plaats geweest. Ga maar na: twee bandleden vertrokken, een nieuwe bassist werd ingelijfd, de ene gitarist (Noël) besloot maar eens wat vaker de trompet te hanteren, want die kon hij toch al bespelen en de andere (Riv) leerde fröbelen met synthesizers. Dat zijn nogal wat veranderingen voor een band. Dapper als ze zijn is Sennen toch - stug - doorgegaan onder de eigen naam. Daar kan ik ze ook geen ongelijk in geven, want ze hebben toch wel een bepaalde naam opgebouwd in de afgelopen jaren als het gaat om het maken van fraaie post-rock. Dat er verschil in geluid is tussen Automatic Writing en Periphery, is gezien bovenstaande niet meer dan logisch. Sennen klinkt op het nieuwste Automatic Writing lichtvoetiger, compacter en doelgerichter dan op Periphery. Slechts drie nummers kent deze nieuwe EP, maar deze kunnen met gemak opgedeeld worden in kortere delen. Drie verhalen in meerdere bedrijven, maar wel met veelvuldig repeterende patronen zoals het een goede post-rockband betaamt. Door deze manier van werken beklijft Sennen op een prettige manier. En het mooie is dat door de Creative Commons-licentie je de boel zo maar grateloos kunt downloaden. Al zou ik zelf de voorkeur geven aan het fraaie digipack dat door Floor Adams ontworpen is.

Dat digipack kan dan mooi rug aan rug staan met het nieuwe EP-tje van Efterklang. Dat ziet er overigens nog net iets fraaier uit, met zijn puzzeltje verstopt in het flapje. Dit Deense collectief bestaat uit vijf leden en beperkt zich net als Sennen tot een klein half uur muziek op Under Giant Trees. Da's verdomd jammer, want hun cd Tripper dateert potverredikkie al weer van oktober 2004 en daar kregen we geen genoeg van. Maar misschien werkt het vijftal wel zoals ze klinken, rustig van detail naar detail stappend en alle tijd nemend om een ieder zijn ding te kunnen laten doen. Dat er een heel strijkorkest, een trompettert, pianist en een heel mannenkoor van stal gehaald is voor de opnamen zal het een en ander ook wel niet versneld hebben. Niet dat dat uitmaakt, want het half uur dat Under Giant Trees duurt is betoverend als múm en Sigur Rós op hun beste momenten. Nauwelijks verstaanbare teksten slepen zich voort als wolken op een weemoedige herfstdag. Maar Efterklang is ook van de ontluikende frisgroene bladeren aan een boom in het voorjaar. Het is wat dat betreft helemaal niet raar dat het label waarop ze hun platen tot ons brengen The Leaf Label heet.

# |

|

| Motel Mozaique 2008 | Storm | 05 april 2007 - 20:30 | reacties (1)

'Verdien je nou eigenlijk wel eens wat met die links onder aan je stukjes', vroeg mevrouw Storm. Ik schudde mijn hoofd. 'Geen drol', antwoordde ik haar, 'als we daarvan moesten leven, dan hadden we een serieus probleem gehad nu.' Ik grinnikte er een beetje bij, maar eigenlijk vond ik het ook wel een beetje raar. 'Ik had inderdaad wel verwacht dat mensen naar aanleiding van onze stukjes toch wel regelmatig cd's zouden kopen.' 'Misschien doen ze dat wel, maar doen ze dat gewoon in de winkel en niet via de Internetwinkel waar jij ze naar toe stuurt. Aan de andere kant, koop je zelf nog wel eens cd's na het lezen van recensies?' Daar hoefde ik niet lang over na te denken. 'Echt wel! Het heeft even geduurd, maar deze week heb ik Be Your Own Pet gekocht na het lezen van een lyrische recensie op Planet Trash. De liedjes op de site van Be Your Own Pet overtuigden me direct van zijn gelijk. Had er een link op zijn site gestaan naar een Internettoko, dan had ik 'em gelijk op die manier gekocht. Nu kocht ik die cd gewoon in de winkel en daar heb ik totaal geen spijt van. Het is een goddelijk rebels punkplaatje van vier jonge gasten. In drieëndertig minuten blazen ze je echt omver. Die zangeres is geloof ik net 18, maar ze doet niet onder voor podiumbeest Juliette Lewis en is eigenlijk gewoon beter doordat voor haar act nog een stapel opgefokte en sterk geconcentreerde PJ Harvey-pillen geslikt heeft. Heerlijk gewoon.En daarnaast begaat de band nergens volkomen platgetreden paden. Het zijn echt vijftien ritjes achtbaan.' 'Je bent in ieder geval enthousiast over die lui. Denk je dat lezers nu ook zo'n cd-tje zullen gaan kopen?' Ik haalde mijn schouders op. 'Ach, ze moeten niks, maar het zou wel tof zijn als ze het wél doen.'

# |

|

| Lowlands 2006 | Motel Mozaique 2008 | Storm | 26 juni 2006 - 20:54 | reacties (2)

Recensies van anderen zie ik niet zo vaak. Helemaal niet als ik zelf over een plaatje nog een mening moet vormen. Niet dat ik bang ben dat het mijn mening over een plaatje zal veranderen, maar gewoon omdat ik graag zelf wil uitvlooien wat ik interessant vind aan een bandje en waar het mij aan doet denken. In het geval van The Shout Out Louds is het me niet gelukt. Op de een of andere manier heb ik ongeveer alle recensies die in het Nederlands verschenen zijn over hun debuut gelezen voordat ik er ook nog maar een noot van gehoord had. Alle stukjes waren lovend overigens. Ik verbaasde me pas achteraf nadat ik zelf Howl Howl Gaff Gaff gehoord had over alle namen waar The Shout Out Louds op zouden lijken. Turft u even mee? The Thrills, The Concretes, Velvet Underground, The Stills, Rilo Kiley, Weezer, The Libertines, Stars - Bent u ernog? Gaan we weer verder - Arcade Fire, Belle & Sebastian, Strokes, Bright Eyes, Elf Power, Cure, Little Barrie, Flaming Lips. Vermoeiend hè? En dan stop je zo'n cd zelf in de speler en het eerste wat je denkt is: 'Woehoe! Misschien is dit wel de opvolger van Dinosaur Jr.!' Maar dan wel jong, fris en uit Zweden. Goed, de stam van Adam Olenius is minder klagerig dan die van J. Mascis. En de muziek jengelt niet zo hard en pikt wat andere invloeden mee. Geen schande natuurlijk, maar in essentie kun je wat mij betreft alle bovengenoemde namen dus schrappen en vervangen door die van Dinosaur Jr. En laat ik dat nou niet erg vinden. Eigenlijk is het enige dat ontbreekt een basschick! Nou, als dat alles is... en bovendien is er wel een toetsenmeisje.

# |

|

| Motel Mozaique 2008 | Storm | 06 oktober 2005 - 20:50 | reacties (1)