Rotterdam, zaterdagavond 11 april. Het lijkt wel alsof de stad voor de tweede keer in nog geen honderd jaar opnieuw opgebouwd moet worden. Tussen de vele wegafzettingen en bouwputten door kom ik toch nog soepeltjes terecht in een grote en ruime parkeergarage, precies onder de welkomsttentjes van Motel Mozaïque op het Schouwburgplein. Een prima begin van mijn eerste MoMo-ervaring. Als ik even later op de Nieuwe Binnenweg dan ook nog een terrastafeltje zie staan waarop de hoes van New Order's Movement is geschilderd, kan de stad wat mij betreft helemaal niet meer stuk.

#| |

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2009 | 12 april 2009 - 15:27 | reacties (0)

Beetje laat? Oh, absoluut. Maar hun optreden dit weekend op Motel Mozaique rechtvaardigt dat ik anno 2009 nog snelsnel een stukje wegklad over het - dat moet je de band uit Los Angeles nageven - bijzondere debuut Health uit 2007, dat eind vorig jaar in Nederland verscheen. De plaat is even kort als compromisloos: vanaf track twee gaat het snoeihard los en vechten ritme, noise en punk om de boventoon. Ik heb het begrip postpunk nooit zo begrepen, maar dit is wat ik erbij zou verwachten: muziek wars van songstructuur, stijl en rede, die je als luisteraar op de tweede plaats zet (met de meest ironische bandnaam in tijden). Persoonlijk vind ik het overigens strontvervelend om naar dit soort half geïmproviseerde chaos in de vorm van muziek te luisteren, maar die weerzin koester ik ook jegens Battles en Animal Collective en daar zijn ook genoeg fans van. Bovendien is er goed nieuws: Health lijkt bezig melodie toe te voegen aan hun tegendraadsheid, en dan wordt het opeens genietbaar in plaats van slechts een muzikaal wapenfeit. Luister maar eens naar de nieuwe single "Die Slow" van het deze zomer komende album Get Color (hij is al te streamen), die veel belooft voor het optreden zaterdagmiddag, dat hopelijk lekker hard wegknalt tussen de overige bands.

Laten we trouwens niet vergeten dat Health al twee kanten had: er bestaat een geweldige remixplaat van het debuut, waarvan de "Crimewave"-remix de doorbraak werd voor zowel Health als de remixers, Crystal Castles - waarschijnlijk vooral dankzij de video. Vrijwel alle tracks van deze remixplaat hebben hun tijd gehad op mijn mp3-speler, en aangezien de hele cd momenteel in de uitverkoopbakken te grabbel ligt, is het nog best een aanrader. Er staan namelijk een handvol frisse bangers op voor wie van vuige electro houdt. Allereerst is daar de snoeiharde opener "Triceratops", die nog dateert uit de tijd dat de Acid Girls een bekende en hippe mp3-weblog hadden, nu opgelost in de vergetelheid. Ook de fijne Röyksopp-achtige synths van NarcTrax op "Heaven" doen het nog steeds erg prima bijna een jaar na dato, evenals die van Thrust Lab en CFCF, die beide sindsdien helaas geen spat bekender geworden zijn. Dat is het overigens wel ongeveer. De rest van de cd kunt u gevoeglijk vergeten.

#| |

| Haldern 2009 | Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 10 april 2009 - 15:57 | reacties (0)

Ik verwacht dat er binnenkort bij liftenfabrikant Schindler (bekend van Schindler's Lift voor de grapjurken onder ons) een fikse claim op de deurmat belandt. Mocky zal zijn volgende pretentieuze project toch ergens mee moeten financieren. Hierbij ga ik er voor het gemak vanuit dat in het verleden behaalde resultaten een garantie voor de toekomst zijn. Wat is namelijk het geval: Mocky was "not amused" dat zijn muziek zonder zijn medeweten onder een reclamespotje van een Oostenrijkse supermarktketen was gezet. Na wat gerechtelijk handjeklap ging hij er vandoor met de hoofdprijs. Deze spendeerde hij aan het afhuren van de legendarische Ferber studios in Parijs, waar ooit o.a. Serge Gainsbourg en Nina Simone hun klanken aan de magnetische band toevertrouwden. In de twee weken dat de muzikale duizendpoot aldaar vertoefde, nodigde hij de gebruikelijke kliek Berliners (Gonzales, Feist, Jamie Lidell) uit om zich te storten op het produceren van jazzy, met 60s soul gekleurde muziek. Het eindresultaat, Saskamodie, laat zich beluisteren als een verloren gewaande soundtrack uit vervlogen, chique tijden. Ik heb zo'n vermoeden dat velen over hun eigen superlatieven zullen struikelen in hun poging te omschrijven hoe goed het Mocky en de zijnen gelukt is om dat specifieke geluid en sfeertje tot in perfectie te benaderen. Zal ik dan maar heel eerlijk bekennen dat ik het gewoon een ongelofelijk suffe verzameling liftmuzak vind?

#| |

| André | Motel Mozaique 2009 | 06 april 2009 - 11:57 | reacties (0)

Al sinds "Eple" (het Noorse woord voor appel) heb ik een zwak voor Röyksopp. De eerste single van hun derde plaat "Junior" lijkt er precies op - en net als bij "Eple" is de melodie gewoon gejat - en daarmee is eigenlijk alles gezegd over het hele album. Vond je Röyksopp al leuk, dan is ook deze plaat precies wat je zoekt. Evolutie is er niet sinds de onverwacht lange vier jaar dat Torbjørn Brundtland en Svein Berge weggeweest zijn (of je moet de violen in het werkelijk prachtige "Royksopp Forever" bedoelen). Karin Dreijer zingt nog steeds met dezelfde lelijke stem dezelfde onzinteksten (maak maar eens chocola van Tricky Tricky), maar dat maakt nog steeds geen bal uit, want de hele productie eromheen is ook nog steeds meer dan fantastisch. Alles zoemt, klopt en trilt zoals het hoort, en alleen Röyksopp flikt het zo herkenbaar en zo lekker. Neem nou dat krakende-deur-geluid in "Vision One"! Trouwens, áls Royksopp dan eens een echt goeie zangeres heeft, zoals Robyn in "The Girl and the Robot", levert dat meteen het beste popnummer van de maand op. Vind ik dan. Kopen dus, deze plaat? Ik wel, maar als je hem op cd wil, zou ik even wachten. Bij de vorige twee Röyksopp-albums dacht EMI te kunnen cashen door ietsje later opeens met een versie met een fijne extra bonus-cd te komen. Gezien de fijne Japanse bonustrack "Were You Ever Wanted" en de aankondiging van het rustigere Röyksopp-album Senior voor dit najaar komt er ongetwijfeld weer zo'n truc. Stem met je portemonnee - of koop de MP3's.

Ook uit Noorwegen komt Erlend Øye (ex-Kings of Convenience, en hij speelde mee op Röyksopps "Remind Me"). Zijn band The Whitest Boy Alive komt echter uit Duitsland. Ik denk bij die bandnaam onwillekeurig altijd aan de Thin White Duke, maar zo hip als Stuart Price is deze band niet. Rules is hun tweede plaat (na Dreams uit 2006) en de titel slaat op het opnameproces; volgens de bio waren de regels "four guys in one room. No overdubs, no FX. The music has to be recorded live in one take". Kortom, de 'sound' van de liedjes is het hele album lang hetzelfde. The Whitest Boy Alive moet het vooral hebben van de funk in hun popnummers; de hele plaat zit vol simpele maar fijne baslijntjes en lekker actief drumwerk. Net als hun vorige hit "Burning", maar dan zonder de eighties-feel. Die drive moet er ook wel in, want anders zou de hele zaak hopeloos inkakken. Het klinkt wel wat als de oude liedjes van Phoenix (maar die vergelijking leg ik wel vaker); daar hoor je ook zo'n xylofoon-achtige keyboardje, lijzige maar warme melodieën en niet heel erg beklijvende zang. Tja, qua enthousiasme wint Phoenix het duidelijk (ik ben trouwens al naar hun leuke nieuwe Wolfgang Amadeus Phoenix aan het luisteren). Ik hoop daarom dat The Whitest Boy Alive op hun komende grote livetour weer hetzelfde gaat doen als wat Hot Chip voortdurend voor elkaar krijgt: na een ietwat bleek album in de zalen alsnog helemaal het plafond eraf spelen. Afgaande op hun video's en wat ze hier zonder trucs al kunnen, moet dat best gaan lukken.

#| |

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 24 maart 2009 - 12:57 | reacties (14)