Rotterdam, zaterdagavond 11 april. Het lijkt wel alsof de stad voor de tweede keer in nog geen honderd jaar opnieuw opgebouwd moet worden. Tussen de vele wegafzettingen en bouwputten door kom ik toch nog soepeltjes terecht in een grote en ruime parkeergarage, precies onder de welkomsttentjes van Motel Mozaïque op het Schouwburgplein. Een prima begin van mijn eerste MoMo-ervaring. Als ik even later op de Nieuwe Binnenweg dan ook nog een terrastafeltje zie staan waarop de hoes van New Order's Movement is geschilderd, kan de stad wat mij betreft helemaal niet meer stuk.

# | 

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2009 | 12 april 2009 - 15:27 | reacties (0)

Beetje laat? Oh, absoluut. Maar hun optreden dit weekend op Motel Mozaique rechtvaardigt dat ik anno 2009 nog snelsnel een stukje wegklad over het - dat moet je de band uit Los Angeles nageven - bijzondere debuut Health uit 2007, dat eind vorig jaar in Nederland verscheen. De plaat is even kort als compromisloos: vanaf track twee gaat het snoeihard los en vechten ritme, noise en punk om de boventoon. Ik heb het begrip postpunk nooit zo begrepen, maar dit is wat ik erbij zou verwachten: muziek wars van songstructuur, stijl en rede, die je als luisteraar op de tweede plaats zet (met de meest ironische bandnaam in tijden). Persoonlijk vind ik het overigens strontvervelend om naar dit soort half geïmproviseerde chaos in de vorm van muziek te luisteren, maar die weerzin koester ik ook jegens Battles en Animal Collective en daar zijn ook genoeg fans van. Bovendien is er goed nieuws: Health lijkt bezig melodie toe te voegen aan hun tegendraadsheid, en dan wordt het opeens genietbaar in plaats van slechts een muzikaal wapenfeit. Luister maar eens naar de nieuwe single "Die Slow" van het deze zomer komende album Get Color (hij is al te streamen), die veel belooft voor het optreden zaterdagmiddag, dat hopelijk lekker hard wegknalt tussen de overige bands.

Laten we trouwens niet vergeten dat Health al twee kanten had: er bestaat een geweldige remixplaat van het debuut, waarvan de "Crimewave"-remix de doorbraak werd voor zowel Health als de remixers, Crystal Castles - waarschijnlijk vooral dankzij de video. Vrijwel alle tracks van deze remixplaat hebben hun tijd gehad op mijn mp3-speler, en aangezien de hele cd momenteel in de uitverkoopbakken te grabbel ligt, is het nog best een aanrader. Er staan namelijk een handvol frisse bangers op voor wie van vuige electro houdt. Allereerst is daar de snoeiharde opener "Triceratops", die nog dateert uit de tijd dat de Acid Girls een bekende en hippe mp3-weblog hadden, nu opgelost in de vergetelheid. Ook de fijne Röyksopp-achtige synths van NarcTrax op "Heaven" doen het nog steeds erg prima bijna een jaar na dato, evenals die van Thrust Lab en CFCF, die beide sindsdien helaas geen spat bekender geworden zijn. Dat is het overigens wel ongeveer. De rest van de cd kunt u gevoeglijk vergeten.

# | 

| Haldern 2009 | Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 10 april 2009 - 15:57 | reacties (0)

Ik verwacht dat er binnenkort bij liftenfabrikant Schindler (bekend van Schindler's Lift voor de grapjurken onder ons) een fikse claim op de deurmat belandt. Mocky zal zijn volgende pretentieuze project toch ergens mee moeten financieren. Hierbij ga ik er voor het gemak vanuit dat in het verleden behaalde resultaten een garantie voor de toekomst zijn. Wat is namelijk het geval: Mocky was "not amused" dat zijn muziek zonder zijn medeweten onder een reclamespotje van een Oostenrijkse supermarktketen was gezet. Na wat gerechtelijk handjeklap ging hij er vandoor met de hoofdprijs. Deze spendeerde hij aan het afhuren van de legendarische Ferber studios in Parijs, waar ooit o.a. Serge Gainsbourg en Nina Simone hun klanken aan de magnetische band toevertrouwden. In de twee weken dat de muzikale duizendpoot aldaar vertoefde, nodigde hij de gebruikelijke kliek Berliners (Gonzales, Feist, Jamie Lidell) uit om zich te storten op het produceren van jazzy, met 60s soul gekleurde muziek. Het eindresultaat, Saskamodie, laat zich beluisteren als een verloren gewaande soundtrack uit vervlogen, chique tijden. Ik heb zo'n vermoeden dat velen over hun eigen superlatieven zullen struikelen in hun poging te omschrijven hoe goed het Mocky en de zijnen gelukt is om dat specifieke geluid en sfeertje tot in perfectie te benaderen. Zal ik dan maar heel eerlijk bekennen dat ik het gewoon een ongelofelijk suffe verzameling liftmuzak vind?

# | 

| André | Motel Mozaique 2009 | 06 april 2009 - 11:57 | reacties (0)

Al sinds "Eple" (het Noorse woord voor appel) heb ik een zwak voor Röyksopp. De eerste single van hun derde plaat "Junior" lijkt er precies op - en net als bij "Eple" is de melodie gewoon gejat - en daarmee is eigenlijk alles gezegd over het hele album. Vond je Röyksopp al leuk, dan is ook deze plaat precies wat je zoekt. Evolutie is er niet sinds de onverwacht lange vier jaar dat Torbjørn Brundtland en Svein Berge weggeweest zijn (of je moet de violen in het werkelijk prachtige "Royksopp Forever" bedoelen). Karin Dreijer zingt nog steeds met dezelfde lelijke stem dezelfde onzinteksten (maak maar eens chocola van Tricky Tricky), maar dat maakt nog steeds geen bal uit, want de hele productie eromheen is ook nog steeds meer dan fantastisch. Alles zoemt, klopt en trilt zoals het hoort, en alleen Röyksopp flikt het zo herkenbaar en zo lekker. Neem nou dat krakende-deur-geluid in "Vision One"! Trouwens, áls Royksopp dan eens een echt goeie zangeres heeft, zoals Robyn in "The Girl and the Robot", levert dat meteen het beste popnummer van de maand op. Vind ik dan. Kopen dus, deze plaat? Ik wel, maar als je hem op cd wil, zou ik even wachten. Bij de vorige twee Röyksopp-albums dacht EMI te kunnen cashen door ietsje later opeens met een versie met een fijne extra bonus-cd te komen. Gezien de fijne Japanse bonustrack "Were You Ever Wanted" en de aankondiging van het rustigere Röyksopp-album Senior voor dit najaar komt er ongetwijfeld weer zo'n truc. Stem met je portemonnee - of koop de MP3's.

Ook uit Noorwegen komt Erlend Øye (ex-Kings of Convenience, en hij speelde mee op Röyksopps "Remind Me"). Zijn band The Whitest Boy Alive komt echter uit Duitsland. Ik denk bij die bandnaam onwillekeurig altijd aan de Thin White Duke, maar zo hip als Stuart Price is deze band niet. Rules is hun tweede plaat (na Dreams uit 2006) en de titel slaat op het opnameproces; volgens de bio waren de regels "four guys in one room. No overdubs, no FX. The music has to be recorded live in one take". Kortom, de 'sound' van de liedjes is het hele album lang hetzelfde. The Whitest Boy Alive moet het vooral hebben van de funk in hun popnummers; de hele plaat zit vol simpele maar fijne baslijntjes en lekker actief drumwerk. Net als hun vorige hit "Burning", maar dan zonder de eighties-feel. Die drive moet er ook wel in, want anders zou de hele zaak hopeloos inkakken. Het klinkt wel wat als de oude liedjes van Phoenix (maar die vergelijking leg ik wel vaker); daar hoor je ook zo'n xylofoon-achtige keyboardje, lijzige maar warme melodieën en niet heel erg beklijvende zang. Tja, qua enthousiasme wint Phoenix het duidelijk (ik ben trouwens al naar hun leuke nieuwe Wolfgang Amadeus Phoenix aan het luisteren). Ik hoop daarom dat The Whitest Boy Alive op hun komende grote livetour weer hetzelfde gaat doen als wat Hot Chip voortdurend voor elkaar krijgt: na een ietwat bleek album in de zalen alsnog helemaal het plafond eraf spelen. Afgaande op hun video's en wat ze hier zonder trucs al kunnen, moet dat best gaan lukken.

# | 

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 24 maart 2009 - 12:57 | reacties (14)

Ondertussen ben ik er definitief achter waarom ik Trail of Dead in de loop van de jaren steeds een meer geniale band ben gaan vinden. Het kwartje viel bij de overgang tussen "Giant Causeway", het instrumentale intro van Trail's nieuwe cd The Century Of Self, en "Far Pavillion", het overdonderende vervolg. In die twee combineert de band zo schaamteloos en goed zijn voorliefde voor even ambitieuze als bombastische progrock met hun noise roots dat het water mij in de mond loopt. Daarom koester ik deze band dus, ondanks alle kritiek de ze van links en rechts krijgen voor deze wall of sound. Ik snap daarom eigenlijk ook wel waarom label Interscope niet echt wist wat ze met deze Texanen aan moesten. De band toont zich ongrijpbaar, gaat stronteigenwijs zijn eigen weg en schroomt niet om vijanden onder zijn eigen fans te maken. Dat zijn de grootste lastpakken voor platenmaatschappijen, helemaal als die grote verkoopaantallen van een band verwachten. Wat dat betreft is Trail of Dead bij het op een goede manier ambitieuze Duitse Superball misschien wel beter op zijn plek. Het heeft er voor gezorgd dat de band op The Century Of Self nog meer kan laten horen wat ze zelf goed vinden. Zo komen ze uit op een geluid dat de ideale mengsmering is van Source Tags & Codes en voorganger So Divided. Helemaal doorgestoten richting progrock is Trail dus niet en dat is ook niet erg. Nu kunnen ze in een track als "Inland Sea" met gemak post-rock gitaarwerk laten clashen in één song en die uit laten doven in het akoestisch startende "Luna Park", een gloedvolle akoestische ballade. Om vervolgens rustig door te meanderen richting "Pictures Of An Only Child" en "Insatiable One" en je daarna in de start van "Ascending" keihard om de oren te slaan. De op deze manier gepresenteerde mix is even grotesk als boeiend.

# | 

| Motel Mozaique 2009 | Storm | 17 maart 2009 - 16:12 | reacties (0)

Op de lijst van vrouwen met wie ik wel een beschuitje had willen eten als ik niet in de echt verbonden was met mevrouw Storm staat Nina Persson behoorlijk hoog. Naast al die andere Scandinavische schonen waar ik een zwak voor heb is het dringen voor haar, maar d'r is plek en daar gaat het om. Naast The Cardigans heeft Nina samen met Niclas Frisk en (man ) Nathan Larson nog een ander bandje, dat luistert naar de naam A Camp. Ruim acht jaar geleden al maakte ze hiermee een plaat. Daarbij kreeg ze hulp van Mark Linkous (Sparklehorse). Die plaat deed het in Zweden erg goed, maar bleef hier helaas een beetje uit het zicht. Hopelijk is A Camp met Colonia een beter lot beschoren. Naast de drie bovengenoemde kernleden schuiven nog flink wat bekende namen aan zoals Joan Wasser (Joan as Police Woman), James Iha (Smashing Pumpkins), Anna Ternheim en, dit keer alleen op gitaar, Mark Linkous. De sound van Colonia is veel consistenter dan het grillige karakter van The Cardigans. Persson laat hierop meer haar ingetogen melancholische kant schitteren. Dat resulteert bijvoorbeeld in het jaloersmakend zoete duet met Nicolai Dunger "Golden Teeth & Silver Medals" waarvan ik steeds weer om de tekst moet grinniken ('Would you like to meet me in this song?' 'I've been hoping to'). Sowieso komt de melancholische kant van Persson op Colonia goed tot zijn recht. Waarbij ze met regelmaat een hang naar vroeger heeft, zoals in "Here Are Many Wild Animals" met zijn wooheehoo-koortjes en handclaps. Daar wordt een mens blij van.

# | 

| Motel Mozaique 2009 | Storm | 11 maart 2009 - 20:57 | reacties (2)

Hoe beroemd zou Grampall Jookbax zijn als ie in Brooklyn had gewoond? Weg met die hippe knuppels van Dear Science, allemaal aan de kant voor deze eenmansband alias wannabe neger, die met Ropechain een minstens zo origineel staaltje genrebending weggeeft. Hiphop, rock, folk, het komt allemaal voorbij. Alsof een al even maf genie als Cody ChesnuTT zich aan een Tom Waits-coverplaat waagt. Toch, de trouwe indieconnaisseur weet dat ondergetekende het niet in het jaarlijstje had staan. Dat kunnen we afschuiven op te laat in 't vorige jaar verschenen, maar dat zou te makkelijk zijn. Opener "Black Girls" beukt toch een heerlijke reverse-groove? Het minimalistische "Ghost" is onwaarschijnlijk catchy, bedenkend dat het bestaat uit wat minimalistische synths en een heliumstemmetje. 'What does a ghost mean to a christian man like me?'. Verbazingwekkend aandoenlijk. De zakdoeken kunnen er helemaal bij in "I Will Save Young Michael". Inderdaad een nummer over de gewezen koning van pop. De beste ode die de man ooit kreeg. Ga weer dansen en de mensen zullen gelukkig zijn. Heerlijk hypnotiserende gitaren ook en dat zes minuten lang. Daaromheen is de sfeer echter wat melig. "This Girl Ain't Preggers", bijvoorbeeld, een nummer dat speelt met de dubbele betekenis van 'baby' (en mogelijk ook een ode aan zwangere vrouwen is). Die meligheid is niet alleen tekstueel aanwezig, het zit ook in de muziek. Ik las dat Grampall Jookabox Ropechain in een week in z'n keldertje in elkaar heeft gezet. Ik vermoed met behulp van een hoop drank, paddestoelen en wiet. En gas uit ballonnen natuurlijk. Inhaleren, "Ghost" zingen en dan een lachkick. Zo'n plaat is 't.

# | 

| Ludo | Motel Mozaique 2009 | 10 januari 2009 - 08:57 | reacties (0)

Ik houd niet zo van auto rijden. Helemaal niet in Nederland. Het is altijd veel te druk op de weg of mensen rijden onhandig waardoor ik niet opschiet. Zeker overdag gebeurt me dat te vaak. Maar vanmorgen reed ik voor dag en dauw weg en was het lekker rustig op de weg. De eerste kilometers van mijn reis waren nog geen snelweg. Omdat er geen tegenliggers waren op dit tijdstip kon het grootlicht soepel zijn weg vinden. Met grootlicht op rijden in het donker en ondertussen muziek luisteren, dat vind ik wél fijn. Het pas ook wel goed bij de muziek van de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Zijn nieuwe cd Fordlandia is, net als zijn voorgaande albums, er een van verfijnde streken door het landschap. Jóhannssonis een meester in het smakelijk vermengen van klassieke instrumenten met elektronica. Vooral het tweeluik "Fordlandia" (het openingsnummer) en "How We Left Fordlandia" (het slotnummer) die beiden bijna een kwartier duren zijn van adembenemende schoonheid. Hoe het titelnummer van muisstil geleidelijk zich ontwikkelt tot een meesterlijk schilderij waarin je steeds meer details ontdekt, is een reden om je auto even te parkeren om te genieten. De sfeer past nauwgezet bij de tragiek van het door Henry Ford in de jaren twintig aangeschafte deel van het Amazone-gebied dat hij uiteindelijk met veel verlies weer verkocht halverwege de jaren veertig, omdat de vraag naar natuurlijk rubber geminimaliseerd was.

# | 

| Motel Mozaique 2009 | Storm | 23 december 2008 - 20:57 | reacties (2)

Op een onopgemaakt bed in een hotel aan het Leidseplein zit ze voor me, de jonge Zweedse zangeres Nina Kinert. Nina heeft er net een behoorlijk pittig weekje promotie in Nederland opzitten als ik haar spreek over haar nieuwe album, haar 3FM Megahit Beast en het plotselinge succes van de single. Het feit dat de journaliste die net Nina's hotelkamer verlaten heeft voor de Viva schrijft en Nina diezelfde middag opnames heeft bij een radioprogramma van de TROS spreekt boekdelen over het brede publiek dat ze vooral met de single Beast voor zich heeft weten te winnen.

# | 

| Eurosonic / Noorderslag 2009 | Interview | Motel Mozaique 2009 | 28 november 2008 - 11:58 | reacties (1)

Normaal luister ik op mijn reis van werk naar huis altijd nog even met de koptelefoon op naar de cd waarover ik die avond een recensie ga schrijven. Om nog even scherp te krijgen waar ik heen wil met mijn stukje. Dat is wel een gedoe hoor, altijd weer mp3's maken en overhalen naar mijn mp3-speler, maar het zit zo in mijn dagelijkse ritme dat het vrijwel automatisch gaat. Gisteren was ik het vergeten. Daarom zat ik noodgedwongen te luisteren naar de Coen & Sandershow op 3FM. Ik viel met mijn neus in de boter, want de 3FM-megahit was net aan de beurt. Het bleek een verrassende te zijn deze week: Nina Kinert met het ingetogen "Beast" (dat overigens best veel lijkt op Gary Jules-versie van "Mad World", maar dat terzijde). Ik zette het volume iets hoger en droomde weg op de melancholische pianoklanken en breekbaar koele zang van Kinert. Tot ergens halverwege het nummer één van die twee oetlullen van 3FM het nodig vond om keihard 'WAKKER WORDEN' door het nummer heen te laten schallen. Ik had enorm de smoor in en zette de radio subiet uit. Zij mogen zoiets dan humor vinden, dat vind ik het allesbehalve. Als ik hun baas geweest was, dan had ik ze ter plekke voor twee weken geschorst. (Helemaal omdat ik, toen ik het nog even terug luisterde via de stream, ook nog eens een wanstaltige afkondiging hoorde). De tijd dat ik wel genoot van "Beast" had ik me me zitten bedenken dat het zo leuk was, dat Nina door deze single en het album Pets & Friends een beetje uit de schaduw zou komen van haar 'beschermvrouwe' Ane Brun bij wie ze ook in de begeleidingsband speelt. Ik vond Pets & Friends bij beluistering de afgelopen week namelijk veel leuker dan wat was blijven hangen van het optreden van deze schone Zweedse in het voorprogramma van Brun. Kinert is op plaat nog meer het jonge ondeugende tikkie bitchy zusje van Brun, dat toch ook heel melancholisch en ingetogen kan zijn zoals ze in "Beast" zo mooi laat horen. De knappe brunette is speelser in het fröbelen aan de arrangementen en het strooien van met beats en samples in haar liedjes. Ze gaat ook verder in haar teksten. Ane zou bijvoorbeeld een tekst als die van "I Shot My Man" nooit schrijven, denk ik. Toch legt Nina het, als ik ze tegenover elkaar af zou moeten wegen in een balans, het nog af tegen Ane. Maar dat is geen schande. Ze winnen het samen anytime van Coen Swijnenberg & Sander Lantinga. Naar die idioten, die zogenaamd grappige DJ's, luister ik voorlopig echt niet meer.

# | 

| Eurosonic / Noorderslag 2009 | Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2009 | Storm | 15 oktober 2008 - 21:29 | reacties (17)

"Being really good makes you really sensitive"
Loney, Dear is Emil Svanängen. Emil Svanängen is Loney, Dear. Daar is geen speld tussen te krijgen. Hoewel hij op het podium mensen om zich heen heeft verzameld, blijft Emil een eenmansband. Hij bepaalt. Hij is de muzikant. Hij is de band. Hij is de muziek. Ik spreek de Zweed in het café van Doornroosje, vlak voor het optreden dat hij er 's avonds zal verzorgen. "Het maakt me niet zoveel uit of ik beroemd en bekend ben, als mijn muziek maar rondzingt."

# | 

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Interview | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 24 mei 2007 - 23:25 | reacties (1)

In mijn straat woonde enkele jaren geleden een gezin waarvan de oudste zoon gek was op housemuziek. Hij draaide deze muziek de hele dag en zodra de temperatuur het een beetje toeliet, met het raam van zijn slaapkamer open. De hele buurt kon dan meegenieten van zijn muzikale voorkeur. Ik weet niet of deze jongeman ooit zin had om iets anders te draaien maar ik en de andere inwoners van de straat hebben dat in ieder geval nooit gehoord. Zo'n beperkte voorkeur heb ik nooit gehad, ook niet toen ik jong was. De muziek die ik draai hangt meestal nauw samen met mijn stemming en gelukkig heb ik genoeg smaken in mijn cd-kast staan. Voor de momenten dat, zoals nu, er een pril voorjaarszonnetje door de ramen naar binnen schijnt, heb ik nu de cd Sologne van de Emil Svanängen. Een cd vol met vrolijke zonnige popliedjes. Deze Zweedse multi-instrumentalist en singer/songwriter neemt in zijn eentje al een paar jaar popsongs op en deze bracht hij tot voor kort zelf uit op CD-R. Dat doet hij niet onder zijn eigen naam maar hij gebruikt hiervoor de vreemde naam Loney, Dear. Kort geleden is hij 'ontdekt' en de vier cd's worden nu een voor een in Engeland en Amerika uitgebracht. Sologne, oorspronkelijk uit 2004, is de eerste cd die in Nederland wordt uitgebracht en de rest zal spoedig volgen. De tien tracks op dit schijfje zijn dromerige songs die af en toe zelfs aardig verrassen. Zoals tijdens het ingetogen geschreeuw aan het einde van "Le Fever" of in het instrumentale orgelliedje "Grekerna" en natuurlijk het enige up-tempo nummer "The City, The Airport". De andere songs van Loney, Dear zijn broze singer/songwriter-liedjes die enigszins doen denken aan het werk van Elliott Smith alhoewel ik een vermoeden heb dat Emil een wat zonniger karakter heeft.

# | 

| Crossing Border 2007 | Heet Stof | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2009 | 27 februari 2007 - 16:30 | reacties (0)

Rustig stond ik te wachten in de Bravo-tent. Röyksopp op Lowlands 2002, wat zou dat opleveren? Het dromerige Melody A.M. met zijn tijdloze video's vond ik heerlijk, maar ik hoopte dat het live wat heftiger zou zijn. Nou, het werd de grootste sensatie van het festival: het kenmerkende piepje in "Eple" werd een complete gitaarsolo, er kwam een flink heet opgestookte versie van "Sparks" langs en we kregen een pompende remix van Mekon's "Please Stay" voor onze kiezen. En toch bleef het typisch Röyksopp, droefblije orkestrale elektronica, met die eigen melodieuze bas. De band trok zich een tijdje terug in Noorwegen, het fijne remixalbum Spoiler werd aangekondigd maar nooit uitgebracht (alle tracks zijn wel los te vinden) en alleen de cd van de zangeres Annie van vorig jaar (voor Röyksopp-fans ook een aanrader) liet een glimp zien van de toekomst. Want de helft van het moeilijke tweede album The Understanding klinkt beduidend commerciëler dan Melody A.M. Harder ("Follow My Ruin"), sneller ("Circuit Breaker"), maar geen duidelijke hit als "Poor Leno". De zang staat veel te centraal ("49%"). Zonde, moest dat nou? The Understanding als geheel belandt daardoor onvermijdelijk op de berg 'tjaaaa...'-albums. Gelukkig is er de andere helft: "Triumphant" en "Someone Like Me" zijn verrukkelijk en volbloed Röyksopp, "Alpha Male" wordt live waarschijnlijk net zo heftig als drie jaar terug, op de bonus-CD staat nog het sterke Benjamin Diamond-achtige "Go Away" en iemand riep het al op royksopp.net: bij het horen van het spannende "Sombre Detune" slaan al je dierlijke jachtinstincten op tilt. Genoeg om wel van te genieten dus. Maar helemaal begrijp ik het niet.

# | 

| Lowlands 2005 | Motel Mozaique 2009 | Stonehead | 03 juli 2005 - 16:21 | reacties (5)