Als ik op zaterdagavond het Schouwburgplein oversteek hoor ik vanuit de 3voor12-kerk de klanken van de toeters van Benni Hemm Hemm. Ik versnel mijn pas en sta enkele minuten later in de Watt voor het eerste optreden van de tweede avond Motel Mozaïque. Voor een redelijk gevulde zaal begint Everything Everything uit Manchester aan hun set. De band heeft er duidelijk zin in en de zang van beide voormannen is zo hoog dat zelfs de bassist een capo op z'n instrument nodig heeft. De muziek is een mix tussen Wild Beasts en Delphic en wordt absoluut origineel en strak uitgevoerd. Tegen het einde van het concert van Everything Everything besluit ik om nog een stukje Noah and the Whale mee te pikken in de Schouwburg. De sfeer in de grote zaal is net zo lamlendig als bij Mumford & Sons en beide bands zijn redelijk vergelijkbaar. Noah and the Whale hebben wel iets meer pit, maar na drie nummers houd ik het voor gezien.

#

|

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2010 | 11 april 2010 - 16:57 | reacties (3)

Rotterdam, vrijdagavond 9 april. Net als vorig jaar is het centrum van Rotterdam, zeker rondom het Schouwburgplein, nog één grote bouwput. Op het plein zelf is het ook een gezellige chaos met een bescheiden rij voor de tent van Motel Mozaïque en een behoorlijke rij voor de kerk van 3voor12. Hier zie ik ook de eerste act van de avond spelen: The Strange Boys uit Austin, Texas. Het geluid is beter dan verwacht en de band is verrassend goed. Vooral de zanger heeft een heerlijke lome sound. Perfecte opener.

#

|

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2010 | 10 april 2010 - 16:57 | reacties (0)

'Waar ging je ook alweer heen, Hotel Mozambique?' vroeg mijn vrouw toen ik haar vertelde dat ik dit jaar opnieuw zou afreizen naar Rotterdam voor een muziek- en kunstfestival. Van 8 tot 11 april zorgt de organisatie van Motel Mozaïque opnieuw voor een boeiende mix van 'art, performance en muziek'. Laten we de art en performance voor het gemak even overslaan en ons richten op de muziek. Valt er komend weekend nog wat te genieten in de havenstad?

#

|

| Artikel | Blink | Motel Mozaique 2010 | 07 april 2010 - 11:57 | reacties (1)

Het debuut Wolves And Thieves van Goldheart Assembly, uit Londen, is een paar nummers onderweg en ik geloof het wel. Dit is zo'n plaat waarin teveel op het recept is gelet en te weinig op de ziel. Gloedvolle samenzang à la Fleet Foxes en Grizzly Bear? Check. Subtiel doorschijnende slide-guitar? Check. Goede liedjes? Check. Strakke band? Check. Goed geluid? Check. En toch voel ik het niet. De belletjes op "Anvil", de dansbare opener "King Of Rome" om de luisteraar vast te houden, ik kijk/luister er dwars doorheen. Goldheart Assembly doet veel goed, en dat is hem nu net het probleem. De ziel is weg, de zang klinkt te algemeen. Nergens hoor ik de band zichzelf definiëren, kristalliseren uit deze reeks liedjes die stuk voor stuk het resultaat zijn van minutieus bestudeerde helden. Ik waan me jurylid van De Nieuwe Grizzly Bear, of De Nieuwe Fleet Foxes, geprogrammeerd op de zaterdagavond bij één of andere familiezender. En ik mag het zeggen: ‘Goldheart Assembly, vanavond eindigt hier voor jullie ‘De Nieuwe Grizzly Bear.'' Dag.

#

|

| Motel Mozaique 2010 | Tim Fierant | 01 april 2010 - 08:57 | reacties (1)

Volgens de overlevering kon de echte King Midas alles in goud veranderen, maar eindigde hij met ezelsoren. Het kan verkeren in het leven van een koning nietwaar? Nou weet ik niet of ezels goede oren hebben en of dat ze gevoelig zijn voor muziek, maar alleen een ezel kan de kwaliteit van het gelegenheidsproject King Midas Sound ontkennen. Producer Kevin Martin (The Bug) verdiende zijn sporen in de Londense dubstep- en elektronische jazz-scene, maar Roger Robinson is de stem die het album maakt tot wat het is. Op een bedje van elektronische dub glijdt Robinson's bijzonder relaxte stem warm en zacht door de speakers. Voor de dance-adepten die Kevin Martins andere werk waarderen is Waiting for You waarschijnlijk even slikken, want met de ogen dicht waan je je in een hangmatje aan het Jamaicaanse strand met een zomerse cocktail aan de lippen. En hoewel het hele album doordrenkt is met deze sfeer vervelen de heren me nergens. De sfeer wordt soms even grimmig door de spookachtige, bijna ambiente sound op "Lost" en op "Earth Will Kill Ya" horen we zelfs echo's van de oude meester Linton Kwesi Johnson. De heren zetten de Japanse Hitomi met haar sporadische zangbijdragen als een soort joker in en het contrast met Robinson maakt dat buitengewoon boeiend. Waiting for You is zeker geen gemakkelijk, maar wel een bijzonder album.

#

|

| Lowlands 2010 | Motel Mozaique 2010 | Vonx | 18 februari 2010 - 12:57 | reacties (0)

Een stuk of vijftien platen heeft Nicolai Dunger op zijn naam staan, wat een score oplevert van ongeveer een album per jaar sinds 1996. Dunger is een allesvreter en daarom niet altijd makkelijk te volgen en te genieten. Van experimentele knip-en-plakmuziek, via jazzy uitstapjes en akoestische kampvuurliedjes tot de netjes gearrangeerde liedjes waar Play vol mee staat. Als we al die albums op een rijtje leggen en de experimentele uitstapjes opzij leggen, dan is Play weer een relatief gewoon album, net als doorbraakplaat uit 2004, Tranquil Isolation, maar dan grootser en ambitieuzer opgezet (de arrangementen, de productie, de hulp van Nina Persson). Waarmee het bijna een vervolg lijkt op Soul Rush uit 2001. Met de liedjes is het uiteraard weer in orde. Iemand als Nicolai Dunger heeft goud in zijn vingers en goud in zijn stem. Het lijkt alsof het maken van fijne popliedjes met goeie hooks hem net zo makkelijk afgaan als het trappen van een balletje (hij was ooit een niet onverdienstelijk voetballer). De hoogtepunten op Play volgen elkaar in hoog tempo op: van opener Heart and Soul via "Tears in a Child's Eye" (een duet met Nina Persson) tot het trio "Entitled to Play", "The Girl with the Woolen Eyes" en "Many Years Have Passed".

#

|

| DubbelMono | Motel Mozaique 2010 | 31 januari 2010 - 14:57 | reacties (0)

Je moet er maar zin in hebben om wekelijks meerdere cd's tot je te nemen en er iets over te zeggen. Niet dat u als lezer medelijden met mij hoeft te hebben: ik doe het graag. Maar af en toe wil ik wat langer stilstaan bij een album om deze in al zijn finesses te horen en niet altijd heb ik zin om dit met u te delen. Het spijt me, maar het is niet anders. Dit heb ik vooral als ik zelf gegrepen wordt door een liedje of zelfs door een heel album. En vooral de heel gevoelige platen zijn daarbij favoriet. Deze week had Gaëtan Vandewoude de eer om met zijn cd Isbells aan te sluiten bij een week waarbij ik even geen tijd had voor File Under. Mijn voorraad stukjes was zienderogen aan het slinken. Vandewoude speelde eerder in het Belgische Soon en Ellroy, mocht je deze toevallig kennen, maar nu doet hij zijn ding als Isbells. Zover ik aan de cd kan zien is het een solo-album, maar op het podium schijnt hij nu een band te hebben. Zoals gezegd maakt Isbells gevoelige muziek met dito teksten, al wordt het geen tranen met tuiten huilen. In dit geval is vooral de gitaar erg belangrijk en zoekt de zang geregeld zijn eigen weg als een bootje op de golven. Een muzikale referentie waar ik niet aan voorbij kan is Nick Drake, maar ook door zou kunnen gaan als de Awkward I van België. Zo goed als I Really Should Whisper van laatstgenoemde vind ik Isbells overigens niet, daarvoor staan er aan het eind helaas een aantal mindere songs die net wat teveel van hetzelfde laat horen. Maar als ik de cd weer opnieuw start vergeef ik hem dat meteen, want alleen al een opener als "As Long As It Takes" is van een ongekende schoonheid.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Ewie | Haldern 2010 | Haldern 2011 | Into The Great Wide Open 2010 | Motel Mozaique 2010 | 09 december 2009 - 08:57 | reacties (0)

TV On The Radio kondigde een tijdje geleden aan een jaartje pauze te nemen. Niet dat betekende dat ze thuis gaan zitten. Tunde Adebimpe heeft onder andere een project met Mike Patton op stapel staan en Kyp Malone brengt gewoon zijn eerste solo-album uit. Niet onder zijn eigen naam, omdat hij die naar eigen zeggen niet vindt staan op een T-shirt, het is Rain Machine geworden. Is het volstrekt anders dan TV On The Radio? Natuurlijk niet. Malone lijzige stijl van zingen, op het randje van de ritmes, is volstrekt herkenbaar. Ook de experimenteerdrift is belangrijk voor Rain Machine. Wel is de instrumentatie van minder elektronica voorzien en de productie heel basic, waardoor het meer aan het debuut van TV On The Radio doet denken dan aan het tot in de puntjes afgewerkte Dear Science. Wel een belangrijk verschil is dat de gekte en de wilde uithalen minder aanwezig zijn. Het is alsof Malone meer op zijn stem en de melodie durft te vertrouwen. Of dat het simpelweg improvisaties lijken, zoals "Love Won't Save You" of het elf minuten durende "Winter Songs". Tegelijkertijd zijn de overeenkomsten groter dan de verschillen. Neem nou die stem. De meesten zullen alleen al daardoor afhaken, of het nu TV On The Radio is of dit Rain Machine. Wie de stem wel trekt - en daar ben ik er een van - zal als altijd geintrigeerd worden door de dwarse zang en even dwarse begeleiding. Een song als "Hold You Holy" had bijvoorbeeld prima een TV On The Radio-song kunnen zijn. Op dit album tapt Malone uit het van hem bekende vaatje. Met iets minder gekte, maar
gewoontjes is het nergens. Dat zou natuurlijk ook wat veel gevraagd zijn voor Malone...

#

|

| Motel Mozaique 2010 | Prikkie | 03 november 2009 - 12:57 | reacties (0)

Wie nog nooit van ze gehoord heeft zal zich vast afvragen welke band zich in hemelsnaam Fuck Buttons noemt. Andrew Hung geeft toe dat de naam wel een beetje een obstakel is, maar dat is niet anders. De twee hadden ook nooit verwacht zo veel met hun muziek bezig te kunnen zijn. Na hun veelbesproken debuut Street Horrrsing is er nu het tweede album Tarot Sport, geproduceerd door niemand minder dan Andrew Weatherall, die volgens Hung sinds zijn dagen als arbeider nooit meer zo uitgeput is geweest als bij het maken van dit album. Het opnemen was een intensieve maar ongelofelijke ervaring, met veel inbreng en samenwerking van alle drie. “Elke avond kwam ik thuis en viel ik meteen in slaap.” zegt Hung. “Het was erg intens, maar gaf zeker voldoening.”

#

|

| Interview | Le Guess Who? 2012 | Motel Mozaique 2010 | 07 oktober 2009 - 14:57 | reacties (0)

Aan alles komt een eind, dus bij mij ook aan het mogen boeken van bandjes. En ik moet zeggen: ik heb er veel goede herinneringen aan. Soms blijkt een artiest, een specifiek bandlid of band niet zo sympathiek te zijn, maar meestal viel dit reuze mee. Ook de jongens van Moss waren een keer mijn gast: het waren schatjes. Brave jongens die kwamen om hun ding te doen: en dat deden ze met verve. Destijds, begin 2007, met hun debuutalbum The Long Way Back net op zak, wisten ze hun gitaarpop strak neer te zetten. Toch kon ik me voorstellen dat met name liefhebbers van meer avontuurlijke muziek het wat gewoontjes vond. Ik vond de muziek echter prima bij ze passen. Ik verwachtte dat een opvolger in het verlengde zou liggen van hun debuut en met het wegvallen van Johan Excelsior al een goede opvolger in huis zou hebben. Het tweede album Never Be Scared / Don't Be A Hero is echter geen The Long Way Back II. Nee, de muziek van Moss is veel avontuurlijker geworden en de band komt veel zelfverzekerder over. De zang van Marien Dorleijn is sterk naar voren gezet met een lichte galm erop en hij laat horen dat hij kan zingen. Ik moet aan Fleet Foxes denken of aan The Shins. Ook heeft het ritme een sterkere plaats gekregen, er lijkt zelfs gedanst te mogen worden. En de keyboards worden niet als vulling gebruikt, maar hebben een duidelijke muzikale rol. Excelsior lijkt dit jaar goud in handen te hebben. Na De Staat, Anne Soldaat en Awkward I komt ook Moss met een schitterende plaat.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | Haldern 2010 | Haldern 2011 | Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Motel Mozaique 2010 | 28 september 2009 - 08:57 | reacties (0)

Met een bandnaam als Noah and the Whale kun je eigenlijk al bijna niet meer de mist ingaan: prachtig verzonnen en hij trekt direct de aandacht. De titel van hun tweede cd, The First Days of Spring, is wat minder tekenend: als je blije en opgewekte lente-achtige liedjes verwacht, sta je wel even raar te kijken als het titelnummer, waarmee de cd opent, meer klinkt als de melancholie van hartje winter. Dreigend, vol spanning en rijk georchestreerd met strijkers en soms ook blazers neemt de onzekere stem van Charlie Fink je vervolgens mee door de seizoenen, via het intieme "Our Window" naar het absolute hoogtepunt van de cd, "Love of an Orchestra", dat halverwege de aandacht van begin tot eind vast weet te houden en dat opvalt door het koor dat er aan meedoet. In de indiefolkpop van Noah and the Whale voel je de liefde voor melodie telkens weer terugkomen, en dat geeft mij als muziekliefhebber een warm gevoel van binnen. Zelfs nu de vocalen van Laura Marling en andere dames niet meer te horen zijn, zoals op de eerste cd. Overigens heeft Fink bij het album ook een speelfilm gemaakt, die tegelijk met de cd op dvd te koop is. Dat is een leuk extraatje, maar de muziek zelf is al meer dan voldoende reden om heel hard voor naar de cd-winkel te rennen.

#

|

| Joice | Lowlands 2011 | Motel Mozaique 2010 | 25 augustus 2009 - 12:57 | reacties (0)

'when you're a cowboy / on the plains / everyone you / meet on the way / you either kill or entertain.' En: 'this girl taught me a dance / called the I don't care / […] / stand alone over there / and watch everyone else around you care.'
Dat je maar weet dat The Strange Boys niet zomaar een garageband is met dito teksten. Uit de titel van hun derde plaat is al duidelijk dat ze lol hebben in taalspelletjes. Ook hun muziek zit net iets geraffineerder in elkaar dan dat van de gemiddelde navolgers van sixtiesbandjes. Natuurlijk zingt Ryan Sambol dan weer verveeld snotty, dan weer pathetisch jankerig ("Should have shot Paul': 'Should have shot Paul / popped the wrong mop top / should have shot Paul'), speelt hij rammelend gitaar en sneert soms als Bob Dylan toen die net elektrisch was gegaan. Hun sound past als een paar afgedragen, maar perfect zittende sneakers en klinkt rauw, direct en uiterst intens. Je stelt je haast voor hoe ze dat gedaan moeten hebben: met z'n vieren rond een microfoon die aan het plafond hangt. Uiteraard kan Ryan Sambol niet stil blijven staan, dus slaan de meters hier in het rood en pikt de tape daar veel te weinig op. Ze lenen een Bo Diddley-beat, ("Who Needs Who More") een Stones-riffje ("A Man You've Never Known"), geven er blijk van een trits bluesartiesten te kennen ("Probation Blues") en hebben de teksten van Chuck Berry uit en te na bestudeerd. Maar allemaal met hun eigen draai, allemaal alsof ze het zelf uitgevonden hebben. Zo fris, nieuw en opwindend kan garagerock klinken.

#

|

| DubbelMono | Motel Mozaique 2010 | 05 juli 2009 - 08:57 | reacties (2)

Crystal Castles, Crystal Stilts, Crystal Antlers, ik heb geen idee waar het vandaan komt al die Crystal-bandjes, maar het zijn alle drie bijzondere bandjes. Mijn favoriet is overigens Crystal Antlers die vorig jaar debuteerden met een EP die doodsimpel EP getiteld was. Doodsimpel is hun muziek overigens niet. Het was een grote chaotische bende die ze hierop liet horen. En gezien de lovende woorden her en der over die debuut-EP was er geen reden om hier op een eerste volledige cd verandering in te brengen. Toch hebben ze dat deels gedaan - je bent eigenwijs of niet - en misschien is dat ook wel zo verstandig. Een cd lang het niveau van hun EP volhouden, dat was toch niet gelukt. Tentacles is een smeltkroes van emo, punk, soul en progrock gebakken in een jus van noise. Dus bereid je voor Tentacles maar voor op een achtbaan die niet veel gelijken kent, maar waar ook van tijd tot tijd wat gas terug genomen wordt voor bijna sixtiesachtige psychedelica die niet plankgas gespeeld wordt. Al zorgt de stem van Johnny Bell er wel voor dat je nooit volkomen op je gemak gaat voelen.

De stem van Rick Froberg is misschien iets minder angstaanjagend dan die van Bell, maar al bij wijlen Hot Snakes en Drive Like Jehu liet hij horen uit het goede hout gesneden te zijn. En die reputatie bevestigt hij op het zojuist op Sub Pop verschenen debuut van Obits. Hierop neemt Froberg overigens wel een behoorlijke dot gas terug ten opzichte van het maniakale Hot Snakes. Het maakt I Blame You tot zo'n plaat die bij mij vast zou kunnen roesten in de cd-speler van de auto. Heerlijke vuige gitaarrock gespeeld in een opzwepend tempo. Af en toe is het zelfs bijna boogie-achtig wat de band laat horen. Toch is het kennen van Hot Snakes absoluut een minpunt bij het beluisteren van dit nieuwe project van Froberg. Ik denk dat iemand die zonder voorkennis aan deze plaat begint er veel enthousiaster over zal zijn, dan wanneer je Hot Snakes in de kast hebt staan. Toch geniet ik van liedjes als het venijnige "Pine On", "Fake Kinkade" en "Talking To The Dog", maar kan ik het gevoel dat er meer in gezeten had voor Froberg cs maar niet van me afschudden.

#

|

| Lowlands 2009 | Motel Mozaique 2010 | Storm | 04 mei 2009 - 20:57 | reacties (1)