Deze cd is een revolutie. Voor mij dan, want ik heb hiphop nooit leuk gevonden. De urbanbagger op clipzenders helemaal nooit en de mooie samples van Anticon-bandjes nooit helemaal. Een rapper die mij wil raken moet verstaanbaar zijn, iets zinnigs te melden hebben en dat dan ook nog doen op leuke muziek. Maar dat bestaat kennelijk niet in de hiphop. Dacht ik. Want als het dan eens meevalt, blijkt het weer geen hiphop te heten maar crossover. U zult begrijpen, het aantal hiphop-albums in mijn cd-kast bedraagt nul. Maar mijn arrogantie is afgestraft. Door Opgezwolle. Hun derde cd stond op de 3voor12 luisterpaal, er waren mensen die riepen dat het een mijlpaal was en ik wilde het niet geloven. Pfff. Nederhop zeker.

Eerst zette ik "Tunnelvisie" op, en verbaasde ik me over de spectaculaire bass. No shit. Eigenlijk pas daarna vielen de prima verstaanbare raps me op, die zowaar ergens over gáán (Tunnelvisie gaat over een illegaal feest in een tunnel onder de A28, dat hardhandig ontruimd werd door de politie). Erna komt "De Jug", een creatief instrumentaaltje dat me nog nieuwsgieriger maakte naar de rest, en ik besloot de hele cd te gaan luisteren. Eigenlijk is de hele tweede helft van Eigen Wereld briljant te noemen. De loops in "Gebleven" en "Volle Kracht" blijken verslavend en een nummer als "Elektro Stress" (over de robotisering van de samenleving) is grensverleggend voor de hele Nederlandstalige muziek. Zelfs het geile "Bosmuis" blijft bij herhaling geweldig. Het gaat echt te ver om dit bomvolle album een meesterwerk te noemen, maar met "een mijlpaal" kan ik absoluut meekomen: dit is het eerste hiphopalbum ever dat me de rillingen over m'n rug laat lopen. Een vette, brute wow! Uit mijn luistertest kon maar een conclusie volgen: Eigen Wereld heb ik voor de volle mep gekocht in de platenzaak.

# | 

| Pinkpop 2006 | Stonehead | 29 januari 2006 - 10:25 | reacties (9)

Ze vroegen me of ik wat muziek mee wilde nemen voor in de auto. Ja hoor, natuurlijk wil ik dat. Muziek zat. Teveel zelfs. Dus ik gooi een stapel cd's in de rugzak en we vertrekken in de snelle Volvo met chauffeur die eigenlijk nog sneller wil richting het oosten. Mijn vader is jarig. Eenmaal op de rondweg van Amersfoort grabbel ik een cd uit de rugzak. Hefty Fine, de al niet meer heel erg nieuwe Bloodhound Gang, lag onderdop de stapel op mijn bureau en omdat die stapel op zijn kop in mijn rugzak belandde zit 'ie nu dus bovenin de rugzak. Hij lag niet voor niets onder op de stapel. Ik was er een beetje huiverig voor om er aan te beginnen. Die Gang kon toch nooit meer zo leuk zijn als tien jaar geleden? Toen was het al überflauwe meuk, maar het concert in Tivoli dat ik zag was stiekem best leuk. Nu gassen we scherp op de tonen van het slappe Body Count-aftreksel "Balls Out" knooppunt Hoevelaken op. En mijn chauffeur, die vroeger toch echt ook BHG best kon waarderen, begint gelijk al te zeuren dat dit toch wel erg saaie meuk geworden is. Hij rijdt nog net niet gelijk het zojuist verlaten knooppunt Hoevelaken weer op om me thuis te droppen, maar het scheelt weinig. We glimlachen af en toe nog eens flauwtjes tijdens het spelen van rest van de cd, maar eigenlijk vinden we het gewoon ruk en gedateerd wat we te horen krijgen. Was het vroeger dan wel echt leuk? Of worden we nu echt ouwe lullen?

# | 

| Pinkpop 2006 | Storm | 08 januari 2006 - 10:53 | reacties (1)

Piepklein en rokerig. Je verwacht ze er al lang niet meer, maar natuurlijk waren ook zij daar eens. Misschien niet per se daar, maar toch wel in kleine zaaltjes, met een klein publiek en maar een paar mensen die alle teksten meezingen. "Tell her tonight" in Pianos in New York. Ook daar speelde Franz Ferdinand ooit, het is jammer dat de data van de optredens waar de opnames zijn gemaakt er niet bij staan. Elk liedje dat je inmiddels zonder erbij na te denken meezingt komt voorbij. Op verschillende podia, inclusief foutjes, kleine instabiliteitjes en oneffenheden. Ik zou er geen probleem van maken: mocht de dvd net zo klinken als de cd, dan is het beeldmateriaal totaal overbodig. Daar waar de band geen band meer is, of het niet wil zijn, daar treft de dvd mij het meest. De art gig waar de liedjes eindelijk soms eens anders klinken dan anders. De tourdocumentaire, waarin de jongens verstommen als ze na een optreden met ontblote bovenlijven Jarvis Cocker binnenlaten, waarin ze (kinder)tekeningen bekijken die fans ergens op een podium gegooid hebben, waarin ze de vier jongens uit de band zijn. Het gaat me niet om de mens achter de band, het gaat mij erom dat het immense succes niet tot in de dvd gedrongen is. Natuurlijk zijn er volle zalen, maar er is ook relativering en humor. Hiep hoi. Er staat enorm veel materiaal op deze dubbeldvd. Van elk liedje van het debuutalbum (en nog een paar andere) een live opname. De genoemde art gig van een half uur. Twee karaokeversies ("Take me Out" en "The Dark of the Matinee"), genoemde geloofwaardige en boeiende tourdocumentaire, de volledig overbodige website van de band en twee volledige concerten op het tweede schijfje. (Als je alles na elkaar afspeelt, heb je "Take me Out" echt wel genoeg gehoord.) De jongens zijn groot geworden, maar ze kunnen nog klein zijn. Verbaasd en enthousiast. En dat is op deze dvd te zien.

# | 

| Jnnk | Lowlands 2008 | Pinkpop 2006 | 21 november 2005 - 16:30 | reacties (0)

Aardbevingen spreken minder tot de verbeelding dan tsunami's. Dat is de beschamende conclusie die ik de afgelopen weken kon trekken. En waar dat aan ligt? Wie het weet mag het zeggen. Wellicht omdat we op CNN vaker met een aardbeving worden geconfronteerd dan een tsunami? Maakt dat de ene ramp dan minder erg dan het ander? Lijkt me niet. Maar ik ben hier niet om op dat soort vragen een alles verklarend antwoord te geven. Ik ben slechts recensent. Laat ik daarom maar even een heel fout bruggetje - hey, ik ben ook niet heilig - maken van het rampgebied Kashmir naar de Deense band met dezelfde naam. Na de weelderige albums The Good Life en Zitilites hebben Kasper Eistrup en zijn maatjes er dit keer voor gekozen een gortdroog, zonder al te veel poespas doorrockend album te maken. Ten opzichte van de stroeve totstandkoming van de voorganger - hetgeen prachtig is vastgelegd in de dogma-achtige documentaire Rocket Brothers - gingen de opnames onder leiding van producer Tony Visconti van een leien dakje. Het resultaat is een compacte, ogenschijnlijk vlakke plaat zonder echte uitschieters, ondanks bijdrages van grote namen uit de Rolodex van Visconti: David Bowie en Lou Reed. Maakt dat alles de nieuwe plaat minder goed dan de vorige? Gelukkig niet. Want een aantal draaibeurten verder blijken de songs op No Balance Palace een voor een diep onder de huid te zijn gekropen. Een onvervalst groeiplaatje dus, en dat is even wennen voor hen die van Kashmir inmiddels gewend zijn de scandipop-briljantjes in hapklare brokken geserveerd te krijgen.

# | 

| André | Pinkpop 2006 | 03 november 2005 - 12:48 | reacties (0)

Stel je voor: je bent de afgelopen twee jaar op wereldreis geweest. Tot in de diepste regenwouden, verstoken van alle moderne communicatietechnieken. Dat is dé manier om te luisteren naar You could have it so much better. Vergeet de hype rond de eerste cd van Franz Ferdinand, vergeet wat je weet en luister onbevangen. Want dat is wat deze cd verdient. Meteen bij het eerste nummer "The fallen" valt op hoe hecht en oorspronkelijk het geluid van deze band is. Instant herkenbaar en instant dansbaar. De nummers laveren tussen typische 'quirky' FF nummertjes als single "Do you want to", onversneden rockabilly ("Evil and a heathen") en een Kinks-achtige ballade ("Fade together"). Altijd met onverwachte wendingen, nooit beantwoordend aan structuren waaraan we gewend zijn. Ook de teksten zijn niet altijd eenduidig. De nummers klinken meest vrolijk, optimistisch en opzwepend, maar hebben vaak een bittere kern ('I like how you pretend, that the end will be the end. So fill your thirst. Drink a curse, to the death of death instead'). Zo ook de toon van zanger Alex, die van jongensachtig kan omslaan naar zwoel sensueel of verwijtend. Op het grimmige af soms. Zoals het echte leven. Het is onversneden pop; intelligent, volwassen en toch niet pretentieus. En dat heb je nou allemaal gemist toen je in de jungle zat! Wat een manier om terug te keren in de realiteit van alledag. Debuut Franz Ferdinand verbleekt bij deze explosie van creativiteit. Maar daar zouden we het nou nét niet over hebben...

# | 

| Merie | Pinkpop 2006 | 01 oktober 2005 - 09:30 | reacties (2)

Afgaande op de enorme hoeveelheid interviews, sessies en de geruchten over het lekken van de plaat door het management, moet de nieuwe plaat van dEUS wel een van de belangrijkste releases van het jaar zijn. Is het wachten - zes jaar! - het waard geweest? Ja en nee. Tom Barman heeft zich niet buiten de publiciteit gehouden: de film Anyway The Wind Blows, de semi-solotour met Guy Van Nueten, Magnus, het dj-werk. Maar zes jaar wachten op een nieuwe plaat van een band die vernieuwing en experiment hoog in het vaandel heeft staan moet wel iets heel bijzonders opleveren, willen de verwachtingen waargemaakt worden. En dan is het curieus te merken hoeveel Pocket Revolution voortborduurt op The Ideal Crash. Niet voor niets eindigt de CD met "Nothing Really Ends", het laatste echte wapenfeit voor de lange sabbatical, en sluit het naadloos aan op de andere tien tracks. De invloed van Mauro Pawlowski, het verdwijnen van de helft van de band (drummer, gitarist en bassist) en alle bekende spanningen tijdens het opnameproces klinken niet zo heftig door als ik verwacht had. Hoogstens horen we iets van de afgelopen jaren terug in "What We Talk About (When We Talk About Love)", dat opzichtig refereert aan Barmans zijproject Magnus. Begrijp me niet verkeerd, Pocket Revolution is een goede plaat, een erg goede zelfs, maar een grote stap voorwaarts is het niet. Zullen we het er op houden dat de nieuwe bandleden en de soloprojecten van Tom Barman het oeuvre van dEUS van een mooi nieuw hoofdstuk heeft voorzien, maar dat het nieuwe deel nog in het vat zit?

# | 

| DubbelMono | Motel Mozaique 2008 | Pinkpop 2006 | 10 september 2005 - 09:00 | reacties (2)

Dat er grote platenmaatschappijen achter de Editors aan zaten na een paar door de media opgepikte (lees gehypte) singles verbaast me niets. Na het succes van Interpol en hun eerste twee platen willen ze allemaal wel een bandje dat het in zich heeft om hen hetzelfde succes te brengen. En dan kies je logischerwijs niet voor het veel te 'moeilijke' A Frames van Lars Frinberg, maar dan zoek je een bandje met Joy Division-invloeden dat toegankelijker klinkt. Het pleit voor de Editors dat ze gekozen hebben voor de weg der geleidelijkheid en tekenden bij het kleinere Kitchenware. Alsof ze zelf ook nog niet zeker weten of ze al wel klaar zijn voor het grote publiek. Het zou me overigens niet verbazen als ze met hun eerste album The Back Room qua verkoopcijfers toch in de buurt van Interpol's debuut uit zouden komen. Hun donkere rock met de net zo donkere stem van Tom Smith als somber middelpunt is er grotendeels goed genoeg voor namelijk. Met tracks als de (Engelse) singles "Munich", "Blood" en "Bullets" hebben ze gewoon erg sterke troeven in handen. Die drie en nog een trits andere sterke nummers steken wel ietwat af bij de duidelijk zwakkere nummers die ook op The Back Room staan en met "Distance" als afsluiter gaat de plaat zelfs een beetje als een nachtkaars uit. Maar dat ik dat gevoel krijg komt misschien ook wel juist doordat die singles zo sterk zijn. Die kunnen de concurrentie best aan.

# | 

| Lowlands 2005 | Lowlands 2007 | Pinkpop 2006 | Storm | The Music In My Head 2006 | 26 juli 2005 - 20:50 | reacties (8)