Dat Tom Morello een linkse rakker was, dat wisten we al uit zijn tijd in Rage Against The Machine. Op het podium stond hij al veelvuldig rond te springen met socialistische en communistische symbolen zoals hamer en sikkel en de rode ster en linkse kreten als Arm The Homeless op zijn gitaar. Niet gek dus dat hij met Audioslave - een verder dankzij Chris Cornell overigens politiekloze band - als eerste Amerikaanse rockband op mocht treden in een Cuba. Ook tekstueel gezien was RATM natuurlijk erg links georiënteerd, maar een protestzanger kon je gitarist Tom Morello echt niet noemen. Die was naast het songs schrijven vooral bezig met het perfectioneren van zijn opmerkelijke gitaarspel. Hoe anders is dit op zijn solodebuut One Man Revolution. Onder het mooie pseudoniem The Nightwatchman debuteert hij als akoestische gitaar en - natuurlijk! - mondharmonica spelende politieke folkzanger. Morello blijkt naast een fantastische bespeler van de elektrische gitaar ook een hele bekwame bezweerder van akoestische gitaren te zijn. Dat was misschien niet echt verrassend, om hem te horen zingen was dat wel. Zijn donkerbruine stem, die ergens tussen Bruce Cockburn en Nick Cave blijkt te liggen, past uitstekend bij zijn liedjes. Deze behandelen vooral het leed van de gewone man. Dat Woody Guthrie van grote invloed geweest is op Morello is dan niet meer dan logisch. Zo zingt Morello in "Maximum Firepower" 'Well I'm the triggerman, baby / And tonight I'll prove / That this machine here / Well it kills fascists too', een duidelijker verwijzing naar Guthrie kan bijna niet. Aan Bruce Springsteen, ook zo iemand die het leed van de gewone man vaak bezong, moet ik veelvuldig denken. Zo goed als zijn voorbeelden is Morello misschien nog niet, maar One Man Revolution is wel een fraaie plaat van een noeste werker met het hart op - wat mij betreft - de juiste plek.

# |

|

| Pinkpop 2007 | Storm | 08 mei 2007 - 20:25 | reacties (1)

De hoofdredactie van File Under begon al zachtjes te steigeren. 'Zeg, vergeet u niet de tweede plaat van Maxïmo Park te recenseren?' En eerlijk is eerlijk, ik had deze plaat al een tijdje op de stapel laten liggen. Maar dat was dan ook met opzet. Bij het beluisteren van Our Earthly Pleasures voelde ik het namelijk alweer aankomen. De opvolger van Maxïmo Parks debuut A Certain Trigger zou worden weggezet als een moeilijke tweede plaat. Niet verrassend meer, niet uitdagend meer, het springerige is eruit. Of nog vreselijker: niet urgent meer. Whatever that may be. Noem het het Bloc Party-syndroom, die met A Weekend In The City tegen dezelfde kritieken aanliepen. En ja hoor, in de afgelopen weken heb ik meerdere keren gelezen dat Maxïmo Park niet zo leuk meer is, niet verrassend, niet uitdagend en vult u maar aan. Dat Maxïmo Park net als Bloc Party als band alleen maar gegroeid is en met Our Earthly Pleasures eveneens een stapje verder is gegaan dan op het debuut, ontgaat de heren recensenten. Dat het misschien wel juist verrassend is dat zowel Maxïmo Park als Bloc Party zich juist ontdaan hebben van het springerige en een veel samenhangender tweede plaat hebben samengesteld: het is aan veel recensenten niet besteed. In hun ogen is Maxïmo Park net als Bloc Party door de mand gevallen. Welnu, beste lezer, markeert u mijn woorden: het is gelul van de bovenste plank. Op Our Earthly Pleasures spelen de Geordies als Alan Shearer in zijn beste dagen. Van opener "Girls Who Play Guitars" tot afsluiter "Parisian Skies" is Our Earthly Pleasures een uitstekend album, dat zich nu al mag scharen onder de klassiekers in het genre. Halen die plaat.

# |

|

| Haldern 2008 | Lowlands 2009 | Pinkpop 2007 | Spookrijder | 22 april 2007 - 19:55 | reacties (6)

Hoi!!!!!1!,
Ik stuur jullie dit mailtje omdat ik jullie even wil bedanken dat jullie nog geen stukje geschreven hebben over de nieuwe cd van Good Charlotte. Dat klinkt misschien raar, maar ik zag het al weer voor me dat er weer zo'n discussie onder zou komen tussen (vooral) meisjes die die band helemaal geweldig vinden en jullie redactie of zow. Ik houd zelf ook van My Chemical Romance, Fall Out Boy en Simple Plan, maar het eeuwige gezeik over respect van die fans hangt me echt de strot uit :@ Ik kan het zelf prima hebben als mensen als jullie kritisch zijn tegenover deze bands, ik lees jullie site al een jaar of zo en weet dat jullie altijd zeggen wat je denkt en dat ownt, vind ik. Ik vind het ook super dat je kunt reageren op recensies, al durf ik dat zelf niet zo XD Ik luister wel vaak de mp3's die jullie linken, maar vind het vaak moeilijk om als ik iets wel goed vind dat jullie niet vet vinden goede argumenten aan te dragen zonder dom over te komen; ik bedoel: respect voor al die stukjesschrijvers bij jullie, die dat wel kunnen. Maar over Good Charlotte hè, in dat nieuwe krantje De Pers werd Good Morning Revival echt enorm afgekraakt. Dat snap ik dan weer niet, plaatsen ze misschien vijf recensies per week en dan juist wel zo'n triest stukje vol vooroordelen -_- over een cd die ze slecht vinden. Doe dat dan niet, denk ik. Schrijf wat over een cd die je wel leuk vindt. Ik vind deze nieuwe Good Charlotte zelf ook niet hun beste plaat. Zo'n superhit als "Lifestyles.." ontbreekt gewoon en The Chronicles of Life and Death is veel beter. Toch jammer. En als je dan toch iets negatiefs moet zeggen, dat gezeur over die relatie van Joel met Hillary, en dat ze volwassen geworden zijn, gimme a break -_- Maar ik ga wel naar Pinkpop hoor met mijn vriendinnen, want ik weet dat het kicken wordt daar! Live blijven ze echt vet gaaf!!

Groetjes en ik blijf lezen hoor!!!

Angelique

# |

|

| Gastschrijver | Pinkpop 2007 | 13 april 2007 - 12:30 | reacties (5)

Pinkpop wil (en gaat) weer uitverkopen
Heeft de Pinkpop-persconferentie in dit digitale tijdperk nog wel zin? De cynicus zou immers kunnen roepen dat het programma van de 38e editie van Neerlands oudste popfestival gisteren al op festivalwebsite Graz.nl na te lezen was (de Five O'Clock Heroes zijn de enige 'nieuwe' naam die in Paradiso wordt onthuld).

Maar de persconferentie is inmiddels een instituut geworden, net als het festival en haar voorman Jan Smeets. Bovendien geven de live-optredens altijd net dat extra glansrandje aan een middag als deze.

# |

|

| Artikel | George | Pinkpop 2007 | Spookrijder | 28 februari 2007 - 23:59 | reacties (0)

Ergens zijn ze toch een vreemde eend in de bijt op het Groningse Eurosonic-festival. Hoewel het festival zich vooral richt op net beginnende bands en artiesten, staan niemand minder dan de Magic Numbers deze vrijdagavond in de Groningse Stadsschouwburg geprogrammeerd. Je vraagt je af wat de Londense familieband, bestaande uit zanger/gitarist Romeo Stodart, bassiste Michele Stodart, toetseniste/zangers Angela Gannon en drummer Sean Gannon, te zoeken heeft op Eurosonic.

# |

|

| Interview | Pinkpop 2007 | Spookrijder | 12 februari 2007 - 23:00 | reacties (4)

Onwetend als ik was dacht ik na over mijn tien favoriete platen van het afgelopen jaar. De laatste (en ook echt de laatste helaas) van Boysetsfire pronkt (natuurlijk) bovenaan mijn lijstje. Maar er was een plaat die de laatste maanden eigenlijk constant in mijn hoofd zat. En wat bleek? Deze plaat was nog niet besproken hier op FileUnder. Ik heb het over het tweede, titelloze, album van het Engelse Razorlight. U weet wel die plaat waar ze in Engeland maar niet over uitgepraat raken. Nou moet je die Engelsen niet altijd serieus nemen en zeker niet als het om een relatief nieuw Engels bandje gaat. In dit geval is de hype echter volkomen terecht. Sjonge, jonge wat een briljant schijfje. Vanaf openingsnummer "In the morning" tot de laatste track "Los Angeles waltz", het zijn allemaal prachtige popliedjes. Na twee keer luisteren ga je al meezingen, flarden van teksten zitten de hele dag in je hoofd. 'Oooh Darling who needs love, who needs a heaven up above'. Krijg het je hoofd maar eens uit. 'I can't stop this feeling I've got, I know who I am and I know what I'm not'. Het lijkt zo simpel, maar ik liep er maar mooi de hele dag mee rond. Ik werd er zo gek van dat ik maar kaartjes besloot te kopen voor het optreden dat Johnny Borrell en z'n vriendjes 6 december in Paradiso gaven. Dan zou ik daarna wel voorgoed genezen zijn van mijn voorliefde voor deze arrogante jochies uit Londen. Maar nee, ondanks dat ze het publiek drie kwartier lieten wachten, ondanks dat de show op de automatische piloot werd gedraaid en ondanks de strakke witte broek van Johnny; de nummers blijven staan. Als een huis. Blijvertje.

# |

|

| Lowlands 2009 | Pinkpop 2007 | Timbo | 27 december 2006 - 16:30 | reacties (17)

Ik kan me niet meer herinneren wanneer het mij voor het laatst is overkomen: met een vers gekocht album het pand verlaten, omdat de man-achter-de-balie deze toevallig op had staan. Was het wel toeval? Het was nota bene èn koopzondag èn Sinterklaas. Een combinatie waarbij ik normaal gesproken de binnenstad mijd als ware die geïnfecteerd met een ernstig besmettelijke ziekte. Maar goed. Ik was er dus wel. Bij binnenkomst dacht ik het catchy 'no no no' uit een met een half oog bekeken, getipte joetsjoep te herkennen. Ik was van plan helemaal niks te kopen. Mijn lief ook. Tot het moment dat Back To Black bij het titelnummer was aangekomen. Een subliem sixties soul nummer met zo'n verrukkelijke Phil Spector sound. 'Wie is dit?', vroeg ze. 'Volgens mij Amy Winehouse. Vind je het ook zo mooi?' Ze knikte. Voor ik het wist, stond ik het laatste aanwezige exemplaar - geen toeval, ik zweer het! - af te rekenen. Eenmaal thuisgekomen, hebben we het album uiteraard meteen opgezet. Genieten. Ken je dat gevoel dat werkelijk alles aan een album lijkt te kloppen? Muzikaal wordt de klok zo'n veertig jaar terug gezet. Soul met een - voornamelijk tekstueel - donker randje. Tegengif voor de ziel die niks op heeft met de hedendaagse, uebergelikte Beyoncé-soul. Naast het heerlijk gearrangeerd orkest is het echter vooral Amy zelf, die schijnbaar achteloos de volledige dierenriem van de hemel zingt. Ook de lengte van zo'n dertig minuten klopt precies. Te kort? Nee hoor. Dan zetten we 'm gewoon nog een keer op en nog een keer en nog een keer, etc.

# |

|

| André | Pinkpop 2007 | 04 december 2006 - 09:00 | reacties (14)

Maar even, een paar maanden, waren we gezegend met MTV2 op de digitale kabel, totdat de heren van de kabelmaatschappij besloten dat een zender met Nederlandstalige meuk beter voor ons was. Maar goed, we hebben toch even kunnen genieten van een zender waar een liefhebber van Britse indie flink aan z'n trekken kon komen. Toch had deze zender ook zo z'n stokpaardjes. The Fratellis zijn daar een voorbeeld van. Ik kan niet narekenen hoe vaak ik het aanstekelijke singletje 'Chelsea Dagger' voorbij heb zien komen. Het maakte in ieder geval nieuwsgierig naar meer. Nu ligt er dan de debuut cd Costello Music van het Glaswegian trio. En ja, ook dit is een vrolijk stemmend plaatje. De jonge honden razen in een 44 minuten door 12 nummers. Denk Arctic Monkeys die in de ketel glamrock toverdrank van Marc Bolan zijn gevallen met af en toe een snufje rockabilly ("Creepin up the backstairs") als smaakmaker. Maar onder al deze voettappende, vuist in de lucht meezingers zit een tweede laag: de teksten. En waar gaan die dan over? Vrouwen natuurlijk! En niet altijd op de meest positieve manier. Waar de Arctic Monkeys subtiel intelligent commentaar leveren op de wereld om hen heen lijkt het The Fratellis meer te gaan om de sex, drugs en rock 'n' roll, met de nadruk op sex. Als dat je niets kan schelen heb je aan Costello Music een prima plaatje dat naadloos past in de trend van brutale Britse indie bandjes die op dit moment floreren. Of The Fratellis genoeg beklijven om de 'heavy rotation' voornoemd tv-station te rechtvaardigen, daar ben ik nog niet uit. Maar ja, daar kan ik toch niet meer naar kijken...

# |

|

| Merie | Pinkpop 2007 | 25 november 2006 - 12:30 | reacties (1)

Er waren dagen dat ik danste. Dagen die eigenlijk nachten waren. Er waren nachten dat de liedjes ertoe deden. Dan danste ik en zong ik mee. En als ik mee kon zingen, dan waren het mijn liedjes. En als het mijn liedjes waren, dan was de nacht ook van mij. Het deed er dan niet toe als mijn shirtje niet goed zat. Als je misschien soms een stukje van mijn buik zag. Ik danste op mijn liedjes. Er waren ook nachten dat ik danste; nachten die anders waren. Nachten waarin ik wel aan mijn shirtje aan het pulken was. Nachten die niet van mij waren omdat ik maar naar anderen bleef kijken. Nachten waarin ik mijn liedjes niet kon delen, nachten waarin ik alleen stond. En dan wilde ik wel dansen, maar dan lukte het niet.

Goose probeert me te laten dansen. Goose probeert de nacht de mijne te maken. Voorzichtig zet ik wat stappen op de dansvloer, maar ik merk dat mijn onderbroek niet lekker zit. Terug naar de muur. Mijn hempje zit ook niet lekker. Even pulken. Opnieuw naar de rand van de dansvloer. Ik kijk niet naar de mensen, maar ze kijken naar mij. De liedjes van Goose willen de mijne maar niet worden, anderen waren ze voor. Misschien hadden het de mijne kunnen zijn, maar ik raak niet in extase. Ik heb een zwak voor vierkwartsbelgen, maar niet voor die de broertjes DeWaele na proberen te doen. Ik had een zwak voor electrorock en punkfunk, maar er waren er te snel te veel. Zie je, ik denk te veel. Dit wordt 'm niet, maar het had wel gekund. Misschien.
Ooit. Ik grijp naar mijn bier en naar mijn sigaret. Dan heb ik geen hand over om nog te pulken.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | Jnnk | Lowlands 2007 | Motel Mozaique 2007 | Pinkpop 2007 | 18 oktober 2006 - 09:00 | reacties (0)

Om aan te geven dat het niet goed zit met de nieuwe cd van Ozark Henry: mevrouw Storm kwam de vlieringtrap afgeklommen met een paar boeken in haar hand en vroeg bij het horen van de muziek die ik op had staan: 'Sinds wanneer draai jij Sting?' Dodelijk, zo'n opmerking. Maar - helaas - ze heeft wel gelijk. Ergens is er iets misgegaan bij het maken van The Soft Machine. Al gelijk bij de eerste draaibeurt erger ik me bijvoorbeeld aan de manier waarop de drums extreem ver naar voren gemixt staan. Ik snap echt niet wat Piet, zelf toch geen groentje als het om produceren gaat en volgens mij iemand met oog voor detail, hiermee wil bereiken. Of neem dat irritante gitaargeluid dat in veel nummers gebruikt wordt. Het lijkt verdomme wel of Mark Knopfler ingevlogen is naar België om de gitaarpartijen in te tokkelen. Ronduit jeukopwekkend! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de liedjes zelf! Want zelfs die stellen me bitter teleur. Waar Henry en band op de live-dvd nog klonken als een geoliede strakke machine die het avontuur niet schuwde, is er hier op The Soft Machine geen flinter van over. Ja, de arrangementen zijn natuurlijk fabelhaft, dat kan Piet wel, maar de liedjes zelf hebben net zoveel avontuur in zich als de Margriet van 20 september 1981: geen pest. En daar kan ik niet aan wennen, daar wíl ik ook niet aan wennen. Ik wil de Ozark terug van Birthmarks en zijn andere albums, die me deed verbaasd deed staan en me plezierde. Dat gebeurt nu eigenlijk geen moment en gelooft u mij maar dat ik daar stevig van baal.

# |

|

| Pinkpop 2007 | Storm | 23 september 2006 - 20:00 | reacties (2)

Het blijft briljant. Elke keer als we hier op kantoor Wolfmother's enorm kont schoppende debuutplaat draaien en "Woman" voorbij komt dan wordt er door de twee kortharigen die onze kamer bevolken meegebangd alsof we haar hebben dat tot onze kont reikt. Dat nummer heeft dan ook alles in zich dat de rocker in je los kan maken. Opzwepende repeterende gitaren die om de paar maten even gas terugnemen, pompende ritmepartijen, vurig orgel en een tekst die meer de oerman in je los maakt dan een Bavaria-reclame ooit zal lukken, maar dolgraag zou willen. Ze boren dan ook de juiste bronnen aan deze drie Australische snotapen. Origineel is het namelijk lang niet altijd niet wat ze laten horen op hun debuut, maar wel zo geraffineerd groovend dat je dat al snel voor lief neemt. Het grootste deel van de nummers staat namelijk heel erg dicht bij wat Black Sabbath (in hun goede, jonge jaren van Ozzy), Led Zeppelin en (de orgels doen echt meer dan eens aan John Lord denken) Deep Purple deden, smaakvol gemarineerd in psychedelische saus. Al moet ik wel toegeven dat ik ze niet heb kunnen betrappen op het letterlijk gappen van riffs van deze rockgiganten. Het is ook de verbluffend sterke stem van Andrew Stockdale - het kind van Ozzy en Plant in ene, hoe duivels wilt u het hebben! - die maakt dat het je ook nog eens geen fuck zou interesseren als ze het wel zouden doen. Hier kan die krijsende spriet van The Darkness een voorbeeld aan nemen! En ook aan de liedjes kunnen ze een puntje zuigen. Misschien moeten we voorlopig maar eens niet naar de kapper.

# |

|

| Lowlands 2006 | Pinkpop 2007 | Storm | 29 juni 2006 - 21:12 | reacties (6)

Omdat ik de bekerfinale tussen Ajax en PSV niet bijster interessant vond, begon ik wat te zappen. Zo viel ik pardoes midden in "You're All I Have" - ben ik overigens de enige die daar iets Tragically Hip-achtigs in hoort? -, de nieuwe single van Snow Patrol, die ze live speelden bij Top of The Pops. Ik zag bevestigd wat ik ook al vond bij het beluisteren van hun nieuwe album, Eyes Open: de heren klinken niet alleen een tikkie vermoeid, ze ogen ook nog eens vermoeid. Alsof ze, zelfs nu de nieuwe plaat al lang klaar is, nog steeds last hebben van de druk die het leveren van een opvolger van het megasuccesvolle Final Straw vast en zeker met zich meebracht. Snob als ik ben, vond ik zelf dat album al een tik minder dan de - alleen al om de titels - briljante voorgangers When It's All Over We Still Have to Clear Up en Songs for Polar Bears. Natuurlijk vond ik "Spitting Games" en ook "Run" beste toffe nummers, dat nog wel. En ook Eyes Open staat weer vol met catchy nummers. Het schrijven daarvan kun je met een gerust hart aan Gary Lightbody en zijn mannen overlaten. Maar toch... voor mijn gevoel is Snow Patrol stapje voor stapje een andere band geworden. Een meer volwassen band, die donders goed weet wat het publiek wil horen en ze dat ook geeft. Met Eyes Open laat Snow Patrol min of meer horen klaar te zijn met optredens in clubs en door te willen stomen naar grote concerthallen waar de Coldplays van deze wereld spelen. Ik gun het ze van harte, maar hoop dat ze mij ooit ook nog eens trakteren op een plaat die ze terugbrengt in de kleine clubs. En dan liefst ook weer met een briljante titel, want dat is Eyes Open natuurlijk allerminst.

# |

|

| Lowlands 2006 | Pinkpop 2007 | Storm | 09 mei 2006 - 20:17 | reacties (2)

Eén van mijn grootste genoegens is dat ik heel erg graag door de stad mag slenteren. Het liefste op een rustige dag, niet op zaterdag, zodat het winkelvolk mij niet totaal voor de voeten loopt. Ik banjer dan langs winkels, huppel er soms eens eentje binnen, snuffel tussen wat CD's of koop een broodje bij de bakker. Daarna vervolgt mijn route zich steevast naar de kleinere straatjes in het oudste gedeelte van het centrum, waar het nog slenteren is alsof je in de Gouden Eeuw rondloopt. Al dat wandelen heeft wel één voorwaarde: een allesoverheersende soundtrack. Ik wil niets te maken hebben met de vervelende prietpraat van de mensen om mij heen en al helemaal niet met de muziekjes die in de gemiddelde winkel gedraaid worden. Het is dus ook van groot belang om, voordat ik de deur uit loop, de perfecte banjerplaat aan te zetten op het iDing. Voorheen was dit een zelf samengestelde playlist met een allegaartje aan vrolijkheid, maar tegenwoordig word ik op mijn wenken bediend door Inside In Inside Out, de debuutplaat van The Kooks. Deze Britse knaapjes zijn er in geslaagd om viertien heerlijk pretentieloze liedjes aan elkaar te rijgen op een plaat waar de vrolijkheid en het spelplezier vanaf knalt. Ik betrap mij op de onweerstaanbare drang de gehele plaat mee te fluiten, mompelen of neuriën, ook wanneer ik onder andere mensen ben. Ja, ik ben blijkbaar die gek, het zou mij worst zijn. Het liefste zou ik namelijk alles uit volle borst meezingen, dat is wel het minste wat die leuke liedjes verdienen. En dan te bedenken dat de zomer er nog aan moet komen!

# |

|

| Lowlands 2006 | Mr. Ploeg | Pinkpop 2007 | 25 februari 2006 - 14:05 | reacties (1)

De laatste keer dat ik Muse live heb zien spelen was een week voor het concert dat het hoofdprogramma vormt van deze dvd. Nou ja, gezien... Eigenlijk stonden we te ver weg, in de dampen van mileuonvriendelijke vreugdevuurtjes, de gebruikelijke vrijende stelletjes en veel, heel veel afval. Te ver weg om ons helemaal te laten overdonderen door de geoliede rockmachine die Muse kan zijn. Te ver weg om ons onder te dompelen in het - laten we eerlijk zijn - megalomane, pompeuze gitaargeweld met donderende, aan klassieke muziek refererende pianostukken. We vertrokken nog voor het einde. Zo ver van het podium leverde het niet dezelfde beleving op als vooraan in het midden. Bovendien was ik doodmoe, omdat ik de hele dag met een ingetapete enkel over het Landgraafse knollenveld gehobbeld had. Tegen de tijd dat we de auto gevonden hadden, hoorden we de laatste klanken van de toegift wegsterven. Met deze registratie van Muse op het Glastonbury festival kan ik het gemis een beetje goedmaken. Het is een keurige BBC-registratie van een wederom vlekkeloos verlopend concert. Het geluid is fantastisch, met op strategische momenten net genoeg meezingend publiek hoorbaar. Maar de registratie is daardoor ook een beetje braaf. Veel close-ups en mediumshots, wat maakt dat je de band prima kan volgen, maar waardoor je juist het unieke van zo'n groot festival, net zoals de videoshow en het lichtorgel op de piano van de band, mist. Normaal zie je dat ook niet goed door de lange jongens voor je, of die ene idioot met spandoek, maar da's toch anders. Pas tegen het einde zie je wat meer beelden van het massaal op en neer springende publiek. Als ik eerlijk ben vind ik de Pinkpop registraties van onze eigen omroepen vaak een stuk spannender. Het is ook nooit goed hè? Nu kon ik met allang herstelde enkel in eigen huiskamer volledig uit m'n dak gaan, mis ik toch weer de typerende festivallucht van zweet, wiet en blubber. Toch bevat de dvd voor een fan genoeg onvermijdelijke kippenvelmomenten. Met name "Apocalypse please", "Sunburn" en "Time is running out" bezorgen mij recht overeind staande nekhaartjes. Gelukkig heeft de dvd mét een (onbedoeld?) 'Spinal Tap-moment' ook nog wat venijn in de staart. Twee in de UK en twee in de VS opgenomen tracks laten een andere, ongepolijstere, kant van Muse zien. Eerst een fragment waarbij de band achterom, via een stikdonker gangetje het piepkleine podium van de club bereikt en vervolgens zie je twee nummers waar Muse - deels in zwart wit, en snel met elkaar versneden beelden - de club platrockt. Zo veel puurder dan de toch wel erg gladde BBC opnames. Zoals zanger Matthew Bellamy het aan het eind van het fragment zelf verwoordt, voordat hij z'n gitaar backstage in een dumpster flikkert: "That were proper rock 'n roll".

# |

|

| Lowlands 2006 | Merie | Pinkpop 2007 | 22 januari 2006 - 09:47 | reacties (1)

Meisjes met piano of gitaar konden eigenlijk nooit zo mijn goedkeuring wegdragen. Geen idee waarom, want meisjes met gitaren zijn vaak stoere meisjes en toevallig ken ik een paar stoere meisjes die erg leuk zijn. Dus waarom die chicks met een gitaar mij dan niet konden bekoren, weet niemand. Eigenlijk vond ik het goon een beetje van die zeikmutsen. Met hun gedrein enzo. Iemand beweerde dat het waarschijnlijk alleen maar uit jaloezie is. Kan best zijn. Maar mijn platenkastje kwamen ze niet in, die jankwijven. Als er dan es eentje was die ik wel tolereerde dan stond er meteen een heel leger boze meisjes klaar om haar te imiteren. Bah! en Huuh! Maar mildheid komt met de jaren en in mijn platenkastje staan inmiddels wel wat meisjes. Daar is er toevallig net eentje bijgekomen ook. Eentje met een hele coole naam: Stevie Ann. Ik hoorde Stevie Ann ineens heel vaak bij Stenders Vroeg Op met een wondermooi liedje. Een heel klein gitaarliedje. Een beetje pop, een beetje soor van country, ja een mooi liedje ja. En dus moest ik haar plaatje wel kopen. Gelukkig maar, want dat hele plaatje Away From Here bleek vol te staan met dat soort liedjes. Stevie Ann is dus geen boos meisje. Ze klinkt eigenlijk een beetje droevig, soms. En ze is pas 19! Maar droevige meisjes, daar kan je dus nooit jaloers op zijn. Behalve op die naam natuurlijk.

# |

|

| Gastschrijver | Pinkpop 2007 | 15 december 2005 - 20:30 | reacties (1)