Ooit leerde ik Elbow kennen door het nummer "Red" van hun album Asleep In The Back uit 2001, een nogal britpop aandoend nummer met een rustig begin en een explosief einde. Sindsdien ben ik ze blijven volgen en heb ik nooit begrepen waarom Elbow niet gerekend wordt tot de Radioheads van deze wereld, in mijn ogen staan deze jongens net zo goed op eenzame hoogte. Elk album weer grijpen ze me beet en laten ze me niet los. Met hun vorige album The Seldom Seen Kid kregen ze voor het eerst de waardering die ze verdienen, het album kreeg een Mercury Music Prize en een Brit Award. Wordt het nu niet een tijd voor een Grammy? Build A Rocket Boys! zal ze geen Grammy brengen voor het beste album, maar misschien wel voor beste song. Het zwaartepunt van het album ligt namelijk in de eerste twee nummers, wat mooi! "The Bird" kijkt melancholisch terug op een gebroken relatie en in "Lippy Kids" denken we met weemoed terug aan onze jeugd, kattekwaad uithalen zonder enige verantwoordelijkheden. De volgende twee nummers doen wat lichter aan, al is het bij Elbow nooit hap-slik-weg. Vanaf "Jesus Is A Rochdale Girl" leveren ze nog zeven prachtige pareltjes af, geheel in Elbow-stijl. Nummers die niet exploderen in je gezicht, maar nummers die klein blijven en het moeten hebben van de intieme sfeer. Met Build A Rocket Boys! zullen ze wederom geen commerciële doorbraak krijgen, maar mijn god, wat verdienen deze jongens het.

# |

|

| Lowlands 2011 | Pinkpop 2011 | Sikkema | 09 maart 2011 - 08:57 | reacties (12)

Wat mij eigenlijk verbaasde was dat de mensen achter Excelsior Recordings het op de Twittert en FeestBoek niet hadden over de nieuwe release van De Staat. Mij was even ontgaan dat de band voor de release van hun nieuwe album Machinery overgestapt zijn naar Cool Green Recordings, het label van de überstonergod Chris Goss. Met deze stap wil het vijftal ongetwijfeld nieuwe wegen inslaan. Het debuutalbum Wait For Evolution was min of meer het soloproject van De Staats voorman Torre Florim die op het podium een bandvervolg kreeg. De opvolger Machinery is een écht bandalbum geworden. Hetgeen zeker te horen is. Het geluid is niet alleen veel voller geworden, het is ook veel smeriger. Waarschijnlijk zal menigeen hier toch wel even aan moeten wennen, het is een kakofonie aan geluiden en daarmee een stuk chaotischer geworden. Dat ze met dit product een stap verder zullen komen, daar durf ik niet aan te twijfelen. De vergelijking met grote jongens als QOTSA kunnen ze hiermee prima aan. Niet alle liedjes vind ik even geslaagd, zo had "Tumbling Down" van mij gewoon in de oefenruimtes mogen blijven wegens teveel jam en te weinig liedje. Daar staan echter songs tegenover als "Sweatshop" en "Psycho Man" die zo vet zijn dat ik nooit meer zonder wil. Ik zag dat De Staat inmiddels concerten heeft staan in Amerika en Duitsland. Ze kon wel eens uitgroeien tot ons grootste muzikale exportrockproduct ever en dat betekent dat de tijd voor de kleine en middelgrote zalen, een paar jaar geleden zag ik ze spelen voor zo'n vijftig toeschouwers, waarschijnlijk snel verleden tijd is. Al zit ik hier persoonlijk niet op te wachten.

# |

|

| Ewie | Lowlands 2011 | Pinkpop 2011 | deBeschaving 2011 | 03 maart 2011 - 08:57 | reacties (18)

De eerste keer dat ik Blaas Of Glory hoorde was onder ideale omstandigheden. Dat was op Vlieland tijdens Into The Great Wide Open 2009. De zon scheen, wij zaten aan het bier op het terras van de Bolder. De stemming was al opperbest, maar de negenkoppige Zwolse band vond dat er nog wel een schepje bovenop kon en trakteerde ons op bizarre rockbrassversies van krakers uit Hardrock met de hoofdletter H. Hun versies waren akoestische en opgeleukt met accordeon, klarinet, sousafoon en nog flink wat meer getoeter. Hilariteit alom natuurlijk, maar ondertussen waren hun coverversies net als die van Hayseed Dixie vrij geniaal. Toen ik las dat Zwollenaren besloten hadden de studio in te duiken om de songs ook daadwerkelijk op te gaan nemen had ik er een hard hoofd in of dat zou gaan werken. Ik zag Blaas Of Glory vooral als een band die uitermate geschikt is om op festivals songs als "Ace Of Spaces", "Jump" of "Highway To Hell" te spelen als puur vermaak. Ik vergiste me. Samen met producer Oscar Holleman zijn ze er behoorlijk in geslaagd om de vertaalslag te maken van live naar studio. Nu hoor je ook pas goed hoe geweldig ze "Venus" van Shocking Blue gehusseld hebben met Metallica's "Enter Sandman". En hoe geraffineerd de arrangementen in elkaar zitten. Hooguit Blaas Of Glory's versie van "November Rain" vind ik minder geslaagd, de meer uptempo versies zijn een stuk toffer. Erg koel is ook de "Iron Maidley" waarin het leuk nummers raden is. De vraag blijft natuurlijk of je een cd als Highway To Hell vaak uit de kast zult trekken. Geen idee, maar toch had ik 'em blind gekocht als Blaas Of Glory de cd bij zich gehad had op Into The Great Wide Open. Je kunt met slechtere souvenirs thuiskomen.

# |

|

| Pinkpop 2011 | Storm | 12 februari 2011 - 20:57 | reacties (0)

Wie is er wel eens naar een optreden van Voicst geweest? Dan weet je wat er zoal gebeurt, het is een bezige bende. Je moet op de grond gaan zitten, opblaasdolfijnen gaan crowdsurfen, je krijgt zomaar een dance-act temidden van alle rockende nummers, koper en strijkers staan op het podium. In het midden van dit alles staat de kleine Tjeerd met z'n pet. En dan is natuurlijk de vraag: hoe doet de man met de pet het in zijn eentje, nu de rest van de band er even tussenuit is? De nummers lenen zich er prima voor, je hoort er Voicst duidelijk wel in terug, maar toch is het heel erg Tjeerd, heel erg Dazzled Kid. En nee, de blazers zijn niet weg, maar wel minder aanwezig. Toen hij de ideeën voor Fire Need Air liet horen aan Simon van C-Mon & Kypski (waar ze met Voicst al veel mee samenwerkten), heeft deze uiteindelijk besloten om het zelf te produceren, zijn eerste klus als een producer. Later tijdens Oerol kwam de definitieve doorslag voor dit soloproject. Daar werden de plannen gesmeed om het allemaal op te nemen in studio Kytopia van Colin Benders (aka Kyteman, die ook al meewerkte aan het laatste album van Voicst). Nu, nog geen half jaar later, staat alles op plaat en gaat het circus van start! Als je Tjeerd naar het circus vraagt, dan antwoordt hij nuchter: 'ach, ik hoop dat het leuk wordt, vooral, weet je'. Te nuchter naar mijn mening, want Fire Needs Air is een prachtalbum geworden, met dezelfde gedreven variatie als A Tale Of Two Devils. En als hij net zo'n gedreven band achter zich heeft weten te formeren, dan wordt het een uitbundig, maar soms ook ingetogen spektakel tijdens Eurosonic/Noorderslag.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Pinkpop 2011 | Sikkema | deBeschaving 2011 | 14 januari 2011 - 08:57 | reacties (1)

Ik weet niet precies hoever in het voren bands geboekt worden voor Eurosonic, maar het is best verbazingwekkend dat Graffiti6 op de 2011-editie speelt. Want met "Annie You Save Me" en " Stare Into The Sun" (ook opgepikt voor een Wieckse Witte-reclame) heeft de band rond zanger Jamie Scott en producer Tommy D al twee behoorlijke hits achter hun naam staan. Dan verwacht ik eigenlijk dat ze Eurosonic al ontgroeid zijn, helemaal omdat ze al op Lowlands stonden afgelopen zomer. Aan de andere kant presenteert White Lies zijn nieuwe album ook op Eurosonic en die band speelt dit jaar ook al in de HMH. Dat Graffiti6 hits scoort verbaast me overigens niets. De Scott en D hebben met Colours afgelopen najaar een album afgeleverd dat je moet plaatsen in de hoek waar Gnarls Barkley, Mark Ronson en Jamie Lidell zitten. Daar helpt Scotts soulvolle stem, die af en toe Prince-achtige trekjes vertoont, flink bij. Maar onderschat de productionele kunsten van Tommy D ook niet. Deze man werkte onder meer met Kanye West en Kylie Minogue en heeft twintig jaar terug ook bij Right Said Freds hitsingles achter de knoppen gezeten. Colours zit dan ook bijna verdacht gelikt in elkaar. Je zou bijna voor elke gemoedstoestand wat terug kunnen vinden. De singles en openingstrack "Stone In My Heart" zijn bijvoorbeeld vrolijke popstampers, "This Man" is een gelikte funkglijer en "Over You" zo mogelijk nog gladder, terwijl "Calm The Storm" zo als ballad op een Moby-plaat gekund had. Toch krijg ik geen moment het gevoel naar een 'gemaakte' plaat te luisteren. Terwijl dat toch best voor de hand had gelegen.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Lowlands 2011 | Pinkpop 2011 | Storm | 10 januari 2011 - 20:57 | reacties (0)

Op de Twitter werd er gevraagd waar onze Kings Of Leon-recensie bleef. En ik dacht, laat ik ons publiek eens op haar wenken bedienen. Ik vroeg daarom op onze interne mailinglist wie er zin had om over de nieuwe cd van Kings Of Leon heen te plassen. De reacties waren een beetje zoals ze zijn wanneer je vraagt wie er de wc schoon wil maken. Alles behalve enthousiast. Gr.R. wilde het alleen doen als er ook reggae op zou staan. Campking mopperde dat zijn azijn al op was voor vandaag. DubbelMono was na drie liedjes afgehaakt en had besloten het daar maar bij te laten met de trieste conclusie dat het zo'n saahaaie band geworden was. Ludo fluisterde dat 'ie die neppe gospel-single stiekem leuk vond. Verder zijn vingers er aan branden leek 'em niet verstandig. André brak zich er vooral het hoofd over waar die arme Laura Jansen haar volgende hit vandaan moest halen. En dan was er ook nog Ramon. Hij had Come Around Sundown via de Spotify gedraaid. Al was hij al lang weer vergeten hoe dat klonk. Hij gaf daarna nog een doorwrochte, zakelijke analyse en bestempelde ze als arrogante luie megalomane lamzakken. Oei, daar sta je dan met je goede wil om je lezerspubliek te pleasen. Ik krabde me achter de oren, zuchtte een keer diep en slingerde de Spotify zelf aan. Vooruit dan. De eerste drie platen van Kings Of Leon vond ik tenslotte toch hartstikke leuk? Nog voordat de eerste keer reclame langs kwam over een nieuwe anti-retro Citroën was bij mij de goede zin al in geen velden of wegen meer te vinden. De Kings Of Leon zijn op Come Around Sundown definitief verworden tot een zaadband die alleen maar lijkt te jagen op een nog grotere hit, maar daar geen moment in slaagt. Er knapte definitief iets bij "Back Down South". Een ronduit vervelend pathetisch liedje dat ellendig mijmert en giebelgesprekjes heeft aan het eind. De stem van Followill gaat ook steeds meer irriteren. Net als de knetterharde vieze drumsound. "Radioactive", "No Money" het zijn vast liedjes die het leuk doen in met klapvee gevulde Ahoys of Arena's, mij maken ze intens narrig. Ze zoeken het verder maar uit.

# |

|

| Pinkpop 2011 | Storm | 27 oktober 2010 - 12:57 | reacties (8)

De vrolijkheid schreeuwt me al tegemoet van de hoes. Een collage van kleurige lippen, verfspatten, een verdwaalde leeuw en kat, en de jonge zangeres zelf met een grote rode dobbelsteen in haar hand. Het heeft vast allemaal een betekenis, maar de buitenkant van het debuut van de Britse Eliza Doolittle geeft sowieso een lekker lichtvoetige indruk. Zo ook de eerste klanken van opener "Money Box". Het nummer is een soort Lily Allen Light met de bijzonder positieve boodschap dat geld helemaal niet belangrijk is als je lekker thuis met je partner Monopoly kunt spelen. Niks op af te dingen natuurlijk. Doolittle heeft een prettige, zacht-hese stem en de nummers op haar album zijn van een heerlijk niets-aan-de-hand niveau. De tracks huppelen lekker in elkaar over en het hoogtepunt is toch wel de tweede single "Pack Up" die de laatste weken niet meer van de radio af te slaan is geweest. Typisch gevalletje geslaagde zomerhit. De meeste nummers balanceren tussen de springerigheid van Lily Allen en de soul van Amy Winehouse, met als constante factor Doolittle's heerlijke stem. Een ideale cd voor meisjes die K3 al een tijdje ontgroeid zijn maar Amy nog net wat te weird vinden. En voor verzuurde indieliefhebbers die zo nu en dan ook wel eens wat opbeurends willen horen. En zien.

# |

|

| Blink | Pinkpop 2011 | 08 augustus 2010 - 18:57 | reacties (0)

In de popmuziek zou het eigenlijk logisch zijn dat er veel muziek is gebaseerd op de emotie: 'Ik voel me best wel in orde.' De meeste mensen voelen zich namelijk het grootste deel van de tijd best wel in orde. In de top-40 kom je veel muziek tegen die zo op mij overkomt. Erg middelmatig. Als je dan goed naar die teksten luistert blijkt toch dat ze het over hartstocht hebben. Zware thema's in bedroevend arrangement. Ik wil niet Mart Smeetserig overkomen en namens de gehele mensheid spreken, maar kan toch wel stellen dat wij ongelimiteerde emotie van artiesten eisen. Je bent in de muziek niet verliefd, je bent 'stapel-tot-over-je-oren-nooit-zo-iemand-tegengekomen.' Je zit niet 'even niet zo lekker in je vel', je bent 'ik-zie-geen-licht-meer-aan-het-eind-van-de-tunnel-depressief'. Ik snap wel dat het een onredelijke eis is, maar het zijn de keiharde wetten van de popmuziek. Voor mij als potentieel emotioneel wrak was er daardoor behoorlijk wat te beleven op Cease To Begin, de vorige van Band of Horses. Melancholiek, en niet zo'n beetje ook. Zo'n "Cigarettes, Wedding Bands", dat is pure Fisherman's Friend voor mij. Als ze dat in de supermarkt zouden draaien, zou ik een momentje voor mezelf nodig hebben. Bij de meeste van de twaalf liedjes op Infinite Arms zou ik, helaas, gewoon mijn zoektocht naar prei, stroopwafels en kipfilet voortzetten. Je kon Band of Horses ook direct neerzetten als een Amerikaanse band, met veel zuidelijke invloeden. Dat is op Infinite Arms veel lastiger. Positieve uitzondering is "Older", waar iets van de traditie in stand gehouden wordt. Ik heb me nu toch bezondigd aan een pure vergelijking tussen dit en het vorige album, waar ik had gezworen dat nooit te doen. Maar ik geloof dat als dit het eerste was geweest dat ik ooit had gehoord van de groep rond Ben Bridwell, er evenmin een bijster positief stukje was verschenen.

# |

|

| De Pel | Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | 31 mei 2010 - 08:57 | reacties (3)

Min of meer tot mijn eigen verbazing staat Anne Soldaat's soloplaat bovenaan in mijn alltime Last.fm-lijstje. Toen ik vervolgens het lijstje van de afgelopen tijd bekeek, zag ik Tim Knol bijna bovenaan staan. Blijkbaar heb ik deze maanden meer behoefte aan mooie liedjes dan aan 'moeilijke' muziek. Want mooie liedjes, dat is waar deze debuutplaat van deze Noord-Hollander mee vol staat. Zelden iemand van begin twintig gehoord die zo'n fijn gevoel voor melancholie en melodie heeft en nooit in de valkuil van de pathetiek dendert. Ik vind het gezien zijn leeftijd opmerkelijk dat Knol zo'n hang naar sixties- en seventies-pop cq singer-songwriters, maar prijs me gelukkig met de mooie harmonieën die dat oplevert. Mijn hoofd schreeuwt om het roepen van de naam Wilco, maar de stem van Knol is zoeter dan die van Jeff Tweedy en Wilco is net wat gewaagder. Toch hadden zij zich voor een liedje als "Deepest Of Oceans" of "Driving Home Tonight" niet hoeven te schamen. Mooi ook om te zien dat grote namen uit de Excelsior-stal zoals Anne Soldaat en Jeroen Kleijn en Knol's stadgenoot Jacob de Greeuw hem wilden helpen bij de opnamen. Het resultaat is rondweg superbe. Knol kan prachtig kwelen zoals in bijvoorbeeld het bloedmooie "Sounds Familiar" (wie riep daar Gram Parsons?) of "Music In My Room", maar staat ook als het iets meer up-tempo gaat ("Clean Up", "Sam" en het met handgeklap opgeleukte "When I Am King") zijn mannetje. Gezien de fraaie arrangementen op de plaat hoop ik dat Knol de kans krijgt met een goede, uitgebreide backing band de zalen in Nederland langs te gaan. Het zou me niet verbazen als die tour in dat geval een zegetocht wordt.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2010 | Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | Storm | 15 januari 2010 - 20:57 | reacties (2)

Jongens worden mannen en op de scheidslijn hiervan maken ze keuzes voor hun toekomst. Maar als deze keuzes niet gemaakt worden dan gaat het leven toch zijn gang en een bepaalde kant op, of je wilt of niet. De drie jongens van Wolfmother bleken met de nummers die ze opnamen goud in handen te hebben en hun debuut bezorgde ze meteen wereldstatus. Dat dit soms meer is dan waarop jongens voorbereid waren, bleek het geval: er kwam mot in de tent met als gevolgd dat twee van de drie het medio 2008 voor gezien hielden. Zanger/gitarist Andrew Stockdale bleef alleen over. Het lijkt een zielig verhaal, maar Stockdale pakte al zijn moed bij elkaar en vormde met drie anderen een nieuwe Wolfmother die duidelijk maar een aanvoerder kent: hijzelf. Cosmic Egg heet het album, alsof er nieuwe bandleden uit het ei geplukt zijn, om verder te gaan waar de zegetocht gestopt was. En eerlijk is eerlijk, ik hoor het vertrek van de twee er niet vanaf. Nog steeds zoekt Wolfmother het bij Led Zeppelin en op dit album nog meer bij Black Sabbath. Het originele album telt twaalf nummers plus een bonustrack, en als je meer wilt is er een deluxe editie met nog drie andere nummers. De heren zijn inmiddels weer bescheiden qua zaalgrootte begonnen met toeren en zo staan ze in januari in 013 in Tilburg. Ik heb al kaartjes, net zoals onlangs in de Melkweg. Tot die tijd moet ik thuis maar oefenen op de luchtgitaar en playbacken, want nu Robert Plant aangegeven heeft niet meer bij Led Zeppelin terug te keren, lijkt mij duidelijk wie mijn favoriete invaller is. Of doe ook maar niet, want eens een Wolfmother, altijd een Wolfmother. Dat lijkt me met Cosmic Egg wel duidelijk.

# |

|

| Ewie | Pinkpop 2011 | 28 oktober 2009 - 08:57 | reacties (9)

Vorige week zat ik in de auto naar mijn werk te luisteren naar het ochtendprogramma van Giel Beelen. In de studio was een Ierse band die The Script heette, en ze zouden net een sessie gaan spelen. Live-muziek vind ik vaak erg spannend, dus bleef ik aandachtig luisteren. Wat ik hoorde, was "The Man Who Can't Be Moved", een melodieus en melancholiek nummer met een prachtig refrein. Sjonge, wat klonk dit goed, zo kraakhelder, en wat had die zanger een fraaie, soulvolle stem. De soul die ik ook al kende van bijvoorbeeld The Commitments, landgenoten van The Script. Behoorlijk opgewonden stopte ik dan ook hun debuut-cd in mijn cd-speler. Maar helaas, dat werd een behoorlijke tegenvaller. Op cd is The Script ineens een Maroon 5-sound-alike: gedegen popmuziek, daar niet van, maar zo saai. Het reutelt maar wat, kent hier en daar een uitschieter (het al eerder genoemde "The Man Who Can't Be Moved" of het The Police-achtige "Rusty Halo"), maar is verder niet echt mijn opwinding waard. Zanger Danny O'Donoghue 'rapzingt' zich door de nummers heen (vandaar misschien dat ze ooit een cover van Eminem deden, "Lose Yourself"), waar hij beter echt had kunnen zingen. Typisch geval van jammer.

# |

|

| Joice | Pinkpop 2011 | 16 november 2008 - 17:58 | reacties (1)

Het lijkt bijna een trend te worden, bands die slechts een derde van de capaciteit van een cd vullen met hun muziek. Eerder dit jaar verschenen al albums van R.E.M. en Beck die maar net boven de dertig minuten uitkwamen en nu is er de nieuwe van de Kaiser Chiefs: elf liedjes in net iets over een half uur. Nou hoeft dit natuurlijk geen enkel probleem te zijn als de dertig minuten allemaal de moeite waard zijn. En bij Off With Their Heads van de Kaiser Chiefs is dit absoluut het geval. Zoals te verwachten zijn er weer genoeg catchy meezingers en meespringers, zoals de single "Never Miss a Beat", maar meer dan op voorganger Yours Truly, Angry Mob durven de Kaiser Chiefs op het nieuwe album te experimenteren. Gelukkig heeft producer Mark Ronson het geheel niet te gladjes gemaakt. Het Blur-achtige "Always Happens Like That" had met de gastvocalen van Lily Allen mierzoet kunnen worden maar Allen is nauwelijks te horen en wordt eigenlijk volledig overstemd door Ricky Wilson. Dit geldt overigens niet voor ene Sway die op "Half the Truth" fijn een potje komt meerappen. Volgens de band was dit niet van tevoren zo gepland maar was de rapper toevallig in de studio op zoek naar producer Ronson. Hij mocht meteen aanschuiven bij de opnames. Tekenend voor een band die zich niet laat afleiden door het enorme succes van de afgelopen jaren en nog niets aan spontaniteit heeft ingeboet. Erg springerig. Erg Brits. Erg lekker.

# |

|

| Blink | Lowlands 2009 | Pinkpop 2011 | 20 oktober 2008 - 11:59 | reacties (6)