Is het hoop of is het angst? Is het een afwezige blik, of juist intens? De blik van het meisje (of is het een vrouw?) op de hoes van Contra roept nogal wat op. Het zou makkelijk zijn om dat door te trekken naar de muziek, maar die parallel is er niet. De muziek roept geheel geen vragen op, het is net zo'n heerlijke en (ik durf het bijna niet te zeggen) gezellige plaat geworden als het debuutalbum. Ook deze cd kun je gerust draaien in het gezelschap van minder indie georiënteerde mensen, het levert altijd wel instemmende blikken op. De associatie met Graceland van Paul Simon is ook niet veranderd, de Afrikaanse invloeden zijn er nog steeds, maar dit keer ook Mexicaanse en Braziliaanse invloeden. Andere verschillen met zijn voorganger: er is wat meer electronica bijgekomen, maar dan moet je niet denken aan de ommezwaai die de Editors hebben gemaakt, maar meer subtiele elektronische toevoegingen. De nummers hebben hebben ook wat meer tempowisselingen gekregen waardoor ze zomaar kunnen verrassen. Contra is hierdoor minder kaal als zijn voorganger en dat maakt deze studentikoze band net wat volwassener. De afsluiter "I Think You Ur A Contra" is misschien wel het meest contra nummer van de hele plaat, zo minimalistisch en bijna breekbaar als het aanvoelt. En die blik van de dame op de hoes: volgens mij is ze overrompeld van vreugde dat deze jongens weer zo'n mooie plaat afleveren.

# |

|

| Rockin Park 2010 | Sikkema | 12 januari 2010 - 11:57 | reacties (0)

Begin dit jaar was daar ineens Customs met hun single "Rex" aan het Vlaamse muziekfirmament. Ze leken vanuit het niets opgedoken en domineerden wekenlang de hitlijsten. En na een tweede single "Justine" kwam begin deze maand hun langverwachte album Enter The Characters uit in België. Of Nederland gaat volgen, we zullen het binnenkort weten. Ik sprak hen alvast voor één van hun eerste headliner-shows in de AB Club in Brussel, die ook nog eens uitverkocht was.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Interview | Nathalie | Rockin Park 2010 | 16 november 2009 - 14:57 | reacties (0)

Elke keer als er een nieuw album van Pearl Jam aangekondigd wordt dan vraag ik mezelf af waarom ik daar dan zo benieuwd naar ben. Misschien heeft het te maken dat ik nog steeds op zoek ben naar bevestiging of ze 'het' nog hebben. Sinds het uitbrengen van Binaural is die zoektocht heel zwaar geworden. Begrijp me goed, in hun live optredens ben ik wel eens liedjes tegengekomen die het dan wel goed doen, maar op plaat kon de voormalige koning van de grunge me niet meer overtuigen. Een sporadisch pareltje buiten beschouwing gelaten. Met hun nieuwe albumBackspacer is het dus net zo. Het album opent met achtereenvolgens vier semi-rockers die vooral een dertien-in-een-dozijn gevoel bij me achterlaten. Oké, de single "The Fixer", is best een aardig radiovriendelijk nummer, maar het heeft pas impact als je de livebeelden in de videoclip ervan ziet. En dat kan niet de bedoeling zijn geweest. Pas bij het vijfde liedje, "Just Breathe", hoor ik wat bezieling, mede door de akoestische aanpak, waardoor het eigenlijk veel beter had gepast op Eddie Vedder's Into the wild. "Amongst the waves" is dan een welkome afwisseling die niet had misstaan op Vitalogy.Het hoogtepunt is echter "Unthought Known", dat door zijn spannende opbouw uitgroeit tot het pareltje waar naar ik op zoek was. Helaas moet ik daarna weer drie matige liedjes aanhoren tot ik bij het afsluitende "The end" weer Eddie Vedder op zijn best hoor. Simpel, op akoestische gitaar, alleen had de mierzoete orkestratie erachter weggelaten mogen worden. Met een score van vier uit elf is ook dit album dus weer een teleurstelling geworden en zal het waarschijnlijk weer snel in de kast verdwijnen. Pearl Jam heeft 'het' nog wel maar het is zo jammer dat ze dit blijkbaar niet meer een heel album vol kunnen houden tegenwoordig. Voor mij is het dus weer uitkijken naar een volgend album waarop ze me het tegendeel kunnen gaan bewijzen.

# |

|

| Danny | Rockin Park 2010 | 21 september 2009 - 12:57 | reacties (9)

In het begin van hun carrière was ik een absolute verzamelaar van Pearl Jam. Bootlegs, singles, speciale uitgaves van albums, alles wilde ik hebben. Zo kan het dus dat ik al twee versies van Ten, hun nooit overtroffen debuut, in de platenkast heb staan. Na het origineel volgde in 1992 al snel een Duitse versie met drie extra tracks in een geel kartonnen hoesje en die moest ik natuurlijk hebben. En die bleek gewoon bij de lokale platenboer te staan, jottem. En dan ben ik nu zeventien jaar later toe aan versie drie. Want Eddie Vedder en consorten hebben besloten, gezien het feit dat het debuut over twee jaar twintig jaar geleden uitkwam, om alvast een re-issue uit te geven. Maar dan wel een speciale. Naast de originele versie krijg je nu ook een opnieuw gemixte versie. Pearl Jam ging namelijk met de originele opnames die toentertijd geproduceerd waren door Rick Parashar naar hun huidige producer Brendan O'Brien en gaven hem carte blanche voor een nieuwe mix. En dat heeft voor een verrassend resultaat gezorgd. Want ondanks deze wat cleane mix, blijft de intensiteit van het origineel behouden. O'Brien heeft met name het rauwe randje van het origineel gepoetst, maar geeft daar zoveel voor terug. Ik hoor nu gitaarpartijen op bijvoorbeeld "Porch" waarvan ik het bestaan nooit heb geweten. Vedder's stem klinkt warmer dan ooit en daardoor komen "Black" en "Jeremy" nog beter over. Deze deluxe edition bevat overigens nog een aantal interessante bonustracks die de originele versie van Ten nooit hebben gehaald. "State of love and trust" en "Breath (and a scream)" kenden we al van de Singles-soundtrack, maar ook deze zijn opnieuw onder handen genomen door O'Brien. De overige bonustracks sluiten naadloos aan en hadden ook op het originele album kunnen staan. De huidige single "Brother" bewijst overigens dat dit album ook nu uitgebracht had kunnen worden wat het tot een echt klassiek en tijdloos album maakt. Voor de verzamelaar heeft Pearl Jam deze re-issue in vier formaten uitgebracht. Daartussen zit bij een aantal formaten als extraatje het nooit officieel uitgebrachte maar legendarische MTV Unplugged optreden uit 1992 (waarin Vedder het woord 'fuck' zo vaak moest inslikken) op DVD in 5.1 surround mix. En dat was voor mij naast een officiële uitgave van het Pinkpop-optreden in 1992 een zeer gewild item. Wellicht dat Pinkpop dan bij de re-issue van Vs. zit?

# |

|

| Danny | Rockin Park 2010 | 23 maart 2009 - 08:56 | reacties (0)

Om al voordat het nieuwe jaar is begonnen als grootste belofte voor 2009 bestempeld te worden, maakt het er niet eenvoudiger op voor een band. De enorme hype door de pers in Engeland rondom White Lies zorgde ervoor dat de band vorig jaar al op grote festivals te zien was, lang voordat er een album uit was. De verwachtingen met betrekking tot het debuutalbum zijn dan ook hooggespannen. En zoals bekend leiden hoge verwachtingen vaak tot flinke teleurstelling. In de eerste minuten van opener "Death" vliegen de vergelijkingen met andere bands met een gekmakende snelheid door mijn hoofd. De bas van de Editors, de keyboards van New Order, de gitaren van The Killers, de drums van U2, de bombast van Muse en de zang van een jonge Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen). Het komt allemaal terug in de tien nummers op To Lose My Life. De drie jonge Londenaren hebben van al deze invloeden iets meegepikt en omgevormd tot een eigen sound die het zonder enige twijfel heel erg goed gaat doen op grote concertpodia. Het geluid van White Lies is groot, groter, grootst en eigenlijk zou deze band het beste maar meteen in stadions geprogrammeerd kunnen worden. De eerste regel tekst op het album is 'I love the feeling when we lift off'. Nou jongens, maak je geen zorgen, dat gaat echt wel goedkomen. Stoelriemen vast, White Lies zijn niet meer te stoppen.

# |

|

| Blink | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Lowlands 2009 | Rockin Park 2010 | 14 januari 2009 - 08:57 | reacties (0)

Het lijkt wel bijna alsof Rise Against het uitbrengen van hun platen via major Universal moet compenseren door zoveel mogelijk te benadrukken dat de band nog steeds de ware 'spirit' heeft. In het hoesje zit een flyer van PETA, het hoesje van hun nieuwe cd Appeal To Reason is gedrukt met plantaardige inkt op gerecycled papier. De propagandakreten en adviezen voor lees- en kijkvoer staan van voor tot achter in het boekje. Je zou bijna vergeten dat er nog zoiets is als muziek. Vanzelfsprekend zijn de teksten hiervan óók doorspekt met boodschappen. Als de band niet zulke goede muziek zou maken, dan zou ik er echt heel erg moe van worden. Dat word ik nu alleen maar van de akoestische kabbelsong "Hero of War". Raad maar eens waar dat over handelt. Gelukkig trekt de band in de andere nummers wel geregeld flink van leer (eh, mag dat wel in een recensie van een album van strikte vegetariërs?). Wat dat betreft is openingstrack "Collapse (Post Amerika)" een lekker begin. Daarin is Rise Against op zijn best. Dat hadden ze van mij wel iets meer mogen doen op Appeal To Reason. Zoiets hoor ik liever dan zo'n midtempo nummer als "Long Forgotten Sons", dat daarop volgt. Dat midtempo-gedoe is me net iets teveel op maat gemaakt voor het publiek waar Timbo zo van schrok toen hij de band interviewde vorig jaar. Maar goed, als McIlrath 'Maybe we've outgrown all the things that we once loved / Run away / But what are we running from' zingt in "Audience of One" begrijp ik wel dat de band zich in een lastig parket bevindt. Gelukkig zijn er dan altijd nog lekkere uptempo krakers als "Kotov Syndrome" op Appeal To Reason om dat even te vergeten.

# |

|

| Lowlands 2011 | Rockin Park 2010 | Storm | 14 oktober 2008 - 20:21 | reacties (0)

Tien jaar na je debuut-cd met je derde cd op de proppen komen, da's alles behalve productief te noemen. Goed, Jasper Steverlinck bracht ondertussen nog een mooie solo-cd uit gevuld met covers, nadat zijn versie van David Bowie's "Life On Mars" onverwacht een groot succes werd. Daarnaast was er een lappenmand waar hij moeilijk uit kwam, maar dan nog is drie cd's in tien jaar toch wel erg karig. Gelukkig is de stem van Jasper Steverlinck in die tien jaar wel nog steeds even goed gebleven, blijkt bij beluistering van All Things Come In Waves. Daar klinkt twijfel in door, vind je? Dat klopt, dat heb je goed aangevoeld! Want, mjah, ik weet het niet zo goed met All Things Come in Waves. Ik mis de gitaren teveel op deze nieuwe cd. Dat was nou zo juist zo fijn aan de debuut-cd van deze Gentenaren. Dat naast die fenomenale Buckley-achtige stem van Steverlinck ook gitarist David Du Pré verfijnde accenten legde en welgeplaatst een scherp randje gaf aan de liedjes. En daar ontbreekt het aan op All Things Come in Waves. Ik moet ze af en toe zoeken met een zaklampje. Neem alleen al het openingsnummer "Right This Time", trek daar de gitaren wat meer naar voren en stop die wollige synthesizerlaag wat naar achteren - of laat 'em voor mijn part geheel weg - en je hoort volgens mij pas echt dat het wel degelijk een mooi nummer is. En dat geldt voor veel meer nummers op All Things Come In Waves helaas, maar gelukkig niet voor allemaal. Al zou het zo maar kunnen dat deze ergernis typisch iets is dat alleen mij overkomt en dat dat wordt veroorzaakt door mijn na tien jaar nog steeds koesteren van Little Things Of Venom.

# |

|

| Rockin Park 2010 | Storm | 07 februari 2008 - 20:22 | reacties (1)

Her en der wordt u wijs gemaakt dat de doorbraak van Colbie Caillat grotendeels te danken is aan het feit dat ze op MySpace ontelbare keren gedraaid is door haar vele vriendjes. Ik neem dat eerlijk gezegd met een korreltje zout. Ik denk dat het feit dat haar vader (executive producer van Coco) in een verleden meewerkte aan onder andere de roemruchte Fleetwood Mac lp's Rumours en Tusk veel meer deuren voor haar liet opengaan. Maar ja, MySpace is nog steeds het nieuwe hip, dus het verhaal komt goed uit. En, eerlijk is eerlijk, de single "Bubbly" is een heerlijk lichtvoetig liedje waarin Colbie klinkt als de perfecte mix van Jack Johnson en Norah Jones. De pest is alleen dat de rest van de liedjes ook zo klinkt. Goed, hier en daar een accentje R&B of een latin-feel, maar daar blijft het bij. Dat is natuurlijk best leuk als achtergrondmuziek op een zonnige lentemorgen. Maar toen ik intensief naar Coco ging zitten luisteren en het water met bakken uit de lucht viel, ging ik me er gruwelijk aan lopen ergeren. Het is me allemaal net even een tikkie te netjes. Dat betekent waarschijnlijk dat deze jongedame een hele grote gaat worden, want in Amerika en op stations als Sky Radio lusten ze hier wel pap van.

Nee, doe mij dan maar Amy MacDonald. Ook zij is nog piepjong (19), maar haar debuut cd This Is The Life is in ieder geval een stuk gevarieerder dan Coco. En alleen al door haar eigenaardige lichthese stem - als ik je wijsmaakte dat ze 35 was zou je het ook geloven - heeft deze Schotse bovendien veel meer een eigen smoel dan Caillat. Net als Caillat schreef ze alle liedjes voor haar debuutplaat zelf, maar ze had hier in tegenstelling tot Caillat geen 'assistent' bij nodig. Ze maakte van dit debuut zelfs min of meer een concept-cd. Alle liedjes hebben als thema de lusten en lasten van beroemdheden. Zo verwoordt ze in het opzwepende "Poison Prince" op simpele, maar doeltreffende wijze hoe ze over Pete Doherty denkt: 'Sing me songs you wrote before / I tell you this my poison prince / You'll soon be knockin' on heavens door.' Dat Pete het maar weet. Hier en daar denk ik wel eens een melodielijntje toch zeker ergens anders van te kennen, maar dat wil ik in het geval van Amy MacDonald wel door de vingers zien. Want deze dame zal als ze op deze voet doorgaat nog een grote mevrouw worden in de pop/rock-wereld en daar heeft ze gezien zinnen als 'Give me a festival and I'll be your Glastonbury star' uit "Let's Start A Band" zelf ook wel zin in.

# |

|

| Lowlands 2008 | Rockin Park 2010 | Storm | 11 december 2007 - 20:22 | reacties (5)

Als je als geëngageerde, populaire punkrockband een dvd uitbrengt zijn de verwachtingen hooggespannen. Zeker als je bij een majorlabel zit en je budget dus groter is. Een vette liveshow, goed gefilmd, veel camera's en lichteffecten. Ik was er helemaal klaar voor. Rise Against doet het echter anders. De hoofdmoot van Generation Lost is een driekwartier durende documentaire over de band. Allereerst natuurlijk vrienden en collega's die de vier bandleden van Rise Against de nodige veren in de reet steken. We komen te weten dat zanger Tim een rustige jongen is, dat niemand gitarist Chris bij zijn naam noemt maar dat ze hem met cocksucker aanspreken en dat het favoriete eten van bassist Joe pizza is (en dat hij een pizzatatoeage heeft). Ook een aantal fans komen aan het woord. Een donkere jongen vertelt dat hij gepest werd omdat hij niet van gangsta-rap maar van rock houdt. Zijn grootste probleem is dat hij geen geld voor een buskaartje heeft om naar zijn internetvriendinnetje te gaan. Vertederend is ook dat Tim samen met een fan "Swing Life Away" speelt, jammer dat dit speciaal voor deze dvd geënsceneerd is en niet spontaan gebeurde. Verder nog wat backstagebeelden van de Warped Tour en natuurlijk de vrouwen en vriendinnen van de heren. En de dochters van drummer Brandon en Tim, wat een schatjes. Geen woord over de nummers, geen enkel politiek statement. De documentaire zal leuk zijn voor diehard fans maar deed mij vooral naar de muziek van Rise Against verlangen. Die muziek blijft helaas beperkt tot vier nummers van een optreden in Los Angeles en vijf videoclips. Een gemiste kans deze dvd.

# |

|

| Rockin Park 2010 | Timbo | 10 januari 2007 - 12:30 | reacties (4)

Ik wist natuurlijk zelf ook wel, maar hij drukte me nog eens fijntjes met de neus op de feiten toen ik zei dat ik al weer dagen liep te trippen op de geweldige nieuwe cd van The Black Keys. "Je hebt te weinig historisch besef. Je zou je eens wat meer moeten verdiepen in dingen als de blues endezo." Ik mompelde wat binnensmonds van dat ik dat niet kan verkopen aan de lezertjes hier die, net als ik, altijd op jacht zijn naar nieuw (en leuk!) luisterspul. "Ja, maar dat moet je wel in een kader kunnen plaatsen natuurlijk." katte hij terug. "En bovendien waarom zou je ze goede oude muziek onthouden die ze misschien ook niet kennen". Verdomd daar had hij dus een punt. Dus daar gaan we maar eens over nadenken hiero en verandering in brengen. Tot die tijd moeten de lezertjes het dus nog doen met nieuwerwetse muziek uit de oude doos. Want dat is Rubber Factory natuurlijk. Deze keer eens niet voor vier dagen en 20 dollar opgenomen, maar daardoor niet minder lekker. Eerder lekkerder zelfs. Nu kan ik wel iets roepen van 'het is typisch Fat Possum', wat het ook is, maar dat wilt u niet weten, toch? U wilt weten hoe ik door mijn kamertje heen stampte en mee drilde op de maat met deze lo-fi ouderwetse bluesrakkers uit de nieuwe doos. In mijn handen klapte, mee ramde op de valse gitaar die staat te verstoffen in de hoek en daarna nog wat cdtjes Hendrix en de Led Zep-box draaide, omdat dat er zo lekker bij aan sluit, en helemaal blij was. The Black Keys zijn helden! Maar, een beetje geschiedenis kan geen kwaad, toch?

File: Black Keys - Rubber Factory
File Under: F*ck the White Stripes
File Audio: [The Lengths]

# |

|

| Crossing Border 2008 | Rockin Park 2010 | Storm | 10 september 2004 - 18:35 | reacties (0)