Slipknot
Sonisphere 2009 - Achteraf
Wanneer je het opzoekt in de encyclopedie, kom je op het volgende: Heavy metal of metal is een muziekstroming die begin jaren '70 in de 20e eeuw is ontstaan en voortkwam uit de hardrockmuziek. Het wordt gekenmerkt door agressieve ritmes, zwaar versterkte elektrische gitaren en duistere tonen. Klopt helemaal. In Amerika kent het genre eigenlijk drie (actieve) grootheden: Ozzy Osbourne, Mötley Crüe en Metallica. Opvallend is dat twee hiervan al jaren met een eigen festival toeren, respectievelijk Ozzfest en Cruefest. Kassa, want waarom geld verdienen voor andere partijen wanneer je al het ook zelf kunt binnenslepen? Het werd tijd voor het andere lid van de grote drie om hetzelfde plan uit te gaan voeren. Nederland is het eerste land dat wordt aangedaan door het nieuwe feestje van Metallica, genaamd Sonisphere.
KoЯn
Down
Lamb Of God
Kamelot
Pendulum
Metallica
Sonisphere 2009 - Vooraf
Begin februari dook er plots een filmpje op van Lars Ulrich met groot nieuws: de Metallica-drummer bleek samen met zanger James Hetfield, gitarist Kirk Hammett en bassist Robert Trujillo iets nieuws te willen proberen. Het viertal heeft reeds op alle grote festival in de wereld gestaan en was het blijkbaar zat. De grootste metalband van de wereld komt namelijk met een eigen festival: Sonisphere. Het idee doet erg denken aan Ozzfest van Ozzy Osbourne en stiekem heeft Metallica het ongetwijfeld ook afgekeken, maar minder indrukwekkend is het niet. Het festival komt in zes landen: Nederland, Duitsland, Finland, Zweden, Spanje en Engeland.
Het Nijmeegse Goffertpark is op zaterdag 20 juni 2009 beginpunt voor de Sonisphere-tour. Kaarten kosten 75 euro (excl. servicekosten). Luxe kaarten (met parkeren, VIP-area (gratis drank) en gegarandeerd toegang tot het eerste vak) kosten 175 euro. Veel geld, maar hier krijg je wel Metallica, Slipknot, KoRn, Lamb of God, Down, Kamelot, Pendulum en Mastodon voor. Acht belangrijke namen in het genre.
Lees verder..The Sword
Metallica
Mastodon - Crack The Skye
Broodnuchter schrijf ik normaal gesproken mijn stukjes voor File Under. Maar nu even niet. Ik ben zo dronken als een maleier. Probeer dan maar eens wat zinnigs te typen over de nieuwe cd van Mastodon. Nee, het kan nog erger, probeer maar eens om nuchter wat te schrijven over Crack The Skye de nieuwe Mastodon. Dat is misschien nog wel moeilijker, vrees ik. Net, in de trein op weg naar huis heb ik me weer mee laten zuigen het luchtledige in, was ik het middelpunt van de storm, het luchtledige in. Oh, dat typte ik al. Waanvisioenen kreeg ik ervan. Ik hoorde Ozzy zingen als in zijn beste jaren, gebackupt door Pink Floyd. Waarbij aangetekend dat Tony Iommi even achteloos een hoek gegeven heeft aan David Gilmour, die nu niet cool and collected maar als een warhoofd gitaar staat te spelen. Terwijl Iommi 'em opjaagt en semi-bedreigt met een tatoeëernaald (en een smile waar The Joker een puntje aan kan zuigen). De rest van de band had veel teveel uit de verkeerde pot gesnoept. Ik hield het zelf bij La Chouffe, veel La Chouffe. Soms gebeurt dat wel eens. Dat neemt niet weg dat ik ondanks mijn gebolde buik en volle blaas met volle teugen geniet van dit beeld dat Crack The Skye oproept. Het is een gedrocht, een moloch, over the top, een bijna fatale dosis koolmonoxide, maar wel een waarop de songs meer samenhang vertonen dan ooit te voren op een Mastodon-cd. En nu ga ik de vinyl-versie bestellen, want de hoes is weer zo enorm geweldig en mooi en zo dat ik 'em straks als ik weer nuchter ben 'em ook in het groot wil kunnen bekijken. Voor nu heb ik het gevoel dat ik langer dan welk mens dan ook in het oog van storm vertoefd heb. Én het overleefd heb. Mozes kriebel in de badkuip, ik krijg me daar een wave!
File: Mastodon - Crack The Skye
File Under: In het oog van de Storm
File Audio: [Crack The Skye][ MySpace]
Lamb Of God - Wrath
De eerste belangwekkende metalrelease van dit jaar is de nieuwe Lamb Of God. De afgelopen tien jaar heeft deze band zich weten op te werken tot een stabiele factor in het linkerrijtje van de metalen eredivisie, en een slechte plaat heeft de band rond zanger/galspuwer Randy Blythe nog niet gemaakt. En ook met deze nieuwe plaat is het weer goed raak. Lamb Of God is het soort metalband dat niet aan specifieke hokjes zoals death, doom of thrash doet maar gewoon metal in de breedte maakt. Hiermee heeft de band zich feitelijk weten op te werken tot de legitieme opvolger van Pantera, ook zo'n band die gewoon aan metal zonder poespas deed. Maar goed, hoe is die nieuwe Lamb Of God dan? Nou, daar is helemaal niets mis mee. Hij is tegen de verwachting in zelfs een tikje extremer dan we van de heren gewend zijn. Zo maakt drummer Chris Adler, wiens bassdrums een wel heel prominente plaats in de mix hebben gekregen, tegenwoordig ook al gebruik van blastbeats in sommige nummers, zoals in het heftige "Contractor". Daarnaast ligt het tempo over de gehele linie behoorlijk hoog, al wordt er op gezette momenten wel degelijk wat gas terug genomen en komen er geregeld zeer smaakvolle dubbele gitaarlijnen voorbij. Zanger Randy Blythe doet tussen al dit geweld onverstoorbaar zijn ding en raast, gromt, krijst, zingt en grunt zoals we van hem gewend zijn. Wrath is hiermee niets meer of minder dan een ijzersterke consolidatie van hun huidige positie, en elke metalfan kan met een gerust hart Wrath aan de verzameling toevoegen.
File: Lamb Of God - Wrath
File Under: IJzersterke consolidatie
File Audio: [LOG-Space]
Slipknot
In de hal struikel ik over een knullig mannetje, die wat foto's aan het maken is van mensen die backstage de trap oplopen. Ik schenk er niet veel aandacht aan. Een half uur later geef ik dezelfde persoon een hand en stelt hij zich voor als Chris Fehn. De nummer #3 van Slipknot, die de rol als percussionist/zanger vervult. ''Ik maak graag foto's van de plekken waar we zijn geweest, gewoon, voor eigen gebruik. Het gaat allemaal zo snel wanneer je op tour bent en het is allemaal zo geroutineerd. Wanneer ik thuis ben kan ik pas echt genieten, dit doe ik altijd met behulp van foto's." Thuis zijn de gemaskeerde heren helaas nog lang niet, hoewel hij dit wel zou willen. "We zijn al heel lang aan het touren, eigenlijk zijn we het allemaal een beetje zat... Ik ben ook super ziek, heb gister en vandaag de hele dag in bed gelegen." Het bandlid is vandaag lekker eerlijk en ik vraag zonder schaamte dan ook snel door, terwijl hij nog een sigaret aansteekt in de Slipknot-kleedkamer.
Mastodon
Slipknot
Slipknot - All Hope Is Gone
Je hebt geen geld voor dure kleren, je hebt geen geld voor de kapper en je hebt geen geld om er verder verzorgd uit te zien. Hoewel het Nirvana niet tegenhield om muziek te maken, vonden de negen leden van Slipknot het iets te riskant: de heren hesen zichzelf in een mooie tuinbroek van paps en kochten een aantal maskers bij de partyshop. Het liep uit de hand en het is momenteel hét handelsmerk van de metallers geworden. Met de komst van een nieuw album zullen de maskers telkens veranderen en zo ook bij het nieuwe All Hope Is Gone. Wanneer je naar het vierde album luistert blijken er nog een aantal veranderingen doorgevoerd: meer gitaarsolo's, experimenteler en erg melodieus. Hiernaast zijn ook de teksten een stuk minder persoonlijk en is het meer bitching about what's wrong in life, aldus zanger Corey Tayler. Desalniettemin is het het donkerste album geworden in de Slipknot-platenkast. De single "Psychosocial" doet het goed in Nederland en het album zit ongeveer in dezelfde hoek. Een nieuwe Slipknot is geboren, die veel nieuwe fans zal aantrekken, waarschijnlijk wel iets te laat: het gerucht van stoppen lijkt steeds sterker te worden.
FIle: Slipknot - All Hope Is Gone
File Under: Dit masker staat ze een stuk beter
File Video: [Psychosocial]
Metallica - Death Magnetic
Voorop gesteld: slechter dan St. Anger kon het natuurlijk niet worden. Hoopvol werd er dan ook door velen uitgekeken naar opvolger Death Magnetic. Het album waarop weer gesoleerd zou worden. Het album waarmee men terug zou gaan naar de roots van de eerste drie albums. Dat laatste feit is maar deels waar. In veel nummers zit de trash-snelheid van het album Kill 'em all, maar meestal wordt dat niet het hele nummer volgehouden. De nummers zijn daarmee nog te fragmentarisch opgebouwd met niet al te subtiele tempowisselingen. Single "The day that never comes", "Cyanide" en "All nightmare long" zijn daar goede voorbeelden van. Daarnaast heeft de productie van Rick Rubin de drums teveel op de voorgrond geplaatst. Okay, Lars heeft de potten en pannen weer ingeruild voor echte drums, maar het klinkt toch nog net iets te vlak. Ander minpunt blijft voor mij de stem van James Hetfield. Ik weet niet wat er mis is gegaan in de ontwenningskliniek maar met het verdwijnen van de alcohol is het rauwe randje er ook af. Even lijk ik de juiste stem weer te horen in "Broken beat and scared" en "The Judas Kiss", wat dan ook meteen de sterkste nummers op de plaat zijn geworden, samen met het instrumentale "Suicide and redemption". Wat toch wel het grote verschil maakt met de voorganger is de aanwezigheid van de vele gitaarsolo's. Hammett mag zich weer volledig uitleven en doet dat na al die jaren nog steeds uitstekend. Zijn snelheid is zelfs verbazingwekkend te noemen in de wetenschap dat op het podium alles tegenwoordig twee keer zo langzaam gespeeld wordt. Afgezien van alle kritiek hierboven is dit misschien wel het beste werk van Metallica sinds hun Black Album, maar haalt het er nog lang niet bij. Death Magnetic werd de afgelopen dagen gepresenteerd als de comebackplaat van het oude Metallica. Nou, terug zijn ze nog niet, maar ze zijn in ieder geval een stukje op weg. Nog even één dingetje: een piano-intro ("The Unforgiven III") op een Metallica-plaat? Misschien was James toch weer even aan de drank.
File: Metallica - Death Magnetic
File Under: Gedeeltelijk geslaagde comeback
File Audio:[MetallicaSpace]
File Video: [MetallicaTube]
Kamelot
Down
Beladen blues uit het zuiden
Voorzichtig klauter ik de met rook gevulde toerbus in. Down-bassist Rex Brown schudt me van achter een tafeltje de hand, een sigaret in de andere. Aan een ander tafeltje neem ik plaats tegenover drummer Jimmy Bower, die nog snel wat blubberige soep met brood naar binnen werkt. 'Wil je ook?' en hij steekt ondertussen een sigaret op. Het is duidelijk, ik zit bij levensgenieters uit het zuiden van de USA in de bus.
Maar Down heeft roerige jaren achter de rug. Drugsverslaving, natuurrampen, moord, gooi het in een blender en je krijgt het derde Down-album Over the under. Het derde album overigens in ruim tien jaar. Want als er een band niet als productief bekend staat, dan is het wel Down. Maar daar komt volgens Jimmy verandering in.
Lees verder..Pendulum - In Silico
Ken je dat gevoel: dat een goede vriend zijn nieuwe vriendin voorstelt, en dat je bij jezelf denkt 'Mijn hemel! Dit wordt helemaal niks!'..? Godzijdank kan zo'n eerste indruk bedriegen, maar vreemd blijft het wel. Dat schizofrene gevoel heb ik bij de koerswijziging op de nieuwe plaat van drum 'n' bass-act Pendulum. De groep heeft tegenwoordig twee MySpace-profielen en dat zegt het al zo'n beetje: hier vind je de oude, écht vette shit, terwijl deze hoort bij het nieuwe album In Silico. Want daarop hebben gitaren namelijk de hoofdrol. Bij de intro van "Showdown" moet ik heel even aan iets Arctic Monkeys-achtigs denken, maar zodra de drums invallen is ogenblikkelijk duidelijk met wie je te maken hebt en wordt het pas echt fijn. Hetzelfde geldt voor een nummer als "The Tempest", dat nog suffer begint. Het is een totaal andere sound dan op Pendulums eerste album Hold Your Colour uit 2005 of hun nog oudere vinylwerk, zoals het legendarische "Vault". Maar in datzelfde "The Tempest" gaat uiteindelijk wel het dak eraf met stevige riffs, een sterk refrein en machtige bassdrums - Pendulum blijft nu eenmaal de band met de vetste drumsound van dit halfrond - kortom, zoveel is er eigenlijk helemaal niet op af te dingen. Deze crossover werkt verrassend goed. Als er één groep zich Prodigy-opvolger mag noemen en de drum 'n' bass naar een retecommercieel topniveau heeft weten te tillen de afgelopen jaren is het Pendulum wel, en ook in deze gewijzigde opstelling blazen de hits schijnbaar moeiteloos uit je speakers (die break in "Midnight Runner"!). Het doet me mijmeren wat voor meesterwerk In Silico wel niet was geworden als de rocksectie niet zo slap geweest was, of als de trompetten in "Propane Nightmares" niet zo overduidelijk uit een doosje kwamen. Dit album is niet meer draaibaar op de vrijdagse jungle/teknofeestjes (houd je vooral daarvan, dan zul je teleurgesteld zijn), maar des te meer in je auto, op je iPod of voor feestjes in je huiskamer. In Silico is zelfs mainstream genoeg voor Radio 538, vermoed ik, en daarmee waarschijnlijk per direct de belangrijkste drum 'n' bass-plaat van 2008.
File: Pendulum - In Silico
File Under: IJzersterk
File Video: [Granite] [Propane Nightmares] [Een Death Note-AMV met 'In Silico'-minimix]
The Sword - Gods of the Earth
Mijn kamergenoot op mijn werk is een maand de hort op. Terwijl ik hier in de prutlente zit weg te pieren - gelukkig wordt het weer de laatste dagen weer wat beter, zit hij lekker in Cuba. Daar word ik dan toch wel een tikkie jaloers van. Gelukkig zijn er altijd pleisters op de wonden. Een dikke vette pleister is de nieuwe cd van The Sword, Gods Of The Earth. Was hun eerste cd Age of Winters al niet te versmaden, op hun nieuwe heeft de jonge Texaanse band hun (retro) mix van stoner en doom verder geraffineerd. Mooi is ook dat de cd wederom voorzien is van fraai klassiek hardrock artwork, deze keer van illustrator Geoff Kern. Het Beavis & Butthead-gehalte van Gods Of The Earth is wel een stuk lager dan van Age Of Winters, maar dat vind ik zelf niet zo'n probleem. Ik zit nu toch alleen, dus samen bangen en "hehehe-cool"-en zit er toch niet in. De houdbaarheid van deze nieuwe schijf is door de betere hooks en grotere diversiteit in de songs denk ik ook beter. Al heb je natuurlijk wat meer behoudende mensen die dat zullen betreuren.
File: The Sword - Gods Of The Earth
File Under: Jonge honden die hun klassiekers nu nog beter kennen.
File Audio: [Fire Lances of the Ancient Hyperzephyrians][ MySpace]
Down
Down
Blue Cheer / Down
De naam Blue Cheer staat voor een drugscocktail. Dat is ook niet zo'n verrassing, als je bedenkt dat de band eind zestiger jaren gevormd werd in San Francisco. De tijd van The Grateful Dead, hippies, en heel, heel veel drugs, weet je wel. Zanger/bassist Dickie Peterson en drummer Paul Whaley hebben de begindagen meegemaakt, gitarist Duck MacDonald is present sinds begin jaren negentig. Het genre is in al die jaren amper veranderd, de benaming wel. De psychedelische bluesrock (een heftige versie van Cream, zeg maar) klinkt nog steeds zo. Inmiddels is het etiketje veranderd en zal het stonerrock genoemd worden, maar ach. Het zo'n beetje doodgecoverde "Born Under A Bad Sign", maar vooral bekend van Cream, staat ook op dit album. Met de rauwe stem van Peterson en het fraaie gitaarspel van MacDonald, heel wat ruiger dan dat van Clapton, is het echter niet de zoveelste nagespeelde versie, maar een versie met ballen en met een flinke dosis Blue Cheer. En toch is dit album geen hoogvlieger. Er zijn een paar uitschieters, zoals de semi-ballad "No Relief", maar de meeste songs zijn aardig, maar niet meer dan dat. De uitvoeringen zijn wel lekker ruig, een powertrio pur sang, en de stem van Peterson...mja, een acquired taste als je het mij vraagt. Of je vindt het een lekker rauwe stem, of je vindt 'm vreselijk. Na enige gewenning begon ik 'm wel te waarderen. Close but no cigar.
Bijna in hetzelfde genre zit Down, het bandje van Phil Anselmo (ex-Pantera). Down is gepromoveerd van projectje ernaast naar Anselmo's belangrijkste bezigheid. Veel stonerinvloeden, met logge riffs die de songs dragen. Maar meer dan dat klinkt het vaak als Black Label Society, zowel qua zang als qua composities. De riffs zouden van Zakk Wylde himself kunnen zijn, Anslmo's rauwe, galmende zang eroverheen. Het feit dat er hier twee gitaristen actief zijn in plaats van eentje zoals bij Black Label Society, maakt minder verschil dan je zou denken. Op enkele songs is wel het een en ander aan dubbele gitaarsolo's te horen, maar het gros van de songs moet het van de riff hebben. Prima songs, met "Pillamyd" als uitschieter, maar wel allemaal al een paar keer eerder gedaan door anderen, en net zo goed.
File: Blue Cheer - What Doesn't Kill You
File Under: Een nieuwe dimensie aan rauwe zang
File Audio: ["Rollin' Dem Bones" en "I Don't Know About You" op de site]
File: Down - Over The Under
File Under: Goed, en toch: been there, heard that
File Audio: [DownSpace]
KoЯn - Untitled
(vervolg van hier)
"Eruit!!" brieste de koning, en Jonathan Davis haastte zich de zaal uit. "En jij ook!", stampvoette de koning tegen zijn zoon. "Kom maar terug als je een vrouw hebt!" Tragisch slenterden de twee het paleis uit, allebei mokkend om een andere reden, terwijl bij hun verschijnen een kwebbelend groepje gevluchte prinsessen bang uiteenstoof. De prins besloot zich bij Korn aan te sluiten, in de stille hoop tijdens de tour van zijn oude idolen meteen een blij meisje te ontmoeten. Maar nee. De maanden gleden voorbij zonder, terwijl Jonathan zich afzonderde, soms ziek, vaak zwelgend in zijn onvrede. Muzikaal begon hij te experimenteren, te zingen zelfs. Maar de brute kracht van de eerste Korn-platen was weg - zelfs een akoestische tussenplaat met oude nummers leverde de prins geen prinses op. Vlak na het zoveelste optreden voelde hij zich opeens ellendig en vol. Had hij iets verkeerds gegeten? Krom van de buikpijn hinkte hij naar een wc-hok naast het podium, trok de twee deuren dicht, zeeg op de bril neer en hijgde uit. Hij wilde net aanzetten om zijn last eruit te persen, toen hij het zaallawaai hoorde aanzwellen en verstillen. Er was iemand binnengekomen.
"Doe nou nieeet! Da's zonde!" giebelde iemand.
"Haha neeeee...", kraaide een ander iemand, "da's lachen! Kijk maar - "
Twee meiden! Vrolijk zelfs! Argh! Eindelijk, maar waarom net nú? De prins verbeet zijn lip, vloekte inwendig en hield zijn adem in. Terwijl zijn buik trillend bolde, proestten de meiden het uit bij de sigarettenautomaat.
"West?!"
"Bah! Neeheee..!"
"Wat doet die knop daar?"
"Uh..."
Het smakelijke, hoge gegniffel stierf even weg. Terwijl de prins gepijnigd afwachtte en zijn verkrampte darmen zich ophoopten, beeldde hij zich twee engelen in en kuste hij de deur, maar zijn gedachten werden wreed teruggetrokken naar zijn onderlichaam, tot de automaat vreemd rinkelde -
"AAAAHH! Nee!!"
"Je hebt het stukgemaakt!!"
De meiden gierden het uit, niet te stoppen, terwijl de prins stil kreunde - hij begon nu echt héél moeilijk te kijken - bad dat het grut ter plekke zou sterven - toen plots zijn kringspier het begaf onder de spanning en een formidabele explosie laagechoënd door de ruimte zinderde. Heel even stokte de slappe lach van de meiden - 'yuck!' riep er een terwijl ze nog naar adem hapte - maar onmiddellijk barstte een nog bulderender gegiebel los, rukten ze de zaaldeur open en waren ze verdwenen.
Bij de prins welde in een ooghoek een traan op.
(wordt vervolgd)
File: KoRn - Untitled
File Under: Ophouden is ook een kunst
File Audio: [Klik]
File Video: [Goeie clip, dat dan weer wel.][Lachen met make-up enzo]
Lamb of God
Kamelot - Ghost Opera
De Amerikaanse band Kamelot heb ik reeds twee keer live mogen aanschouwen. Eerlijk gezegd was ik daar niet echt enthousiast over. De gladde show en dito verschijning van zanger Roy Khan gaven mij onplezierige rillingen over mijn rug. Hij deed mij erg aan Julio Iglesias denken; te mooi, te glad, te onbetrouwbaar. Waarschijnlijk wel de reden waarom er bij deze optredens veel meer vrouwelijke bezoekers waren dan je normaliter bij een metal-optreden ziet. Toen de promo van het nieuwe album Ghost Opera dan ook op onze mat lag heeft het even geduurd voordat ik hem in de cd-speler stopte. Eenmaal de moed bijeen geraapt viel het mij in eerste instantie niet tegen. Dat klonk best lekker, zo op de achtergrond tijdens het huishouden! Helaas blijkt bij het langer en geconcentreerder luisteren dat Khan het idee blijft hebben dat hij in een echte opera zingt. Vooral bij nummers als "The Human Stain", "Blücher" en "Anthem" ging dit mij steeds meer irriteren. Vaker dan op de voorgaande albums klinkt hij rauwer maar nog te vaak lijkt hij het gewoon niet te kunnen laten en zich te verliezen in uithalen en vibraties die voor mij gewoonweg niet bij de muziek of zelfs de teksten passen. Daarin tegen is dit album instrumentaal wel erg sterk. Stevige gitaren, up-tempo drums en een voelbare bas. De gast-vocalen (gezongen door Simone Simons en Amanda Sommerville) maken dat dit nog bombastischer en beter tot zijn recht komt. Al met al het eerste album van Kamelot dat ik waarschijnlijk nog wel vaker in mijn speler zal stoppen. Op de achtergrond heb je tenslotte veel minder last van de eerste stem.
File: Kamelot - Ghost Opera
File Under: Mannelijke operastemmen passen niet bij metal
File Audio: [Kamelot-space]
File Video: [Ghost Opera]