Drama uit Down Under
Of het nu goed of slecht is om je eerste Nederlandse show in Vera te spelen weet ik niet. Het blijft natuurlijk de perfecte eerste kennismaking met Nederland Muziekland, maar de rest kan - in ieder geval als het gaat om het bijna tastbaar beleven van de popgeschiedenis - natuurlijk alleen maar tegenvallen. Maar dit terzijde. Devastations, althans bassist Conrad Standish, ziet het vooralsnog van de positieve kant. Vers via een detour uit Brussel aangekomen (defecte Tom Tom), staat hij ietwat verdwaasd tegenover me. Tandenborstel en paspoort in de hand. 'It's been a long day'

#| |

| Interview | Okkie | State-X New Forms 2006 | 15 december 2006 - 23:30 | reacties (0)

Ik houd van bands zoals het Finse Circle. Het is altijd onvoorspelbaar en onzeker hoe hun volgende cd zal klinken. Ooit struikelde ik per ongeluk over hun cd Prospekt. Dat album staat vol met doldrieste op krautrock geënte muziek, die klonk alsof de duivel ze op de hielen zat. Sindsdien volg ik ze redelijk trouw. Hoewel ik stiekem nog steeds hoop op een cd die qua gekte Prospekt zal evenaren, verblijdt de band me bij herhaling me met iets onverwachts. Zo stond hun vorige cd Tulikoira plots vol met New Wave Of Finnish Heavy Metal. Voordat ik de dubbel-cd Miljard afspeelde dacht ik dat ze ongeveer op dezelfde voet verder zouden gaan. Het boekje bij Miljard staat namelijk vol met zwartwitfoto's van in zwart gestoken mannen met stoere brede metalbanden die stoer pronken met hun BC Rich Warlock (bass)gitaren. Zeg nou zelf, dan verwacht je niet echt dat je twee uur avant-gardistische toetsenriedels voor je kiezen krijgt. Dat gebeurt dus wel. Op de eerste cd draait het zeventig minuten lang om repeterende pianoklanken van Mika Rättö, waar de gitaren, drums en bas plechtig naar luisteren. Al omhelzen de bas en piano elkaar in "Salenius" nog wel innig, plat gezegd lijkt het wel alsof Circle zes keer een fragment van de laatste Talk Talk-cd (die een aaneenrijging van briljante stukjes is, maar dat terzijde) gepikt hebben en daar zes voortkabbelende, maar toch intrigerende nummers van gecomponeerd hebben. De tweede cd verschuift de focus van piano naar meer ijskleurige synthesizerklanken en hier krijgen de andere instrumenten ook meer vrijheid om rond te dolen. Vooral de gitaar van Janne Westerlund profiteert hier van. Maar ook hier vergt de band veel van je geduld, want Miljard is allesbehalve een album dat zijn geheimen eenvoudig prijs geeft.

#| |

| State-X New Forms 2006 | Storm | 06 december 2006 - 20:30 | reacties (0)

De drie Australiërs Hugo Cran, Tom Carlyon en Conrad Standish, die samen het trio Devastations vormen, beschikken wat mij betreft in ieder geval over de juiste vrienden. Ik noem Mick Harvey en Alexander Hacke (beiden Bad Seeds), maar ook de Tindersticks en The Black Heart Procession horen bij hun vriendenkringetje. Die vriendschap hoor je ook terug als invloeden op hun muziek: piano, orgeltjes en de zingende zaag-achtige Optigan worden niet geschuwd. De zang, soms meerstemmig, is stuwend maar melancholisch en warm van karakter, de teksten zijn wat donker en versluierd. Het toevoegen van de heldere damesstem van de Nieuw-Zeelandse Bic Runga en het gastspel van een stoet aan muzikanten maken dit tot een aangenaam en duister werkje met rock-randjes. Want naast de sluimerende ballad-achtige constructies wordt er ook fiks gerockt (in "What's A Place Like This Doing In A Girl like You?" en "Take You Home"). Het perfecte strijkwerk her en der in de nummers, vormt het tweede album van Devastations tot een zeer goed te verteren pareltje. Omdat echte parels ook niet makkelijk zijn te vinden, zijn ze maar vanuit Down Under gekomen en hebben zich in Berlijn gevestigd. De term "Tropical Goth" viel in Australië reeds om een beschrijving te geven van het type muziek wat het trio maakt...

#| |

| Bor | State-X New Forms 2006 | 24 oktober 2006 - 16:30 | reacties (0)

Het fijne van een eigen nieuwbouwhuis is dat je - binnen je budget natuurlijk - zelf kunt bepalen wat je aan meerwerk in je huis laat uitvoeren. Wij beiden hebben een erge hekel aan ruimtevretende en bovenal lelijke radiators en wilden allebei graag vloerverwarming. En nu de dagen korter worden en je op zoek moet naar je winterjas, weet ik weer waarom die vloerverwarming bovenaan ons lijstje stond. Er is gewoon weinig fijner dan die aangenaam warme vloer onder je blote voeten als je 's morgens opstaat. Of om nog even te stoeien met de kids op een behaaglijke vloer. Wat ook zeer comfortabel is, is om lekker op je rug liggen, te staren naar het plafond en niets anders te doen dan luisteren naar muziek. Niet dat elk plaatje zich daarvoor leent, maar de nieuwe cd van de Belgische post-rockers van Tomàn is er uitermate geschikt voor. Perhaps We Should Have Smoked The Salmon First is van het type dromerige post-rock dat mooi past bij het jaargetijde waarin de bladeren aan de bomen langzaamaan van kleur veranderen en je adem 's morgens zorgt voor een mooie rookpluim. Ingetogen, waterige gitaarklanken, fijn er doorheen gevlochten miniatuurtjes op een heel trits andere instrumenten en heel af en toe wat zachte zang. Het maakt Tomàn's nieuwe cd tot een klein mysterie, dat het best tot zijn recht komt als niemand je stoort.

#| |

| State-X New Forms 2006 | Storm | 18 oktober 2006 - 20:38 | reacties (0)

Er was eens een planeet Smith geheten. Het lag in een zonnestelsel ver van de aarde ergens naast de wolk waar G. op verbleef. De bewoners hadden de gave om allerlei gedaanten aan te kunnen nemen. Eén keer per jaar vertrok er een ruimteschip om in het geheim de aarde aan te doen. Hier gingen ze dan hun weg als kat, hond, leeuw, vogel of wat zoal handig was. Eén kenmerk hadden ze echter allemaal: ze waren muzikaal, hadden kinderlijk plezier en hielden niet van clichés. Daniel, één van de Smith's, hield ervan om als vogel te wereld over te vliegen. Bij thuiskomst ging hij in een hoge boom in een open gedeelte van een reusachtig woud zitten om hier zijn hoge lied te zingen. Herkenbaar uit duizenden andere vogels trokken zijn planeetbewoners naar hem toe om met hem feest te vieren. Het hele dierenrijk was in extase, de mensheid bleef er echter van verstoken. Dit bleef zo tot er ééntje als papegaai deelnam. Terug in het rijk der mensen zong hij nu een heel ander lied. De papegaai werd ontdekt door een producer die het te gek vond. De mensheid nam kennis van het moois, maar van het echte feestgevoel zoals die er bij de boom was bleven ze verstoken. Tot de dag van vandaag blijven er ruimteschepen landen. De dieren en een groep aardbewoners die de klanken waardeerden leefden nog lang en gelukkig

#| |

| Ewie | State-X New Forms 2006 | 22 augustus 2006 - 16:37 | reacties (0)

Er is de laatste twee maanden al veel gezegd en geschreven over deze nieuwe Sonic Youth-plaat. Vanaf het moment dat de plaat gelekt is lijkt het alsof iedereen al een mening heeft gevormd over de plaat. Op het grote ILM-forum raakten ze er in elk geval maar niet over uitgepraat, zo goed moest deze schijf zijn. Al die twee maanden heb ik mij in kunnen houden en en heb ik gewoon netjes gewacht tot het moment van de officiele release, zodat mijn mening misschien als mosterd na de maaltijd komt. Maar in een notendop: het wachten is absoluut niet voor niets geweest. Ik vond de vorige twee studioplaten, 2002's Murray Street en 2004's Sonic Nurse, al niet misselijk (beiden belandden hoog in mijn jaarlijsten), maar dit Rather Ripped gaat er qua totaalkwaliteit nog een stukje overheen. Zo poppy en pakkend als op deze 12 tracks (de bonustrack even niet meegerekend) is de band volgens mij in haar hele carrière nooit geweest, en er staat werkelijk geen enkele misser tussen. De gedecideerde, meer gearrangeerde lijn zoals ingezet op de vorige twee platen is hiermee bijna geperfectioneerd, zou je denken. Voorbeelden te over: opener "Reena" is pakkend en enorm to-the-point met een fantastische hook, "Do You Believe In Rapture" kent een geweldige Velvet Underground-sfeer, "Rats" is een als vanouds dwarsige, typische Lee Ranaldo-track en "The Neutral" gaat voor mij persoonlijk de geschiedenis in als een van de mooiste Kim Gordon-liedjes aller tijden. Kim is sowieso enorm op dreef op deze plaat, waar ze zich vroeger nog wel eens op een bizar hijgerige manier door de nummers heen worstelde, zingt ze nu zuiverder als ooit tevoren en tilt ze met haar inbreng de plaat nog verder omhoog. Afijn, ik kan er lang en breed over lullen, maar dit is naar mijn bescheiden mening een van de betere platen uit Sonic Youth's grote oeuvre, en meteen een ideale instapplaat voor mensen die nog niet bekend zijn met deze grootmeeesters.

#| |

| Lowlands 2007 | Marty | State-X New Forms 2006 | 06 juli 2006 - 09:10 | reacties (5)

Je eerste modeshow blijkt een avontuur. Overal om je heen zitten hipsters met camera's die het hele komende uur aandachtig zullen spieden op trends, stijlen en foutjes. Dan gaan de gordijnen open en paraderen de mannequins over de catwalk op en neer. Ze bewegen sensueel, en hun dracht verzwelgt in warme technokleuren. Het is werkelijk heel mooi gedaan, dat kan iedereen zien. Kunstzinnig, dat wel. De modellen zwieren niet, ze schrijden uitdagend. Een enkel meisje blijft je bij vanwege haar mooie ogen, en je hoopt dat ze zometeen nog eens langskomt. Maar hee, die meid die nu opkomt ziet er óók prachtig uit. Die subtiele, kristalheldere patronen in haar jack! Niet praktisch, maar wél uniek. Jammer alleen dat ze zo chagrijnig kijkt. Bepaalde kenmerken van haar steriele outfit heb je overigens net ook al gezien, en je begint nu langzaam de grote lijn in de voorstelling te begrijpen. Degene die dit bedacht heeft, ging het kennelijk niet zo om praktische kleding, maar wilde er een funky getint verhaal mee vertellen; hij wilde vernieuwend en persoonlijk zijn met machinegeproduceerde kleding. Misschien dat die meid daarom wel zo raar keek. Zou het wel fijn zitten? Of zou ze dit werk elke dag doen en wordt ze gewoon uitgebuit door het modehuis? Ach boeie, om naar te kijken is het perfect toch? Ha, daar is de grote apotheose, alle modellen komen het podium op. Jaaa, daar heb je die meid met die mooie ogen weer! En daar heb je ook de mode-ontwerper. Het is zo te zien een graatmagere 21-jarige ADHD-jongen uit Detroit. Zijn middelbare school heeft-ie nooit afgemaakt, maar van artistiek talent stroomt-ie over, dat blijkt wel. Alleen, zou hij ook gewoon een lekker warme trui in z'n assortiment hebben..?

#| |

| State-X New Forms 2006 | Stonehead | 19 februari 2006 - 21:00 | reacties (0)