Eigenlijk kom ik er maar eens per jaar, in het verre Groningen. Alleen maar voor Eurosonic / Noorderslag. Maar er is natuurlijk meer te doen aldaar. Zoals TakeRoot, het jaarlijkse festival voor rootsmuziek en americana. Maar ik weet de weg naar Groningen en een ijzersterke line-up lokte me naar het noorden. Wat meteen opvalt is dat de gemiddelde TakeRoot-ganger wat ouder is dan uw standaard festivalbezoeker. Ik haal de gemiddelde leeftijd aardig omlaag, en het publiek heeft zich ingelezen / ingeluisterd. Er is dan ook geen programmaboekje te vinden en ik moet het doen met slechts een A5-je met een blokkenschema. Dat is een gemis voor eenieder die, zoals ik, wat minder thuis is in de americana. Dat houdt in dat ik vooral in het begin even mijn weg moet zoeken in de Oosterpoort.

# |

|

| Artikel | Gr.R. | Take Root 2010 | 20 september 2010 - 12:57 | reacties (10)

Het lijkt me dat de Amerikaan Damien Jurado, via de releases die hij vanaf 1997 heeft uitgebracht, heeft bewezen op een hoog niveau te kunnen opereren. Jurado is een prima singer-songwriter met een droevige inslag. Als je het kunstje eenmaal beheerst dan zou het niet meer mis mogen gaan, toch? Dus is Saint Bartlett wederom een fijne release geworden. Het album is een bewijs dat een andere producer ook wonderen kan doen. Hier werd Richard Swift ingeschakeld die er een orkestrale achtergrond aan toevoegde, een soort van Phil Spector-light. Dat doet veel met de liedjes. Luister maar eens naar de de eerste twee nummers "Cloudy Shoes" en Arkanas. Ik heb het gevoel dat ik ga zweven. Toch wordt het nergens overdreven en geforceerd. Jurado krijgt geregeld de kans om terug te keren naar zijn lo-fi-basis. Ook de noise mag nog best getuige het Neil Young-achtige "Wallingford". Saint Bartlett is daarmee een vertrouwde, maar ook verrassende plaat geworden. In september is Jurado op diverse podia in ons land te bewonderen. Met Saint Bartellt in zijn hand kunnen dit niet anders dan prachtige optredens worden.

# |

|

| Ewie | Incubate 2010 | Take Root 2010 | 18 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Eerlijk is eerlijk: de grootste verrassing op Hawk is het feit dat Isobel Campbell en Mark Lanegan een derde in hun sublieme samenwerking hebben opgenomen. Willy Mason is de gelukkige, een singer/songwriter uit de club rond Conor Oberst. Zijn achtergrondvocalen zijn prima in orde, maar vormen niet de hoofdmoot van Hawk. Want na de prachtige albums Ballad of the Broken Seas en Sunday At Devil Dirt hebben Campbell en Lanegan in grosso modo dezelfde stijl een nieuwe plaat afgeleverd. Eentje die zeker zo goed gelukt is als hun vorige collaboraties. Hun combinatie van georkestreerde pop, country, folk en lichte jazz is niet uniek, maar wel bijzonder. Uiteraard met dank aan hun beider stemmen: het pastorale van de voormalige Belle & Sebastian-zangeres en de grote-stadsgrom van de voorman van The Screaming Trees. En ja, dan doe je zo je best en mislukt het toch: ik moet Nancy & Lee noemen, want het beste nummer van Hawk is "Come Undone", dat zomaar uitgevoerd hadden kunnen worden door Nancy Sinatra en de betreurde Lee Hazlewood. (Het orgeltje dat hier even opklinkt is werkelijk tranentrekkend.) En dan heb ik nog niet eens de Townes van Zandt-cover "Snake Song" en het Dylaneske "Get Behind Me" genoemd. (Zelfs Captain Beefheart komt nog even om de hoek kijken in de titeltrack.) Maar ook zonder deze niet te vermijden associaties vormen Isobel Campbell en Mark Lanegan op eigen kracht en kunst een groots duo dat een briljante en tijdloze vorm gevonden heeft voor liedjes vol bitterheid, melancholie en droefenis. Prachtig.

# |

|

| DubbelMono | Lowlands 2010 | Take Root 2010 | 04 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

De inmiddels al zes platen - grofweg eentje per jaar, een ouderwets ritme dat meer muzikanten aan zouden mogen houden - die van Matthew Houcke verschenen zijn, laten een mooie ontwikkeling zien. Van intens treurige, kaal opgenomen lo-fi naar een stijlvol en netjes opgepoetst geluid dat echter nooit het label gelikt opgeplakt zal krijgen. Een eigenwijze volhouder, die Houcke. Zijn projecten, alleen opgenomen of, zoals in dit geval met zijn live-band, blijven Phosphorescent heten. Na zijn doorbraakplaat (hoe relatief dat ook is in het drukbevolkte, maar weinig volle zalen trekkende genre waarin hij werkt) Pride kwam de prachtige, respectvolle knik naar Willie Nelson, To Willie. Met de groep muzikanten die deze cd opnamen ging Phosphorescent op tour en met dezelfde club werd ook Here’s To Taking It Easy opgenomen. Het sobere geluid van Pride is vervangen door de sound van een krachtige, bijna als southern rock-act klinkende band. Opener "It’s Hard To Be Humble (When You’re From Alabama)" doet denken aan The Byrds ten tijde van Notorious Byrd Brothers (die blazers!), maar vervolgens wordt het gas ietwat teruggenomen. Absoluut hoogtepunt is "The Mermaid Parade", een nummer over twijfel, spijt en verloren liefdes. Niet elk liedje heeft de kracht en kwaliteit van deze twee, maar het lijkt er op dat Phosphorescent nog maar een klein stukje verwijderd is van het niveau van die andere voormalige lo-fi-helden die een soortgelijke ontwikkeling lieten horen.

# |

|

| DubbelMono | Take Root 2010 | 13 juni 2010 - 14:57 | reacties (2)

Af en toe word ik gek van hoe snel de tijd me links en rechts inhaalt. Het voelt nog maar als gisteren dat ik innerlijk juichend Emily Jane White toevoegde als voorprogramma aan het concert van William Fitzsimmons in Doornroosje. Ik had me dan ook heilig voorgenomen die twee samen te bekijken. Maar voordat ik met de ogen kon knipperen was het al 1 december en mijn agenda voor gisteren en de weken ervoor zo volgeplempt dat ik het idee had dat ik mezelf inhaalde. Het resulteerde erin dat ik, kien op het op juiste momenten (lees: rond concerten) plaatsen van recensies, de lezers hier vergat te tippen om niet alleen voor Fitzsimmons af te reizen naar Nijmegen maar om op tijd te zijn om ook het voorprogramma mee te pikken. White's nieuwe album Victorian America overtroeft namelijk in bijna alles haar vorige album Dark Undercoat uit 2007 dat in 2008 hier verscheen. Vooral het inzetten van een minder sober instrumentarium doet haar meer deugd dat ik had kunnen vermoeden op basis van het bijna alleen met gitaar en cello al prachtige Dark Undercoat. De arrangementen zijn nog steeds niet lyrisch en uitbundig, maar ze vullen de lichthese stem van White aan. Ze trekt wat meer de kant van Laura Veirs op, maar doet me qua stem in bijvoorbeeld "Frozen Heart" en "Red Dress" zelfs wat aan Sinead O'Connor denken. Wat wel bijzonder is aan White is dat ze in tegenstelling tot veel andere singer-songwriters het ook lukt om liedjes van zes, zeven minuten zoals "Stairs", "The Ravens" en het tikkie bluesy, en vooral tegendraadse "Red Dress" te boeien. Echt dondersjammer dat het voor mij onmogelijk was erbij te zijn om de liedjes live vertolkt te horen worden. Maar deze cd is een mooi doekje voor het bloeden.

# |

|

| Storm | Take Root 2010 | 02 december 2009 - 20:57 | reacties (3)

Vandaag wil ik het allereerst eens over chocoladerepen hebben. Je hebt diverse soorten: puur, melk, witte, combinaties van melk, nootjes of amandelen en je hebt de diverse nep chocoladerepen oftewel de candybars. Veel candybars vind ik niet te pruimen, vooral omdat ze veel te zoet en gemaakt zijn. Ik ben wel fan van de pure chocoladerepen, maar die zou je af kunnen doen met 'snel wat saai'. Melkchocola vind ik te zoet en witte chocolade af en toe wel eens lekker. Het meest bijzonder en ongewoon zijn de melkchocoladerepen waaraan nootjes of iets dergelijks zijn toegevoegd. Als je de liedjes op Devon Sproule's vierde album Don't Hurry For Heaven af zou moeten zetten tegen die diverse repen dan liggen deze het dichtst bij die laatste. De basis (puur) is alt.country, maar er zijn zoveel andere wegen waarvan gesnoept wordt: singer-songwriter (ligt wat voor de hand), jazz, lo-fi, folk en reggae (ligt minder voor de hand). De 27-jarige Amerikaanse draait er haar hand niet voor om. Haar stem is melodieus en volgt een eigen lijn bovenop de muziek van haar begeleiders waaronder singer-songwriter Paul Curreri die behalve als muzikant (gitaar, piano en vocalen) ook nog eens voor de prima basale productie tekende. En om het feest voor hem compleet te maken is het hem ook nog gelukt om met haar in het huwelijksbootje te stappen. De liedjes van Sproule vinden hun kracht in details die gedurende het draaien worden vrijgegeven: alsof de nootjes in de reep steeds van smaak veranderen.

# |

|

| Ewie | Take Root 2010 | 27 juli 2009 - 12:57 | reacties (1)

Vroeger, toen ik nog veelvuldig tapes opnam, had ik de rare tic om de A- of B-kant zo op te vullen dat ik een link kon leggen met een A- of B-kant van een ander, eerder opgenomen, bandje. Vervolgens maakte ik er dan een mooi hoesje bij en zette ik die twee - glimmend van trots - naast elkaar. Zo had ik lange tijd een rij van meer dan een meter zij aan zij staan. Sinds ik meer geld heb en cd's en lp's koop kan dat (helaas) niet meer. Maar snuffelen naar links tussen artiesten die ik goed vind, die tik ben ik nooit meer kwijt geraakt. Ik krijg dan ook een bijzonder prettig gevoel als ik op het hoesje van Around The Well lees dat Iron and Wine op deze verzamelaar zijn versie van "Waiting For Superman" van The Flaming Lips aan mij als luisteraar. Ik zie dan gelijk verbindingslijntjes voor mijn ogen tussen deze twee artiesten die ik zeer waardeer. Bovendien zijn er ook eens "Such Great Heights" (Postal Service), "Love Vigilantes" (New Order) en "Peng! 33" van Stereolab. Nog meer lijntjes! Ik zou in het cassettebandjestijdperk een sprongetje van vreugde gemaakt hebben. Nu maak ik dit alsnog, maar dan om de uitvoeringen. Vooral zijn gestripte "Waiting For Superman"-versie is zo ontroerend fijn. Maar goed, daar heeft baardmans Sam Beam natuurlijk altijd al last van gehad. Lelijke liedjes lijken maar niet voort te willen komen uit de mond van deze man. Around The Well, waarop demo's, covers en rarities zijn verzameld, laat dat maar weer eens overduidelijk horen. Het verbaast mij niets dat zijn demo's ook altijd een schot in de roos zijn en allerminst misstaan naast de meer gepolijste studio-opnamen van de tweede cd. Maar dat dat zo was wisten we natuurlijk al van zijn eerste twee cd's. Zijn zachtaardige fluisterstem en ingetogen gitaarspel lenen zich daar natuurlijk ook prima voor. Het maakt deze dubbel-cd uitermate geschikt als zoethoudertje tot een volgende studioplaat verschijnt.

# |

|

| Storm | Take Root 2010 | 18 juni 2009 - 20:57 | reacties (1)

'Love is a dress that you made long
To hide your knees'

# |

|

| Hazey Maiko | Strip | Take Root 2010 | 01 april 2009 - 14:57 | reacties (2)

Toch is dat het mooie van festivals. Zonder enige kennis van enkele van de bands toog ik naar Tivoli, om thuis te komen met een album én een bandshirt. Want Black Mountain had mij nogal overrompeld. U moet overigens weten dat ik, sinds ik mijn onvoorwaardelijke liefde aan The Tragically Hip verklaard heb, een zwak heb voor bandjes uit Canada. Dat resulteerde al in een Matthew Good-tik en een Watchmen-tik. En het zal resulteren in een Black Mountain-tik. Want Stephen McBean en zijn mannen/vrouwen hebben een flinke stap voorwaarts gezet met In The Future en ze weten hun toch al indrukwekkende debuut te overtreffen. Een debuut dat overigens totaal niet lijkt op de muziek van bovengenoemde voorbeelden. De band grijpt terug naar vroegere tijden en brouwt een sonisch mengsel met de grondstoffen Velvet Underground, Black Sabbath en Jefferson Airplane. Oftewel, zware, tegen de blues aan leunende (hard)rock met psychedelische elementen en arty randjes. En dat doen ze met verve! Er wordt meer gerifft dan voorheen, de band is nog psychedelischer, maar laat ook zo af en toe het gas los voor de broodnodige rust, afwisseling en dynamiek. En net zoals bij de concerten wordt het experiment niet geschuwd en hebben ze ook meer dan de normale vier minuten nodig om tot volle wasdom te komen, met als pièce de résistance het zestien minuten durende "Bright Lights". Dat riekt naar sympho!, zegt u? Welnee! Dat valt best mee. Black Mountain schuwt alleen het experiment niet en is niet meer sympho dan, pak 'm beet, hun landgenoten Arcade Fire. Kortom, het is dus gewoon heel erg goed, weet je wel, weet je niet!

# |

|

| Gr.R. | Incubate 2010 | Lowlands 2008 | Take Root 2010 | 31 januari 2008 - 16:22 | reacties (0)