Er was veel pers vrijdag op The Music In My Head. Ook wel bekend als Het Festival Dat Bijna Niet Doorging, Maar Gelukkig Op Het Nippertje Toch Wel. En dat allemaal in het Paard van Troje, dat een goede locatie bleek. Drie zalen stonden ons ter beschikking, waar een ruime keuze aan bandjes speelde, zoals het een festival betaamt. Maar waar het dus stikte van de fotografen en het schrijvende journaille. Maar zoals dat gaat op een festival, moet het soms even op gang komen, en dan kan het bevreemdend werken als ineens, als opener, Architecture in Helsinki voor je snufferd staat. Negen meisjes en jongens, ze zagen er nog niet zo oud uit, die met een heleboel instrumenten een soort van stuiterpop maken. Het kwartje moest even vallen, maar als je het ritme eenmaal in de gaten had, dan was het goed vertoeven in de wereld van Architecture in Helsinki, die zich, heel gewaagd, ook nog te buiten gingen aan een puike cover van Roxy Music's "Love is the Drug". Dan heb je lef en zit je geramd.

Al was het een beetje jammer dat de zaal toen al half leeg was omdat iedereen bij Clap Your Hands Say Yeah wilde zijn. Dat ging niet, dus stonden er lange rijen voor zaal 2. Daardoor konden uw recensenten slechts een staartje meepakken en dat loste de belofte niet in. Gevolg was wel dat we nog een stukje Stefan Oosthof meepikten in het café. Stefan is een degelijk singer/songwriter die het gemis aan Clap Your Etc. ruimschoots vergoedde.

# | 

| Artikel | The Music In My Head 2005 | 16 november 2005 - 15:00 | reacties (3)

Festivals. Vroeger, toen menig File Underschrijver nog jong, wild en knap was, deed het verschijnsel zich vooral voor tijdens de zomer. Het begon zo ongeveer met Paaspop in Schijndel en rond eind augustus eindigde het met één of ander festival in Duitsland. Later kwam daar Lowlands, bij. Paaspop en Lowlands zijn nog steeds een begin en de afsluiter van een festivalseizoen, maar tegenwoordig is de agenda behoorlijk gevuld en moet je spreken van een binnen- en buitenfestivalseizoen. Want zodra de podiumtenten opgeborgen zijn en het gras weer wat rust krijgt, gaan de zalen open voor festivals als Bazar Curieux, Crossing Border, London Calling, en Eurosonic/Noorderslag. En ook voor The Music in my Head. Dit laatste festival is ooit begonnen als tegenhanger van Crossing Border, nadat Crossing Border van Den Haag naar Amsterdam was verhuisd.

En met acts als Marianne Faithfull, Heather Nova, Ute Lemper, The Waterboys, PJ Harvey, I am Kloot en de Stereophonics hebben er door de jaren heen respectabele acts op de podia van The Music in My Head gestaan, terwijl altijd oog was voor nieuw talent (zZz, Dogs Die In Hot Cars, The Stands). Crossing Border is inmiddels alweer terug in Den Haag, maar The Music in my Head heeft intussen voldoende bestaansrecht om als festival te blijven bestaan. Toch hing het doorgaan van het festival dit jaar aan een zijden draadje. Door het wegvallen van een sponsor (tabaksreclame is verboden heden ten dage) was er een groot gat in de begroting dat de organisatie niet haalbaar leek. Gelukkig zijn alle gaten op tijd gedicht en hiermee kunnen we ook dit jaar weer genieten van The Music in My Head. De lokatie is opgeschoven van het Spuitheater naar het nieuwe Paard van Troje, en het programma is ouderwets degelijk. File Under neemt het programma vast even met u door. Leest u mee?

# | 

| Artikel | Bor | Gr.R. | The Music In My Head 2005 | 08 november 2005 - 12:30 | reacties (0)

Welk een verademing! Een bandnaam verzinnen die op zichzelf al reden genoeg is om van de muziek te houden is iets waar veel nieuwe bandjes zich te snel van af maken. En dan, dat album. Het eerste lied beginnen met een orgeltje en een - het lijkt wel door een megafoon - vrolijk verzoek om in je handen te klappen, aangevuld met een koortje en daarna het gevraagde handengeklap, mag met recht een van de beste openers van in elk geval dit jaar genoemd worden. Een opening als een statement, voor band en voor cd, dat zouden ook meer bands moeten doen. Pats, daar zijn we. Dat idee. Een ware openingsact, en daarna de liedjes. "Clap Your Hands!" - want het eerste liedje heet zo - is de aankondiging voor een prachtige cd waar ik weinig minder leuks aan kan ontdekken. Ik vind muziek vaak grappig, of goed, of intrigerend, of om stil van te worden, of om heel hard op te dansen. En soms is een cd omgecompliceerd leuk en dáárom mooi. Clap Your Hands Say Yeah maakt simpele popliedjes, zoals popliedjes horen te zijn: melodieus, catchy, opzwepend, een stap in de richting van wereldvrede, lieflijk, hieperdepiep hoera, en dan met veel gevoel, zeker ook in een soms wat wanhopige, maar ook optimistische stem, en ook nog hier en daar een verrassing in de vorm van een orgeltje, een synth of een ander hee-wat-is-dit-nu-weer-voor-een-geluid, soms paradoxaal interveniërend met de rest. Nou, dat surprise-ei kan inpakken met zijn drie wensen in één, CYHSY laat er veel meer voor je uitkomen. Ik ben verliefd op CYHSY en probeer thans bergen te verzetten om volgende week op dat concert te geraken.

Clap Your Hands Say Yeah speelt 12 november in Paradiso

# | 

| Jnnk | The Music In My Head 2005 | 04 november 2005 - 13:02 | reacties (1)

Het duurde elf edities voordat ik mijn Lowlandsdebuut maakte. Er was altijd wel een smoes om niet te gaan. Vorig jaar had ik geen smoes meer. De kaartjes werden me in de schoot geworpen door Grolsch. Ik win nooit wat groots bij prijsvragen, deze twee kaarten waren de uitzondering op de regel. En Lowlands was leuk. Erg leuk zelfs. Het enige dat me tegenviel was dat ik geen Grote Ontdekkingen deed. Of dat kwam doordat ik te weinig Lowlandsroutine had om ze te vinden of doordat de line-up zich er niet voor leende, ik weet het niet. Dit jaar ga ik weer niet, maar voor wie wel gaat valt er zeker wel wat te ontdekken. Neem nou bijvoorbeeld de knotsgekke Zweden van Quit Your Dayjob. Ze veroverden begin dit jaar al enkele Nederlandse harten bij het optreden op Eurosonic en de paar gigs in kleine zaaltjes die ze deden. Nu staan ze pats-boem op Lowlands. Met in hun bagage tot de maandag na Lowlands slechts een ep-tje. Op die maandag verschijnt het doldrieste Sweden We Got A Problem. Hierop doen songtitels als "Banzai Butterfly", "Sperms Are Germs", "Pissing On A Panda" en "She-Male Godzilla" het ergste vermoeden. En het ergste is waar. Quit Your Dayjob is leuk. Ze klinken ongeveer als Devo met verkeerde pilletjes op die Cramps-covers spelen en daar dan nog wat ingrediënten van Clash-nazaat Big Audio Dynamite tussen moffelen om de trip nog completer te maken. Behoorlijk fucked-up dus. En heel leuk.

Op Lowlands speelt Quit Your Day Job zondag 21 augustus om 14:45 in de Charlie

# | 

| Lowlands 2005 | Storm | The Music In My Head 2005 | 15 augustus 2005 - 20:15 | reacties (0)

Stel, je zit een gezellig avondje te babbelen in een kroeg. Dat zou er sowieso eentje moeten zijn waar de muziek op een acceptabel niveau staat, zodat je elkaar nog kunt verstaan en elkaar zonder drukke gebaren nog steeds begrijpt. Maar je hebt het die avond met je geprekspartner over van alles. Relaties, werk, het weer - je vertelt nog een grapje - en, oh ja, je hebt het ook nog eventjes over politiek. Vervolgens krijg je de dag erna te horen dat je een nogal politiek geëngageerd tiepje bent. Dat dreigt The Posies een beetje te overkomen met hun (officiële) comebackplaat. Die wordt namelijk, omdat er aantal politiek getinte nummertjes op staan, regelmatig ten onrechte omschreven als een politiek album. Waar die recensies naar mijn mening eigenlijk over zou moeten gaan, is dat het een hele geslaagde comeback is. Het album werd in tegenstelling tot zijn voorgangers in een korte periode geschreven en opgenomen en dat is eraan af te horen. En dat bedoel ik in de meest positieve zin. The Posies klonken niet eerder zo direct. Every Kind Of Light is tevens hun meest coherente album geworden. Eentje die je lekker uit de speakers kunt laten knallen of op een acceptabel niveau als sfeervolle backdrop kunt gebruiken. Voor een gezellig avondje babbelen in een kroeg, bijvoorbeeld. En of het dan over politiek moet gaan of niet, dat maakt natuurlijk geen ene zier uit.

# | 

| André | The Music In My Head 2005 | 28 juni 2005 - 09:05 | reacties (3)

Schotland was in rep en roer. De BBC had een nieuwe kaart in gebruik genomen voor de weersverwachtingen en Schotland was verworden tot een klein truttig stukje land ergens boven Engeland. Volkomen begrijpelijk natuurlijk dat die Schotten over de rooie gingen, want in Schotland zijn ze er trots op Schots te zijn. Ik vind die Schotten ook een sympathiek volk. Dat bleek ook toen hij en ik wandelden van Glasgow naar Inverness via Fort William en later in Edinburg. Helaas waren we te kort in de steden om wat op te snuiven van de muziekscene daar. Want alleen al om de Schotse muziekscene zou Schotland groot op de kaart moeten staan. Simple Minds, Big Country en van recentere datum Arab Strap, Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand, allemaal Schots. Nog nieuwer is Sons & Daughters. Min of meer dankzij Franz Ferdinand, die hen gebruikte voorprogramma, kwam hun vorige ep Love The Cup op hetzelfde label uit als het titelloze debuut van deze Schotten. Nu is er een kort - dertig minuten slechts - maar krachtig volledig vervolg. The Repulsion Box telt tien liedjes die een kloeke mix zijn van folk en garagerock. Adele Bethel en Scott Patersons verhalen - zij vaak met Schots accent, hij lekker donker - over bizarre onderwerpen. Soms apart, soms samen onder begeleiding van messcherpe gitaarriffs, doeltreffend simpel drumwerk, handgeklap en vingergeknip. Door bewust snel en ongecompliceerd zonder poespas op te nemen heeft Sons & Daughters ervoor gezorgd dat het album een zelfde krachtige impact als de EP. Van mij mag Schotland op de kaart nog wel een stukje groter worden afgebeeld bij het weerbericht...

# | 

| Storm | The Music In My Head 2005 | 08 juni 2005 - 21:05 | reacties (2)

Ooit had ik een vriendje waar ik best dol op was. Knap, intelligent, kon lekker koken, lekker vrijen. Maar ja, hij was nog helemaal niet over z'n ex heen. Na een paar weken verhalen over welke rotstreken ze hem allemaal had geleverd, was ik 'm eigenlijk alweer zat. Toen na enige tijd ook nog eens bleek dat hij er naast mij nog een 'liefde' op nahield was het snel afgelopen met het vriendje en trad hij toe tot de rangen der exen. Jack Stafford heeft zo te horen aan het album Exes in zijn jonge leven al heel veel soortgelijke en andere ervaringen gehad. Gelukkig bezingt hij alle ellende met een vette knipoog en op zo'n aanstekelijke manier dat je aan het eind van het album slechts kan concluderen dat het allemaal best meevalt met je eigen liefdesleven. Tot voor kort beweerde ik regelmatig nogal stellig dat de beste Britpop tegenwoordig in Scandinavie gemaakt wordt. Bij deze neem ik mijn woorden terug, eet ik mijn hoed op en beloof beterschap voor de toekomst, want The Jack Stafford Foundation is misschien wel de leukste Britpop van dit moment, en het komt nog gewoon uit Amsterdam ook! Helemaal gek is dit niet, want naast Jack Stafford, een in Amsterdam woonachtige Engelsman, bestaat de foundation live o.a. uit een ex-lid van Supersub (misschien wel de beste Nederlandse Britpop band ooit). Het nummer "Toyboy", een aanstekelijke meezinger en de single, verdient het wat mij betreft een grote hit te worden. Maar de anti-Britpop media in ons land kennende zal dat wel weer tegenvallen.

# | 

| Merie | The Music In My Head 2005 | 05 maart 2005 - 13:32 | reacties (1)

Ik heb niet zo heel veel herinneringen aan mijn vijftiende levensjaar. Als ik terugdenk dan weet ik dat ik elke dag tien kilometer naar school fietste. En weer tien terug naar huis. Om vervolgens 's avonds weer vijftien kilometer naar de atletiekvereniging te fietsen. En nog weer veel later vijftien kilometer terug naar huis. Wat ik wél weet is dat ik veel radio luisterde, daar tussen Vaassen en Apeldoorn. Ik was vijftien en had geen benul van de wereld om me heen. Ik fietste en sportte. Het was routine. Een groep mannen uit het prachtige Ierse land maakt dit jaar vijftien jaar samen muziek. Vijftien jaar lang stapelen ze als The Frames de ene na de andere prachtige cd op elkaar. Tussen elke cd zit een jaar of wat, zodat elke cd zich in je hoofd kan nestelen. En net als je je afvraagt of ze nog wel bij elkaar zijn is daar weer een nieuwe cd. En zo is er vier jaar na het meesterlijke For The Birds dan een nieuwe cd. En elke keer is het weer afwachten waar de Ieren nu weer mee komen. Zal de nieuwe cd, Burn The Maps, zich onder de meesterwerken van The Frames mogen scharen? Wat mij betreft kunt u hier een volmondig "ja" invoegen. Want Burn The Maps is zo'n plaat die je het beste alléén door The Frames kunt laten maken. Nergens een spoor van routine te ontdekken, The Frames fietsen door het Ierse land en nemen ons mee. Goed, misschien is het niet zo'n instant fijne plaat als For The Birds. Ook al omdat deze cd een iets ander geluid laat horen dan je gewend bent van de Ieren. Zo is daar "Happy", zo is daar "Keepsake": het klinkt nét niet zoals je verwacht. Maar oh, wat is het mooi. De hele cd staat vol nummers die laten horen dat The Frames steeds beter en beter worden. Een kleine veer in de kont van Mac Con Iomaire: zijn viool klinkt als nooit tevoren. Dan weer opzwepend, dan weer deprimerend. Nooit te weinig en nooit teveel. En als je je dan af begint te vragen of ze nergens terug vallen op het geluid van hun vorige cd's dan is daar gelukkig is daar aan het einde dan toch weer de herkenning. Een nummer van The Frames zoals je het verwacht. "Locusts" neemt je mee en zweept je op. Zoals het hoort. Meesterlijk! De eerste "plaat van het jaar".

# | 

| George | Lowlands 2006 | The Music In My Head 2005 | 07 februari 2005 - 16:36 | reacties (7)

Twaalf minuten. Niet negen of vijftien. Nee, twaalf. Wat kun je in twaalf minuten doen? Een goed boek lezen? Op de wc nadenken over de zin van het leven? De hond uitlaten, de buurvrouw vertellen dat ze haar bek moet houden? Je cd-collectie van het balkon af naar beneden gooien? Of je baas vertellen dat hij zijn hoofd moet steken waar zijn kont zit en ontslag nemen? Dat laatste zou de titel van "Quit Your Dayjob" kunnen suggereren. Maar ergens hoop ik niet dat de mannen uit het Zweedse land dat gedaan hebben. Want of dat nu zo'n verstandige carrieremove geweest zou zijn... Wat ze deden was het volgende: ze namen een gitaar en een synthesizer. Natuurlijk ook nog een drumstel en een microfoon. En met die ingrediënten maakten ze een hele, hele melige plaat. Zo maakten ze een liedje dat ze Coconut noemden. En ook nog een liedje dat ze "Look! A Dollar" noemden. Vervolgens waren er opeens nog zes andere melige liedjes en zetten ze het op een cd. En natuurlijk ervoor zorgden dat het geheel net iets meer dan twaalf minuten van de luisteraar zijn tijd in beslag neemt. Want het moet niet te serieus zijn allemaal natuurlijk. Kijk. En daar moet ik dan weer wat over zeggen. Lekker dan. Wat ik wil zeggen is dat dit stukje typen al meer dan twaalf minuten van mijn tijd in beslag nam en dat dat alweer veel te veel moeite was. Maar misschien denkt u daar wel anders over. Misschien vindt u het wel de B52's die speed gebruikten of Devo in een punkjasje. Misschien vindt u het wel heel leuk. Wie weet.

# | 

| George | Lowlands 2005 | The Music In My Head 2005 | 04 december 2004 - 12:41 | reacties (2)

Het is een slimme en relatief goedkope manier om je als muzikant onder de aandacht brengen bij een breed publiek. Je neemt als bandje zelf eens het initiatief en mailt met een aantal sites of ze niet een recensie willen schrijven over je nieuwe singletje. Natuurlijk willen we dat wel, maar we kunnen je natuurlijk niet bij voorbaat garanderen dat we je ook een aantal pauwenveren in de bips zullen steken. Jack Stafford nam dus zelf het initiatief mailde en zond vervolgens zijn singeltje. Zo zien we het graag. En zijn muziek luisteren we ook nog eens graag. Of in ieder geval het deel van ons dat dit stukje schrijft. Op The Hard Way staan namelijk twee leuke liedjes. Beide liedjes die zich nog het beste laten beschrijven als een mix van wat Blur deed in de jaren 90 met wat New Order al sinds de jaren 80 doet. Dus een mix van rock met beats en samples en bovenal typisch Brits ook. Ja, dat ram je er ook niet zo 123 uit bij een naar Amsterdam geëmigreerde Brit. Zeker niet als hij zich laat omringen door twee leden van wijlen Supersub.

File: Jack Stafford Foundation - The Hard Way (EP)
File Under: Zulke Cd-tjes ontvangen we gaarne
File Audio: [The Hard Way]

# | 

| Storm | The Music In My Head 2005 | 06 augustus 2004 - 13:01 | reacties (0)