The Music In My Head - Zaterdag
Dag twee van The Music In My Head begint met the return of Anna en Lenja. Net voor de ingang komen A. en ik de twee jonkies van gisteren weer tegen. "Hey kijk nou, Anna en Lenja." De twee staan als versteend aan de grond, en vliegen ons dan bijna om de nek. "Wow, wat zijn jullie vet! Dat jullie ons nog herkennen!" Prachtig, werkelijk prachtig. Opeens zijn de homo-verwijten verdwenen. Het is een wonder!
Oi Va Voi
The Sounds
The Music In My Head - Vrijdag
"Muziek imme hauf" noemt het programmaboekje van het Paard van Troje dit festival. That's a way of putting it. Hoe dan ook veel om naar uit te kijken op deze eerste van twee avonden. De editie van vorig jaar gemist wegens verplichtingen elders, maar in 2005 zag ik hier al memorabele shows van Black Rebel Motorcycle Club, Sons and Daughters (hoe verliefd was ik op Ailidh Lennon!) en The Departure.
Het Paard is toch wel een verdraaid fijn complex, denk ik bij het binnenkomen van de grote zaal. Alleen wel te verstaan, want met dank aan de NS en een wat ongelukkige planning zijn mede-festivalgangers A., J. en S. wat later. Dan maar een biertje halen, en al wachtend op Mando Diao deze eerste alinea's neerpennen op de achterkant van een blokkenschemapapiertje. Zal ik ooit leren een blocnote mee te nemen als dat nodig is?
Do The Undo
Badly Drawn Boy
Just Jack
Sparklehorse
The Pigeon Detectives
"Wat spreek je goed Engels." Ach ja, je bent ermee geboren of niet. En ondergetekende is er nou eenmaal mee geboren. Engelse vader, zeg ik. En ik kijk teveel BBC. "Je doet het in ieder geval beter dan wij," zeggen Matt Bowman (zang) en Oliver Main (gitaar) beiden in onvervalst Leeds accent. Dat is dan ook waar deze twee Pigeon Detectives vandaan komen. Een bandnaam die een voorliefde voor ornithologie, danwel Sherlock Holmes doet vermoeden, maar dat valt helaas tegen.
Duke Special - Songs From The Deep Forest
Met enkele liedjes van Duke Special's Songs From The Deep Forest neuriede ik de eerste keer dat ik de cd luisterde gelijk al mee. Nou gebeurt dat wel vaker hoor, dat liedjes zo 'voorspelbaar' zijn dat je ze gelijk mee kunt neuriën, maar ik vond het wel vreemd dat ik in dit geval ook de teksten gelijk mee zingen. Da's toch vaak andere koek. Zeker als het om zinnen gaat als 'Last night I nearly died, but I woke up just in time.' Het duurde even tot het tot me doordrong wat de precieze oorzaak was: bijna twee jaar geleden besprak ik Duke Special's debuut-cd Adventures in Gramophone en drie van de liedjes die daarop stonden heeft Peter Wilson opnieuw opgenomen voor Songs From The Deep Forest. Naar het schijnt omdat hij niet tevreden was met hoe ze op die debuut-cd stonden. Ik heb ze er nog even naar geluisterd, ik vond nog steeds weinig mis aan die versies. Maar inderdaad, ik moet Wilson gelijk geven, de nieuwe versies zijn mooier. Niet zo raar ook, als je weet dat deze liedjes vijf jaar hebben kunnen rijpen. De nieuwe liedjes van Duke Special zoals als "Everybody Wants a Little Something" en "This Could Be My Last Day" zijn prachtig en hebben niet langer te hoeven rijpen. Ik verwacht dan ook niet dat er ooit nog andere versies dan hooguit een live-versies (met orkest graag!) van zullen verschijnen. In "This Could Be My Last Day" en ook in enkele andere liedjes doet Duke Special me soms denken aan een indievariant van Billy Joel. Maar vaker nog komt hij op me over als Rufus Wainwright die de bombast even helemaal zat was, maar het toch niet na kon laten zijn liedjes te orkestreren. En daarin is Duke Special bijzonder goed geslaagd.
File: Duke Special - Songs From The Deep Forest
File Under: Potentie omgezet in een cd vol prachtige bevestigingen.
File Audio: [Hier]
The Music In My Head - Vooraf
Het besluit om naar The Music in My Head te gaan, was eigenlijk al genomen bij het bekend worden van de eerste twee namen. Zowel The Rifles als Mando Diao zijn bands die ik een warm hart toedraag en die ik reeds eerder tot volle tevredenheid live mocht aanschouwen. En sindsdien is er nog veel meer leuks bijgekomen.
Oi Va Voi
Roy Santiago - [Broca]
![Roy Santiago - [Broca]](http://www.fileunder.nl/archives/images/2007/03/roy_santiago-broca.jpg "Roy Santiago - [Broca]")
Ik zit een beetje ongemakkelijk op mijn kruk te wiebelen. Mijn biertje is doodgeslagen. Ik was even vergeten dat hij er stond. Ik neem even een flinke slok om de brok in mijn keel weg te spoelen. Het groepje stamgasten aan de hoek van de bar roezemoest verder. Af en toe vallen ze ineens stil. Hun applausjes klinken beleefd maar oprecht. De luidruchtige dronkaards in de hoek gaan ongestoord verder. Macho men. Aan hen is dit niet besteed. Parels voor de zwijnen noemen ze dat. Ergens kan ik er wel begrip voor opbrengen. Roy Santiago's muziek kan voor een achteloze cafébezoeker moeilijk te behappen zijn. Ongemakkelijk intiem. De nummers waarin zijn expressieve stem als leidraad fungeert, roepen het gevoel op van een openhartig gesprek met pijnlijke stiltes gevolgd door emotioneel geladen uitbarstingen. Bijtende pijn en woede tegenover stil verdriet en ontroering. Waarbij af en toe de ruimte wordt genomen voor een (zelf)relativerende grap. Misschien niet eens zo ver verwijderd van de gesprekken die worden uitgewisseld over de tafels van het café. Eigenlijk verdient Roy een intiem zaaltje met een subtiel verlicht podium. Er mogen stoeltjes staan, er mag wat rook dwarrelen, maar verder niet te veel wat af zou kunnen leiden. Boven alles verdient hij een aandachtig luisterend oor.
File: Roy Santiago - [Broca]
File Under: Ongemakkelijk intiem
File Audio: [Your Room]
File My Space: [En Casa]
Duke Special
Eva - Metamorphosis
Eva is kort voor Eva Meijer en met Metamorphosis brengt ze na een aantal EP's haar eerste volledige cd uit. Eva speelt donders goed piano, kan ook nog eens mooi zingen en heeft overduidelijk talent voor het schrijven van een fijn liedje waarin die twee zaken elkaar meer dan eens innig liefkozend omarmen. Maar tja, dan kom je er niet onderuit: hoe je het ook wendt of keert, je gaat Eva dan al snel zien als een Nederlandse Tori Amos en dat legt de lat gelijk hoog. Maar die vergelijking is niet iets waar Eva bang voor hoeft te zijn. Okay, af en toe ligt de sound van de roodharige tante uit North Carolina er iets te dik bovenop. Bovendien had ik er zelf niet voor gekozen om tussen alle Engelstalige liedjes ook een Nederlandstalig liedje te plaatsen (het best mooie "Zwart"). Maar goed, als je dan een liedje zoals het titelnummer hoort, poeh, daar neem ik mijn pet voor af, hoor. Ook de arrangementen die ze samen met Templo Diez' Pascal Hallibert en zijn bandmaat bij White Sands Hans Custers heeft gemaakt bij de twaalf nummers maken wel dat het op Metamorphosis niet alleen maar draait om het meisje en de piano. Helemaal als ze in "Tower" de piano naar de achtergrond schuift in het totaalgeluid en haar stem in zijn sterkste regionen laat (lees: niet vanuit de punten van de tenen de hoogte in waar Tori zo goed in is), ontwikkelt ze een eigen geluid. Dat geluid moet nog verder uitkristalliseren en kan wel eens hele mooie dingen op gaan leveren.
File: Eva - Metamorphosis
File Under: Meisje met piano, maar tot veel meer in staat.
File Audio: [Hier]
File Audio: [EvaSpace]
Do-The-Undo - Do The Undo
Het persbericht ronkt een beetje en doet vermoeden dat er meer zeer zit bij Excelsior en de erven Daryll-Ann dan naar buiten is gekomen: 'De kenner weet het: Anne Soldaat was dè man achter wijlen Daryll-Ann. De gast die ons klassiekers als "I could never love you", "Tools R us", "Surely Justice", "We love danger" en "10.45" bezorgde en met z'n opzienbarende gitaarspel de band z'n bijzondere karakter gaf.' Einde citaat.
Er valt een boel op deze zinnen af te dingen en ik vraag me af wie dan die andere klassiekers van Daryll-Ann voor zijn rekening nam, maar eerlijk is eerlijk: Do-The-Undo neemt meer mee uit de Daryll-Ann-boedel dan Paulusma tot nu gedaan heeft. De pogingen om het perfecte popliedje te maken, de rinkelende gitaren, de mooie afwisseling tussen gewone stem in couplet en kopstem in refrein, het gevoel van 'waar-heb-ik-dat-riffje/zanglijntje/melodietje-eerder-gehoord', allemaal terug te vinden tussen de vijftien fijne tracks van deze debuutplaat van Do-The-Undo.
Neem daarbij een goed gevoel voor het betere citeerwerk ('Chama-chama-chameleon' van Culture Club in "Shake Hands, Be Polite" en 'We've got a thing and that is called radar love' in "The heart I had") en je wilt het stiekem toch zeggen: Daryll-Ann is dood, leve Do-The-Undo! Daarbij kan ik wel gaan zeuren over hoe netjes de boel is afgewerkt, dat er nergens echt loos gegaan wordt en dat de productie ook wel wat vetter had gemogen, maar feit is dat Do-The-Undo wel 'ns de THX JHN van 2007 zou kunnen worden.
File: Do-The-Undo - Do-The-Undo
File Under: Perfecte popliedjes
File Audio: [Hier]
Do The Undo
Duke Special
Johnossi - Johnossi
Het is derde kerstdag en ik moet de platenboer opengooien, omdat collega tweede kerstdag ergens plaatjes draaide. Het is tien uur en ik verwacht eigenlijk niemand, maar als ik aankom staat er al iemand te wachten die linea recta de platenkelder induikt. Ik zet het eerste plaatje op dat ik tegenkom - Amy Winehouse, geloof ik - en ik zet koffie. Ik zie de man in de kelder met een enorme lijst in de weer. Die is dus nog wel even bezig alle bakken te doorzoeken. Als ik met een kopje koffie weer in de winkel verschijn, staat er een jonge jongen die ik nog nooit heb gezien. De naam van de band waar hij naar op zoek is, zegt me niks, maar als hij zegt dat de kans nihil is dat we er iets van hebben staan, hoop ik vurig deze band toch aan te treffen. En jawel. In de zoektocht naar het hoesje van een van de singles van deze band - uiteindelijk boven, bij de tweedehands cd's -, raken we een beetje aan de praat en dat gaat door tijdens het afrekenen. Amy Winehouse is inmiddels gestopt met zingen en ik stop een promo in de cd-speler. Bij de eerste twee noten zegt de jongen: 'Hee, is dit Johnossi?' Ik laat van verbazing bijna mijn koffie uit mijn handen vallen. 'Ja,' stamel ik, 'ken je dat?' Het blijken vrienden van hem. Bijna had ie de distributie van hun album op zich genomen, maar dat bleek moeilijker dan hij verwachtte. 'Wat fijn dat ze hun album de grens over hebben gekregen,' zegt de jongen. 'Ja?', vraag ik. 'Zijn ze de moeite waard?' We zitten immers nog in het eerste lied en ik heb nog nooit van ze gehoord. 'Ja,' zegt de jongen, 'ze zijn de moeite waard. Ze horen bij die enorme Zweedse popscene die in navolging van Peter, Bjorn and John hun sporen nu in de rest van Europa moeten gaan verdienen.' 'Ze komen ook op Eurosonic,' zeg ik. 'O, wat leuk,' zegt de jongen. 'Daar ben ik blij om, weet je dat?' Hij rekent zijn single af en verlaat de winkel. Ik luister het album van Johnossi af en denk: 'O, wat leuk.' Ik ben er ook blij om.
File: Johnossi - Execution Song
File Under: Fijne pop uit Zweden met hier en daar een rauw randje
File Audio: [Johnossi]
Badly Drawn Boy
The Rifles
Catchy zonder gimmicks
Bloednerveus zijn ze allebei, aan het begin van het interview. Drummer Grant Marsh en bassist Rob Pyne van The Rifles zijn duidelijk nog niet gewend aan het geven van interviews. Met name Marsh kijkt veel weg, peutert aan de bank en schuifelt continu heen en weer. Rob legt uit dat het normaal gesproken vooral zanger Joel Stoker en gitarist Lucas Crowther zijn die de interviews doen. Maar die doen nu een zogeheten liftsessie (akoestisch optreden in de goederenlift) voor 3voor12, op deze vrijdagmiddag voor aanvang van London Calling.
The Rifles
Johnossi / The Jai-Alai Savant
Vrijdag, dus tijd voor de letter J. De J van Johnossi bijvoorbeeld. Een duo uit Zweden. Ze hebben aldaar een cd, Execution Song, uit, maar die is Nederland nog niet leverbaar. Die komt hier begin 2007 pas uit. En dat is lastig als je voor die tijd komt toeren. Daarom niet getreurd en fluks een EP-tje uitgebracht, Execution Song EP, met vier nummers van Execution Song. Interessant voorproefje, met Britse invloeden, die duidelijk laat horen dat ze niet voor niks bij Mando Diao in het voorprogramma mogen.
De eerste full-length plaat van The Jai-Alai Savant is zelfs in hometown Philadelphia nog niet uit. In afwachting daarvan ligt er wel een EP-tje getiteld Scarlett Johansson, why don't you love me. Puike titel overigens. Het dingetje gaat dan wel weer vergezeld van een zeer uitgebreide bio (2 kantjes, arial grootte 8!). Alsof de EP niet voor zichzelf zou spreken. Ze maken volgens eigen zeggen punkrockdubreggae en dat klopt aardig. De titelsong is gewoon heel erg goed en de dubnummers op de EP kunnen er ook mee door. Alleen is het geluid daarvan behoorlijk beroerd. Laten we hopen dat dat op de komende full-length beter is. Want daar kijk ik naar uit, in tegenstelling tot naar dit.
File: Johnossi - The Execution EP
File Under: Uit Zweheden!
File Audio: http://www.myspace.com/johnossi
File: The Jai-Alai Savant - Scarlett Johansson, why don't you love me
File Under: Puike punkrockdubreggae!
File Audio: diverse nummers
Sparklehorse
Awkward I / Tellers
"Ik kan me geen puurdere vorm bedenken," zeg ik tegen de persoon die naast me aan de bar akoestische muziek zit af te kraken. "Het is simpel en saai," weet hij nog uit te brengen. "Als alle opsmuk weg is en niets meer van het nummer afleidt dan blijkt pas of een nummer en de artiest goed genoeg zijn," predik ik als een dominee. Uiteraard heb ik gelijk. Om dit te bewijzen had ik eigenlijk de nieuwe mini-cd getiteld Am The King Of In Between van de Groninger Djurre de Haan aka Awkward I bij me moeten hebben. Twee keer zag ik hem live zijn lofi-liedjes zingen zichzelf begeleidend met zijn gitaar, twee keer heb ik met open mond staan luisteren. Twee van zijn nieuwe nummers zou je al kunnen kennen van de Popronde 2006 - cd of van de Subroutine-labelverzamelaar, de andere drie zijn nog niet eerder uitgebracht. Het geheel hypnotiseert me, net als het optreden. Ik zit weer met open mond te luisteren en wil met hem meehuilen. Awkward I heeft mijn stukje over zijn vorige EP goed begrepen, want de nummers zijn nu prettiger afgebroken, al had de stilte tussen de nummers op het eind wel wat ingekort mogen worden en zou een eenheid in de gekozen galm op zo'n korte geluidsdrager ook prettiger geweest zijn. Toch wil ik meer, maar ik zal moeten wachten op de volgende EP of ik kan hem weer eens live gaan bekijken, bijvoorbeeld in de finale van de Grote Prijs van Nederland.
Een andere recente cd die ik als akoestisch voorbeeld had kunnen nemen is de eerste EP van het Waalse tweetal The Tellers. Zij zingen zeven Engelstalige liedjes zichzelf begeleidend op twee akoestische gitaren. Het rare is dat er d.m.v. de verdeling van het geluid in een linker- en rechtergedeelte gesuggereerd wordt dat er twee mensen tegenover me live hun ding doen. Bij een goede stereo-installatie is dit wel grappig, maar op onze oude draagbare cd-speler waarvan één box stuk is leidt dit tot niet bedoelde uitvoeringen. Ben Bailleux en Charles Blistin, hun echte namen, maken prettige in het gehoor liggende lofi opgenomen nummers waarin Engelse invloeden als The Libertines doorklinken. De vraag is wel of een heel album niet teveel van het goede gaat worden, want ik vind de nummers wel wat eenvormig. Ik hoop dan ook dat dit nog te verschijnen album niet als wapen tegen mij gebruikt kan worden, maar aangezien ik geen slechte release op het label ken wacht ik hoopvol af.
File: Awkward I - Am The King Of In Between (EP)
File Under: Intimiteit deel 2
File Audio: [Postpone Postponement en Forget The Band staan hier]
File: The Tellers - The Tellers (EP)
File Under: Twee Walen met hun gitaren
File Audio: [More, Jack Knife en Turn Back Around staan hier]
Badly Drawn Boy - Born in the UK
Damon Gough steekt zijn bewondering voor Bruce Springsteen niet onder stoelen of banken. 'And If we still don't have a plan, we listen to Thunder Road,' zingt hij in "The Last Dance", het liefdesliedje met zijn vrouw - hoop ik voor haar - in de jij-rol. Ik denk tenminste dat ik de verwijzing naar het nummer van Bruce Springsteens' Born To Run-lp in het slotnummer "One Last Dance" als een blijk van bewondering van The Boss moet interpreteren. Net zoals de titel van de plaat en vanzelfsprekend het titelnummer meer dan een vette knipoog zijn naar Born in The USA. In "Born in The UK" mijmert Gough na een op het Engelse volkslied geïnspireerd intro over de warme zomer van 1976 die hij zich nog feilloos kan herinneren. Je zou het met zijn opsomming aan gebeurtenissen uit dat jaar ook kunnen zien als een Engelse versie van Billy Joel's "We Didn't Start The Fire". Sowieso is Billy Joel - net als Elton John overigens - een naam waar ik veelvuldig aan moet denken tijdens het beluisteren van Born in the UK. Met dank aan het rijke pianogebruik en de mooi uitgewerkte arrangementen, die zo uit het rijke popverleden ingevlogen lijken. Fraai zijn ook de flirt met gospelachtige koren in "Welcome To The Overground", het pianodriven en met trompet opgesierde "The Long Way Around" en het wat meer gewone liedje "The Time Of Time". Maar als Badly Drawn Boy een gewoon liedje opneemt, dan is dat ook altijd bijzonder. Born in the UK komt zo in het viertal albums dat Gough afleverde sinds zijn The Hour of Bewilderbeast wat mij betreft vlak achter zijn debuut qua mooiigheid. En dat debuut was, zoals je hopelijk weet, alles behalve gewoon.
File: Badly Drawn Boy - Born in the UK
File Under: Mooi opgetekende liedjes met veel piano
File Audio: [Met muts]
Sparklehorse - Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain
Het is jammer dat niet alle Lola da Musica-afleveringen in zijn geheel op de VPRO-site staan. In die reeks zijn namelijk nogal wat mooie episodes die de moeite waard zijn om eens terug te kijken. Zo had ik graag nog eens de documentaire teruggezien die Lotje IJzermans maakte over Sparklehorses Mark Linkous om te beoordelen of het nou inderdaad zo'n raar wereldvreemd mannetje is. Zoals ik het me meen te leidde hij een heel teruggetrokken leven op het platteland in een gehucht in Virginia. Nu zou een mooi moment zijn om die documentaire online te zetten. Er is namelijk voor het eerst in vijf jaar een nieuwe cd verschenen van Sparklehorse. Tegenwoordig woont Linkous niet meer in Virginia, maar ergens in het bergachtige deel van North Carolina. Dat maakt de wazige albumtitel Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain al een stuk duidelijker in ieder geval. Opvallend aan Dreamt For... is dat veel van de nummers al eens eerder verschenen als B-kantje of als hidden bonustrack op de vorige cd Wonderful Life. Je zou dus een zooitje allegaar kunnen verwachten, maar dat is in het geheel niet het geval. Dreamt For... is gewoon typisch een Sparklehorse-cd, die me, net als zijn drie voorgangers, heel geleidelijk voor zich gewonnen heeft door zijn de vele minieme (toevallige?) details in de liedjes. Fascinerend is om te horen hoe gedienstig andere artiesten zich opstellen ten opzichte van Linkous. Tom Waits speelt piano, Joan Wasser viool, Dangermouse produceert en friemelt met wat elektronica, Sol Seppy zingt, maar allemaal spelen ze in dienst van Linkous. Je moet dan ook echt je best doen om ze op te sporen in de liedjes. Die liedjes, variërend van spookachtig fluisterzacht tot rauw rockend, doen je verlangen naar een verblijf in de buik van de heuvels en bergen van North Carolina, om maar eens een kijkje te nemen in het leven van Linkous. Misschien kan de VPRO Lotje nog eens op pad sturen.
Sparklehorse speelt samen met Sol Seppy op 23/10 in de Melkweg in Amsterdam
File: Sparklehorse - Dreamt For Light Years In The Belly Of A Mountain
File Under: In the hole of the mountain king.
File YourTube: [droog promofilmpje voor North Carolina]
Starsailor - On The Outside
Ik zag de foto van George en dacht 'verrek, bestaan ze nog?' En inderdaad: Starsailor heeft net een derde album uit. Goh. Eigenlijk heb ik Love Is Here al tijden niet meer gedraaid. Breekbare, mooie winterplaat was dat. Alleen die zanger he. James Walsh. Typisch de getergde frontman. Hij zingt als een nijlpaard met liefdesverdriet, maar god, bloedmooi vond ik het wel. Dat concert op Werchter 2002! Al die epische klaagnummers in de tent. Walsh vloekte ook nog op Faithless, dat op datzelfde moment de grote festivalwei stond plat te beuken. Mooie herinneringen. Maar goed. Een jaar later had Starsailor een tweede album. Met veel strijkers, en zowaar een discohit. Dat deed me niet zoveel, eerlijk gezegd. Maar nu? Hoe bevalt die derde plaat? Nou, hij is wel okee. Eigenlijk gewoon wat ik verwacht had. Het aanstellerige is er nog, alle violen zijn dit keer ingeruild voor het orgeltje van The Charlatans en Starsailor doet zijn Ding. De plaat draait met name om een paar catchy radioliedjes (de stevige single "In the Crossfire", "Counterfeit Life", "This Time") en de redelijk mooie ballad heet "Jeremiah". Nieuw voor Starsailor, maar toch een beetje jammer, is het simpele meeschreeuwnummer "Faith! Hope! Love!". Of het U2-moment in "Keep Us Together". Ik vraag me af hoe lang ik deze plaat blijf draaien. Slecht is het niet, maar ik heb het gevoel dat ik dit al jaren terug gehoord heb. Neem nou dat intro van "This Time". Begint fantastisch. Maar zo gauw James zijn strot opentrekt voor een langzaam zeikcouplet, is het verder stil en is alle spanning weg. Dat deed Phil Collins al man! Zulke conventie is toch doodzonde? Denk dan wat langer na over je melodie. Of ben ik nou zo'n verwende muziekjunk?
File: Starsailor - On The Outside
File Under: Het Ding wordt Saai
File Audio: Op de site
Starsailor
Duke Special - Adventures in Gramophone
Jack White verbaasde me al eerder met zijn grote voorliefde voor schrijvers van liedjes met wonderschone melodieën in een kristalheldere productie. Zo geeft hij hoog op van de powerpop van Brendan Benson en schijnt hij het nu ook niet onder stoelen of banken te steken dat hij een groot fan is van Peter Wilson. 'Mooi voor Wilson', hoor ik u denken, maar is dat dan ook terecht? Wel ende ja! Zeker ende weten! Deze Ier brengt zijn liedjes uit onder de naam Duke Special, maar had qua gevoel voor harmonieën best zijn eigen achternaam kunnen gebruiken, zodat mensen zouden kunnen denken dat hij familie is van Brian. Of hij had zijn artiesten achternaam kunnen veranderen in Finn of Smith zodat mensen er niet verbaasd over zouden zijn dat hij net zulke geraffineerde liedjes kan schrijven als de broertjes Neil en Tim Finn of weemoedig makend kan zijn als Elliott. En als het echt moet was de familienaam Joel ook nog wel op zijn plaats geweest. Helemaal als hij de rest van de instrumenten verstomt en het aankomt op hem en de piano in "Love is a Series of Scars". Adventures in Gramaphone is dan misschien Duke Specials' debuut, bij sommige van zijn liedjes - bijvoorbeeld de single "Last Night I Nearly Died" - heb ik het idee dat ik ze al jaren ken. En dat ze na al die jaren nog steeds klinken als een liefdevolle streling van je trommelvliezen.
File: Duke Special - Adventures in Gramophone
File Under: Ier met potentie.
File Audio: [Alweer Flash Zut]