Wâldrock 2006
We hadden het allemaal goed voor mekaar: perskaarten, fotopas en drie interviews. Het zou een mooie, hete, doch aangename dag worden.
We meldden ons zoals afgesproken bij de keet naast het betonpad. Alles lag klaar en al snel liepen we via het zogeheten Betonpad, inclusief onze consumptiebonnen, richting backstage area. Daar passeerden we al snel het merendeel van de leden van Stream of Passion. Toen we ons goed en wel achter het grote podium gesettled hadden, begon op het hoofdpodium Trivium te spelen. We hebben deze jonge gasten met name van achter het podium aangehoord, alleen het slot van deze heavy metal-act hebben we vanaf het veld bekeken.
Lees verder..
Motörhead
After Forever
Arjen Lucassen
Soulfly
Place Vendome / Helloween
Het ontbreekt er nog aan dat er deze weken een cd zou verschijnen van Kai Hansen's überhappymetalband Gamma Ray, anders was het helemaal een zotte samenloop van omstandigheden geweest zo rond Halloween. Vlak ervoor verscheen al het debuutalbum van Place Vendome, met ex-Helloween-zanger Michael Kiske achter de microfoon, en achter hem één Vandenplasser en zo ongeveer heel Pink Cream 69. Op de zanger Andy Deris na dan, want die staat weer voor het restant van de overgebleven line-up van Helloween om de dubbelaar Keeper Of The Seven Keys (The Legacy) zijn ding te doen. Helaas voor Andy Deris verschijnt Keeper ongeveer tegelijk met Place Vendome. Had ik alleen Keeper gehoord deze dagen dan had ik hem en Helloween misschien wel veren in zijn reet gestoken tot het pijn zou doen. Nu niet. Place Vendome maakt met zijn melodieuze, tegen Journey en Foreigner aanleunende rock duidelijk dat er maar één zanger op zijn plek geweest zou zijn bij deel drie uit de Keeper-reeks, en dat is Kiske. In nummers als het krachtige "Cross The Line", de uptempo titeltrack en de Queensr˙che-achtige ballade "Setting Sun" wordt dat meer dan duidelijk. Het probleem bij The Legacy zit'em dus niet in het songmateriaal. Dat zit wel snor. Na een paar middelmatige platen heeft Michael Weikath duidelijk het lek weer boven. Met de verdomd goede nieuwe (en strakke en snelle) drummer achter de kit klinkt de band als herboren. Op cd 1 klinkt de band nog het meest als de Helloween die mij verbaasde in mijn tienerjaren. Alleen kan ik het niet laten te denken dat nummers als Mrs.God met Kiske nog beter hadden uitgepakt. Cd 2 klinkt wat 'progressiever' en dat zal wel de reden zijn dat ik hier Kiske net wat minder mis dan bij het eerste schijfje. Op het tweede staat overigens ook nog een verrassende bijdrage van Blackmore's Night-zangeres en labelgenoot Candice Night die een duet met Deris doet. Dat doet hij dan wel weer goed en eigenlijk zingt hij ook helemaal niet slecht. Toch gaat alleen al om de zanger mijn voorkeur uit naar Place Vendome. Stom he?
File: Place Vendome - Place Vendome
File Under: Puike plaat, puike zanger
File: Helloween - Keeper Of The Seven Keys (The Legacy)
File Under: Puike plaat was beter geweest met die puikere zanger.
After Forever
After Forever - Remagine
Over het algemeen ben ik een heel nuchter persoon, maar heel af en toe mag ik graag een beetje wegdromen. De oplossing voor dit 'probleem' lijkt After Forever te hebben gevonden in hun nieuwe album, Remagine, hetgeen een samentrekking is van Imagination en Reality of Reflection. Een wereld waar dromen en realiteit samenkomen. Het leek me dan ook - alleen al qua titel - dat dit echt dé After Forever-plaat zou kunnen zijn. Dat de dame en heren van After Forever getalenteerd waren dat wist ik al sinds hun debuutalbum Prison Of Decipher. De kunst is dan wel om niet in herhaling te vallen en om jezelf te blijven ontwikkelen. En dat hebben ze tot op heden aardig onder de knie. Met de komst van toetsenist Joost van den Broek (ex-Sun Caged, Star One) heeft die ontwikkeling een flinke impuls gekregen, is After Forever weer andere richtingen ingeslagen en op bepaalde vlakken gegroeid. Zo zingt Floor regelmatig anders op Remagine dan op de voorgaande albums. Daar moet ik weliswaar even aan wennen, maar volgens mij komt het wel goed: zijn ze niet een doodlopende straat ingereden en niet op een rotonde blijven hangen. Er zitten genoeg krachtige momenten in de nummers om op de snelweg te blijven rijden en eveneens voldoende rustige nummers om ontspannen bij weg te dromen. Toch heb ik het gevoel dat ik iets mis op deze slechts vijftig minuten - anderen zullen dat wel lang vinden, ik niet - durende cd, maar wat? Ik denk dat het vooral de kracht en de magie zijn die de eerste twee albums met zich meebrachten. Begrijp me niet verkeerd, het is wel weer gewoon een prachtige plaat geworden, en misschien had ik wel te hoge verwachtingen. Helaas blijken dromen dan toch af en toe een beetje bedrog.
File: After Forever - Remagine
File Under: Remaginative Music
Motörhead - Stage Fright (DVD)
'Kijk Junior, dat is nou Lemmy.' Samen kijken we naar Stage Fright, de DVD die Motörhead heeft gemaakt ter ere van hun 30-jarig bestaan. 'Ik vind die mijnheer een beetje eng, papa, en de muziek hard'. Beetje lager volume dan maar, want hij moet natuurlijk op termijn Lemmy wel koel gaan vinden. Kort daarna zit hij gebiologeerd te kijken naar die enge man die het optreden zoals altijd aftrapte met de woorden 'Good Evening. We are Motörhead and we play rock-'n-roll'. Ongelofelijk dat die Lemmy al langer dan ikzelf leef deze levensstijl volhoudt. En schijnbaar hoeft hij nog steeds niet te matigen gezien de backstage rider die langs komt op de tweede DVD en de verbluffende hoeveelheden bier en whisky die daar opstaan. Al schijnt hij nu een mindere periode door te maken, op het podium vorig jaar in Düsseldorf was hij gewoon nog steeds een jonge - weliswaar lelijke - God, die de dames uitdaagt met de woorden 'If you show yer tits, yer might get on it!' Junior lijkt ondertussen vooral gefascineerd te zijn door de lichtshow waaronder Lemmy, Phil en Mikkey spelen en stoort zich totaal niet aan de strakke bak herrie die ze produceren. Motörhead neemt pas aan het einde van de set gas terug met een intieme versie van "Whorehouse Blues". Daarna komen ze loeihard terug met "Ace of Spades". Junior klaagt nu toch wel. Ik breng hem maar naar bed. Dit was voorlopig wel weer genoeg rock-'n-roll voor hem. Ikzelf kijk de liveshow nog een keer. Nu met het hilarisch droge commentaar - ik zou het allemaal willen aanhalen - van de heren over de moderne lichtshow, de epileptisch snelle cameravoering, hun muziek en elkaar.
File: Motörhead - Stage Fright (2DVD)
File Under: Meepraten met Motörhead met een biertje op de bank, now that's cool!
File Video: [DVD-trailer]
Nile - Annihilation of the Wicked
De stapel te recenseren titels is gestaag groeiende, maar ik kom er steeds maar niet aan toe. Mijn mp3-speler is afgeladen met het te beoordelen materiaal en toch blijf ik steeds weer hangen bij de eerste folder. Ik heb al geprobeerd de repeat functie uit te zetten, maar het werkt niet. Als de klanken van een andere band hun intrede doen, skip ik snel als een bezetene weer naar het begin van het nieuwe meesterwerkje van Nile, Annihilation of the Wicked. Ik wil naar niets anders luisteren. Het mooie weer kan mij niet van gedachte veranderen. Ik wil alleen nog maar de donkere, duistere en mysterieuze klanken van Nile tot mij nemen. Als de nieuwe Mozes drijf ik hopeloos verloren rond in mijn biezen mandje, wachtend tot de prinses mij uit het water zal trekken en mij als haar eigen zoon zal aannemen. Ze komt alleen niet. Langzaam maar zeker sijpelt het water in mijn mandje naar binnen en al snel ben ik helemaal ondergedompeld in het heilige water. Ontkomen aan de elfde plaag is onmogelijk. De combinatie van doom, death, authentieke instrumenten en Egyptische thematiek is net zo dodelijk als elk van de oorspronkelijke tien plagen. Ik verdenk de mannen van Nile er dan ook sterk van dat ze over een hotline met de Heilige Geest zelf beschikken. De bijbel is nooit compleet geweest. Het ontbrekende hoofdstuk is bij deze aangeleverd.
File: Nile - Annihilation of the Wicked
File Under: Let my people listen!
File Audio: [Lashed to the Slave Stick]
Y & T - Unearthed Vol. 2
Er zijn van die bandjes die nooit loslaten. Je hebt er wat cd's van die van tijd tot tijd weer uit je cd-kast komen en de nodige draaibeurten maken. Ik ben van de leeftijd dat ik van sommige van die bands lp's kocht en later de cd's. Y&T is voor mij zo'n band. Bij het Arrow Classic Rock Festival van twee jaar geleden was ik weer even 15. Voorman Dave Meniketti is een hele foute big hair All American guitar hero, maar 's mans vlammende gitaarspel en bluesy zang is binnen drie maten herkenbaar, en dat is iets wat maar weinigen gegeven is. Met een verzamelaar met demo's en songs die de plaat nooit gehaald hebben blijft het echter altijd uitkijken. Meestal was er immers een verdomd goede reden waarom die songs de plaat niet haalden. In dit geval gaat het ook om opnamen die door zakelijke meningsverschillen nooit uitgebracht zijn. Opnamen van met gitaarlegende Ronnie Montrose geschreven songs bijvoorbeeld. Ook al is dit al de tweede verzamelaar met restantopnamen, het is geen partij rommel die nog even te gelde wordt gemaakt. De echte Y&T-vibe zit er in, zodat je al snel je airguitar uit de kast haalt voor een fijn stukje bluesy luchthardrock. Voor de Y&T-fan is dit een prima aankoop, mede door de uitgebreide liner notes, al blijft voor wie voor het eerst kennismaakt met Y&T een van de verzamelaars met alle krakers toch echt leuker. Als je iets van ze in je kast hebt staan, hoor je "I Believe in you" en "Black Tiger" toch echt te hebben...
File: Y & T - Unearthed Vol. 2
File Under: Nostalgie van de goeie soort
Kamelot - The Black Halo
Of power- of progressieve metal van goede komaf is, wordt voor mij vaak bepaald door de zanger. Componeren kunnen de meeste heren wel en hoe je een instrument moet bespelen hoef je ze ook echt niet uit te leggen. Hooguit moet je hopen dat er een procesbewaker is die ervoor zorgt dat een plaat niet teveel in een notendiarree uitmondt. Kamelot had zijn zaakjes eigenlijk al lange tijd meer dan behoorlijk op orde, maar deed met de inlijving van Roy Kahn een forse stap in de goede richting. Kahn is begiftigd met een redelijk neutrale maar wel krachtige stem, die in de verte wat aan Geoff Tate doet denken, én hij weet dat krijsen als je een hoge noot moet halen nergens voor nodig is. Daarom was het vorige album, Epica, ook zo goed. De Nederlandse band Epica vernoemde zich niet voor niets naar dat album. De nieuwe plaat van Kamelot, The Black Halo, is wederom een stapje vooruit in hun gestage groeiproces. De Ayreon-achtige rockopera trekjes, die her en der op Epica al aan de oppervlakte kwamen, zijn nu veel meer verweven door de hele plaat, wat zorgt voor veel afwisseling in en tussen de nummers. Daarnaast heeft Kamelot een ronduit gelukkige hand in het kiezen van gastmuzikanten. Zo zingt Epica's Simone Simons vrij onopvallend de tweede stem in "The Haunting", maar ze is daar wel precies op haar plek. Net als de grunt van Dimmu Borgir zanger Shagrath in twee nummers en het toetsenwerk van Stratovarius' Jens Johansson. Misschien doe ik Kamelot zelfs wel te kort door van een gelukkige hand te beschuldigen. Dit zijn gewoon zorgvuldige keuzes van een band die een paar maanden terug haar beste album naar de drukker heeft gebracht.
File: Kamelot - The Black Halo
File Under: Power / Progressive metal
File Audio: [Een gezellige Ecard]