Wâldrock 2007 - Achteraf
Wâldrock. Al drie jaar één van mijn favoriete festivals. Niet geheel om het generale genre, metal, maar zeker wel om de sfeer. Het is het meest knusse festival dat ik ken. En al was 'mijn eerste keer' wel de meest romantische, de laatste twee jaar was het gezelschap van drie collegae van File Under ook uiterst aangenaam. We vullen elkaar aardig aan, nuanceren ook. Want Blacksmith vindt op zo'n dag gewoon bijna alles goed wat in de buurt van deathmetal komt, Blizzard hangt ergens in het midden, Awarnach fotografeert met oordoppen in en ik probeer te horen of er achter het geschreeuw en gegrunt ook nog iets van muziek te ontdekken valt. En ook dit jaar zijn we allen weer aan onze trekken gekomen.
Testament
Dropkick Murphys
Celtic Frost
Vader
Wâldrock 2007 - Vooraf
07/07/07 is de dag! Overal ter wereld vinden concerten plaats onder de noemer: "Live Earth": New York, Londen, Johannesburg, Rio de Janeiro, Shanghai, Tokio, Sydney en Hamburg. Al deze plaatsen zijn het toneel van het grootste evenement dat ooit gehouden werd als noodkreet tegen opwarming van onze aarde. Naast deze festivals vindt er op dezelfde dag in Nederland, nabij het Friese Tietjerksteradeel, ook een muziekfestival plaats: Wâldrock. Metal in de Friese weilanden en dat al weer voor de 20e keer.
Autumn
Autumn - My New Time
Enige jaren geleden heb ik Autumn ooit eens in het voorprogramma van Within Temptation gezien in een veel te vol gepropte zaal van De Melkweg. Ik had destijds al vaker over ze gehoord, maar nooit de moeite genomen om de cd's eens te gaan beluisteren, laat staan om ze live te gaan aanschouwen. Hoe anders is dat nu met het verschijnen van hun derde album, My New Time. In de afgelopen jaren hebben er flink wat bezettingswisselingen plaats gevonden: drie bandleden zijn gestopt, waaronder grondlegger Meindert Sterk en drie nieuwe zijn er voor in de plaats gekomen. My New Time is dan ook het resultaat van het herboren Autumn, dat met dit album in meerdere opzichten afscheid heeft genomen van het verleden. Andere bezetting, nieuwe platenmaatschappij, verse sound. En dat hoor je meteen bij openener "Satellites": sfeervol, warme zang, muzikaal gezien een beetje Lacuna Coil-achtig. Daarna volgen nog tien songs waarin de warme en diepe stem van zangeres Nienke de Jong prima naar voren komt. Gothic kun je het echter niet meer noemen; grunts behoren tot het verleden. Er is een mix van stijlen terug te horen: stoner, industrial, wave en natuurlijk good old metal. Gooi de muziek van Asrai, the Gathering, Evanescence en Penumbra in een blender, voeg de doorontwikkelde zangstem van Nienke er bij en je krijgt My New Time. Alles is toegankelijker (of zo je het wilt commerciëler) dan het oudere werk, al ontbreekt het harde werk (met heerlijke dubbele bass drum) niet. Of de gothic meisjes het allemaal nog kunnen waarderen zal de toekomst moeten uitwijzen, maar ik zal ze binnenkort zeker eens live gaan aanschouwen.
File: Autumn - My New Time
File Under: Herboren!
File Audio: [ MySpace]
M.A.N. - Obey,Consume, Reject
Mij hoor je niet beweren dat stukjesschrijver een moeilijk vak is. Als ik dan ook nog eens over muziek mag ouwehoeren op een gerespecteerde site als FileUnder ben ik helemaal gelukkig. Maar soms, heel soms, ligt er een plaatje op mijn bureau waarvan ik geen idee heb wat ik er mee moet. Zo luisterde ik afgelopen week het debuutalbum van M.A.N. Het deed me niet zoveel, maar ik kon de vinger niet op de zere plek leggen. Na een middagje vol overpeinzingen in de zon kom ik tot de volgende conclusie. Deze Zweede metalband M.A.N. komt voort uit Transport League en Mnemic. Misschien schieten de metalheads mij nu lek, maar ik kende deze orkestjes niet. Fear Factory ken ik wel. En daar lijkt dit op. Niet zo gek natuurlijk, want welke hedendaagse metalband pikt niet wat dingetjes mee van Fear Factory en Machine Head. De grunts en cleane zang volgen elkaar keurig op, wat de toegankelijkheid van M.A.N. ten goede komt. Door de aanwezige melodieën en refreintjes dringt ook een vergelijking met Korn zich op. En toch mis ik iets in Obey, Consume, Reject. Het is het ontbreken van een eigen smoel. In een log genre als metal is originaliteit vaak ver te zoeken. Waar genregenoten Dry Kill Logic er wel in slagen de verschillende stijlen tot een eigen geheel te smeden, daar blijft M.A.N. steken in metalclichés. In muziek moet toch een zekere urgentie zitten en die mis ik hier. Dit is al eens gedaan en beter ook.
File: M.A.N. - Obey, Consume, Reject
File Under: Eerder al gehoord
File Audio [ManSpace]
Within Temptation
Within Temptation - The Heart Of Everything
Het moet zomer 1999 zijn geweest. Ik ga met wat vrienden op vakantie en heb o.a. twee cd's mee van Within Temptation: debuut Enter en de maxi-cd The Dance. De vrienden gingen helemaal uit hun dak bij bands als Tristania, Trail of Tears en Dimmu Borgir, maar Within Temptation kenden ze nog niet. Wonder boven wonder raakten ze destijds net zo enthousiast als ik. Opvolgers Mother Earth en The Silent Force konden en kunnen mij nog steeds niet zo boeien als het debuut. Underground werd helaas commercieel. Hoe anders is dat nu met het nieuwste album The Heart Of Everything. Eindelijk weer bombast en Sharon blijkt enorm te zijn gegroeid met haar stem. Hoog, laag, hard, zacht, rauw, zuiver, Sharon beheerst het nu allemaal. Wel komt het allemaal erg zuiver en wellicht te geproduceerd over. Gaat ze dat live ook allemaal redden? Luister bijvoorbeeld eens naar het intro van "The Cross". Daar gaat ze het nog knap lastig mee krijgen als ze dat ook daadwerkelijk live gaat zingen. De lagere stem die Sharon in veel liedjes gebruikt bevalt mij echter uitstekend. Natuurlijk ontbreken op deze zeer goed geproduceerde plaat (lekker hard draaien!) de koorpartijen en het orkest niet. Soms duidelijk aanwezig, soms pas waarneembaar bij aandachtig luisteren. Hoogtepunten voor mij zijn opener "The Howling", titelsong "The Heart Of Everything" en "The Truth Beneath The Rose". Tot slot prefereer ik de rock mix van "What Have You Done" (duet met Life of Agony frontman Keith Caputo) boven de album/single versie; wat een heerlijk vet intro! Inmiddels staat deze single in de top 3 en zal het succes een voorbode zijn voor Within Temptation's vijfde Conamus Exportprijs.
File: Within Temptation - The Heart Of Everyting
File Under: Eindelijk weer terug van weggeweest!
File Audio: [ MySpace]
Within Temptation
Within Temptation
De in 1996 door zangeres Sharon (spreek uit Sjaaron!) den Adel en bassist Robert Westerholt opgerichte band Within Temptation bracht in 1997 hun eerste album (Enter) uit waarna het succes hen bijna leek te komen aanwaaien. Alles wat ze deden werd enthousiast begroet. Ze wisten ook buiten de gothic-scene een luisterend oor te vinden doordat ook de populaire radiozenders hun muziek draaiden. Within Temptation heeft de afgelopen jaren zo ongeveer alle te behalen Nederlandse prijzen in de muziekindustrie binnengehaald. Zelfs viermaal de Conamus Exportprijs, wat een record is.
Aborted - Slaughter & Apparatus: A Methodical Overture
Je zou nu zo langzamerhand toch wel enige bezorgdheid verwachten bij alle christenen die ons land regeren. Onze zuiderburen gaan namelijk steeds minder zorgvuldig te werk. Nadat eerder al bekend is geworden dat K3 via subliminale boodschappen in hun poeslieve muziek Nederlandse kinderen probeert te indoctrineren, is er onlangs nog een ander feit boven water gekomen waar niet zonder enig gevaar over gesproken kan worden. Het is u zeker en vast ter ore gekomen dat een bekende Amerikaanse tienerster heeft geprobeerd zichzelf van het leven te beroven, nadat ze het nummer 666 op haar kaalgeschoren hoofd had gezet en zichzelf de Antichrist had genoemd. De inhoud van haar achtergelaten zelfmoordbriefje is echter nooit publiekelijk gemaakt. Hoe ik er aan kom, kan ik niet vertellen, maar vrij vertaald stond daar ongeveer dit in: 'Dag wrede, wrede wereld. Mijn tijd is gekomen. Er is geen andere oplossing. Al dagen ben ik in de war. In de war van een cd. Voor jou, van al je Belgische fans, stond er op geschreven. Wat zich toen aan mij openbaarde, drijft mij tot waanzin. Ik hoorde muziek die niet van deze wereld is. Zo intens, maar toch zo eerlijk. Zo gewelddadig, doch vol met melodie. Waar komen in hemelsnaam die stemmen vandaan? Zoveel ideeën, zoveel muzikaliteit. Die beukende gitaren, die ratelende drums en die ijzingwekkende solo's. Wie kan zoiets bedenken? Waar zijn de refreinen gebleven? Er moet toch wel één refrein ergens in zitten? Ik snap er niets meer van, stopt het dan nooit? Dit mag toch helemaal niet. Laat het stoppen, laat het alsjeblieft stoppen! Ik beloof nooit meer een onbenullig popliedje uit te brengen. Ik hoor bij jullie! Ik ben de wedergeboorte van Lucifer! Ik ben de Antichrist! Ik...'
File: Aborted - Slaughter & Apparatus: A Methodical Overture
File Under: U bent gewaarschuwd.
Dropkick Murphys
'Hoe oud je ook bent, je hebt af en toe een schop onder je kont van je vader nodig.'
Het kan wel eens chaotisch zijn om een band te interviewen, een paar uur voordat ze op moeten treden. Zo ook vandaag in Tilburg. Van tevoren is niet duidelijk welke leden van de Dropkick Murphys we te spreken krijgen. Het lijkt er op alsof de tourmanager op zoek moet naar bereidwillige leden van de zevenmansformatie uit Boston. Uiteindelijk komen gitaristen Mark Orell en James Lynch samen met alles-speler (akoestische gitaar, accordeon, mandoline en fluit) Tim Brennan de kleedkamer binnen lopen. Tilburg vinden ze een leuke stad. 'We zijn natuurlijk even naar de coffeeshop geweest'.
Dropkick Murphys
Vader - Impressions In Blood
Terwijl we dit jaar in slaap gewiegd worden met talloze dubieuze metalcore-releases, blijkt maar weer dat echte kwaliteit niet verloren gaat. Oudgedienden als Cannibal Corpse, Krisiun, Deicide en Grave hebben al supercd's afgeleverd en ook van Suffocation en God Dethroned verwacht ik nog mooie dingen in 2006. De doorzetters van Vader blijven gelukkig niet achter en komen twintig jaar na hun oprichting met Impressions In Blood op de proppen. Alhoewel voormalig drummer Krzysztof Raczkowski al enige tijd niet meer deel uitmaakte van de band, is dit wel het eerste volledige album dat verschijnt na zijn tragische dood in augustus 2005. De dappere Polen hebben het bijltje er echter niet bij neergegooid en laten op hun achtste schijf horen dat zij het nog altijd niet verleerd zijn. De death metal-furie die zij veroorzaken raast op hoge snelheid voorbij en pas aan het einde van het vijfde nummer wordt er bewust wat gas teruggenomen met een spacend drumintermezzo, gevolgd door het orkestrale begin van het ultralompe, midtempo gespeelde 'Predator'. Daarna wordt het gaspedaal weer genadeloos door de bodemplaat getrapt en kun je weer op adem komen als er niets dan stilte over is. Dit betekent overigens niet dat er geen afwisseling aanwezig is. Integendeel, alle nummers zitten vol interessante breaks, tegendraadse gitaarriffs en er komen bijna meer solo's voorbij dan dat er énen en nullen verwerkt zijn in de digitale broncode. Als ik dan toch een cijfer mocht geven, zou die niet ver van die één en nul afzitten.
File: Vader - Impressions In Blood
File Under: Death metal rulez!
Celtic Frost - Monotheist
Voor ik aan de bespreking van dit plaatje begin, zal ik eerst een bekentenis moeten afleggen die mijn geloofwaardigheid als metalscribent weinig goeds zal doen: ik ben nauwelijks bekend met het klassieke materiaal van Celtic Frost. Natuurlijk weet ik dat die band van immense invloed isgeweest op alle extreme metal na 1984, en dat To Mega Therion en Into The Pandemonium gelden als de pionierschijven op black- en deathmetalgebied, alleen ik ben er nooit echt ingedoken. Tegen de tijd dat ik naar metal begon te luisteren (pak em beet vanaf 1989) was die band ook allang ingehaald door bands het nog extremer deden en had de band haar eigen glazen op een grandioze wijze ingegooid door het uitbrengen van de glamrockplaat Cold Lake, inclusief poedelkapsels. Begin jaren 90 kwam er nog een revanche plaat in de vorm vanVanity/Nemesis, alleen ging die zo'n beetje langs iedereen heen, en werd het stil rond Tom G. Warrior en consorten. Tot nu. Het intussen langverwachte Monotheist ligt nu in mijn speler en verdomd, da's toch een zeer lekkere pot zware, duistere metal, die in niets doet denken aan die glam-blamage en gewoon teruggrijpt naar de extreme duistere sound. Alleen dan in een vette moderne productie. Sfeervol is het sleutelwoord, de riffs zijn heftig en dwars en Tom's zang is van de angstaanjagende soort. Monotheist is geen makkelijke plaat, maar wel een gedurfde waarvoor je de tijd moet nemen. Als je bereid bent ervoor te gaan zitten openbaart zich een bescheiden meesterwerkje. En da's knap, voor een eerste plaat sinds 13 jaar.
File: Celtic Frost - Monotheist
File Under: Sfeervolle black/death
File Audio: ["Ground" in streaming audio]
Moonspell - Memorial
Naar aanleiding van het in 2003 uitgebrachte album The Antidote is er uitgebreid getourd, met onder andere Opeth, Cradle of Filth en Type O Negative. Nu, drie jaar later, komt Moonspell met de opvolger, Memorial. De Portugese heren brengen al sinds hun eerste mini-album in 1994 gothic metal. Dit nieuwe album klinkt wederom goed en ze gaan gewoon verder waar ze gebleven waren. De diverse invloeden uit hun eigen vaderland, andere stromingen, en wat ze her en der onderweg hebben opgepikt, worden weliswaar duidelijk in de muziek gebruikt, maar het blijft toch gewoon gothic metal. Zwaar en laag, krachtig en energiek, maar bovenal melodieus. Op deze zevende langspeler is er nagenoeg geen cleane zang meer van Fernando Ribeiro, bijna alles is ingeruild voor zijn kenmerkende en eigenzinnige manier van grunten. En hij wordt daar af en toe aangenaam in bijgestaan door een zangeres. Een aantal nummers wordt voorafgegaan door mooie filmische, orchestrale instrumentale nummers. Een absolute uitschieter vind ik "Proliferation", dat zo in een film als The Matrix gebruikt had kunnen worden. Opmerkelijk feitje: ik merkte dat ik gedurende het album het volume steeds een standje hoger zette. Een beetje volume werkt beter bij deze cd. Dertien nummers en net geen heel uur later heb ik zitten genieten van een goed, stevig en afwisselend album.
File: Moonspell - Memorial
File Under: Memorabele gothic metal
File Audio en Video: [Flash intro Finisterra]
Monolith Deathcult - The White Crematorium
Ik moet een beetje op mijn woorden passen. De elitetroepen van The Monolith Deathcult (TMDC) struinen het hele internet af op zoek naar slachtoffers. Geen discussie over TMDC wordt gevoerd zonder inmenging van de krijgsheren zelf. Critici worden professioneel van weerwoord voorzien. Alle aantijgingen betreffende het zijn van een slap aftreksel van een bepaald Amerikaans bandje, ik zal het N-woord maar niet noemen, worden ongegrond verklaard. Er wordt bewust gekozen voor een opvalstrategie. Zolang er maar over je gepraat wordt, ben je in beeld en zit je goed. Deze strategie werkt natuurlijk alleen als je ook daadwerkelijk over potentiële slagkracht beschikt. De commando's van TMDC maken hun oorlogspraat echter waar en bewijzen met The White Crematorium dat ze genoeg wapentuig in huis hebben voor werelddominantie. Een batterij massavernietigingswapens wordt ingezet om de ongelovigen omver te blazen. In een afwisselend hoog en laag tempo wordt er genoeg napalm afgeworpen om de luisteraar in vuur en vlam te zetten. Naast bands als Severe Torture, Disavowed en Pyaemia blijkt nu ook dat TMDC grensoverschrijdend is in te zetten voor een portie extreem death metal geweld en terreur. De negen meesterwerkjes op dit album behandelen elk een weerzinwekkende gebeurtenis in de geschiedenis van Europa. De holocaust, het schrikbewind van Stalin, Tsjernobyl en de rooftochten die Spaanse soldaten onder aanvoering van de Hertog van Alva in Nederland uitvoerden, zijn enkele onderwerpen die aan bod komen. En juist met deze innovatieve ideeën wordt duidelijk dat we hier niet met één of ander slap aftreksel van doen hebben.
File: The Monolith Deathcult - The White Crematorium
File Under: den Koningen van Hiskampen, heb ik altijd geëerd.
File Audio: [7 months of suffering] [1567 - under the bloodcampaign]
Testament - Seen Between The Lines
Als ik ziek ben kan ik weinig hebben. Alleen van ziek zijn zelf word ik al chagrijnig, maar anderen kunnen dit proces van chagrijnig zijn prima verergeren. Dus ik probeer - nu die klotengriep mij behoorlijk te grazen heeft - een beetje afzijdig te houden van het leven in huize Storm. Na vijf dagen in bed had ik vandaag eindelijk eens de puf om beneden op de bank te gaan liggen. DVD-tje in de speler en eens kijken hoe lang ik het vol houd. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ik had gehoopt dat de tienersentimenten die ik koester voor Testament me wel wat beter zouden doen voelen. Seen Between The Lines is echter een re-release van de VHS-release uit 1991. Inderdaad vlak na de - volgens mijn bescheiden persoontje - briljante albums Legacy, The New Order, Practice What You Preach en Souls Of Black. Het geluid zou zelfs geremastered zijn voor deze editie. "Joepie", dacht ik nog. Maar, mijn hemel wat een wanproduct. Helemaal nergens komt de toch behoorlijk technische trash van Testament eens lekker uitgebalanceerd uit je speakers rollen. De beelden zijn gemaakt met een handycam of misschien wel een my first sony camera, weet ik het. Ik voelde me in ieder geval bij de live- en backstagebeelden met de minuut meer en meer chagrijnig worden. De bijgeleverde videoclips verzachten dit een klein beetje, maar al met al is dit een wanproduct voor een band van het kaliber Testament. Dit is ziekmakend slecht. Hoe zonde.
File: Testament - Seen Between The Lines
File Under: Ik ga er van kotsen, in plaats van bangen.
Meshuggah - I (EP)
Da's voor Meshuggah-begrippen aardig snel na voorganger Nothing, binnen twee jaar alweer een EP en de volledige nieuwe plaat is ook op alweer komst. En deze EP is niet zomaar wat: een song van 21 minuten, alles samenvattend van wat Meshuggah is en vooral doet. En dat is de standaard leggen voor het compromisloze progressieve metalgebeuk voor de komende jaren. De gehele trucendoos wordt weer open gegooid wat betreft ritmiek. Gitaristen Marten Hagstrom en Fredrik Thordenal laten weer een aantal meesterlijke monster-riffs en dwarse soundscapes horen. Zanger Jens Kidman schreeuwt zich weer helemaal het leplazarus en met name drummer Tomas Haake blinkt uit en laat weer een paar schier onmogelijke ritmes synchroon door elkaar lopen (que?). Sneller, intenser en verbetener dan ooit in bepaalde stukken. In andere stukken juist subtieler dan ooit, paradoxaler, dieper en zoals altijd onnavolgbaar. Mensen die van een gewaagde luistersessie houden en niet bang zijn voor zwaar metalgebeuk dan wel avantfusion (denk richting Allan Holdsworth) gaan een plezierige trip tegemoet met deze meesterlijke EP. En dan komt begin volgend jaar Catch 33 ook nog.
File: Meshuggah - I (EP)
File Under: Extreem progmetal meesterwerk