Portishead – Third

Portishead - ThirdHet is kil hier. Duister en kil. Een donker wolkenpak hangt als een eeuwige sluier boven onze hoofden. Grote, zuigende modderpoelen bemoeilijken het lopen. Traag bewegen we onszelf voort, op zoek naar iets wat ons een beetje warmte kan geven. Licht en warmte, daar verlangen we iedere dag weer naar. Het herinnert ons aan de tijd dat hier de heidebloemen het landschap kleurden. Badend in het zonlicht. Als ik mijn ogen sluit kan ik bijna de bloesem ruiken. Het lijkt allemaal zo lang geleden. Vraag me niet hoe lang. Te lang, dat is een ding dat zeker is. De zure slagregens hebben brandende striemen in onze verbeten gezichten achtergelaten. Eindelijk lokt daar in de verte een lichtschijnsel, als een baken op volle zee. Vermoeid halen we nog eenmaal diep adem en naderen de bron van dit hoopgevende licht. Een huis. Grauwe muren. Gescheurd stucwerk. In het raam een schim. Een vrouw, lichtjes kromgebogen, zingt een wiegelied voor een groepje kinderen. De doorleefde stem verraadt ons dat ze veel heeft geleden. Zacht. Gebroken. De hevige donderslagen overstemmen haar gezang. Ze houdt echter vol. We kloppen drie maal op het verweerde hout van de deur. Als een getergde ziel gaat deze langzaam, krakend open. Lede ogen kijken ons aan. Een voorzichtige glimlach. ‘Welkom…’. Met open armen.

Lees verder Portishead – Third

MCM – 1900-Hard Times

MCM - 1900-Hard TimesMöglbl was instrumentaal, een trio met drums, bas en gitaar, maar toch toegankelijk – voor zover dat al mogelijk is bij instrumentale platen. Voor MCM gaat dat minder op. MCM staat voor MacalusoCovenMasi. De eerste twee zijn bij menig gitarist (onder andere Milan Polak) al de ritmetandem geweest, de laatste is al jaren solo aan de weg aan het timmeren. Bij een concert hebben ze opname-apparatuur mee laten lopen en dit is dus een live instrumentaal “ik kan harder rocken dan jij”-album. Tussen de stroom instrumentale gitaarerupties is dat alvast erg opmerkelijk. Het verschil met Mörglbl is overigens aanzienlijk: waar de Fransen spelen met stijlen – al blijkt ook Mörglbl live een stuk steviger – is het album van MCM zonder meer metal. Een beetje fusion, zo nu en dan een rustiger intermezzo, het begint en eindigt echter met metal. Masi is een gitarist die de rustige stukken prima aankan, maar het eindigt steeds in een versnelling en een partijtje vingers-uit-de-knoop-houden op de gitaarhals. Coven vliegt ook met razend tempo over de toonladders, Macaluso speelt of subtiel, of met zes armen tegelijk. Elf tracks is uiteindelijk wat veel van het goede omdat de opbouw wel erg vaak hetzelfde is. Helemaal geslaagd is het album dus niet. De echte metalgitaarfreak moet echter toch eens luisteren.

Lees verder MCM – 1900-Hard Times

Messiah's Kiss – Dragonheart

messiahs_kiss-dragonheart.jpgOp de cover staat een spooky fantasytafereel met een in verregaande staat van ontkleding verkerende dame. In de bijbehorende informatie wordt Messiah’s Kiss aangeprezen als True Metal. En inderdaad, ik krijg precies wat ik verwacht: stoeremannenhardrock á la Manowar en Dio. De drums knallen met grote regelmaat in dubbele-bassdrums-modus, vooral in de refreinen, de gitaren hakken er stevig op los met afwisselend logge, geluidsbeeldvullende riffs en staccato spervuur en de zanger gilt er lustig op los. De teksten verhalen over de “vengeance of fire” of hebben titels als “Steelrider”, “The Ancient Cries” en “The Ivory Gates”. Kortom, Messiah’s Kiss volgt nauwgezet het Protocol voor Stoeremannenhardrock. Maar hoewel ik zelf een tikkie uitgekeken ben op het genre en hooguit incidenteel nog eens wat Dio opzet, kan ik niet anders dan concluderen dat deze heren wel een verdomd degelijke en lekker klinkende partij stoeremannenhardrock hebben neergezet. Qua songs is er weinig verrassing te bespeuren, maar qua uitvoering en geluid steekt dit Dragonheart zeker boven de middelmaat uit. Met name zanger Mike Tirelli maakt dit een album dat ik zeker nog eens zal opzetten. Op het genre uitgekeken of niet.

Lees verder Messiah's Kiss – Dragonheart

“Weird Al” Yankovic – Straight Outta Lynwood

weird_al_yankovic-straight_outta_lynwood.jpg“Weird Al” Yankovic doet z’n naam eer aan. De man is uitsluitend bekend van parodieën op bekende songs en heeft daar een fikse carrière uit kunnen slepen. Dit Straight Outta Lynwood (naar NWA, inderdaad) is alweer zijn twaalfde album. Van de twaalf songs op dit album zijn er maar zes van die parodieën, de rest zijn heuse eigen songs. Van die vijf herken ik alleen Green Day’s “American Idiot”, de andere vier zijn ofwel te Amerikaans, ofwel alleen voor MTV-kids herkenbaar. Niet dat dat wat uitmaakt overigens, want de songs die geen parodie zijn, zijn pastiches. Zo is “Pancreas” Beach Boys met een vleugje Zappa en is “Close But No Cigar” een perfecte Cake-imitatie. En eerlijk is eerlijk, muzikaal zit het stukken beter in elkaar dan ik had verwacht. Goed geschreven songs, goed uitgevoerd en geproduceerd. De teksten zijn hilarisch, maar dat mag geen verrassing heten. Die zijn overigens bij de rapsongs aanzienlijk ritmischer dan bij heel wat rappers met street credibility. Speciale vermelding krijgt “Polkarama!”, een medley waarin na – iew! – “De Vogeltjesdans” stukjes van onder andere Franz Ferdinand, The Killers, Velvet Revolver en Snoop Dogg verwerkt zijn. Dat laatste is echter ook al een hint naar het zwakke punt van dit album: er staat wel érg verschillend materiaal op, van polka tot musical en van nu metal tot r&b. Het wordt daardoor net iets te fragmentarisch om voor regelmatige draaibeurten in aanmerking te komen. Dat wordt dan wel weer gecompenseerd door een dvd met zes prima clips. De carrière van “Weird Al” duurt mede al zo lang omdat hij goed weet waar zijn kracht ligt…

Lees verder “Weird Al” Yankovic – Straight Outta Lynwood

NE1 – Light Of Life

NE1 - Light Of LifeIk heb een jubileumpje: dit is stukje nummer 300 voor File Under. Het lijkt me niet meer dan passend om dat jubileum te vieren met een heel fijn plaatje. Van Nederlandse bodem nog wel. Zanger Marco van der Aar en Jos Zoomer (ooit de trommelaar van Vandenberg) zaten jaren geleden al eens samen in de band Soylent Green. Die band kwam niet verder dan één album, Nutrient, volgens onze eigen Founding Father een van de meest onderschatte albums ooit. De samenwerking is echter bevallen, want ze zijn NE1 (lees: Anyone) begonnen, samen met Koen Spronk… danceproducer! Uit hun kennissenkring haalden ze verder gitarist Frank ter Riet en bassiste Natasja Thijssen voor dit project. Het resultaat is een album vol dancerock, waarbij ze er wonderwel in zijn geslaagd de combinatie van bas en drums enerzijds en elektronische beats anderzijds stevig te laten klinken zonder dat het overdadig wordt. Dance en rock is vaak een wat moeizaam huwelijk, maar NE1 is erin geslaagd het heel natuurlijk te laten klinken. Bij het eerste echte nummer, “Chit-Chat Junkie”, ben ik al verkocht door de stem van Van der Aar, die hier klinkt als Jay van Feggelen van mijn favoriete Nederlandse bluesrockband, de eerste bezetting van Bodine. Maar net zo goed klinkt zijn fluisterzang elders als David Bowie of als ehm… nou ja, zichzelf. De grotendeels door Van der Aar en Spronk geschreven songs hebben in de eerste plaats goede hooks, al is het in een enkel geval niet heel veel meer dan dat. In de handen van de medemuzikanten wordt het niettemin steeds weer een heerlijk potje rock. Dit is de beste Nederlandse rock-cd sinds lang. En met een beetje slimme marketing zou dit wel eens een langer leven beschoren kunnen zijn dan Soylent Green. Ik hoop van wel, al is het maar uit eigenbelang…

Lees verder NE1 – Light Of Life

Eels – Eels with Strings: Live at Town Hall (DVD)

eels-livewithstringsdvd.jpgOp mijn schaal van “Dingen Die Ik Belangrijk Vind In De Grote Vaart Der Dingen Omdat Ik Nu Eenmaal Zo’n Lijstje Heb” schreeuwt er een aantal dingen constant om mijn aandacht. Zo is er het “Grote Eten Van Vieze Groene Wasabi Noten“. Zo is er “Het Grote Fietsen“. Maar veel belangrijker dan die smerige noten en dat gefiets vind ik alles wat Mark Oliver Everett ooit maakte en, zo vermoed ik, ooit zal maken. Een of ander kosmisch toeval zorgde er ooit voor dat ik in een ver en duister verleden zijn allereerste soloplaat in mijn vingers kreeg en dat deze plaat volledig door mijn “zijn” werd opgegeten. Goed, er bleken uiteindelijk een paar kruimeltjes over te zijn voor mijn vriendin maar het zorgde er wel voor dat ik vervolgens nooit, maar dan ook nooit meer iets objectiefs kan zeggen over ook maar het simpelste arrangement dat E, want zo noemt Mark zich graag, schrijft. Ik vind alles geweldig. E is mijn held. En soms voel ik me als een zestienjarig meisje dat van Simple Plan houdt. Crisis.
Nadat ze het afgelopen jaar het epische “Blinking Lights and Other Revelations” uitgebracht hadden trok Eels de wereld rond, van Nieuw Zeeland tot fucking Assen ging het, overal traden ze op. “Live With Strings”, zo heette die show en liet de wereld zien en horen wat er gebeurt als je de charismatische E., de briljante multi-instrumentalist The Chet en de zwijgzame Big Al laat spelen, begeleid door een strijkorkest. Van het rockende “Dog Faced Boy” tot het verstilde “If You See Natalie”, van “Novacaine for the Soul” tot “Railroad Man”, elk nummer werd voorzien van een ander arrangement en het werkte wonderbaarlijk goed. Ik zag ze in Utrecht, ik zag ze in Rotterdam, ik zag ze in Amsterdam en ik reisde zelfs af naar een klein plaatsje in het godvergeten Drenthe, Assen. En elke keer wist de band te ontroeren, te verrassen en te vermaken met de drieëndertig liedjes waar de show uit bestond.
En nu is er een DVD van dit spektakel. Het is een registratie van de show die Eels gaf in The Town Hall, een zaal die in New York City schijnt te staan, en als ik eens goed naar die DVD kijk dan zou ik er best eens een paar foto’s willen maken. Op Eels with Strings vind je de liedjes die ze speelden tijdens de tournee aangevuld met leuke, grappige, ontroerende, vrolijke en melancholieke zwart-wit filmpjes van E. en zijn mannen en vrouwen. E. die gitaar staat te spelen in de subway van New York en volledig genegeerd wordt door het publiek. The Chet die verklaart dat E. ‘a fucking control freak!’ is. Zulke filmpjes, vol met Eels-cynisme en joligheid. Tussen de nummers door hoor en zie je de dingen die je altijd al had willen weten, tijdens de nummers sta je op je bank te springen van vreugde of kruip je in elkaar van de ellende die de nummers in je hoofd teweeg brengen. Heus, ik hou niet van DVD’s met concertregistraties maar voor deze DVD maak ik graag een uitzondering. Nu is dat niet verwonderlijk want zoals ik al eerder schreef: ik kan niet echt objectief naar deze DVD kijken. Maar als ik dan wat afstand neem en vanuit de keuken toekijk naar wat er op mijn televisie speelt dan is de conclusie hetzelfde: een geweldige DVD vol met leuke extra’s en een kijkje in de wereld die Eels heet. En na afloop ren naar de DVD speler, zet je de speakers nóg een beetje harder en laat je nóg een keer de afwas staan.
Enfin, u snapt, deze DVD moet u in huis hebben. Dat kon gratis als u mee deed aan onze prijsvraag. Maar nu dus niet meer.

Lees verder Eels – Eels with Strings: Live at Town Hall (DVD)