VA – Stop me if you think you've heard this one before

Ik was ongeveer 12 jaar toen het Britse onafhankelijke platenlabel Rough Trade geboren werd. Inmiddels is deze muzikale zoon alweer 25 jaar oud. De opa’s en oma’s zeiden: “Wat ben je groot geworden.” “Dit kun je wel zeggen als je meer dan 1000 albums van uiteenlopende artiesten uitgebracht hebt. Tijd voor een feestje dus,” vulden pa en ma aan. “Ja, ik ga dit vieren met een speciale cd,” zei de zoon zelf. “Ik geef hem dan als titel: “Stop me if you think you’ve heard this one before.” Dit is een song van een oud vriendje van mij, The Smiths. Ik nodig mijn vrienden en vriendinnen van nu uit om muziek van mijn oude makkers te gaan spelen.” Aldus geschiedde in huize Rough Trade. Ikzelf bleek de familie door de jaren niet goed genoeg gevolgd te hebben. Het was dus een prima gelegenheid om bij te praten. Ik kende wel een aantal oude vrienden, zoals The Strokes, Aztec Camera, Robert Wyatt en The Fall. Young Marble Giants, Ivor Cutler en The Clean waren mij echter totaal onbekend. De nieuwe vrienden, zoals Eastern Lane, Adam Green, The Hidden Cameras, Belle and Sebastian en British Sea Power kende ik wat beter. Toch had ik ook hier steken laten vallen bij: Mystic Chords of Memory, Alasdair Roberts, The Detroit Cobras en The Fiery Furnaces. Het was dus veel handen schudden op deze cd. Het resultaat mag er zijn. Het klinkt als een kwalitatief sterk geselecteerd feest waar je zeker bij geweest moet zijn. Let erop dat je niet teveel entree betaald, want hij is vriendelijk geprijsd. Dat mag ook wel, want een eerste kennismaking vraagt vast om nadere inspectie. Je zult dan het geld nog hard nodig hebben.

File: Various Artists – Stop me if you think you’ve heard this one before
File Under: Feestje met oude en nieuwe vrienden van Rough Trade

Franz Ferdinand – Franz Ferdinand

De geschiedenis blijkt soms een stempel drukken op het heden. Hoe cliché en waar! De moord op aartshertog Franz Ferdinand betekende de start van de Eerste Wereldoorlog in 1914. Negentig jaar later brengt het uit Glasgow (Schotland) afkomstige kwartet Franz Ferdinand haar debuutalbum uit. Hiermee wil men de harten van de muziekliefhebber veroveren. Als je in Groot-Brittannië zou wonen dan kon dit je niet ontgaan zijn. Meestal kunnen wij van het vaste continent die hype’s wel laten voor wat ze zijn. Muzikaal zijn ze meestal oninteressant. In het geval van Franz Ferdinand kunnen we er wel eens spijt van krijgen als we dit doen. De kracht van hun debuutplaat zit hem in de diverse walletjes waarvan ze smakelijk eten. Allereerst is er al snel een vergelijking te maken met gitaarbands als The Strokes en the White Stripes. Toch zijn de nummers van Frans Ferdinand wat minder ruig, maar juist weer meer dansbaar dan deze twee. Het songmateriaal nestelt zich comfortabel in je hoofd en leent zich er uitstekend voor om binnen de kortste keren mee gezongen te worden. Of je nu wilt of niet. Neem alleen al de beide singles “Dart of pleasure” (ich heisse super fantastische) en “Take me out”. Er zijn echter veel meer parels te vinden, zoals de Belle and Sebastian -achtige opener: “Jacqueline”. Toch is het moeilijk om een favoriet nummer aan te wijzen. De nummers zijn gewoon stuk voor stuk erg sterk. Er zijn genoeg ingrediënten om een breed publiek aan te spreken. Wil je ze nog in een kleine zaal zien dan moet je er bij de komende tour door Nederland zeker bij zijn. Daarna kon het wel eens te laat zijn namelijk.

Lees verder Franz Ferdinand – Franz Ferdinand

The Stilettos – 12 Cuts

Een bandnaam zegt soms al veel. Als er “The” voor de naam staat verwacht ik iets ruigs. Als de band zelf dan ook nog “Stilettos” heet dan moet het nog wel ruiger zijn. The Stilettos stellen hierin niet teleur. Deze Nederlandse band maakt zogeheten punkrock met naar eigen zeggen muzikale referenties naar 69 Charger, The Skidmarks, Green Hornet en New Bomb Turks. Als je deze bands kent zit je inderdaad behoorlijk in de richting. De drie heren brengen heftige gitaarriffs ondersteunt door opzwepend rammelende drumpartijen. Hier overheen wordt de zang geschreeuwd. Dit klinkt wat over de top. De stembanden van zanger Armand zouden hier wel eens niet heel erg blij mee kunnen zijn. Er wordt gelukkig wel een extra dimensie toegevoegd aan de nummers door het gebruik van achtergrondvocalen en soms een heerlijk dampende bluesharp. De nummers liggen over het algemeen goed in het gehoor en gaan recht op hun doel af. Precies zoals het bedoeld is dus in het genre. Het is echter al wel vaker gedaan, en misschien ook wel beter. Dit maakt de cd met 12 cuts (nummers) een kleine 25 minuten lang voorspelbaar gemeen. Live kon alles echter wel eens op zijn plaats vallen. YeahYeahYeahYeah!

Tom Barman & Guy van Nueten – Live

De unplugged -rage lag toch achter ons? Dat dacht ik tenminste tot ik Live van Tom Barman & Guy van Nueten in handen kreeg. Het is een registratie van nummers uit 5 optredens die de (dEUS) heren samen gaven in de periode 2001 -2002. In 1999 (ja zolang gelee) dat dEUS haar laatste album uitbracht. Nadien waren er slechts een handvol optredens en een single. Barman was te druk met zijn film: Anyway the wind blows, dj -en en af en toe dus optredens met van Nueten. Dit album bestaat alleen om technische redenen uit twee cd’s. De eerste cd is ruim 42 minuten lang, de tweede duurt slechts 22 minuten, maar is van zogenaamde superieure SACD -kwaliteit. Wat dit toevoegt bij een live optreden is me vooralsnog onduidelijk. Misschien is bij mij het ontbreken van zo’n SACD-speler hiervan de oorzaak. Als ik het dan toch over geluid heb, dan verbaast het mij dat voor de uitvoering van ‘Nothing Really Ends’ geen lepeltjesgerinkel vrije opname is gekozen. ‘Live’ bevat verdere prachtig uitgeklede versies van dEUS -nummers. Ze krijgen zowaar een nieuwe lading. Er is overigens nog meer! Intieme covers van o.a. Joni Mitchell’s ‘River’, J.J. Cale’s ‘After Midnight’ en Nick Drake’s ‘Fruit Tree.’ Jammer is dan weer dat het gedurende de tour gespeelde ‘Louisiana’van Randy Newman ontbreekt, want alleen de herinnering hier aan is al bloedstollend mooi. Zo’n zoethouder als dit tot een nieuw dEUS -album, hopelijk dit jaar nog, gaat er dus in als koek. Bovendien wordt Live nog eens dunnetjes overgedaan met een korte tour door ons land. Snel maar eens kijken of er nog kaartjes zijn!

File: Tom Barman & Guy van Nueten – Live
File Under: Bloedstollend mooie (dEUS-) covers met een keer teveel lepeltjesgerinkel

Wir Sind Helden – Die Reklamation

In de jaren ’80 was er de “Neue Deutsche Welle”. De helden van toen waren Nena, Spider Murphy Gang, Rheingold, Falco, Trio, Ina Deter en Codo. Ze maakten leuke populaire liedjes, maar het was toch best braaf. De tijden lijken niet te veranderen, want anno 2003 had Nena met Kim Wilde wederom succes. Nu zou er een “Neue Deutsche Welle” deel twee kunnen ontstaan ware het niet dat er nieuwe bands opstaan. Er was al Spillsbury, die ook in Nederland wel enige beroering opwekt. Nu is er echter ook een andere opgevoerde Nena opgestaan. Deze mevrouw heet Judith Holofernes. Ze is de Berlijnse frontvrouw van het verder Hamburgse Wir sind Helden. WSH heeft na een 5 tracks demo Guten Tag” nu haar eerste debuutalbum uit: Die Reklamation . Het is een poppy mix van synhtesizers, gitaren, up-tempo songs en pittige teksten. Muzikale referenties zijn er behalve de eerder genoemde Nena en Spillsbury te vinden in Garbage en Tocotronic. In de nummers van WSH gaat het over de onafhankelijkheid (“Guten Tag”), de vanzelfsprekendheid (“Ist das so?”), vreemdgaan (“Rüssel an Schwanz”), relaties (“Du erkennst mich nicht wieder”) en de ontembaarheid (“Monster”). Judith lijkt me inderdaad een katje die je niet met blote handen aan moet pakken. Duitsland deed dit met ondersteuning van MTV, en ging plat voor deze band. Ik wil jou hier wel bij helpen. “Wir kommen um die andere Helden abzumelden”, zong ze zelf al in het “Heldenzeit.” Nena kan met pensioen, het is tijd voor deze nieuwe helden.

File: Wir Sind Helden – Die Reklamation
File Under: Neue Deutsche Helden