De bandnaam van Bound In Blood is erg makkelijk te verklaren. De gitarist en drummer zijn namelijk broers en de rest komt uit een vriendengroep. De band komt uit Boskoop en het zal niet meevallen om daar vrienden te treffen met dezelfde harde muzieksmaak. Het viertal speelt het op de old school manier met punk- en metalinvloeden en wekelijks oefenen ze in een koude Kwekers-loods. Het doel is om waar dan ook geprogrammeerd te worden. ‘We genieten van elk optreden en vaak zijn de kleine lugubere zaaltjes zelfs nog het leukst. Maar ons grootste optreden was in Tsjechië waar we voor zo’n 600 mensen speelden. Optreden in het buitenland is echt minder moeilijk dan iedereen denkt. Je kunt dat het het beste doen door de optredens van te voren te regelen, daarna is het simpelweg in de bus stappen en plezier maken. We hebben in het verleden een tour door Polen gedaan en ook in Duitsland, Tsjechië en België zijn we geweest.’ Bound In Blood kijkt het liefst niet terug naar hun eerste optreden, maar met zo’n honderd optredens in het verleden hebben ze heel wat podiumervaring opgebouwd.

Gaëtan Vandewoude is een bescheiden man. Nergens op zijn debuutplaat onder de naam Isbells is zijn eigen naam terug te vinden. Daar is zijn ego niet groot genoeg voor, vertelt hij. 'Ik wil vooral de muziek laten spreken.' Dan kan het nogal overweldigend zijn als je door de muziekpers in de armen wordt gesloten en vrijwel alleen maar lovende woorden over je schrijft.

Vlak voor het Klub Radar optreden in Tivoli de Helling vertelt Gaëtan hoe de plotselinge aandacht hem aangreep. Dat hij zich er geen houding aan wist te geven als mensen vertelden dat ze zijn muziek goed vonden. 'Ik stond daar heel wantrouwend tegenover. De kritiek zal nog wel komen dacht ik dan.' Later in het interview komt hij er nog eens op terug, hoe snel het de media zijn muziek heeft opgepikt en dat hij zich verbaasde over de positieve reacties in de media. 'Ik werd er zelfs emotioneel van als Geert van Zeal Records mij vertelde dat Radio 1 of Stu Bru iets moois had gezegd en dat De Morgen en De Standaard iets wilden doen. Ik kreeg bijna letterlijk een krop in de keel,' aldus de sympathieke Leuvenaar.

'Kijk daar zit 'ie! Shit hij vliegt weer weg! Kom op, erachteraan!' Een hele horde fotografen rent achter het kleine gekleurde vogeltje aan dat verschrikt in een boom van een Alkmaarse buitenwijk is beland. Het vogeltje is compleet de weg kwijt want het is begin januari en eigenlijk had deze Baltimore Troepiaal al lang in Zuid-Amerika moeten zitten. Sinds 1890 is deze Troepiaal maar twee keer eerder in Nederland gesignaleerd dus vogelminnend en -spottend Nederland is massaal uitgerukt naar Alkmaar.

Een van de interessantste gitaarbands van de laatste tijd vind ik Cymbals Eat Guitars. Begin 2009 verscheen hun debuutplaat in Amerika en sinds kort is de cd ook aan deze kant van de grote plas te verkrijgen. Op Why There Are Mountains laat Cymbals Eat Guitars laat horen goed te hebben geluisterd naar bands als Pavement en Built To Spill. De cd werd in de VS enthousiast onthaald door critici en liefhebbers van gitaarnoise. Ook Wayne Coyne is fan van de band en zodoende stonden de New Yorkers afgelopen maand in het voorprogramma van The Flaming Lips.

Er staan minstens tweehonderd vrouwen en meisjes voor de Melkweg op een regenachtige, doordeweekse dag. Ik ben even van mijn à propos. Wat is er aan de hand? Ik kijk nog eens goed rond. Security-mensen staan kauwgum kauwend breed te zijn bij de afzettingen, een zenuwachtige mevrouw lijkt dwingende bevelen te geven via een mobilofoon…Pas als ik me bij de loge meld blijkt wat er aan de hand is: Robbie Williams speelt in de Melkweg. Aha, nu is het me duidelijk. Grappig. Ik heb niet zoveel met dit fenomeen maar goed, ik ben er dan ook niet voor hem. The Raveonettes zijn namelijk óók in de stad. En daar kom ik voor!

Als zangeres/bassiste Sharin Foo zich met kinderwagen (gevuld met dochtertje Molly) langs de massa naar binnen wurmt, is er niemand die haar een blik waardig gunt.

Bij de garderobe mogen we even rustig aan Sharin vragen hoe het met the Raveonettes gesteld is eind 2009. Sharin is vriendelijk maar een tikje gehaast. Over een uurtje wordt de band verwacht voor een instore-concertje bij de hoofdstedelijke platenwinkel Concerto.

Magisch, zo beschrijft gitarist Stijn van Madensuyu de samenwerking met drummer en medebandlid Pieter Jan, oftewel PJ. 'Muzikaal klikt het gewoon. Pieter Jan vult mij perfect aan en andersom. Het is echt een magie. Zolang we dat kunnen nastreven en ook werkelijk ervaren, blijven we Madensuyu.' PJ beaamt dat. 'We hebben erg geluk gehad. Muziek is een expressie en je moet elkaar begrijpen op dat vlak.' Stijn: 'Het is zoiets kostbaars en schoon, dat je met weinig woorden zoveel kunt zeggen. Die vriendschap is ontstaan door samen muziek te maken, maar opvallend genoeg is er buiten de muziek om weinig contact. Onze vriendschap ligt echt in het muzikaal begrijpen van elkaar. Als we niet echt spelen of repeteren, dan zien we elkaar niet echt veel.' PJ: 'Hij gaat ook naar een ander café dan ik.'

Deze muzikale vriendschap van de twee dertigers gaat vele jaren terug, naar de middelbare school om precies te zijn. Op de achterbank op weg naar school ontdekten ze hun gedeelde voorkeur voor bands als de Pixies, Nirvana, Ministry, Butthole Surfers, Pavement en The Velvet Underground. 'Die muziek, dat is de eerste klik geweest. We gingen naar dezelfde school en de moeder van Stijn bracht ons met de auto. Stijn liet dan cassettebandjes horen met daarop allemaal nummers die ik ook al op plaat had gekocht,' herinnert Pieter Jan zich.

Niet lang daarna begon het duo met repeteren. 'We zijn Madensuyu begonnen in 1992. Stijn had een gitaar gekocht en ik drumde maar wat op stoelen en pannen. Stijn heeft mij toen gepusht om een drumstel te kopen,' vertelt PJ. Vrijwel meteen is de band begonnen met schrijven van eigen nummers. 'Dat is eigenlijk van de eerste dag de insteek geweest. Ik denk dat we in al die jaren dat we spelen twee covers hebben gedaan. Dat was tijdens de eerste vier repetities,' zegt Stijn over de begintijd van de band.

Wanneer je naar de cd-winkel loopt, dan vind je Oceans With Tragedy in dezelfde categorie als Gwen Stacy, Parkway Drive, Means en Emmure. Behalve het feit dat er nog helemaal niks is uitgebracht. De heren maken metalcore/hardcore en begon destijds met een gezellige vriendengroep en zonder drummer. Drummer Niels werd uiteindelijk weggepikt bij zijn oude band en het avontuur kon beginnen. Of toch niet? ‘Helaas niet, de bassist bleek uiteindelijk toch niet bij de band te passen qua muziekstijl. Een paar telefoontjes later hebben we Jacko gevonden. En ook hebben we besloten om zonder de tweede gitarist verder te gaan. Wat in het begin heel erg wennen was, omdat we vonden dat de nummers hierdoor veel leger klonken. Gelukkig hebben we een paar aanpassingen gemaakt en klinkt de leegte vooral bij de nieuwe nummers een stuk minder.’

De Dordrechtenaren geven toe dat de bandnaam niet echt een duidelijke betekenis heeft, wel gaan de meeste teksten over de oceaan. ‘Vandaar ook dat we iets met Oceans in de bandnaam wilden hebben.’

In april vorig jaar sprak ik met Marit Larsen, na een eerste kennismaking met haar muziek op Eurosonic. Nederland is nog steeds niet gevallen voor de kleine Noorse zangeres, maar Duitsland ging wel helemaal plat voor haar. De single "If A Song Could Get Me You" belandde zelfs op de eerste plaats in de Duitse hitlijsten en er ging vrijwel geen televisieshow voorbij zonder de knappe verschijning van Larsen. In 2010 mag ze het opnieuw gaan proberen op Eurosonic in Groningen, want succes in Noorwegen en Duitsland is leuk, maar de rest van Europa zou toch eindelijk eens moeten volgen.

Vanachter haar grote Ray Ban-zonnebril begroet Marit Larsen me op het zonnig terras achter Paradiso, waar Marit en haar band even genieten van een half uurtje rust en lentezon. Het is een lange dag geweest, vooral omdat Marit na slechts vier uur slaap acte de présence mocht geven in het ochtendprogramma van Giel Beelen.

Marit is haar tweede solo-album, The Chase, aan het promoten en doet enkele concerten in Nederland en Noorwegen, na eerder dit jaar een uitgebreide toer in het voorprogramma van Jason Mraz te hebben afgerond. Sinds 2006 heeft Marit vrijwel non-stop in Noorwegen getoerd, maar nu moet de rest van Europa nog gaan vallen voor de charmes van deze jonge Noorse zangeres.

Het stinkt wanneer na twee keer kloppen de deur van de kleedkamer opengaat. Een aantal bandleden zitten op de bank, wat roadies zitten achter een laptop en binnen een paar seconden verandert heel de opzet. Omdat een journalist zo nodig een interview moet afnemen. Het voelt toch alsof je een spelbreker bent. De kamer ruikt naar warmte, dufheid en vlees. Ze hebben net gegeten en Dallas Green, bekend als zanger van Alexisonfire, stelt voor om de deur even open te zetten. Ik krijg twintig minuten van zijn avond en terwijl de tijd tikt, ruimt hij het eerst een beetje op. Uit schaamte wellicht, maar vooral omdat hij zegt een fanatieke opruimer te zijn. En terwijl de eetschalen, truien en lege flessen als na een orkaan in de ruimte liggen, zegt hij opgeruimd te hebben. Ik geef ‘m een schouderklopje en raad aan om te beginnen met het interview. Opgeruimd staat niet altijd netjes.

'Dit klinkt meer schizofreen dan ik het eigenlijk bedoelde.'
Het is bijna onmogelijk om geen zwak te hebben voor Elin Lindfors en David Lehnberg, het duo dat gezamenlijk The Deer Tracks vormen. Naast het feit dat beide jonge Zweden - ik schat zo rond de twintig lentes - uiterst sympathiek blijken te zijn, zijn het tevens muzikanten naar mijn hart. Niet werkend vanuit een groter plan om de wereld te veroveren en het grote geld te verdienen. Gewoon doen wat goed voelt en vervolgens tot hun grote verbazing erachter komen dat er ook mensen buiten hun woonplaats Gävle, nee zelfs buiten Zweden zijn die hun muziek kunnen waarderen. Niet vanwege de naïviteit, maar uit oprechte verbazing. 'We waren niet eens zeker of er mensen zouden zijn die op onze muziek zaten te wachten. We zijn gewoon begonnen met opnemen waar we zelf zin in hadden en daar is het album uitgekomen,' vertelt David mij nadat we plaats hebben genomen op een bankje aan het water achter Paradiso. Ik vraag hem of het geen probleem is als ik meteen van de gelegenheid gebruik maak om met Elin over haar andere band Twiggy Frostbite te praten. Het blijkt absoluut geen probleem. 'En anders duwen we hem wel even het water in,' grapt Elin.

Voorafgaand aan het interview met The Bony King Of Nowhere, was met de platenmaatschappij afgesproken dat er ook een paar foto’s konden worden gemaakt voor bij het interview. Als ik frontman Bram Vanparys bij aanvang van het interview nog eens vraag of hij daarmee akkoord is, aarzelt hij en vertelt hij dat hij het niet zo prettig vindt om te worden gefotografeerd. 'Ik voel mij nooit op mijn gemak als er foto’s van mij worden genomen. Vaak vind ik de foto’s niet mooi omdat je dat ook terugziet op de foto’s.'

Weddenschap
Van die onzekere houding is tijdens zijn optreden op het podium weinig te merken. Vanparys houdt ervan om op het podium te staan, vertelt hij. 'Ik wil graag voor iemand zingen', aldus The Bony King. 'Radiosessies doe ik ook niet graag, omdat ik dan niet het gevoel heb dat ik voor iemand zing. Dan zit ik daar zo alleen in zo’n studio.'

Ze heet Debbie Rood en won in 2009 de Kunstbende. Dit is een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling die al twintig jaar talent zoekt én vindt. De 18-jarige is beter bekend als Miss Capital-D en won vorig jaar de DJ-wedstrijd en stond op o.a. Obsession Outdoor, Extrema Outdoor en niets minder dan Mystery Land. Ook was ze te gast in een TMF-uitzending met Sascha Visser en werd ze tweemaal gevraagd om in de studio te komen draaien bij 3FM. ‘Door de Kunstbende te winnen heb ik een flinke boost gekregen, maar eigenlijk was ik ook hiervoor al ongeveer anderhalf jaar aan het draaien.’

Het moet vast ontzettend moeilijk zijn om als jonge en vrouwelijke DJ te staan tussen alle grote, oude en stoere mannen? ‘Eigenlijk niet. Het is zelfs heel leuk! Ik krijg zoveel leuke reacties en feedback van andere DJ’s. Het fijne ervan is dat je in een wereld komt waarbij mensen allemaal dezelfde passie voor muziek hebben. Dit deel je met elkaar en het wordt ook serieus genomen. Dan maakt het eigenlijk niet uit of je nou man of vrouw, jong of oud bent.’

Absynthe Minded bracht eerder al drie albums uit, de één met meer succes dan de andere. Hun "My Heroics, Part One" was afgelopen maand nog het hoogst genoteerde nummer in de Bel 2000, ze verkopen zaal na zaal uit in Vlaanderen en deze maand hoopt de band Nederland te veroveren met de nieuwe plaat Absynthe Minded, althans dat is het plan toch. Voor één van deze uitverkochte concerten in Vlaanderen sprak ik Bert Ostyn (zanger) en Renaud Ghilbert (multi-instrumentalist) .

We kennen Absynthe Minded in Nederland vooral van "My Heroics, Part One", maar toch werden jullie daarna niet echt opgepikt in ons land. Waarom lukt dat maar niet?
Bert: ‘We hebben altijd met veel verschillende mensen gewerkt en in Nederland was dat bijvoorbeeld bij de laatste plaat met Universal Nederland. Dat klikte toch niet echt, dus dat zal er misschien voor een deel aan gelegen hebben. We moeten het in Nederland tot nu toe echt van onze live-reputatie hebben, want veel airplay hebben we tot nog toe niet veel gehad, al zijn Kink FM en 3VOOR12 ons altijd goedgezind geweest.’