Dark Dark Dark
De troebelen van Nona
Dark Dark Dark is een intrigerende band. Opgericht in 2006 door liefdespaar Nona Marie Invie en Marshall LaCount. Beiden afkomstig uit Minneapolis, een noordelijk gelegen stad in de Verenigde Staten. In 2005 besloten de twee dat het tijd werd voor een nieuwe omgeving en begaven zich al liftend en musicerend naar het uiterst zuidelijk gelegen New Orleans. Gaandeweg werden ze bevriend met verscheidene musici en zodoende werd de basis gelegd voor Dark Dark Dark. Echter; geliefden zijn in een zakelijke relatie blijft een heikel punt. Dat bleek toen de relatie van Invie en LaCount tijdens de tour van hun tweede album Wild Go in 2010 op de klippen liep. Wat volgde was een enkele maanden durende leemte. Ondanks hun relationele sores werd er besloten de band tóch bij elkander te houden. Op zakelijk en creatief vlak bleken de twee ex geliefden wederzijds te afhankelijk van elkaar. Het moet fascinerend zijn om aanwezig te zijn geweest bij de repetities en opnames van hun in 2012 verschenen plaat (met weinig verhullende titel) Who needs who? Nona, een gebroken liefde bezingend; de tragiek van het uit elkaar vallen van een relatie en de daaropvolgende hartpijnen. Terwijl Marshall enkele meters van haar vandaan stond in dezelfde studio, en nota bene meewerkte aan de nummers. De nummers waarin een mannelijke antagonist opgevoerd werd die grotendeels hemzelf betrof. 'I want to live in a time when you cherished me / Oh to go back to the place / When your hands moved over me.'
Arno Hintjens
Arno Hintjens en het leed van de wereld
In Nederland moge hij dan niet alom gekend zijn, in eigen land geniet de West-Vlaming Arno Hintjens een wereldfaam. Niet louter door zijn bewonderenswaardige carrière (die meer dan vier decennia omspant, waarin hij onder andere werd geridderd in Frankrijk tot Chevalier des Art et des Lettres), maar ook door zijn onomstotelijke persoonlijkheid. Elkeen die hem in den lijve heeft ontmoet weet: Arno bezit een magnetische aantrekkingskracht. Beweegt zich door de wereld met een plezierige flair. Hij predikt met charme, strooit met poëtische volzinnen en vult dit alles aan met een veelvuldig ten gehore gebrachte lach. De vleesgeworden goedzak.
Serenity
In tegenstelling tot wat menigeen wellicht zal denken, wordt er in Tirol niet slechts jodelmuziek geproduceerd door frivool geklede lieden in zogenaamde 'lederhosen'. Neem nu bijvoorbeeld Serenity, een lichtend ensemble dat een melodieuze vorm van power metal serveert. De band zag in 2001 het levenslicht, toen een aantal vrienden besloot hun gezamenlijke liefde voor harde muziek in een tastbare entiteit te gieten en zich te vernoemen naar een nummer van hun toentertijd lichtende voorbeeld Arena. In de beginjaren werd vooralsnog wat aangemodderd, totdat zanger Georg Neuhauser zich aandiende. Door toedoen van zijn vocale bereik van enkele octaven en passie voor georkestreerde partijen veranderde het geluid van de band enigszins van klank en werd de nadruk meer gelegd op melodie en bombast, een proces dat zich door de jaren heen steeds meer zou ontwikkelen tot een uitgekristalliseerd geheel.
The Veils
The Veils-frontman Finn Andrews is zo'n figuur die je al aan zijn silhouet herkent: het lange, spichtige postuur en (natuurlijk) die kenmerkende zwarte zigeunerhoed, waarmee de 29-jarige zanger zelden tot nooit in het openbaar te vinden is. 'Ik heb er in totaal drie', lacht Andrews verlegen, terwijl hij zijn aandacht vestigt op de GPS-app van zijn telefoon. Hij vertelt dat hij na afloop van deze persdag wat oude vrienden op wil zoeken.
Hij lacht om de vergelijking met een superheld, alsof de hoed het embleem is van Andrews' muzikale alter ego. Na vier jaar stilte komt The Veils namelijk met een nieuwe album Time Stays, We Go. Een nogal passende titel, want na voorganger Sun Gangs had Andrews eventjes genoeg van de muziekwereld. 'Ik leefde voor het grootste gedeelte een alledaags bestaan in Londen. Daarnaast probeerde ik zoveel mogelijk materiaal te schrijven. Ik wilde langer dan drie weken op een plek blijven hangen. Om wellicht eens wat borden en bestek te kopen voor in mijn flatje…en ze daadwerkelijk te gebruiken! En om mijn vriendin wat vaker te kunnen zien.' Andrews kijkt met aarzelende blik uit het raam. 'Ik tekende een platencontract toen ik pas 17 jaar oud was. Sindsdien ging het maar door en door. Ik ben opgegroeid met dit bestaan, dus alles wat daar van afwijkt voelt een beetje buitenaards.'
Lees verder..Daughter
Opeens waren ze er: Elena Tonra, Igor Haefeli en Remi Aguillela, oftewel Daughter. Op het full-length debuut If You Leave heeft het Londense trio de traditionelere akoestische folk doorgetrokken tot een gelaagder, dynamischer bandgeluid, met fraaie postrock-uitstapjes (“Youth”) en fijnzinnige pop van de Kate Bush variant (“Winter”). Het overduidelijke middelpunt blijft de mysterieuze zangeres Elena Tonra; haar onderkoelde stem vormt een intrigerend contrast met de weemoedige, introspectieve songteksten.
Aan het eind van een lange persdag oogt het trio vermoeid: File Under is als laatste aan de beurt. Igor - naast gitarist ook Elena’s vriend - kan niet wachten tot etenstijd: “Friet, that’s the Dutch word for chips, isn’t it?” Elena mag dan voorkomen als een afstandelijke ice queen, in persoon is ze een juist het omgekeerde: aimabel, spraakzaam en niet bang voor een beetje zelfspot. Daughter mag dan een jonge band zijn aan de voet van wereldwijd succes, het hart en hoofd zijn duidelijk op een goede plek.
Lees verder..Biffy Clyro
Weinig bands kennen zo’n lange aanloop naar de top als Biffy Clyro. Het Schotse drietal staat alweer sinds 1995 samen op de planken. Na enkele stille jaren werd begin 2013 Opposites uitgebracht, het zesde studioalbum en de eerste dubbel CD. Om dit te vieren werd er eerst in de Bovenzaal van de Paradiso gespeeld voor een select gezelschap en verkochten de heren vervolgens de grote zaal van de Melkweg uit. “Een mooie zaal”, vindt bassist James Johnston. Hij en zijn broer Ben, drummer bij de band, weten op dat moment nog niet dat er vanavond geen kip meer bij past in de Amsterdamse zaal. “Is het uitverkocht ja? We hebben een aantal keer in de kleine zaal gespeeld en in de kleine zaal van de Paradiso, maar nog nooit in deze grote. Volgende keer nog een stapje hoger dan maar!”
John Grant
De setting van de hal van het Arena Hotel in Amsterdam zou zich goed lenen voor een extra scene in Holy Motors, de vervreemdende film-trip van Leos Carax. Een rechthoekige ruimte met als centerpunt een robuuste donkerhouten trap waar zich een paar onhandig geplaatste kleine tête-a-tête zitplaatsen met salontafel bevinden. De omringende muren zijn voorzien van deuren waar vanuit regelmatig een in zwarte bedrijfskleding gehuld personeelslid verschijnt, om zich nerveus diagonaal door de hal te haasten en vervolgens in een andere deuropening weer te verdwijnen. Op de achtergrond sijpelt wat nietszeggende middle-of-the-road muziek uit de geluidsinstallatie van het Hotel. Acteur Denis Lavent - of moet ik monsieur Oscar zeggen? - zou zich voor deze scene vermomd kunnen hebben met een wollen muts, muzikantenbaard en een Scandinavische trui waar Sarah Lund jaloers op zou zijn. Een scene waarbij deze hal slechts bevolkt wordt door twee veertigers: een Nederlandse muziekliefhebber die als hobby af en toe interviews afneemt voor een weblog en een in Reykjavik woonachtige Amerikaanse singer-songwriter die zojuist de laatste hand heeft gelegd aan zijn tweede solo-album. Een spontane omhelzing verraadt dat ze elkaar wel eens eerder hebben gesproken.
Suuns
“Soms denk je dat alles alleen nog maar retro is. Als je een band als Suuns ziet, denk je: het kan nog.” Dat zei 3voor12-redactiechef Atze de Vrieze over Suuns’ optreden tijdens Le Guess Who 2012. Bij het debuut Zeroes QC krabde menig persoon al vol verwondering achter het oor: wat moet DIT nu voorstellen? Krautrock? New wave? Electro? De band uit Montréal kan zich geen groter compliment wensen dan dat popcritici na twee albums nog steeds hun staart achterna rennen om een geschikte referentie te vinden. Dit gegeven maakt de bezwerende, pikdonkere artrock (och, wéér zo’n term) van de Canadezen van onschatbare waarde binnen een tijdsgeest waar veel jonge bands naar het verleden kijken voor inspiratie. Suuns bestaat uit vier gelijkgestemde muzikanten die zich liever door een abstract beeld laten inspireren dan een bepaalde muziekstroming. Nieuwste plaat Images du Futur is opnieuw onmiskenbaar Suuns, maar dan een tikkeltje doorwrochter en subtieler dan zijn voorganger. File Under schuift aan tafel bij zanger Ben Shemie in Amsterdam.
Unknown Mortal Orchestra
Een onbekend sterfelijk orkest. Er is een grote kans dat u deze drie woorden nog nooit in combinatie met elkaar hebt zien staan. Dat was ook de bedoeling van Ruban Nielson toen hij zijn band tot Unknown Mortal Orchestra doopte. In 2011 werd het debuutalbum uitgebracht, dat in Nederlandse kringen opmerkelijk weinig aandacht kreeg. Anno 2013 is Nielson terug met opvolger ii. Een uitstekende plaat, voornamelijk geschreven op tour en handelend over de eenzaamheid en isolatie die een artiestenbestaan met zich meebrengt. File Under sprak met de geboren Nieuw-Zeelander over onder andere zijn nieuwe plaat en het familieleven.
Love Like Birds
Love Like Birds, liefde als vogels. Elke de Mey is een 24-jarige Gentse en is het soort meisje waar onze onderburen het patent op lijken te hebben. Zo lieflijk, zachtaardig, zorgzaam en welbespraakt komt men ze in Nederland niet vaak tegen. Op haar hoofd danst een kastanjebruine haardos, en haar is gelaat versierd met een beminnelijke glimlach. Enkele minuten later dan de afgesproken tijd komt ze beleefd verontschuldigend bij de Paradiso aan. De reden van haar vertraging met zich meezeulend: aan haar zij prijkt gemaal Jinte Deprez van Balthazar - op zijn beurt misschien wel weer de coolste man van België. Het is een aandoenlijk gezicht. Al even bij elkaar, maar ogend als een kersvers koppel; glunderend, verlegen, hand in hand. Naar het zich laat aanzien zo blij als twee kleine kinderen. Het was namelijk even sinds ze elkaar zagen. Elke was al enige tijd op tour met de band Dark Dark Dark - en het was een lange tour. Niet alleen voor haar maar ook voor Jinte, zo te zien.
Local Natives
De Amsterdamse horizon verduistert onder een serene zonsondergang. Met hetzelfde soort verbeelding sprak Local Natives op het succesvolle debuut Gorilla Manor. Een plaat met exotische, warmbloedige gitaarsongs, gekenmerkt door de loepzuivere driestemmige zang van Taylor Rice, Kelcey Ayer en Ryan Hahn. Fel zonlicht schijnt door het raam van het Backstage Hotel. Het zomergevoel is éventjes terug. Rice , de besnorde zanger/gitarist van Local Natives, ziet me met de ogen knijpen. “Are you, like, getting fried in the sun?”, vraagt hij op typische West Coast-slackertoon. Intussen heb ik al een fikse regenbui doorstaan; de warmte droogt mijn natte lokken. Rice schenkt een glas jus d’orange voor zichzelf en mij in. Links aan tafel zit drummer Matt Frazier apathisch van een kop thee te slurpen.
Op het nieuwe album Hummingbird lijkt Local Natives een stormvloed aan uiteenlopende emoties te lossen. Met de gelaagde arrangementen en grauwere klankkeur van de eerste single “Breakers” neemt Local Natives een andere richting dan bij bijvoorbeeld de speelse, sentimentele pianoballad “Airplanes”. De repliek van de liedjes oogt nu een stuk volwassener, en dat is normaal voor een hechte groep muzikanten die de eerste obstakels al heeft moeten overbruggen. Logischerwijs vraag ik me af hoe de band uit Los Angeles het er de afgelopen twee jaar vanaf heeft gebracht.
Lees verder..Vitalic
Geloof het of niet, maar acht jaar geleden interviewden we Vitalic al eens. In april 2005 vertelde Pascal Arbez, zoals hij echt heet, aan FileUnder hoe hij OK Cowboy gemaakt had, zijn doorbraakalbum met de min of meer eeuwige technohit "La Rock 01" erop, die je echter allang niet meer als standaard uitsmijter krijgt. Arbez heeft inmiddels namelijk nog veel meer geweldigs gemaakt. Nu hij Tivoli en het Patronaat op stelten komt zetten in het kader van zijn derde plaat Rave Age (met in het voorprogramma Eurosonic-sensatie Rangleklods) is het eigenlijk hoog tijd om te vragen hoe het met hem gaat!
Nou Pascal, dat is alweer een rave age geleden... Op je nieuwe plaat hoor ik bekend geluid, maar ook nieuwe invloeden. Is je studio erg veranderd de afgelopen jaren?
"Wel wat, maar de basis is ongeveer hetzelfde gebleven. Ik heb een computer, en daarnaast drum machines en synths. Ik gebruik zowel analoge als digitale apparatuur, want ik focus niet zozeer op de techniek. Het draait om het gemak waarmee ik een vet resultaat haal."
Indians
De Deen Søren Løkke Juul maakt onder de naam Indians op het eerste gehoor het typische soort ijzingwekkende, sprookjesachtige popmuziek dat we binnen de Scandinavische popscene gewend zijn. Maar na meerdere luisterbeurten valt er op het debuut Somewhere Else een spannend bolwerk aan kleine nuances and subtiliteiten te ontdekken. De kraakheldere, bijna midi-achtige productie - waar Søren eigenhandig voor verantwoordelijk is - zorgt ervoor dat alle componenten op zichzelf staan, bijna als een zonnestelsel met hemellichamen die door middel van zwaartekracht en magnetische velden continu in beweging blijft. 'Ik heb een kleine achtergrond in elektronische muziek', legt de introverte Deen uit. 'Ik bouw patronen graag herhalenderwijs op.' Het relatief toegankelijke, ritmische "Reality Sublime" kaart hij als voorbeeld aan.
Lees verder..Ewert And The Two Dragons
Thuis met kerst
Het is hard gegaan met de Estlandse band Ewert and the Two Dragons. In 2009 brachten ze hun eerste album The Hills Behind the Hills uit; een wat onopvallend en experimenteel folkalbum dat in het algemeen aan publiek en pers voorbij ging. Hun opvolger Good Man Down deed meer stof opwaaien. Single “(In the End) There’s Only Love” werd een regelrechte radiohit in de Baltische staten. Op de Estonian Raadio2 Annual Ceremony sleepten ze maar liefst 3 awards binnen (beste single, beste band en publieksfavoriet). Binnen no time was Ewert and the Two Dragons geen obscure folkband meer. Prompt werden ze tot de “Crown jewel of Estonian music” gebombardeerd. Ook buiten de landsgrenzen werden de nodige potten gebroken: een uitgebreide tournee in 2012 door Europa volgde op het Baltisch succes. En afgelopen herfst werden als kers op de taart de Verenigde Staten aangedaan.
File Under sprak met zanger Ewert Sundja en gitarist Erki Pärnoja, luttele uren voor hun show in de Paradiso. Twee hoogblonde, bebaarde Estlandse jongens. Verlegen, vriendelijk, en vermoeid. Erki is de charismatische van het stel en voert het woord, Ewert luistert teruggetrokken toe en vult in fluistertoon zo nu en dan Erki’s woorden aan. Doorbraakjaar 2012 is ze niet in de koude kleren gaan zitten. “Dit is tot nu toe voor ons de langste toer ooit” zucht Ewert, glimlachend. “Sinds maart hebben we twee weken vrij gehad. Nu zijn we al twee hele maanden achtereen op pad.”
Lees verder..Goose
In 2006 debuteerde het Belgische kwartet Goose met prijsalbum Bring it on. Hiermee torpedeerden de bevlogen jonge honden zich rechtstreeks de Eredivisie van de alternatieve dancemuziek in. Met hun bezielende, beukende electro uit hetzelfde straatje als Justice wisten ze veel zieltjes te winnen. In 2010 volgde Synrise. Op deze plaat werd wat gas terug genomen. Het neerzetten van een met melodieën doorvlochten atmosfeer was het nieuwe uitgangspunt - maar nimmer werd de dansbaarheid uit het oog verloren. Anno 2012 is het Kortrijkzaanse viertal weer terug met Control Control Control. Een album waarop ze zijn wedergekeerd naar de basis. Alle nummers werden live ingespeeld en zo min mogelijk bewerkt, om het rauwe bandgevoel te waarborgen. File Under sprak met zanger Mickael Karkousse en bassist Tom Coghe over het nieuwe album, Vlaamse faam en de de acrobatische spagaat tussen dance en rock.
Herrek
Herrek herbergt jeugdherinneringen uit Papoea: “Je had altijd een uitzonderingspositie”
Herrek is het pseudoniem van Gerrit van der Scheer (Bonne Aparte, Adept, LUIK) - het is de Indonesische uitspraak van zijn Nederlandse voornaam. Een muzikaal geesteskind dat Van der Scheer pakweg in 2008 begon, maar pas vier jaar later komt bovendrijven met een volwaardige full-length getiteld Watku Dulu. Een album dat net als Gerrits vorige projecten moeilijk te plaatsen is - je hoort hem dan ook niet snel andere muzikanten of bands noemen als referentie. Een muzikant die driftig blijft creëren, puur vanuit eigen intuïtie en gevoel, maar altijd binnen een bepaald kader. Waktu Dulu illustreert Gerrits jeugd als zoon van een predikant in een klein afgelegen dorpje op het eiland Papoea, herinneringen die als een soort bubbel in zijn psyche wezenlijk zijn gebleven.
Dez Mona
De organische groei van Dez Mona
Er zijn weinig bands met zo een gevarieerd klankenpalet als het Antwerpse Dez Mona. Uiteenlopende genres als klassiek, tango, jazz en gospel werden reeds eigen gemaakt. Anno 2012 vonden de heren de tijd rijp voor wat meer conventie: pop werd aan het illustere rijtje toegevoegd. Dez Mona is in het bijzonder het geestesproduct van de vriendelijke veelprater en zanger Gregory Frateur, en de rustieke, bedachtzame multi-instrumentalist Nicolas Rombouts. In oktober verscheen hun nieuwe cd A Gentleman’s Agreement.
Shinedown
Het is alweer 11 jaar geleden dat Shinedown het levenslicht zag in Jacksonville, Florida, dezelfde plaats waar muzikale grootheden zoals Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers Band en Limp Bizkit vandaan komen. Sedertdien timmert de band vol aan de weg met robuuste rock en doordachte ballades, gebracht met een flinke dosis pathos en een als met hormonen geïnjecteerde flair die gemeten naar Amerikaanse maatstaven het meest welig gedijt in kolossale stadions. De band bracht eerder dit jaar het goed ontvangen vierde album Amaryllis uit en lijkt nu meer dan ooit ongegeneerd te knipogen naar een met luister bijgezette loopbaan ver binnen de marge van het rockspectrum.
Eigenlijk kwam Shinedown als per toeval tot stand. Toen zanger Brent Smith in 2001 als woordvoerder van zijn toenmalige band - inmiddels roemloos in rook opgegaan in de annalen van de geschiedenis - de burelen van het label Atlantic betrad om een contract te tekenen, had hij zelfs niet in zijn stoutste dromen kunnen vermoeden wat het lot voor hem in petto had. Het contract lag inderdaad klaar om voorzien te worden van een handtekening. Alleen had Alantic enkel interesse in Brent en wel als het boegbeeld van een nieuw te formeren band. Gitarist Zach Myers, toen overigens nog niet ingelijfd als snarenplukkende rechterhand van de flamboyante zanger, geeft zijn visie op deze enigszins in nevelen gehulde affaire. In de kille en sober ingerichte ruimte ergens diep verscholen in de gewelven van poppodium 013 klinkt zijn stem opmerkelijk monter.
Lees verder..Alamo Race Track
Het is een druilerige maandagochtend wanneer ik mij ineens in Rotterdam tussen allerlei oude trams bevind. In deze tramremise in Hillegersberg lijkt het wel alsof de tijd heeft stilgestaan. Ergens in een hoekje achterin in de hal is Alamo Race Track druk bezig met repeteren. De band speelt samen met Conny Janssen Danst hier de voorstelling How Long is Now. Het is er koud, maar gelukkig zijn de broedlampjes net gearriveerd om de bandleden van wat warmte te voorzien. Het is voor Alamo Race Track niet de eerste keer dat ze in het theater staan. Eerder speelden ze al voorstellingen in samenwerking met mime-theatermaker Jakop Ahlbom. 'Het is eigenlijk per toeval dat we daarin beland zijn', legt gitarist Leonard Lucieer uit. 'Die regisseur was op zoek naar livemuziek voor zijn voorstelling en wilde graag een band in plaats van theatermuzikanten. Op dat moment waren wij net op een punt van verandering, er waren twee bandleden weg. Het leek ons toen wel leuk om even iets heel anders te doen, zodat we op een andere manier weer verder konden.' De samenwerking verliep erg goed, en was dus zeker voor herhaling vatbaar. Via via kwam Alamo Race Track onder de aandacht bij Conny Janssen, die hen vervolgens heeft gevraagd mee te werken aan haar jubileumvoorstelling.
The Bony King of Nowhere - Travelling Man
Nog géén negentig inwoners telt het Ardense houthakkersdorpje Mirwart. Boeren met grove Waalse koppen slijten er hun dagen en zoals in ieder Waals dorpje staat er op het dorpsplein een vervallen kerkje. Gentenaar Bram Vanparys (The Bony King of Nowhere) huurde er twee weken een huisje om er in volledig isolement zijn derde album, simpelweg The Bony King of Nowhere, op te nemen.
Daily Bread
Daily Bread. Nog maar twee jaar geleden debuteerde het toenmalige trio met album Well, You’re Not Invited. Het werd uitgebracht bij Excelsior en in de vaderlandse pers werd de loftrompet afgestoken over de springerige electropunk afkomstig uit het hoge noorden. Daily Bread. Anno 2012 kunnen ze optredens in New York en op Lowlands op hun CV schrijven, hebben ze boekingskantoren in (hou u vast) Oostenrijk, Duitsland, Italië, Zwitserland, Frankrijk en niet de minste: de Verenigde Staten. Wie durft nog te roepen dat het niet goed gaat met de Nederlandse muziek? Daily Bread. De band van zangeres Kim, drummer Stefan, bassist Chris en tegenwoordig ook toetsenist Atser. Atser kwam er tijdelijk bij toen Kim in het begin van 2012 een vingeroperatie moest ondergaan en het keyboard spelen dientengevolge onmogelijk werd gemaakt. Hij deed het zo goed dat hij een permanente plek aangeboden kreeg. En zo werd het trio terstond een kwartet. Daily Bread. Boven alles: de band van Kim.
Hoeveel de andere bandleden wellicht muzikaal in te brengen hebben, live is en blijft het de band van zangeres Kimberly van der Velden. Wat wil je, een band met drie jongens en een hoogblonde zangeres schept altijd een spanning. Het roept beelden in herinnering van Blondie tot aan de Yeah Yeah Yeahs. En nu de nieuwe toetsenist het keyboard onder haar neus heeft weg gegrist, is ze volledig overgeleverd aan de genade van het publiek; geen synthesizer meer om zich achter te verstoppen. Kim weet zelfs menigeen File Under-reporter de stuipen op het lijf te jagen. In een recensie van hun eerste album op de site werd ze tot ‘Anouk van de indie’ gebombardeerd. Omdat elke man voor zijn leven of meer moet vrezen als hij bij Anouk in de buurt komt -laat staan de Anouk van de indie- was ik gewaarschuwd.
Lees verder..Efterklang
'Als tiener wil je een band beginnen om de wereld rond te reizen en jezelf beter leren kennen. Uiteindelijk sluit dat hoofdstuk. We slaan nu een bladzijde om. Vanaf nu willen wij vooral veel avonturen beleven', aldus Casper Clausen van Efterklang. Voor het Denen is de conventionele blauwdruk van een album maken een beetje passé. Het beginpunt van het nieuwe album Piramida is dan ook niet een melodie of songtekst, maar een serie veldopnames gemaakt op het Russische eiland Spitsbergen. Clausen, Rasmus Stolberg en Mads Christian Brauer bivakkeerden daar negen dagen lang in Piramiden, een verlaten mijndorpje.
Een plek die sinds 1998 letterlijk en figuurlijk is vastgevroren in de tijd, met relikwieën van een verloren populatie. In het Hilton Double Tree Hotel vertelt Clausen geanimeerd over zijn bevindingen en belevingen. Casper is een gevoelige dromer die het prima vindt om tussen de koetjes en kalfjes een existentieel vraagstuk onder handen te nemen. Zo vertelt hij dat de vrouw van de inmiddels vertrokken drummer Thomas Husmer waarschijnlijk zal bevallen op de releasedatum van Piramida. 'Het lijkt allemaal voorbestemd', glundert hij.
Lees verder..Rachel Sermanni
Tijdens een sessie voor The Line of Best Fit staat de jonge Schotse singer-songwriter Rachel Sermanni onder een tunnel waar fel zonlicht naar binnen kruipt. Op precies het juiste moment rijdt er een trein voorbij. Haar grote ronde ogen rollen omhoog: het geluid vormt dankzij de galmende akoestiek een passende soundscape voor het breekbare liedje “Eggshells”. De vage glimlach verschijnt op haar gezicht: ook Rachel is zichtbaar overvallen door het moment. Aan tafel bij File Under herinnert ze zich die sessie nog: ‘Jaaa...! Dat was een prachtig moment! Er zijn zoveel van die voorvalletjes die puur uit toeval ontstaan. Jen (pianist Jennifer Austin) en ik waren tijdens kerst en nieuwjaar in India voor een samenwerkingsproject. Elk geluid dat we daar maakten werd beantwoord met geluiden vanuit de stad. Het was vréémd! Maar tegelijkertijd een ontzettend spirituele ervaring.’
Best Coast
Het begin is al veelzeggend: ‘Hi, I’m Bethany, and this is Bobb, but he doesn’t speak that much.’ Het geeft Best Coast iets koddigs, de combinatie van de zeer uitbundige Bethany Cosentino en de ingetogen Bobb Bruno, die zich dan ook afzijdig houdt tijdens het interview. Bethany rolt de antwoorden er echter vlotjes uit, een eigenschap die in al haar liedjes terug te vinden is. Het zorgt wel voor enige verwarring over wie nu eigenlijk Best Coast is, zijzelf of toch het duo: ‘Het is echt een band, maar ik schrijf de muziek. Ik ben het gezicht, dus de aandacht wordt overwegend op mij gericht, maar ik zou dit niet kunnen doen zonder Bobb. Het is echt een band, maar wel een duo.’ En inderdaad, de bassist en de drummer staan er op het podium wat verloren bij, waar er tussen Bethany en Bobb wel interactie waar te nemen is.
Met Best Coast als bandnaam en titeltrack “The Only Place” als blikvanger van het album is het wel erg gemakkelijk om te denken dat dat album over Californië gaat. Maar is dat wel helemaal terecht? Bethany daarover: ‘Nee, het is niet echt een album over Californië. Het gaat meer om het idee dat het de enige plek is waar ik me helemaal op mijn gemak voel, met beide benen op de grond, tevreden met mezelf en mijn leven. Ik krijg wel vaak te horen dat mijn liedjes gaan over Californië, wiet en poezen gaan, maar eigenlijk heb ik over die dingen maar een keer geschreven. Het nummer “The Only Place” gaat over Californië, maar het album als geheel over mijn persoonlijke ervaringen.
Lees verder..Patrick Watson
Bij het Media Compound op Lowlands 2012 staat Patrick Watson stuntelig te jongleren met twee kleine versterkers. 'Die akoestische sessies zijn tegenwoordig een vast onderdeel van dit soort festivals. We gebruiken deze versterkers om coole elementen toe te voegen.' Watson is inmiddels prima voorbereid op de vele sessies die hij naast de reguliere optredens moet doen. 'Het zijn er bijna té veel tegenwoordig', zwoegt hij. Vandaag wordt het even flink doorbijten voor de sympathieke Canadees. Hij kampt met een kater en de dikke haargroei op zijn gezicht suggereert een gebrek aan rustpauzes binnen het toerschema. De vraag of hij er vaak aan denkt halverwege die dolle carrouselrit af te stappen, beantwoordt Patrick met een vurig "fuck yeah!" 'Vanochtend overwoog ik dat nog. Dit festival bleek toen een machtige opgave. Ik was liever thuis gebleven met mijn kind.' Hij onderbreekt de zin met zijn typerende, spottende lach. 'Maar zodra ik op het podium sta, dan gebeurt er iets met mij - dan is het compleet uit mijn handen.'
Tim Langedijk
Gitarist Tim Langedijk (28) is bandleider, schrijft muziek en brengt platen uit. Hij heeft een onmiskenbare eigen sound en voor een jonge muzikant heeft hij een opvallend volwassen stijl. In oktober presenteert het Tim Langedijk Trio zijn nieuwe album November met als gast Jasper van 't Hof. Zelf noemt Tim zijn muziek "moderne improvisatie met invloeden uit country, blues, Afrikaans en jazz." Het volgende album met jazzstandards ligt ook al op de plank. Een intrigerende avonturier deze Tim. Ik ben fan. Tijd om hem eens aan de tand te voelen.
Cheek Mountain Thief
Toen Mike Lindsay twee maanden lang in een hutje in het IJslandse vissersdorpje Husavik bivakkeerde, dacht hij terug te keren met een bescheiden zijproject - om zich vervolgens weer te richten op het nieuwe album van zijn folktronica/britpopband Tunng. Uiteindelijk liep het initiatief een beetje uit de hand: onder het pseudoniem Cheek Mountain Thief wist Lindsay talloze bekende en onbekende IJslandse muzikanten te strikken voor het gelijknamige album. Bekendere IJslandse artiesten als Mugison, Múm, en Sin Fang hebben een gastbijdrage geleverd. Maar Lindsay zocht ook een aantal bijzondere lokale muzikanten op: een mannenkoor uit Reykjavik, twee noiser kids uit Husavik en een muziekschool devoot aan Afrika. In Café De Pont praat Lindsay met File Under over de manier waarop Cheek Mountain Thief een ommekeer vertegenwoordigt in zijn leven.
Liars
Het Californische trio Liars is net een kameleon, de gedaante en kleur aannemend van alles waar het mee in aanraking komt. Angus Andrew, Aaron Hemphill en Julian Gross duiken bij hun laatste album WIXIW opnieuw in het vreemde en onbekende, een transformatie die zelfs voor hun doen drastisch is. Anno 2012 klinkt de band ergens tussen het oude Aphex Twin-geluid, het experimentele werk van Brian Eno en Radioheads Kid A in. Tsja, vergelijkingen maken met dergelijke eigenwijze muzikanten, dat roept alleen maar meer vragen op. Voorafgaand aan hun show in Tivoli De Helling wist Liars gelukkig tijd vrij te maken om File Under meer te vertellen over de totstandkoming van WIXIW.
Terwijl Angus bezig is met een phoner, kijkt Aaron samen met de tourmanager op zijn laptop naar de nabeschouwing van een basketbalwedstrijd uit de NBA. Aaron en Angus' favoriete team is de LA Clippers, een van de meest ongelukkige sportorganisaties in de VS. Dit jaar haalden de Clippers weliswaar weer eens de playoffs, maar werden in de tweede ronde uitgeschakeld door de San Antonio Spurs, het favoriete team van uw verslaggever. Ondanks Angus' protest ben ik noodgedwongen het onderwerp te veranderen van basketbal naar muziek. Het is weer eens tijd om over het nieuwe Liars-album te ouwehoeren. Aaron krabt achter zijn oren. 'Wij willen eigenlijk veel liever over basketbal praten…' Angus: 'Dan kan jij de boel proberen te ontcijferen!'
Lees verder..120 Days
Het Noorse viertal 120 Days verkeert tijdens het interview met File Under in een joviale bui: de adrenaline van het optreden in Rotown stroomt nog volop door de aderen. In het leeggelopen restaurant wordt er onderling gelachen, flauwe grapjes gemaakt en pilsjes gedronken. Ook ondergetekende krijgt een flesje Hertog Jan in zijn handen gedrukt. Een groot verschil met de gemoedstoestand van de heren vóór de show: stalen gezichten, zakelijke uitstraling en weinig overleg tijdens de soundcheck. Als de show begint zien wij vier muzikanten met een gelijkwaardige rol: iedereen voegt iets substantieels toe aan de stuwende, hypnotiserende geluidsjuxtaposities. Op eerste gehoor klinkt 120 Days als een willekeurige mélange van verschillende stijlen rock en techno. In perfecte harmonie en tot in de puntjes ingecalculeerd, zoals bijvoorbeeld bij Kraftwerk, is het niet te noemen.
Nee, dit 120 Days voelt meer als een evenredige, onderlinge krachtmeting - een soort van jazz-fusion mentaliteit in technojasje - waarbij vier muzikanten gelijktijdig de muziek op explosieve wijze naar een hoger plan tillen. Zanger/gitarist/toetsenist Ådne Meisfjord beschrijft 120 Days als een goed functionerende anarchie. 'Het staat nooit helemaal vast wie wat gaat spelen. Bij muziek - of kunst in het algemeen - moet je een democratische mentaliteit mijden. Het werkt niet praktisch, omdat jij dan gedwongen wordt compromissen te sluiten.'
Hot Chip
Sinds de grote doorbraak bij EMI is de succesformule van Hot Chip algemeen bekend: aanstekelijke elektropop gekenmerkt door vaak kinetische baslijnen, inventief geknutselde beats en Alexis Taylors ijle, licht geveinsde zangstem. Hoewel de band uit Leeds een nieuw onderkomen heeft bij platenmaatschappij Domino, klinkt In Our Heads weer heerlijk vanouds als Hot Chip. 'Wij waren toe aan deze verandering', legt producer Joe Goddard uit. 'Het pakt voor ons beter uit. Bij onze laatste plaat One Life Stand hadden we het gevoel dat EMI's prioriteiten elders lagen dan bij ons. Zij zijn beter in het promoten van artiesten als David Guetta, grote commerciële dingen. Dat is bij ons niet zo makkelijk. De jongens bij Domino waren al langere tijd goede vrienden van ons.'
Goddard is met een goed gevoel van platenmaatschappij gewisseld. 'EMI was over het algemeen erg blij met de muziek die wij leverden. Maar omdat het zo'n grote platenmaatschappij is, zetten wij onszelf misschien onbewust wat meer onder druk. Zo van, 'je moet poppier klinken.'' Bij een kleiner label wordt de creatieve vrijheid meer behartigd. Zo stond Taylors flamboyante improvgroep About Group al getekend bij Domino. De overstap lag dus voor de hand.'
Lees verder..Young Guns
Twee jaar geleden stond de Welsche band Young Guns in de bloedhete benedenzaal van studentenvereniging Vindicat. In de duistere zaal gevuld met een divers publiek en hoog stokende verwarmingsbuizen, maakte ze indruk op menig journalist en booker. Hoewel dit Eurosonic optreden geliefd was, het commentaar was niet voldoende: ‘Leuk bandje, maar lijkt erg op Lostprophets en The Blackout. Geen uniek geluid’, was het commentaar.
Inmiddels hebben de heren een nieuw album genaamd Bones, een album die lovende recensies genoot. Hebben ze dan eindelijk bewezen dat ze meer zijn dan ‘een leuk bandje, zonder uniek geluid’?
Lees verder..Ben Howard
Ben Howard is een egoïst op het podium. Althans, dat is zijn eigen mening. De jonge Engelsman leeft, ademt en eet muziek. Tijdens concerten beseft hij vaak pas na een paar nummers dat hij voor mensen staat te spelen. Hij is gefocust op zijn spel en wil zo perfect mogelijk presteren. Voor zichzelf, want hij wordt steeds populairder en ontvangt prachtige recensies. Ook zonder deze positieve reacties zou hij muziek blijven maken. Want dat zit in zijn bloed.
We Are Augustines
We Are Augustines is een typisch geval van - wat ze in Amerika noemen - een feel good story. Het drietal uit Brooklyn moest een obstakelkoers aan tegenslagen en tragediën belopen, om uiteindelijk ongeëvenaard succes te bereiken met het album Rise Ye Sunken Ships. Een mantra die de catharsis van zanger/gitarist Billy McCarthy, bassist Eric Sanderson en drummer Rob Allen goed samenvat. Eerder beschreef File Under-collega Rene het album als 'de grootste brok oprechte emotie die ik sinds tijden gehoord heb.' Een verzameling basale, alternatieve rockanthems die diepgang krijgen door McCarthy's Springsteen-achtige retoriek. In een uitgebreid interview met Tamar Tieleman op KX Radio spreekt de band openhartig over de drama's die zich voordeden: de breuk van hun oude band Pela, het overlijden van McCarthy's broer in de gevangenis en de voortdurende bonje met platenmaatschappijen. Uiteindelijk hield de band zich bewonderenswaardig aan hun woord: met volhardende DIY-aanpak gebruikt We Are Augustines persoonlijke ervaringen om een positieve boodschap te verspreiden aan iedereen die bereid is te luisteren.
Op een lome ochtend in het Blue Square Hotel te Amsterdam is het de beurt aan File Under. McCarthy komt als eerste naar beneden om een praatje te maken. Hij oogt in het begin een beetje knorrig en verdwaasd: zijn haar is nog nat van het douchen en hij snakt naar een sigaret. Wel heeft hij voor het eerst in tijden fatsoenlijk geslapen. Een paar minuten later schuiven de overige twee bandleden aan tafel. Het contrast tussen de drie verschillende persoonlijkheden is meteen te merken. McCarthy is een sympathieke, grillige knuffelbeer die spreekt met het hart op de tong. Sanderson houdt de rust zelve en formuleert met zakelijke toon, maar is qua mening net zo uitgesproken. Allen blijft gedurende het gesprek stilletjes meeluisteren, met af en toe een droge opmerking tussendoor. De Brit - die inmiddels tien jaar in Amerika woont - mengt zich verder weinig in het gesprek. 'Thank you so much, bro!', roept Billy als de tourmanager een dienblad met koffie op tafel zet. Naarmate de consumptie van cafeïne toeneemt, raakt de discussie steeds geanimeerder…
Lees verder..The Temper Trap
'Die moeilijke tweede.' Het is een van de grootste clichés binnen de Nederlandse popjournalistiek. Waar de eerste plaat de doorbraak katalyseert, moet de tweede plaat minstens aan dezelfde verwachtingen voldoen. Vooral in het geval van een band als The Temper Trap is dat een lastige opgave. Zelfs in thuisland Australië duurde het even voordat het kwartje viel: na drie jaar aanmodderen kwam het debuut Conditions tot stand. In het buitenland moesten de Australiërs in het begin genoegen nemen met het verzorgen van voorprogramma's, zoals bijvoorbeeld bij Silversun Pickups in de Melkweg.
Pas na de hitsingle "Sweet Disposition" brak The Temper Trap definitief door over de hele wereld. Misschien is het te wijten aan sentimentaliteit: dat delayriffje - identiek aan U2's 'Where The Streets Have No Name' - roept meteen het vertrouwde gevoel van herkenning op. Radiozenders begonnen bij het liedje spontaan te schuimbekken en subiet werd The Temper Trap een graag geziene gast op de grote podia tijdens de zomerfestivals. Zo ook op Rockin' Park, dat dit jaar op 30 juni plaatsvindt in het Goffertpark in Nijmegen.
Shearwater
Shearwater werd in 2001 door Okkervil River-leden Jonathan Meiburg en Will Sheff opgericht als spin-off bandje voor het schrijven van introvertere liedjes met uitgebalanceerde cadens. Inmiddels is de band uit Austin, Texas al twaalf jaar lang op de planken te bewonderen. Meiburg nam gedurende het drieluik Palo Santo, Rook en The Golden Archipelago de teugels steeds strakker in handen. Het nieuwste Shearwater-album Animal Joy belichaamt voor Jonathan een schone lei. Nieuwe bandleden, een nieuw geluid en een nieuwe synopsis. De 36-jarige muzikant annex ornitholoog heeft Austin ingeruild voor New York, waar hij opnieuw de liefde heeft gevonden. Jonathan: 'Na het afronden van Animal Joy was ik er weer klaar voor. Ik dwaalde voor mijn gevoel voor een lange periode af, maar nu maak ik weer deel uit van de wereld. De plaat gaat hier ook een beetje over: jezelf verliezen, een ommekeer maken en opnieuw terugvinden.'
Peter Katz
Dankzij een succesvolle uitwisseling van clubshows met Lucky Fonz III, heeft Peter Katz een hecht groepje fans geworven in Nederland. De liedjessmid uit Toronto, Canada is bezig aan de laatste shows van een slopende, zes weken lange toer door Europa. Deze week vertrekt hij huiswaarts. Het nieuwe album Still Mind Still verscheen hier al in februari. Net als bij zijn vorige platen grijpt Katz terug naar het vertrouwde singer-songwriter idioom: bescheiden, poppy kampvuurliedjes met sentimentele, verhalende songteksten.
Achter Peters ideale schoonzoon-imago huist echter een openhartige animus: regelmatig behandelt hij zwaar beladen thema's in zijn muziek. "The Fence" is bijvoorbeeld een waargebeurd verhaal over Matthew Shepard, een homoseksuele student die werd vastgebonden en mishandeld aan een hek. Uiteindelijk bezwijkt Shepard aan zijn verwondingen. 'Olivers Tune' is een ode aan een terminaal zieke violist die zijn allerlaatste concert speelt. Deze aangrijpende onderwerpen komen niet uit het niets boven drijven: als tiener werd er bij Katz leukemie geconstateerd. Naderhand bleek het om een verkeerde diagnose te gaan, maar desalniettemin heeft deze ervaring Katz' levensfilosofie voorgoed veranderd. Katz: 'Ik probeer er helemaal niet zo intens mee om te gaan, dat heb ik ook in andere interviews verteld. Als 19-jarige dacht ik dat ik dood ging. Vanaf dat moment ontbeerde bij mij het vermogen om het leven te zien als een lang proces. Ik zie het dagelijkse leven als ogenblikkelijk: geen allesomvattend concept of iets dat ver weg is. Met die gedachte in mijn achterhoofd loop ik continu door deze wereld. Het is geen mantra of iets idyllisch: het is een feit! Ik zou bij wijze van spreken nu naar buiten kunnen lopen en de pijp uit gaan. Ik ben daar ook niet bang voor, want ik heb die realiteit al lang geleden moeten accepteren.'
Lees verder..Simone White
Dochter van een folkzangeres en beeldhouwer, kleindochter van een burleske-performer en poëet: Simone White (42) groeide op in een gezin vol kunstzinnige entrepreneurs. Logischerwijs is kunst haast een symbiotische component in al haar doen en laten. Schrijven, zingen, fotograferen, acteren: White heeft het allemaal schijnbaar in de poriën opgenomen. Door de tengere liedjesschrijver uit Los Angeles bruist een overvloed aan interesses en nieuwsgierigheid. Aan vertrekpunten en bestemmingen is er evenmin tekort: haar geboorteplaats Oahu, Hawaii, New York, Seattle, Londen, etcetera. Tegenwoordig leeft White een bescheiden bestaan in Echo Park, waar ze haar belevenissen in haar moestuin dichterlijk vastlegt op Twitter.
Voor het grote publiek is White vooral bekend van het fluisterfolkhitje 'The Beep Beep Song', dat werd gebruikt voor een reclamespotje van het automerk Audi. Met haar thirty something was dit een definitieve doch relatief late doorbraak. Ondanks het succes klampt White sterk vast aan haar principes: haar muziek mag bijvoorbeeld niet gebruikt worden voor eetproducten die niet voldoen aan het biologische keurmerk. Op het album met de ironische titel I Am The Man (uitgebracht op Damon Albarns Honest Jon-label) heerst een doordrenkte, onderhuidse diepgang. Haar ongedwongen, onderkoelde en lichtvoetige zangstem vormt een schril contrast met haar scherpe dialogen, zonder dat haar liedjes hautain aanvoelen.
Lees verder..Tu Fawning
Tu Fawning uit Portland bestaat uit vier muzikanten die hedendaagse folk combineren met stuwende tribalpercussie, samples uit lo-fi opnamen en onheilspellende melodieën. Singer-songwriter Corrina Repp (vernoemd naar Bob Dylans 'Corrina, Corrina') en alleskunner Joe Haege (multi-instrumentalist in Menomena, 31Knots) waren de sleutelfiguren achter de eerste LP Hearts On Hold. Bij het tweede album A Monument hebben Liza Rietz (viool, toetsen, vormgever) en Toussaint Perrault (percussie, samples) een evenredige inbreng gekregen. In tegenstelling tot Hearts On Hold houden de songwriting en het experiment elkaar beter in balans, waardoor de spanning continu fluctueert. Een compacter geluid is het resultaat: alsof je een Beach House-plaat onderdompelt in een donkere, galmende lo-fi productie á la Swans of The Birthday Party en vervolgens 40 bpm opschroeft. Grillig, spannend en bohémiens, dit Tu Fawning. Voor File Under dus zeker de moeite waard om een kop koffie mee te drinken.
Hugh Cornwell
Nadat hij in augustus 1990 The Stranglers verliet, de band die hem wereldfaam bezorgde, heeft Hugh Cornwell nooit lang stil gezeten. Honderden optredens en een aantal sterke solo-albums maar ook drie boeken (waarvan één roman) zijn daar het bewijs van. Met de optredens in Amsterdam en Groningen begin mei is Hugh bezig zijn aanstaande album Totem & Taboo te promoten. Een album dat via Pledgemusic zal uitkomen (fans kunnen bieden op verschillende albumformats en allerlei gepersonaliseerde items daaraan toevoegen) en werd geproduceerd door de legendarische Steve Albini (Pixies, Nirvana).
The Nits - Robert Jan Stips
De Nits zijn op tournee om hun nieuwste project Malpensa ten gehore te brengen. Maar de concertreeks moest starten zonder Robert Jan Stips, die getroffen werd door een bacteriële infectie in zijn linkerhand. Gelukkig was er tussen de fysiotherapie-sessies door wel tijd voor een interview. In een prachtig maar toch wel wat lawaaierig eetcafé in Delft sprak hij met File Under over onhandigheid, verandering en inspiratie.
Nevada Drive
'Bij mij komt de melodie nooit zonder woorden.'
Het moment dat ik de lift uitstap word ik getrakteerd op het cinemascope-achtige uitzicht op het levendige centrum van Amsterdam dat de Sky Lounge van het Double Tree hotel biedt. Helaas merk ik ook meteen dat de soundtrack op een dusdanig hoog volume uit de speakers schalt dat het onmogelijk wordt om hier een interview af te nemen. Mijn ouwe trouwe dictafoon gaat dit niet trekken. Ik laat mijn blik langs de designer tafels en banken gaan en al snel word ik toegezwaaid door Christine Oele en Rene Ahoud, respectievelijk singer-songwriter en gitarist/producer van het duo Nevada Drive. Er wordt nog voorgesteld om plaats te nemen op het buitenterras, maar de lente mag dan wel begonnen zijn, 's avonds kunnen de temperaturen flink dalen. Ik hou maar even voor mezelf dat het met mijn hoogtevrees op die plek een beetje ongemakkelijk interviewen is. We nemen plaats in de East Dock Lounge, een stuk rustiger en op de begane grond.
Alabama Shakes
Hoewel de term ‘indie’ steeds verder ontwikkelt van muziekstroming tot sleutelwoord voor marketingdoeleinden, is het tegelijkertijd dé perfecte storm. Popjournalist Peter Bruyn stelde onlangs tijdens een discussie op Twitter dat jonge bands op basis van een gimmick worden geïntroduceerd omdat ze nog geen oeuvre hebben om op terug te vallen. De opmars van jong soultalent - met artiesten als Michael Kiwanuka en Willis Earl Beal - lijkt in eerste instantie het tegengeluid. Dat terwijl oudgedienden als Mavis Staples, Sharon Jones en Lee Fields momenteel in een wederopstanding verkeren. Soul komt vanuit de binnenste kern van de menselijke psyche, vanuit de tenen, vanuit de meest primaire gevoelens. Muziek die bij uitstek recht uit het hart komt, zonder te graven naar een onderliggende betekenis die door ieder individu anders geïnterpreteerd wordt.
Misschien is dit wel waarom Bruce Springsteen als keynote speaker op SXSW vorige maand de spijker zo ferm op de kop sloeg: hij legde sterk de nadruk op die opperste muzikale belevenis. Waar hij aan superlatieven tekort kwam, moest hij zijn gitaar erbij halen om zijn punt duidelijk te maken. Slechts een minuutje spelen en Bruce incasseert al een luid applaus. Uitroepteken. Allez, daarvoor IS hij natuurlijk ook The Boss. Maar daardoor denk ik bij mezelf: is dit waarom De Wereld Draait Door muzikanten slechts dat ene minuutje geeft? Een soort beproeving wellicht: welke band kan die overstijgende bezieling binnen zestig seconden overbrengen? Het is slechts gissen. Maar met diezelfde esthetische kracht trok Alabama Shakes veel belangstelling afgelopen maand op SXSW. Hapklare gimmicks heeft deze jonge band uit het slaperige Athens niet nodig: Brittany Howard, Heath Fogg, Zac Cockrell en Steve Johnson vervlechten op het debuutalbum Boys & Girls soul, rootsrock, garage, gospel en blues in elkaar zonder berekende intenties, zonder de franjes en zonder de glans.
Lees verder..The Stranglers
Een kleine achtendertig jaar na hun oprichting lijkt het alsof The Stranglers niet van stoppen willen weten. Ondanks dat hun hoogtijdagen, met name buiten Engeland, toch al lang verleden tijd zijn en de jaartjes nu toch wel beginnen te tellen (de drie oorspronkelijke leden zijn allen zestig plus!) wordt er deze maanden in heel Europa opgetreden en is begin maart het zeventiende studioalbum Giants uitgebracht.
Les Savy Fav
We zitten backstage op het Metropolis festival. Les Savy Fav heeft zojuist het tweede optreden van de dag erop zitten en zanger Tim Harrington werkt een bord eten weg. Met trillende handen van de adrenaline. Beide shows waren een aaneenrijging van idioterie. Ongeacht de omvang van het publiek, Tim springt als een dolleman het publiek in en haalt de meest idiote fratsen uit. Hij bestudeerde het kontgat van een hondje, vond in een 3VOOR12-verslaggever een gewillig slachtoffer om een fijngekauwde banaan in de mond te spugen, maakte mensen kledingstukken afhandig en gebruikte het decolleté van een bezoekster als microfoonhouder. Kortom, er gaat geen moment voorbij zonder dat er iets voorvalt.
Buitenbeentje
Tijdens de optredens probeert Tim zoveel mogelijk te improviseren. Hij houdt ervan nieuwe dingen uit te proberen. ‘Improvisatie stimuleert m’n geest. Ik doe wat ik leuk vind om te doen, dat vind ik belangrijker dan een vlekkeloze show. Ik probeer het voornamelijk mezelf en de rest van de band naar de zin te maken. Ik wil indruk op ze maken. En als het publiek het ook kan waarderen, dan is dat mooi meegenomen.’
Intergalactic Lovers
Intergalactic Lovers behoort tot de nieuwe generatie veelbelovende Belgische bands, waar ook Amatorski, School Is Cool en Balthazar deel van uitmaken. Vooralsnog is het onbekend of dit eigenzinnige collectief daadwerkelijk van een ander zonnestelsel afkomstig is: Aalst is in ieder geval de aardse thuisbasis. Of het nu te wijten is aan een tegenliggende asteroïde of een file, de Lovers arriveren later dan gepland in Rotown. Hier treedt de band vanavond op. Gitarist Maarten Huygens en drummer Brendan Corbey reageren verheugd op het nieuws dat de laatste kaarten over de toonbank zijn gegaan.
Zangeres Lara Chedraoui begroet mij plots met twee zoenen op de wang: met dit soort Greetings & Salutations, zoals ook de titel van het debuutalbum luidt, krijgt menig persoon het op zijn minst wat warmer onder de kraag. Na het uitladen van de instrumenten vergezellen de bandleden mij aan tafel in het inmiddels stampvolle restaurant. 'We zijn vandaag wat traag van begrip', waarschuwt Maarten. 'Want we hebben gisteren een lange nacht gehad.' Lara: 'Gisteren speelden wij tijdens het 20-jarig bestaan van De Muziekgieterij in Maastricht. We hebben na afloop met die mensen daar meegefeest en gebabbeld.'
Lees verder..Veronica Falls
Duidelijk dodelijk vermoeid hangen ze tegenover me aan de tafel, de twee jongens en twee meisjes van Veronica Falls. Ze zitten middenin een lange toer en hebben afgelopen nacht 'niet echt' geslapen. Het valt dan ook niet mee om de aandacht bij het laatste interview van de dag te houden. Toch wint de Britse beleefdheid het gelukkig van de slaap.
Epica
Ze hebben het weer geflikt. Epica heeft met Requiem For The Indifferent opnieuw een plaat afgeleverd die per luisterbeurt beter wordt. Via de website van de band hebben de fans inmiddels kunnen wennen aan de openingstrack van het album, wekenlang werd in teasers het nummer laag voor laag opgebouwd. Eerst de drums, toen de basgitaar en inmiddels staat de hele track online. ‘Op internet zeggen mensen al snel dat iets volkomen kut is’, zegt toetsenist Coen Janssen met een glimlach. ‘En dat gebeurt dus ook.’
‘Ik vind het belangrijk dat je de plaat niet gelijk doorhebt’, vult zangeres Simone Simons aan. ‘Dan gooi je hem tenminste niet in de vuilnisbak nadat hij een maand op repeat heeft gestaan.’ Het nieuwe huzarenstukje heeft inderdaad wat tijd nodig, ook voor de bandleden zelf. ‘Stukken die door anderen zijn geschreven, landen bij mij ook pas later’, zegt Coen. ‘Wat het beste nummer is, vind ik nog moeilijk te zeggen. Ik hou meer van ballads, maar dat is natuurlijk helemaal niet stoer. Toevallig heb ik die ballad ook nog zelf geschreven, dan is het helemaal stom om te zeggen dat je die gaaf vind’, zegt hij peinzend. Drummer Ariën van Weesenbeek mengt zich met een grijns in het gesprek. ‘Ah Coen, dat mag je best.’
Lees verder..Case Mayfield
Het valt niet mee voor Kees Veerman, bekender als Case Mayfield, om ambitieloos te blijven. Zijn debuutalbum wordt alom bejubeld, hij mocht al twee keer opdraven bij De Wereld Draait Door en nu heeft zijn platenmaatschappij ook nog een heuse persdag georganiseerd! Met een gezonde dosis zelfspot staat hij de journalisten te woord. 'Heel leuk, deze dag. Ze laten me nadenken over dingen waar ik zelf nooit over nadenk!' Zelfs de Hitkrant is komen opdagen voor een interview en fotoshoot. 'Ik heb een hotelkamer geboekt en heb mijn speedo meegenomen, dus dat gaat helemaal goedkomen.'
Dry The River
Het Londense Dry The River slaagde er afgelopen jaar in een gevestigde de naam te worden, zonder ook maar een album op zak te hebben. Dat hebben ze vooral te danken aan hun reputatie als geduchte live-band: een geestverwant van The Black Atlantic of Wild Beasts die op culminerende momenten fervent uithaalt met Refused of At The Drive-In achtige intensiteit. Dit demonstreren ze later vandaag op Crossing Border: de hartverscheurende setafsluiter "Weights & Measures" begint stilletjes a-cappela, maar mondt uit tot vlammenzee van gitaarheibel en meeslepende ritmiek. Om vervolgens het publiek snakkend naar adem achter te laten.
Een dynamische band dus, dit Dry The River, met een duidelijke affiniteit voor dramatiek en pathos. Na afloop van de show kwamen de heren nog gezellig bijkletsen, doch licht chagrijnig over de uitstel van het langverwachte debuut: Shallow Bed komt nu begin maart uit. 'Label shit…', is alles wat zanger Peter Liddle erover kwijt wil. Gelukkig waren Liddle, gitarist Matt Taylor en bassist Scott Walker tijdens het interview met File Under - diezelfde middag nog - in een melige bui. Fast food, leven op een matras, vrouwen en ambitie behoren tot de gespreksstof van de dag.
Lees verder..Damien Jurado
Singer-songwriter Damien Jurado werd in de jaren negentig ontdekt door Sunny Day Real Estate-zanger Jeremy Enigk en heeft sindsdien een heuse cultstatus verworven. Bij zijn tiende studioalbum zou daar heel goed verandering in kunnen komen. Maraqopa is een kleurrijke, exotische plaat geworden waarin Damien Jurado zijn muzikale invloeden voor het eerst in volle glorie laat doorschijnen. Maraqopa symboliseert voor Jurado een definitieve nieuwe richting in zijn carrière. Tijdens het interview met File Under legt Jurado de betekenis achter Maraqopa uit en wat hem heeft geïnspireerd.
Wie ‘Maraqopa’ googlet komt snel achter dat het Damien zelf is die deze naam heeft geclaimd. 'Het is een fictieve plek, afkomstig van een droom die ik had. Toen ik wakker werd, herinnerde ik me de naam nog. Het is een conceptalbum geworden, omdat de hele plaat zich van begint tot eind afspeelt in Maraqopa. Het draait allemaal om een hoofdpersonage, vanuit zijn perspectief. Het is een soort ideale plek, waar dit personage ware liefde ervaart en een soort openbaring ondergaat', vertelt Jurado.
Lees verder..