Anneke van Giersbergen
Wie er eventueel vijf jaar geleden gedacht heeft dat zangeres Anneke van Giersbergen na haar vertrek uit The Gathering in een zwart gat zou vallen heeft aardig ongelijk gehad. In 2012 is Anneke drukker dan ooit. En ze is daarbij ook nog eens zeer succesvol. Hoewel menigeen al jaren weet dat zij tot de absolute top van de Nederlandse zangeressen hoort lijkt het alsof haar opmars nu pas echt begint met (onder andere) haar eerste album onder eigen naam; Everything is Changing.
De titel van dit album slaat op de veranderingen die Anneke de laatste jaren doorgemaakt heeft. En die veranderingen gaan nog wel even door gezien de veelheid aan projecten waar Anneke zich mee bezig houdt. We praten even bij vlak voor Anneke richting Rusland afreist voor een paar optredens met Danny Cavanagh.
Blaudzun
Johannes Sigmond, beter bekend onder zijn artiestennaam Blaudzun, had zich voorgenomen een intieme singer-songwriter-plaat op te nemen met kleine liedjes. Het liep anders: Heavy Flowers werd zijn meest uitbundige cd tot nu toe. 'Ik wilde heel graag heel klein beginnen en eindigen, maar dat kwam er gewoon niet van. Dat heeft er denk ik voor een deel mee te maken dat ik in de periode dat ik nieuwe dingen ging schrijven ook veel optrad. Uit die omstandigheden kwamen niet de beoogde kleine, intieme liedjes voort. Eerst dacht ik dat de nummers die ik in plaats daarvan schreef er gewoon uit moesten. Dat als ze eenmaal uit m’n systeem waren, ik wel zou toekomen aan wat ik echt wilde maken. Maar op een gegeven moment dacht ik, waarom zou ik dit niet omarmen en hiermee verder gaan?'
De reacties op Heavy Flowers zijn laaiend positief. Niet alleen de recensies zijn lovend, ook de zalen raken stuk voor stuk uitverkocht. Des te opvallender dat het lange tijd duurde voordat Sigmond zelf besefte dat hij aan iets goeds werkte. Hij nam de plaat op in de Mailmen-studio met Martijn Groeneveld, met wie hij al vaker samenwerkte. Toch vond hij het opnameproces zwaarder dan ooit. "Je wilt graag het idee hebben dat je iets heel goeds aan het maken bent. Soms heb je dat snel omdat er een soort vibe is. En die was er eigenlijk heel lang niet. Het was best hard werken."
Lees verder..The Dø
Het is een buitenkansje voor de Fransen die toevallig in Amsterdam zijn op deze regenachtige dag in oktober. Een band die in Frankrijk voor grote en meestal uitverkochte zalen speelt, staat in Amsterdam in het intieme Bitterzoet geprogrammeerd. The Dø, de band rondom het duo Olivia Merilahti en Dan Levy, is vooral bekend van de hit "On My Shoulders" uit 2008 en bracht dit jaar hun tweede album uit: Both Ways Open Jaws. Met een sterk accent en regelmatig zoekend naar de juiste Engelse woorden vertelt Levy me over het verleden, heden en toekomst van zijn band.
The Dø
Sharon van Etten
Rond 10 uur ‘s ochtends sjokt Sharon Van Etten verdwaasd het café binnen waar dit interview plaatsvindt, vergezeld door haar reisgenote, niemand minder dan multi-instrumentaliste Heather Broderick. Van Etten kampt zichtbaar met enige slaapgebrek. Met haar handen verhuld onder de mouwen van haar wijnrode blouse schuift ze aan. Sharon heeft een hectisch jaar achter de rug. Ze was bijna non-stop op tournee, sliep elke avond onder een ander dak en haar bezittingen lagen verspreid over diverse locaties.
Het opnemen van Tramp met Aaron Dessner (The National) was de enige consistente factor binnen deze periode van 14 maanden. ‘Met Aaron werken was een gigantische uitdaging voor mij. Ik ben het niet gewend om zo intens aan een album te werken.’, mijmert ze. ‘Niet alleen voor lange periodes, maar bij elk nummer, elk instrument ontstonden hele discussies over hoe alles moest klinken. Aaron is gelukkig een makkelijk persoon om mee te praten. We wilden samen het hoogst haalbare bereiken met deze liedjes.’
Lees verder..R. Stevie Moore
Working hard into the night
searching for a melody that makes sense
to the president of the record company
when will he sign me?
WHY can't I write a hit?- R. Stevie Moore - Why Can't I Write A Hit ?(1984)
De curieuze muzikale loopbaan van Robert Steven Moore heeft maar liefst zes decennia aan popmuziek doorkruist. Vanaf zijn geboorte in Nashville, Tennessee in 1952, het epicentrum van de country en rock-'n-roll aristocratie destijds, werd het muziekmaken bij Stevie met de paplepel ingegoten. Zijn vader Bob Moore was veelgevraagd sessiemuzikant, die legenden als Elvis Presley, Roy Orbison en Patsy Cline flankeerde op contrabas. Hoewel R. Stevie Moore net als zijn vader de bas heeft gekozen als hoofdinstrument, besloot hij niet in diens voetsporen te treden. Intégendeel. Op zijn zestigste is hij een lo-fi-pionier met meer dan 400 (!) albums in eigen beheer uitgebracht op cassette en cd. Inmiddels is het grootste deel van zijn catalogus, inclusief talloze home video's, keurig gearchiveerd terug te vinden op zijn website.
Echo & the Bunnymen
Het is best een eer om de man te spreken die al meer dan dertig jaar verantwoordelijk is voor het karakteristieke gitaargeluid van Echo & the Bunnymen. Natuurlijk was een gesprek met voorman Ian McCulloch ook leuk geweest, maar qua verstaanbaarheid heb ik het waarschijnlijk beter getroffen met Will Sergeant. Na vele wisselende bezettingen bestaat de band al jaren alleen nog maar uit McCulloch en Sergeant, maar wie denkt dat het duo na ruim dertig jaar samen op het podium onafscheidelijk is geworden, komt bedrogen uit...
SX
Als ik Stefanie Callebaut een half uurtje na haar optreden voor een uitverkochte zaal tref is ze de rust zelve, althans zo komt het over. De energie die de frontvrouw van SX op het podium met nummers als “Black Video” en “Godspeed” overbrengt is inmiddels weggeëbd.
Black Video
Ongeveer een jaar geleden was er ineens het nummer “Black Video” van een band uit Kortrijk. Weinig mensen hadden er al van gehoord maar de song die zo uit het repertoire van Beach House leek te komen overspoelde de etherfrequenties in ons buurland. Stefanie vertelt me dat het voor hen zelf eigenlijk ook wel een verrassing was. 'Studio Brussel heeft ons in januari van het net geplukt en daarna is het zo een beetje geëxplodeerd voor ons.' Vervolgens werd de band jaarwinnaar van Vi.be On Air waardoor ze een livesessie mochten spelen op Studio Brussel. Voor SX dus geen deelname aan een Humo’s Rock Rally waar veel Vlaamse bands normaal toch opgepikt lijken te worden. 'Dat was eigenlijk wel cool.' Een beetje verontschuldigend: 'We hebben daar zelf niets voor hoeven te doen, behalve natuurlijk wel “Black Video” moeten schrijven. Maar we hebben ons niet voor een wedstrijd hoeven in te schrijven of al die stress gehad. Het is allemaal heel natuurlijk gegaan, waar we erg blij mee zijn en we hopen dat dat altijd zo blijft gaan. Ook in de andere landen die daarna volgden hebben we nooit iets hoeven te pushen. Laat het maar allemaal natuurlijk gaan en op het gemak. We hebben zelf nu iets van, oké we hebben “Black Video”, maar we gaan nog dingen maken die beter zijn. Alles is nu gebaseerd op één nummer eigenlijk.'
James Vincent McMorrow
De uit Dublin afkomstige James Vincent McMorrow heeft afgelopen jaar een lange reeks aan festivals achter de rug. Hij vertolkte zijn melancholische akoestische liedjes al op o.a. Motel Mozaïque, De-Affaire, Into The Great Wide Open en natuurlijk kon Crossing Border niet achterblijven. Vandaag spreek ik McMorrow in de lobby van het Mercure Hotel: op het eerste gezich is het een rustige, vriendelijke jongeman. Maar naar mate het gesprek vordert, kom ik erachter dat ik te maken heb met een bloedserieuze artiest die zijn ambacht ooit beschouwde als pure noodzaak om te overleven.
Dit is niet de enige schijn die bedriegt bij James Vincent McMorrow. Zijn muziek wordt regelmatig vergeleken met Patrick Watson, Bon Iver, landgenoot Damien Rice en andere 'contemporary' singer-songwriters. McMorrow heeft echter meer affiniteit met artiesten als The Neptunes of Justin Timberlake. 'Hoe kortzichtig zou ik zijn als ik alleen naar Van Morrison, Neil Young en dat soort artiesten zou luisteren?', piekert een licht geïrriteerde McMorrow. 'Ik ben dol op deze artiesten, begrijp me niet verkeerd. Het zijn allemaal geweldige muzikanten. Iedereen houdt van Bob Dylan, hij is de beste songwriter die ooit heeft bestaan.'
Lees verder..
Peter Hook
Peter Hook is geen type voor mobieltjes. Het ding zit wel in zijn zak, maar hij neemt hem simpelweg niet op. Gelukkig krijg ik hem op zijn huisnummer wel te pakken en heb ik plotseling de op twee na beste bassist ter wereld aan de lijn. En als groot New Order-fan is dat best een beetje spannend, zeker omdat Hooky flinke ruzie heeft met zijn voormalige bandgenoten, die New Order dit jaar weer nieuw leven in hebben geblazen: ´New New Order´ zoals Hook ze consequent blijft noemen. Een gevoelig onderwerp, waar ik tijdens het gesprek natuurlijk niet omheen kan.
First Aid Kit
First Aid Kit bestaat uit de twee zussen Johanna (21) and Klara (18) uit het Zweedse Enskede, een suburb van Stockholm. Donderdag 8 december speelden ze in Paradiso voor een uitverkochte bovenzaal. Ondanks hun leeftijd hebben ze al jaren tourervaring en dat is te zien: op het podium stralen ze zelfvertrouwen uit en babbelen ze er vrolijk op los.
The Lion’s Roar
Op 24 januari 2012 komt The Lion’s Roar. de tweede plaat van First Aid Kit uit. Het is de opvolger van The Big Black and the Blue, dat met een keyboard en computer in de slaapkamer van Johanna is opgenomen. 'The Lion’s Roar klinkt verfijnder, zelfverzekerder, moediger, en het geluid is voller omdat er een echte band meespeelde.' Ook heeft er een strijkkwartet meegewerkt op de cd. 'De muziek klinkt veel levendiger op deze plaat, het heeft meer een live-gevoel”, aldus de twee zussen in een van de van borrelnootjes voorziene kleedkamers van Paradiso in Amsterdam.
Amatorski
Bijna iedereen in Nederland heeft wel eens dat ene bekende nummer van het Gentse Amatorski gehoord, ook al zal de bandnaam (afgeleid van de film Amator van Kieslowski waar frontvrouw Inne Eysermans haar Poolse wortels door leerde kennen én ook meteen een bescheiden naam die stond voor haar lo-fi begintijd) niet meteen een belletje doen rinkelen. Hun “Come Home” werd namelijk in die ene mineraalwater-reclame gebruikt. Als ik opper-Amatorski Inne en bassist Hilke Ros in hun thuisstad spreek is dat dan ook een onderwerp waar ik niet omheen kan.
Inne: ‘Mijn overgrootouders schreven brieven aan elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog en mijn grootmoeder heeft mij die laten lezen. Mijn overgrootvader schreef niet zozeer over de situatie aan het front, maar was meer begaan met hoe alles thuis liep. En mijn overgrootmoeder was eigenlijk net zo. Die verhalen die iedereen wel zou willen lezen hebben mij dan geïnspireerd om "Come Home" te schrijven.’
Friska Viljor
Het imago van 'drinkemansband' lijkt Friska Viljor maar niet kwijt te kunnen raken in Nederland. Terwijl Daniel Johansson en Joakim Sveningsson hun vers gehaalde roti naar binnen werken en er een glaasje jus d'orange bij drinken, wijden ze uit over de verwachtingen die men van hen heeft als het om alcohol gaat. “Het zijn voornamelijk de journalisten die erover beginnen, dat is soms wel vermoeiend”. Ai. Gelukkig was ik op een ver zijspoor afgedwaald en hoef ik me volgens de twee charmante Zweden niet aangesproken te voelen.
Friska Viljor staat vanavond, op 29 oktober 2011, in Poppodium EKKO in Utrecht. Tijdens het diner in het EKKO-café interviewde ik Daniel en Joakim over hun plaat, hun toekomstplannen, inspiratiebronnen en Stockholm.
Lees verder..Nightwish
‘Het idee dat 50.000 cd’s een paar weken in pakhuizen liggen of op zee dobberen, geeft koude rillingen.’ Nightwish-voorman Tuomas Holopainen neemt nog een slok van zijn Jagermeister, een warme muts stevig over zijn oren geschoven. Het is pas eind oktober en nog verre van koud. ‘Dus vanwege de kerstvakantie komt het album na al uit. Als we die cd’s half januari in de schappen hadden willen hebben, dan hadden we begin december al moeten gaan verschepen naar de VS.’
Imaginaerum is een ambitieus project geworden voor de Finnen. Behalve een thematisch album besloten de heren en dame er ook nog eens een speelfilm bij te maken. ‘En wij hebben de ballen verstand van filmmaken.’
Lees verder..Signe Tollefsen
De Hinthamerstraat in de binnenstad van Den Bosch staat vanwege de kermis volgepropt met kraampjes. Ik observeer vanaf een terras de rivier van mensen die langs me heen stroomt, op zoek naar een zekere dame met gitaar. Zelfs in deze drukte spot ik haar moeiteloos. Op deze grauwe, natte zaterdagmiddag vormt de vuurrode haardracht van Signe Tollefsen een surrealistisch, bijna cartoonesk contrast. De release van haar tweede album Hayes is twee weken uitgesteld. Er waren wat minuscule problemen met de opnames. Signe: 'We zaten gelukkig helemaal in die groove van het produceren en schrijven. Er was gewoon tijdsdruk.'
Elbow
Het is donderdagmiddag op de camping van Lowlands. Het zonnetje schijnt nog, maar op de buienradar is een gigantische rode vlek te zien die oprukt richting Biddinghuizen. Het is stilte voor de storm: létterlijk. Mijn tent staat nog geen twintig minuten of ik krijg een smsje van Storm dat de heren van Elbow tóch nog zin hebben om te praten. Ik voel me licht overvallen, want ik heb verder niets voorbereid. Tot nu toe had ik een lichte aversie voor smartphones en Blackberry's. Ik ergerde mij soms aan de manier waarop mensen doodleuk op een LCD-schermpje turen terwijl er pal voor hun neus een onwijs strakke band staat te spelen. Maar op dit moment had ik graag een iPhone bij de hand gehad in plaats van een fossiele Nokia. Bergen researchmateriaal ter plekke van het internet plukken is op een festival als Lowlands een luxe. Afijn, het is weer improviseren geblazen.
Stairs To Nowhere
Tweede album net af en uit, maar de band stopt
Het Utrechts/Amsterdamse Stairs To Nowhere staat bekend als een vreemde eend in de bijt. Zelfs de plek voor het interview, uitgekozen door zanger/gitarist Bram Colijn en drummer Tim Mooij, is tamelijk onconventioneel. Café Het Stoplicht is een knusse Amsterdamse kroeg die de afgelopen drie decennia bevroren lijkt te zijn geweest. Het pand is gevuld met kettingrokende zestigers, zwart-wit foto’s en antieke rekwisieten. Tim: “Ik woon hier sinds een paar maanden in de buurt. Dit is een te gek café. Je mag hier gewoon roken…het is vintage!”
Danko Jones
De rockmachine Danko Jones stond de laatste drie jaar maar liefst vijftien maal in Nederland geprogrammeerd. De energieke frontman beweerde in 2011 een kleine tourpauze ingelast te hebben, waarbij eigenlijk helemaal geen tourplannen gemaakt moesten worden, maar de band belandde alsnog op Paaspop in Schijndel. En dat Danko Jones nog niet door Nederland is uitgekauwd, bewijst het feit dat de band het Masters of Rock-podium mocht headlinen en hiermee het paasfestival afsloot. De komende weken is hij wederom drie keer in Nederland te vinden voor optredens. Hoezo toersabbatical?
Susanne Sundfør
Zonder A-Ha had ik waarschijnlijk nooit op het bankje achter Paradiso gezeten met de Noorse zangeres Susanne Sundfør. Nadat ze in 2008 al de Noorse popprijs (Spellemannprisen) had gewonnen, ontving ze in 2010 uit handen van Morten Harket een cheque ter waarde van 1 miljoen Noorse kroon (zo'n 130.000 euro). Ons gesprek begint dan ook al snel met een vraagje over deze bekende landgenoten.
Vond je A-Ha al goed voordat je die cheque van ze kreeg?
[Met gespeelde verontwaardiging] Wat bedoel je? Dat ik net doe alsof ik hun muziek goed vind omdat ik geld van ze heb gekregen? Om eerlijk te zijn heb ik mijn eerste platen van A-Ha pas vorig jaar gekocht. Mijn vader maakte vroeger wel verzameltapes voor me met daarop Cat Stevens, The Beatles en ook A-Ha, dus ik kende ze wel al een beetje. Ze zijn in Noorwegen grote sterren en worden door de meeste mensen gerespecteerd voor wat ze hebben bereikt. En wat A-Ha voor nieuwe artiesten doet is heel belangrijk, zeker nu er zo weinig geld beschikbaar is voor beginnende muzikanten om ook buiten de grenzen iets te doen.
Geike Arnaert
Geike Arnaert was tien jaar het boegbeeld van Hooverphonic, tot ze de succesvolle Belgische band ineens vaarwel zei. Moe van de aandacht, moe van het touren, moe van de beperkte invloed op de muziek. Een soloplaat lag voor de hand, en die is er nu: For the Beauty of Confusion.
Als journalist probeer je doorgaans wat professionele afstand te bewaren tot je gesprekspartner. Bij Geike Arnaert (30) is dat wat moeilijk. Dat heeft minder met haar betoverende uiterlijk te maken (nou vooruit, dat ook), maar vooral met het volume waarop ze spreekt. Ik moet zowat bij haar op schoot kruipen om haar te kunnen verstaan in de lobby van een Amsterdams hotel. Geen straf, inderdaad, maar goed, die professionele afstand en zo, hè. Wat volgt is wat is zo ongeveer heb kunnen opvangen, en wat ik me kon herinneren omdat mijn recorder het halverwege begaf. Had ik weer.
Lees verder..Dum Dum Girls
Het valt nog niet mee om een van de Dum Dum Girls te pakken te krijgen voor het afgesproken gesprek. Er moet gesoundcheckt worden, dan gegeten, dan opnieuw gesoundcheckt, dan gedronken, dan even gerookt, dan even gebeld, dan geplast, etc. etc. Maar als ik dan toch eindelijk tegenover zangeres Kristin Gundred zit, blijkt er absoluut geen sprake van enige attitude. Gundred is de vriendelijkheid zelve en zet zelfs een kopje koffie voor me.
My Brightest Diamond
Na tijdenlang My Brightest Diamond te hebben mogen luisteren vanaf mijn comfortabele en veilige bank, was het in de spiegeltent van Haldern Pop 2011 eindelijk zover dat ik haar ook mocht zien...tijdens een van de zo mogelijk minst comfortabele concerten van mijn leven. Niet al te lang hierna mocht ik me dagenlang opvreten van de zenuwen, want de bevlogen FileUnder-hoofdredacteur Storm had bij de vrienden van muziekdistributeur Konkurrent geregeld dat iemand een paar fotootjes kon gaan maken van het singer-songwriterproject van Shara Worden. En of iemand haar wat woorden kon ontfutselen. Of ik dat wilde. Hmm.
Zo kwam het dat ik op een wisselvallig bewolkte middag bij Aldo 'Konkurrent' Perotti in de achtertuin confetti sta op te vegen. Zo komt het ook dat ik even later diep weggedoken in een kop koffie mijn opname-gadget aanzet, Shara over de tafel heenleunt en de tekst 'one-two....oneeee-two' tegen het kleine apparaat uitspreekt terwijl ze doodserieus diep in mijn ogen kijkt (vlak hiervoor was ze lachend handen vol glitterspul naar fotograaf Dennis aan het gooien). Het ding doet het. De meters slaan uit. Niet zo ver als mijn hart.
Lees verder..Opeth
Opeth is niet vies van een beetje retro
Het festivalpubliek zal de afgelopen zomer zijn teleurgesteld in Opeth. Er lag een nieuw album klaar voor release dat inmiddels uit is, maar de band weigerde om nieuw werk te laten horen. ‘Ik zal een noot voor jullie spelen’, zei Mikael Åkerfeldt tegen het publiek in Kopenhagen (17 juni). Hij slaat een snaar aan en laat het daarbij.
‘Stel dat we slecht spelen, dat het geluid niet goed is of gewoon dat iemand het opneemt met een belabberde telefoon’, zegt hij later. ‘Mensen hebben dan drie maanden voor de release alweer een mening.’ Misschien ziet de geestesvader van Opeth de bui al hangen. Want het nieuwe album van zijn band zal hoe dan ook de tongen losmaken.
Djerv
Als Djerv het podium betreedt, trekt zangeres Agnete Kjølsrud meteen de aandacht met haar stoere verschijning: kort blond haar, zwartgeverfde ogen en een imponerende pose. Bij de frontvrouw verbleken de vier - toch stoere - mannen die bij haar op het podium staan. Een brul schalt door de Stage01, de kleinste zaal van 013 die tot voor kort nog de Batcave heette. Het is duidelijk dat deze band vanavond snoeihard gaat spelen.
Enkele uren voor de show spreek ik Kjølsrud en gitarist Stian Kårstad. De brulstem die Kjølsrud tijdens het optreden opzet, zit nog diep verborgen. Beiden vertellen ze ontspannen en met een duidelijk Noors accent over touren, nummers schrijven en een douchebag op straat.
Lees verder..Erland & The Carnival
Een groot festival als Lowlands voelt soms net als een bezoek aan de kermis. Niet iedereen houdt van dezelfde attracties. De botsautootjes zijn leuk zolang je het sadistische schoffie van de buurt een keertje hard van achteren mag belagen. De breakdance is dolle pret zolang je je niet irriteert aan die nar achter de microfoon met zijn verbale uitspattingen. Het spookhuis is meestal de attractie die iedereen het bangst maakt, maar om de verkeerde redenen. Zombies zijn van papier-maché, rubberen vleermuizen hangen zichtbaar aan een touwtje en die dracula-pop doet Count Chocula enger lijken dan Count Orlok. Het spreekt niet bepaald tot de verbeelding.
Dat doet de spookachtige freakfolk van Erland and The Carnival gelukkig wel. Deze vijfkoppige band kenmerkt zich door de frequente jazzy uitspattingen en de haast Ennio Morricone-achtige, filmische inslag. De samenstelling van de band is op zijn zachtst gezegd uniek: een creatieve synergie tussen veteranen Simon Tong (ex-The Verve, Gorillaz), David Nock (The Orb, The Cult) en de tamelijk onbekende Schotse zanger/gitarist Gawain Erland Cooper. Door veel pers wordt de band beschreven als een supergroep, maar dat is volgens Simon onzin. ‘Ik vind ons geen supergroep, nee. Dat suggereert een beetje dat wij progrock maken ofzo...’
Lees verder..Boots Electric
We zitten voor het Americain langs het water en Eagles of Death Metal-frontman Jesse Hughes probeert een joint te draaien. Er staat een stevig briesje en z’n wiet waait het water in. Erg rouwig is Hughes er niet om. "Als ik in Nederland ben koop ik meteen alle wiet die ik tegenkom. Maar ik heb nu zo’n enorme voorraad, die rook ik nooit van m’n leven op in een middag. Maar ik geef niet op dude, desnoods eet ik het op voor ik straks weer het vliegtuig in moet."
Jesse 'Boots Electric' Hughes is een dag in Nederland voor de promotie van zijn solodebuut. Al vanaf de eerste Eagles of Death Metal-cd had hij de wens om een eigen album uit te brengen en deze maand is het dan eindelijk zover. Onder zijn bijnaam Boots Electric verschijnt Honkey Kong. "Ik ben mijn plek in het team aan het verdienen", zegt Hughes over dit soloproject. “Ik heb het Eagles of Death Metal-nest verlaten om solo te vliegen, om zo het recht te verdienen om misschien ooit de leidende piloot van de armada te worden." Met de armada doelt hij op de desert rock-clan waar hij en zijn mede-Eagle Josh Homme deel van uitmaken. "We zijn allemaal familie en het doel van de familie is om elkaar sterker te maken." Voor de volgende Eagles of Death Metal plaat hoeft Joshua zich niet meer zo te beperken. "Ik zit nu op een niveau dat meer recht doet aan al mijn ervaring en inbreng."
EMA
In de zomer van 2010 schreef Erika M. Anderson (oftewel EMA) een artikel voor Vice Magazine getiteld KEEPING IT BLEAK - Modern Touring In America. Hierin beschrijft ze gruwelverhalen van bands uit haar vriendenkring tijdens een tournee door de VS: openbare dronkenschap, kapotte tourbussen, niet worden betaald voor shows, slecht voedsel. Ze beschrijft deze opeenhoping van tegenslagen als een hilarische low budget roadmovie. Ik vraag haar of de huidige tour door Europa meevalt in vergelijking daarmee. Erika lacht. ‘Ja, behalve in de UK. Daar lijkt het op Amerika. In Europa begrijpen ze tenminste dat je moet eten en slapen.’ Warempel: op het moment dat ze haar zin wil afmaken, krijgt ze een rijk belegde sandwich voorgeschoteld. Erika: ‘Dit is allemaal nieuw voor mij, zo’n persdag. Waarschijnlijk hoort dit nu bij mijn beroep. Ik mag gewoon deze fantastische sandwich eten.’ Goed voedsel: check.
Apparat
Sascha Ring is al jaren bekend onder de naam Apparat. De Duitser is vooral bekend door zijn dansbare techno, zijn rustige ambient acts en de samenwerking met Modeselektor (als Moderat). Met 5 albums en diverse EP’s op zijn naam is hij geen nieuweling meer. Maar Apparat zou zichzelf niet zijn als hij niet weer een nieuwe uitdaging zocht. Zijn passie voor het ontwikkelen van geluiden heeft geleid tot een nieuw project in de vorm van Apparat Band. Juist, Apparat als band.
Apparat heeft bij Mute Records getekend om hier op 26 september het album The Devil’s Walk uit te brengen. Samen met Patrick ‘Nackt’ Christensen van de electropunkband Warren Suicide, staat Ring als Apparat Band deze zomer op festivals om de komst van dit album aan te kondigen. Zo stond hij onlangs op Lowlands. Voor Apparat alweer de derde keer dat hij op dit grootste festival mocht spelen. 'Lowlands is een mooi festival. Een van de weinigen dat niet te koop loopt met alle sponsoren.' Nackt vult hem aan: 'Het is zo groot, zoveel podia, maar voelt als een dorp, als een grote familie. Het heeft een goede vibe.'
Lees verder..dEUS
‘Gezellig, een dagje zo over mezelf praten in Amsterdam’, merkt zanger/gitarist Mauro Antonio Pawlowski droogjes op. Toen de voormalig frontman van Evil Superstars zich eind 2004 voegde bij de iconische Antwerpse band dEUS, kwam het zelfs op het Vlaamse avondjournaal. Pawlowski en Tom Barman - twee muzikanten die de grote opmars van alternatieve rock in België begin jaren negentig katalyseerden - versmolten in een dezelfde band was groot nieuws. Pawlowski: ‘Ik was me daar zelf eerlijk gezegd niet zo van bewust.’
Mauro vertelt dat hij steeds assertiever is geworden met zijn creatieve inbreng in dEUS. Bij het vorige album Vantage Point profileerde de flamboyante Zuid-Limburger zich door de leadzang van het aanstekelijke “The Architect’” voor zijn rekening te nemen. Het zesde studioalbum Keep You Close is meer een luisterplaat geworden, waar je goed voor moet zitten om alle nuances en subtiliteiten tot je te nemen. ‘Deze plaat hebben we echt samen gedaan. Elke muzikant heeft zijn deel bijgedragen.’, aldus Mauro. ‘Daarom hebben we een jaar extra genomen om Keep You Close te schrijven. Dat is niet ongebruikelijk als je echt een album wilt maken. Veel albums die ik enorm goed vind hebben twee á drie jaar in beslag genomen.’
Mauro noemt een plaat uit zijn jeugd als voorbeeld: Rumours van Fleetwood Mac. ‘Ik houd van seventies muziek, hé? Muziek uit mijn kindertijd blijft altijd hangen op een of andere manier.’ Pawlowski groeide op in een muzikale familie. Door zijn Pools-Italiaanse roots kwam hij van jongs af in aanraking met verschillende culturele tradities. Het komt daarom als geen verrassing dat Mauro vroegtijdig gefascineerd raakte door veel verschillende muziekstijlen. ‘Toen ik als tiener veel naar freejazz, noise, industrial en hedendaags klassieke muziek luisterde, deed ik dat in mijn kamertje. Niet in de woonkamer... dat wilde ik mijn brave ouders niet aandoen (lacht). Ik was geen rebelse tiener.’
Kaiser Chiefs
Kaiser Chiefs, wie kent ze inmiddels niet? De band rondom Nick Hodgson en Ricky Wilson is al zeven jaar lang publiekstrekker op de grote Europese zomerfestivals, een status die gecementeerd is dankzij krakers als "Ruby", "Oh My God" en "I Predict A Riot". Het nieuwste album The Future is Medieval’ presenteerde de band met een radicaal concept. Fans kregen de mogelijkheid om via de website hun eigen digitale Kaiser Chiefs-album samen te stellen uit een totaal van 20 tracks, en er een zelfgemaakte cover aan toe te voegen. Na het kopen van een aldus samengesteld album biedt de band je de mogelijkheid geld terug te verdienen als je jouw versie weer doorverkoopt aan derden. Voor elk Kaiser Chiefs-album dat verkocht wordt krijg je 1 pond terug van de band. Vernieuwend, al merk je daar niets van als je de reguliere 13-track versie in de winkel koopt.
File Under treft bassist Simon Rix turend uit het raam aan. Hij observeert de chagrijnige fietsers die in de stromende regen langs de plek van afspraak rijden, een hotel. Zijn sadistische grijns verraadt enig leedvermaak. Dat is wellicht niet zo verwonderlijk: Kaiser Chiefs staat er immers om bekend een zwartgallig gevoel voor ironie uit te drukken door middel van aanstekelijke meezingers. 'Dat klopt inderdaad wel', licht Rix toe. 'We zijn altijd van het donkere gevoel voor humor geweest, bijna op een tongue-in-cheek achtige manier. "Everyday I Love You Less and Less", "Never Miss A Beat", "I Predict A Riot"...dat soort liedjes brengen de duistere aspecten van onze samenleving in perspectief. Als wij ons daarop focussen schrijven we ook onze beste nummers, denk ik.'
Lees verder..Shonen Knife
Het was een hele vreemde gewaarwording. Midden in het Amerikaans punkgeweld van de verzamelelpee Flipside Vinyl Fanzine vol. 3 van het roemruchte Flipside-fanzine klonk opeens een poeslief liedje over fietstochtjes compleet met fietsbelgerinkel. Met “Cycling is Fun” maakte het Japanse trio Shonen Knife mij gelijk fan voor het leven. Juist in die bloedserieuze punkscene van de jaren tachtig was het een verademing dat er zo’n gezellig bandje bestond.
Dat de Amerikaanse DJ Rodney Bingenheimer van KROQ en vele musici (met voorop ene Kurt Cobain), net als ondergetekende, de band volledig omarmden mag ook niet meer dan logisch zijn. De puntige punky pop van Shonen Knife met teksten over lekkere snoepjes en ander voedsel, lieve dieren en felle kleuren was wel even een verademing.
Cage The Elephant
Het stond behoorlijk vol rondom de India-tent op Lowlands dit weekend, toen Cage the Elephant optrad. Zanger Matt Shultz duikelde over het podium en maakte net zo'n onberekenbaar ruige rockband-indruk als dat hij op plaat klinkt, ook al klinkt zijn uithaal in het refrein van "Aberdeen" live wel wat ieler.
Ik ben al langer fan van de band. Misschien omdat ik net te jong ben om Nirvana actief beleefd te hebben; de manie rondom de Pixies destijds - de band waar Cage the Elephant voortdurend mee vergeleken wordt - is dus al helemaal aan me voorbijgegaan. Op Twitter gaan al langere tijd geruchten dat Pitchfork zou weigeren Cage the Elephant te recenseren omdat het teveel lijkt op muziek van destijds, alsof het een coverband of een aftreksel zou zijn. Daar trek ik me bij voorbaat overigens niks van aan, want ik ben het zeer regelmatig met die site oneens.
Lees verder..Scott Matthew
Soul in the solar plexus
Inleiding
Hij staat buiten te roken. Er is wel wat belangstelling in Nederland voor de in Australië geboren en in New York wonende Scott Matthew, maar deze is niet overweldigend. Ik ben groot fan en heb mijn interviewpak weer eens uit de kast getrokken. Matthews fanschare is waarschijnlijk het grootst in Duitsland, waar ook zijn platenlabel Glitterhouse huist. Hij kreeg er naar aanleiding van zijn vijf briljante liedjes voor de film Shortbus (US, 2006, John Cameron Mitchell) een contract voor drie albums. Op 13 juni verschijnt Gallantry's Favorite Son, waarmee Scott Matthew deze reeks van drie afsluit. Als ik me heb voorgesteld, dooft Matthew zijn net opgestoken sigaret. Ik zeg hem dat dat niet hoeft, dat ik wel even zal wachten. 'I am smoking to much anyway,' geeft hij toe. Ik zie enige schaamte, die ik vooralsnog negeer.
Peter Broderick
Op de rijpe leeftijd van 24 heeft sessiemuzikant en singer-songwriter Peter Broderick een discografie waar de meeste artiesten van blozen. De muzikale duizendpoot startte zijn loopbaan in Portland met bands als Horse Feathers en Norfolk and Western. Sinds 2007, toen de Deense band Efterklang hem via MySpace vroeg om zich bij de band te voegen, leidt Peter een nomadisch bestaan in West-Europa. Sinds anderhalf jaar leeft de Amerikaan in Berlijn. Peter: ‘Het is een perfecte basis voor iemand als ik, die voortdurend heen en weer aan het reizen is.’ Het woord ‘project’ komt vaak voor in het vocabulaire van de charismatische Broderick. De zoektocht naar nieuwe artistieke uitdagingen lijkt voor hem haast onafgebroken: met een oeuvre dat uiteenloopt van neo-klassieke pianomuziek tot akoestische kop en staart-liedjes.
Miles Kane
Na zijn succesvolle loopbaan als zanger van The Rascals en de helft van The Last Shadow Puppets timmert Miles Kane nu flink aan de weg als solo artiest. Hij noemt het zelf de ‘old-school way’: geen grote hype maar vooral hard werken, kleine concerten doen zoals in Bitterzoet, fans voor je winnen, en zo opklimmen tot grotere zalen. Het album Colour of the Trap is inmiddels uit maar dit ging echter wel gepaard met grote onzekerheid. Miles vertelt dat zijn zelfvertrouwen laag was na het grote succes van The Last Shadow Puppets en het uit elkaar gaan van The Rascals. Het was vooral producer Gruff Rhys van de Super Furry Animals die in hem geloofde en hem het vertouwen gaf dat hij het kon. ‘Ik had hem een paar jaar geleden ontmoet op de Mercury Awards toen ik heel dronken was’, vertelt Miles. ‘Ik zei toen tegen hem, ooit wil ik eens met je samenwerken. Een jaar later stuurde ik hem mijn demo’s en hij gaf me al vroeg goede feedback. Ik heb heel veel aan die man te danken’. Nu het album uitgebracht is zit Miles stukken beter in z’n vel. ‘Opluchting is een te groot woord, maar ik ben enorm blij dat het zo goed ontvangen wordt. Het duurde zo lang om het goed te krijgen. Ik wilde geen slechte nummers erop dus daardoor nam het veel tijd in beslag. Interviews, foto’s en vooral optredens zijn mijn favoriete dingen om te doen dus het sloopte me wel om daar anderhalf jaar afstand van te moeten doen. Maar als ik terugkijk ben ik toch blij dat er een goed album uit is gekomen.’
Channel Zero
In Nederland is vijftien jaar geleden de hype rondom het Belgische Channel Zero slechts bij de fervente metalfans blijven hangen. Wij Nederlanders keken liever naar de verrichtingen van Pestilence in met name Zuid-Amerika en van het immer brute Gorefest. Haal bijvoorbeeld The Eindhoven Insanity nog maar eens uit je platenkast. Channel Zero kennen we van de bescheiden hit “Black Fuel” dat aansluiting zocht bij de hardere crossovermetal van Biohazard en Bodycount.
Wat wij in Nederland nog steeds niet begrijpen is hoe snel een band zes keer achter elkaar in een uitverkochte Ancienne Belgique te Brussel kan staan, na dertien jaar afwezigheid. Wat is de buzz die wij niet begrijpen en Belgen wel?
Junior Eats Alone
Uw File Under-verslaggever raakt al snel verdwaald in het spinnenweb van grachten dat Leiden heet. Na een rigoureuze omweg kom ik eindelijk aanwaaien bij de plaatselijke Plato. Hier doet Junior Eats Alone vanavond een instore optreden ter promotie van A Forest Without Trees. Deze plaat is een stuk gearrangeerder dan voorganger Love Will Only Slow Me Down, mede doordat toetsenist Michiel van Poelgeest en gitarist Rob Verbakel zich bij de band hebben gevoegd. De twaalf songs stromen door de naden die alternatieve rock, popmuziek en jazz-fusion van elkaar scheiden.
Als ik binnen kom speelt de band in een semi-akoestische setting, met drummer Bas Ernst op de cajon in plaats van een compleet drumstel. Toch valt het mij op dat Junior Eats Alone zelfs in een meer lo-fi vorm een aardig breed spectrum van geluid genereert. Zanger/gitarist Ron Verton roept een jonge klant tussen de nummers door toe: 'Bij de J!' Junior Eats Alone is vanavond duidelijk in een frivole bui. De bandleden maken volop geintjes, drinken een biertje en laten sommige liedjes over aan hun lot door middel van improvisatiespel en jams.
Lees verder..Hoquets
Hoquets zijn een ingeweken Amerikaan, Fransman en native Belg die bevriend raakten door hun muzikantenverleden én door elkaar tegen te komen bij concerten in Brussel. Ze bezingen ons zuidelijk buurland met een knipoog op hun eerste album Belgotronics.
Hoquets
Voordat het interview begint bricoleert McCloud Zicmuse (high hoquet, red.) nog even een voicerecorder standaard van een bierviltje. Het is dan ook maar een kleine stap om te vragen naar de zelfgefabriceerde instrumenten. ‘We hebben alle drie al eerder gewerkt met onder andere glas en keukengereedschap als instrument. François heeft zijn kunstprojecten waarbij hij automatische instrumenten gebruikt. Bij mij is het eigenlijk uit pure noodzaak begonnen omdat mijn gitaar gestolen werd en ik muziek wilde blijven maken. Dus ben ik van afgedankt metaal en hout muziekinstrumenten beginnen te fabriceren. Het idee voor het project ontstond eigenlijk met het one-string instrument (Iaen Inaen) dat ik thuis had liggen toen Maxime eens langskwam. Vanuit het niets popmuziek maken, dat zagen we wel zitten. Het experiment sprak ons erg aan.’ Maxime (Lê Hung, basshoquet, red.) vult aan: ‘Hij had er ook blokken hout liggen, waarmee ik ben beginnen te spelen terwijl ik over de “3 régions 3 communautés” zong. Ik had hem namelijk een uitleg meegebracht over hoe de federale Belgische staat in elkaar steekt.’ McCloud: ‘Van daaruit zijn we gaan jammen. Aangezien ik nog niet zo lang in het land woonde, was ik gefascineerd door België en ontstond het idee om te zingen over mijn nieuwe thuisland. Vanaf dat moment zijn we ook serieus begonnen met het bouwen van meer instrumenten om precies de klank te krijgen waar we naar op zoek waren. De percussie-instrumenten hebben we dan meteen maar de naam hoquets gegeven (afgeleid van het middeleeuwse hoquetus, maar ook het Franse woord voor de hik, uitgesproken als OK, red.).
MaYaN
MaYaN doorbreekt alle hokjes
Uit oude vriendschappen kunnen mooie dingen ontstaan. Dat blijkt maar weer uit Quarterpast, het debuut van Nederlands nieuwe metalsensatie MaYaN. Oprichters van de band zijn niemand minder dan Mark Jansen (Epica en ex-After Forever) en Jack Driessen (ex-After Forever). MaYaN zou zomaar eens een nieuwe standaard kunnen zetten voor het metalgenre. Een uiterst succesvolle samenwerking dus, terwijl de twee mannen elkaar jarenlang niet hadden gesproken. 'We hadden een klein conflictje', glimlacht Jansen.
Dat 'conflictje' stamde al uit de tijd van het debuut van After Forever, Prison Of Desire (2000). 'We zaten in de studio en toen belde zijn vader op: 'Jack komt niet hoor.' 'Hoezo niet?' 'Hij moet naar school. Dus hij komt niet, dan weet je het vast.' Wel godver… Dus wij hebben alle schema's om moeten gooien. En als tegenprestatie hebben we toen wat credits voor hem weggelaten die hij wel verdiend had. Zo ging dat toen, haha!'
Lees verder..Crystal Fighters
De Crystal Fighters treden vanavond rond middernacht op in het kader van het Walk The Line-festival in Den Haag. Eerst zou mijn interview gaan plaatsvinden in Paard van Troje. Op het laatste moment is de locatie verplaatst naar het hotel waar de band verblijft. De andere kant van de festivalhectiek vindt hier plaats: veel telefonerende tourmanagers en perschefs en hotelpersoneel dat heen en weer rent om de koffers van de vele gasten aan te nemen. Ik zie veel muzikanten in de lobby achter hun laptops, waaronder de drummer van de Canadese band Zeus, eerder vandaag te bewonderen op De Grote Markt. Crystal Fighters-zanger Sebastian is nog druk aan het Skypen, evenals zangeres Ellie Fletcher. Gilbert en Graham, de andere twee kernleden, slepen met hun bagage richting de receptie.
Mede dankzij het optreden op Eurosonic en de hitsingle "Plage” mag Crystal Fighters zich toevoegen aan het lijstje nieuwe muziekhypes van 2011. De infectieuze mix van dance, Baskische folk en pop op het debuutalbum Star Of Love slaat steeds meer aan bij het grote publiek. Met steeds meer hits en pers komt ook een steeds drukker schema kijken: Graham en Sebastian zijn zichtbaar vermoeid na het optreden in Metropool te Hengelo afgelopen nacht. Gilbert is verreweg het meest opgewekt en spraakzaam van het drietal: hij onderbreekt een discussie met de tourmanager om zich vriendelijk aan mij voor te stellen.
Lees verder..Lior
In 2005 brak Lior als independent artiest in thuisland Australië door met het album Autumn Flow. Twee studio-albums en een live-album later heeft de singer-songwriter Down Under inmiddels aardig wat platina schijfjes verzameld. Met het compilatie-album 3-2-1 hoopt hij in Europa dit succes te evenaren. Hier in Nederland valt zijn zoete kampvuurmuziek alvast goed in the smaak: de single "This Old Love" is onlangs opgepikt door 3FM, ruim zes jaar nadat het nummer is geschreven. Na zijn fotoshoot schuift File Under bij Lior aan tafel. Van sterallures is er absoluut geen sprake: Lior is een nuchtere, vriendelijke jongen, eloquent en bijna té politiek correct. Ik spreek onder andere met hem over zijn motivatie achter 3-2-1 en de do’s and don’ts voor aspirant independent songwriters.
Slayer
Dertig jaar geleden stond Slayer aan de wieg van wat uitgroeide tot trash metal. In de jaren erop werd samen met de andere Big Four bands - Metallica, Anthrax en Megadeth - metal definitief op de kaart gezet. Tegenwoordig is metal niet meer weg te denken. Volgens drummer Dave Lombardo is dit nog het meest opmerkelijke feit als hij terugkijkt op zijn muzikale verleden. 'Toen ik op m'n vijftiende met drummen begon zeiden m'n ouders dat het nooit wat zou worden met die muziek. Ik moest een baan zoeken, anders zou ik m'n leven verkloten. Later, toen we getekend hadden bij een platenlabel, waren m'n ouders nog steeds bezorgd dat ik m'n toekomst vergooide met metal. Op m'n 25ste trouwde ik en toen waren ze bezorgd hoe het verder moest als ik 30 was. Ze waren er nog steeds van overtuigd dat metal nooit lang zou blijven bestaan. Nu ben ik 46. Volgens mij zal metal nooit verdwijnen.' Dat komt volgens Lombardo omdat metal eerlijke muziek is. 'Mensen weten wat echt is en metal is echte muziek. Metal wordt met hart en ziel gemaakt en dat weten mensen. Het is geen Britney Spears of Justin Bieber ofzo.'
Miami Horror
'Australische bands spelen meestal pub rock, wij niet'
'We klinken live als een echte rockband, man,' grinnikt Josh Moriarty, de goedlachse en praatgrage gitarist van de Australische elektronische popband Miami Horror. Frontman Benjamin Plant glimlacht flauwtjes: 'We zijn niet een heavy band of zo. Ons album klinkt gelaagd, als een collage. Tijdens een concert moet het ook werken, daarom hebben we een redelijk klassieke samenstelling, met drums, gitaar en keyboard.'
Vanaf het verschijnen van hun debuutplaat Illumination bij EMI in 2010 toeren de twee samen met de andere bandleden Aaron Shanahan en Daniel Whitechurch onafgebroken over de hele wereld. Zo spelen ze in 2010 en 2011 in Japan, Verenigde Staten, Canada en Brazilie, voordat ze dit voorjaar voor het eerst Europa aandoen. Half mei zijn ze in Nederland voor twee optredens in Paradiso, een eigen optreden en eentje tijdens het London Calling festival. Ik spreek de vieren heren nadat ze de avond ervoor in de kleine zaal speelden. Ze kijken met tevredenheid terug.
The Jon Spencer Blues Explosion
Na een paar jaar van relatieve stilte rondom de band is The Jon Spencer Blues Explosion weer bij elkaar voor een uitgebreide tournee door de VS, Europa en Australië. Aanleiding is de heruitgave van een zestal tot voor kort niet meer te verkrijgen platen, inclusief een berg bonusmateriaal. Maar het gaat ook om de lol van het spelen zelf, vertelt Jon Spencer. "We hebben er veel plezier in en het voelt goed, dat was ook de reden waarom we deze band ooit zijn begonnen. Natuurlijk hebben die re-issues er ook mee te maken, ik wilde ze niet zomaar uitbrengen. We vonden het belangrijk om deze gebeurtenis te markeren met een tour."
Jon Spencer groeide op in een klein plaatsje in New Hampshire, ver weg van alles dat ook maar iets leek op een underground of alternatieve muziekcultuur. Tijdens zijn middelbare school speelde Spencer banjo in de schoolband, maar interesse in rock had hij niet, vertelt hij. "Rock was volstrekt oninteressant. De muziek die ik hoorde was Aerosmith en Led Zeppelin of die softrock, zoals van America. Weet je, er was zoveel slechte jaren zeventig rock. Het was ook onderdeel van de populaire cultuur. Op TV werd die muziek gebruikt in reclames of in tekenfilmseries als Scooby Doo. Dat waren de dingen waar ik naar keek. Maar het was zo enorm eenvormig. Als ik dat hoorde dacht ik "oh ja, dit is dus rock 'n' roll." Daar hield ik niet van, het was verschrikkelijk. Pas toen ik een jaar of 18 was wilde ik muzikant worden, ik voelde ineens die enorme aantrekkingskracht van muziek en ik wilde met niets anders meer bezig zijn."
Lees verder..Kyuss Lives!
Onder de naam Kyuss Lives! is de oerbron van talloze stoner bands voor het eerst in vijftien jaar op tournee. Zij het zonder Queens of the Stone Age frontman en mede-oprichter van Kyuss Josh Homme. Over een reünie is Homme altijd uitgesproken negatief geweest, maar dat weerhield zanger John Garcia er niet van de andere bandleden van het eerste uur te polsen of zij er wel iets voor voelden. Zowel bassist Nick Oliveri en drummer Brant Bjork hadden er wel oren naar om weer op pad te gaan als Kyuss. Als vervanger van Homme is gekozen voor de Belgische gitarist Bruno Fevery van Arsenal, die onlangs ook meespeelde tijdens Garcia Plays Kyuss tour van John Garcia.
Kyuss werd eind jaren '80 opgericht in het ingeslapen woestijnstadje Palm Desert opgericht door vier highschool jongens met een voorliefde voor punkrock. Veel was er in de Californische woestijn niet te doen, behalve in een bandje spelen en "generator parties" bezoeken. Deze feesten waren al in de jaren zestig ontstaan, vertelt Brant Bjork voorafgaand aan de show in Paradiso. "Generator parties" dankten hun naam aan de generatoren waarmee midden in de woestijn stroom werd opgewekt voor de apparatuur van de bands. Meer was er niet nodig voor een geslaagd feest.
Lees verder..Destroyer
Daniel Bejar is zo’n vijftien jaar actief in de muziek en zijn naam duikt op in de credits van een indrukwekkende lijst cd’s. Onder de naam Destroyer nam hij in deze periode maar liefst negen cd’s op. Daarnaast bracht hij albums uit met The New Pornographers en met zijn vrienden Spencer Krug van Sunset Rubdown en Carey Mercer van Frog Eyes. Toch blijft hij heel bescheiden over zijn kunnen. Als we het over films en muziek in films hebben, vraag ik hem of hij er ooit aan heeft gedacht om filmmuziek te schrijven. Bejar antwoord hij dat hij daar niet goed genoeg voor is. "Ik ben geen componist en ook geen goede muzikant. Ik ben meer iemand die goed is in het bij elkaar brengen van ideeën en muzikanten om die ideeën uit te werken. Ik ben dan ook afhankelijk van de mensen met wie ik samenwerk. De input van de andere muzikanten is van essentieel belang."
Hoewel hij zichzelf geen goede muzikant vindt, heeft hem dat er niet van weerhouden zich met grootse plannen op de muziek te storten. Toen Bejar begon als muzikant maken zag hij het als zijn plicht om rock muziek te verbeteren door invloeden uit andere kunstdisciplines als literatuur en film in z’n liedjes te verwerken. "Ik vond rockmuziek zoals die was niet bevredigend en ik vond dat het mijn doel was om daar iets aan te veranderen. Maar ik heb gefaald," vertelt Bejar lachend. "Je hebt een mooie uitdrukking die hier van toepassing is: een verloren zaak. Dat was dit plan ook. Het was bij voorbaat al gedoemd te mislukken, maar het hele idee stond me gewoon aan."
Lees verder..Manic Street Preachers
In 2008 nam de Manic Street Preachers het emotioneel zwaar beladen Journal For Plague Lovers op. Toen gitarist Richey Edwards in 1995 verdween, liet hij een boekje met songteksten en schetsen achter. Na jarenlang hier niets mee te hebben gedaan, vonden de drie overgebleven bandleden dat de tijd rijp was om op basis van deze teksten een plaat op te nemen. Bassist Nicky Wire vertelt dat de opnames zelf niet zo moeilijk waren, maar de tour die erop volgde des te zwaarder was. 'In de zes weken dat we aan Journal for Plague Lovers hebben gewerkt voelde het alsof we weer met z’n vieren waren. Het voelde alsof het 1994 was en niet 2008. Maar het was een hele moeilijke plaat om mee te touren, dat was een stuk droeviger.'
Ondanks de zwaarbeladen tour had de band bij thuiskomst meer dan genoeg energie om vrijwel direct aan Postcards From A Young Man te beginnen en dat is ook te horen op de plaat. De Manics trekken de registers flink open met grootse refreinen, wervelende strijkarrangementen en vlammende gitaarsolo’s. Daarnaast wordt de band bijgestaan door een lokaal zangkoor en gastmuzikanten als Ian McCulloch, Duff McKagan en John Cale. Een heel verschil met de vorige cd, beaamt Wire. 'Postcards From a Young Man voelt veel meer als de natuurlijke opvolger van Send Away The Tigers. Het klinkt fris en veel opgewekter, terwijl Journal for Plague Lovers te vergelijken is met ijskoude duisternis.'
Lees verder..Warpaint
De meningen waren vrijwel unaniem positief: Warpaint was het absolute hoogtepunt op de laatste editie van London Calling in Paradiso in 2010. Dat de vier dames uit Los Angeles er goed uitzien helpt natuurlijk, maar ook muzikaal was het allemaal dik in orde. Waarschijnlijk de reden dat ze dit jaar op de grotere Europese festivals te zien zijn, waaronder Lowlands.
The Naked And Famous
Het Nieuw-Zeelandse The Naked And Famous (TNAF) is voor het eerst in Nederland. Momenteel wordt de single "Young Blood" veelvuldig gedraaid op zowel de alternatieve als de commerciële radiozenders. Dat het succes van de band rondom zangeres/toetsenist Alisa Xayalith en zanger/gitarist Thom Powers zich momenteel in een stroomversnelling bevindt, was gisteravond al evident. Eerst zou het debuutoptreden van TNAF in Nederland plaatsvinden in Tivoli De Helling. Dit concert moest door de uit de hand lopende animo uiteindelijk worden verhuisd naar het ruimere Tivoli Oude Gracht.
Vandaag treedt TNAF op tijdens het 40-jarige jubileumfeest van OOR in Paradiso. File Under is echter ook van de partij, in het bijzonder om bassist David Beadle en electrowizard Aaron Short te spreken. In de kelder, dat vanavond het domein wordt van DJ Tom Barman, wordt er slap geouwehoerd over eighties metal, videogames en natuurlijk het debuutalbum Passive Me, Aggressive You.
Lees verder..Stranded Horse
Yann Tambour is (vooral) in Frankrijk gekend voor zijn andere groep Encre, die hij vijf jaar geleden in de ijskast stopte. In 2007 ging hij verder als Thee, Stranded Horse, inmiddels is dat ingekort tot Stranded Horse. Omdat hij het allemaal wat simpeler en recht door zee wenste, zo laat hij in dit telefonisch interview weten. Dat is eigenlijk ook al één van de redenen geweest waarom hij begonnen is met Thee, Stranded Horse. ‘Ik verhuisde van Parijs terug naar mijn geboortestreek Normandië, waar ik een huis dichtbij de zee huurde en dat betekende ook dat ik de mensen waarmee ik werkte achterliet (Encre was een solo-project maar live een full band). Een paar jaar daarvoor had ik bovendien de kora ontdekt en wilde ik meer met dat instrument gaan werken. Al heb ik met Encre wel nog Encre a Kora opgenomen, wat meer samples en gelaagde kora stukken waren dan echte songs.’
Low
Fans van Low kunnen weer glimlachen. De band rondom het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker brengt op 12 April ,C'mon uit via Sub Pop. Het negende album van Low, een band die door muziekpers wordt beschreven als een van de pioniers van de 'slowcore'. Het is een term die Alan de afgelopen jaren heeft verworpen. Een kleine week na een integrale albumpresentatie op SXSW zit hij op het zonnige terras van Café De Pont een serie interviews te geven.
Het praatje vooraf wordt meerdere keren onderbroken. 'Niet bewegen', zegt Alan. Hij plukt een mug weg die op mijn hoofd is geland. De La Chouffe die per misverstand aan hem wordt bediend weigert hij vriendelijk. Als aanhanger van 'De kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste dagen' (oftewel de Mormonen) is Sparhawk niet het prototype rockster: hij drinkt niet, rookt niet en hij sport regelmatig. Ook zijn meest heldere herinneringen aan Amsterdam zijn bescheiden te noemen. Alan: 'Ik ben hier vaak geweest. Ik heb vooral veel hardgelopen hier...meestal in de regen.'
Lees verder..