I Am Oak
Hij blijft opvallend rustig. Zeker in contrast met de andere bandleden van I Am Oak die rond ons heen stuiteren alsof ze verzuimd hebben om hun dagelijkse portie Ritalin in te nemen. Als we de snackmuur van de Febo passeren, wordt bassist Stefan Breuer (The Subhuman) op Hitchcockiaanse wijze aangevlogen door een agressieve duif. Dit tot grote hilariteit van percussionist Dave Mollen (Daeve) en banjo-speler Robby Wouters. Zangeres/toetseniste Aino Vehmasto (The Secret Love Parade) blijkt op het moment dat File Under-fotograaf Tom wil beginnen met de fotoshoot, zoek te zijn geraakt. Ondanks dit alles blijft zanger/gitarist Thijs Kuijken opvallend rustig. De 25-jarige Utrechtenaar die opgroeide in Bergeijk (ah, vandaar die naam) is het type muzikant waarvoor de term introvert lijkt te zijn uitgevonden. Ik stel hem voor het interview met hem alleen te doen, want welbeschouwd is Thijs in principe in zijn eentje I Am Oak.
Balthazar
Balthazar is de perfect mysterieuze indieband. Een vijftal studentikoze hipsters uit het toch al zo sympathieke België, dat vier jaar na hun eerste EP eindelijk een fraaie debuutplaat uit heeft. Ze zijn gespecialiseerd in rare gitaarliedjes met fraaie samenzang die nét niet glad in het oor liggen, rare videoclips en eigenlijk best normale optredens. In België staan ze al het hele jaar hoog in de alternatieve Studio Brussel-hitlijst 'De Afrekening', ik had ze al eerder gezien bij een leuk optreden in Merleyn en ik mocht ze interviewen op Lowlands. Het finest moment van Balthazar, hun grootste optreden tot dusver.
En dat interview werd niet helemaal de openbaring waar ik op hoopte. Aan de band lag het niet en mijn voorbereiding was ook nog wel oké. Je leest van te voren wat andere interviews op teh interwebs en verzint wat interessante vragen die hopelijk nog niet aan de band gesteld zijn of die niet té knullig of standaard klinken ('waarom heet jullie band zo'?). Een backstage-perskaart kreeg ik niet, wel een neon-oranje travelpas (stel je die voor als een ronde sticker die je op je shirt moet plakken) waarmee ik enkel toegang kreeg tot de perstent, naast de Grolsch, althans voor het enkele half uurtje dat was afgesproken. Half-illegale MP3-recorder in de aanslag, papiertje met vragen haastig in de broek gefrommeld, extra batterijen voor een noodgeval in de achterzak. Terwijl All Time Low in de Grolsch aan zijn optreden begint, mag ik plaatsnemen naast Maarten en Jinte, en zet ik de recorder aan.
Lees verder..Dan Deacon / Jimmy Joe Roche
Dan Deacon en Jimmy Joe Roche in het wild
Incubate is een nieuw project rijker: Glocal. Met de focus op het platteland rond Tilburg wordt er met behulp van de lokale bevolking kunst gemaakt door niet-zo-lokale artiesten. Twee van die niet-zo-lokale artiesten zijn bliepjeskunstenaar Dan Deacon en zijn vaste sidekick, filmmaker Jimmy Joe Roche.
Deacon en Roche bivakkeerden de afgelopen weken bij boer Jan van den Broek op biologische boerderij ‘t Schop in Hilvarenbeek (“Hullvernbaek, Hilvenbek… That‘s a hard one.”) De boerderij en de omgeving dienen als filmset, of liever gezegd, een wit canvas dat nog beschilderd moet worden. Het internet geeft weinig prijs over de inhoud van de film. Hippies, gnomen, metaljeugd en ridders. Alles komt aan bod in deze ongetwijfeld maffe film. En dit alles met het Brabantse platteland in de hoofdrol. Omringd door hanen en de geur van vers hooi praten de mannen enthousiast over het nog naamloze project.
Erik Zwennes - Hollandse Nieuwe
Hollandse Nieuwe was een wekelijks rubriekje op 3voor12.nl waar de klad in kwam. Door de frequentie te veranderen en compilaties van nieuwe Nederlandse songs te maken, groeide het uit tot een succesvol item op de VPRO-muzieksite. Bij de tiende editie van Hollandse Nieuwe (UPDATE: hier de aankondiging) een interview met samensteller Erik Zwennes.
De belangrijkste drijfveer van Zwennes (25) is dat hij 'de gedachte haat dat in Nederland geen goede muziek wordt gemaakt.' Tien volgepropte cd’s, die als streaming audio te beluisteren zijn op de fameuze Luisterpaal geven hem gelijk: van Fresku (die op HN#1 werd geïntroduceerd) en I Am Oak, tot Lola Kite en Haribo Macht Kinder Froh, wat aanbod en diversiteit betreft was het samenstellen van de Hollandse Nieuwe-compilaties iedere keer weer proppen. Labels en programmeurs keken mee over de schouder van Zwennes (die ook input krijgt van de 3voor12-redactie). 'Ik weet dat enkele bandjes zijn getekend of binnenkort gaan tekenen bij labels die via compilaties op ze attent waren gemaakt. Ekko in Utrecht zet het Hollandse Nieuwe-visje op publiciteitsmateriaal als ze een band boeken die op een van de verzamelaars heeft gestaan. Het is blijkbaar een kwaliteitsstempel geworden.'
Lees verder..Girls
Er kwamen een hoop pillen aan te pas bij het opnemen van Album, maar op tournee doen Christopher Owens en Chet "JR" White van Girls het wat rustiger aan. Vanavond in Paradiso spelen ze een vroege show en de twee verheugen zich er op na het optreden even de stad in te gaan. Dat ze vanavond uitgaan is eigenlijk een uitzondering. 'Als je meer dan twee weken op toer bent, dan begin je er op een gegeven moment aan te denken om maar wat slaap te pakken in plaats van te gaan feesten. Tijdens eerdere tours gingen we wel steeds uit, maar na een week of vier verloren we ons hoofd een beetje. Nu letten we wat meer op onze gezondheid,', vertelt JR lachend.
Delphic
Bijzonder sympathieke jongen, die James Cook van Delphic. Hij neemt alle tijd voor een gesprek in een rumoerige kleedkamer van Paradiso, waar hij samen met bandleden Matt Cocksedge en Richard Boardman de tijd tussen soundcheck en optreden probeert door te komen. Ik vraag of ze misschien nog in de tourbus naar de Brit Awards van de voorgaande avond hebben gekeken. Cook: 'Ben je gek? Die Londense showbizz hypeflauwekul vinden we echt verschrikkelijk!'
Toch werd ook Delphic door de Britse muziekpers als een van de beloftes van 2010 de lucht in gehypet en massaal als "de nieuwe New Order" bestempeld. 'Een wel erg voor de hand liggende vergelijking' volgens Cook. 'Als je gitaren met elektronica combineert en dan ook nog eens uit Manchester komt, is de link snel gelegd. Zelf zien we het eigenlijk niet zo. Bovendien kom ik zelf niet eens uit Manchester!'
Lees verder..Villagers
Z’n ouders stuurden hem naar pianoles, maar toen hij op z’n twaalfde van z’n broer een gitaar kreeg, hield Conor O’Brien de piano voor gezien. Met de drie akkoorden die zijn broer hem had geleerd, begon hij direct met het schrijven van liedjes. Niet lang daarna richtte hij samen met een paar schoolvrienden The Immediate op en bracht een veelbelovende cd uit die door de critici lovend werd ontvangen. Maar van een opvolger kwam het niet meer, in 2007 werd de groep opgedoekt. Twee van de vier leden hadden er geen zin meer in en besloten iets anders te gaan doen. 'Als je in een band zit, dan neemt dat een heel groot deel van je leven in beslag. Ze hadden geen zin meer in de opofferingen die ze ervoor moesten doen.' Van doorgaan met twee vervangers was geen sprake, vertelt Conor, dus ging ook hij z’n eigen weg. De dag nadat de band bekend had gemaakt ermee te stoppen, schreef Conor z’n eerste liedje voor wat later Villagers zou worden. 'Het was niet bepaald goed,' lacht Conor, 'maar sindsdien ben ik liedjes blijven schrijven.'
Angus & Julia Stone
Voorafgaand aan hun show op Motel Mozaïque spreek ik Angus & Julia Stone in de lobby van hun hotel. Ze zijn net aangekomen uit Parijs, waar ze de avond ervoor een albumpresentatie hebben gegeven. Julia is erg goed gehumeurd en praat honderduit, terwijl Angus zich aan het gesprek probeert te onttrekken. Hij zit wat onderuit gezakt in een hoekje van de bank en houdt zich zoveel mogelijk afzijdig, maar Julia doet de nodige pogingen om hem bij het gesprek te betrekken. Als dat al lukt, dan drukt hij zich het liefst in zo min mogelijk woorden uit.
’s Avonds op het podium is de rolverdeling niet anders dan die middag. Julia is het stralende middelpunt op het podium, terwijl Angus zich terugtrekt in z’n schulp en zich afzijdig houdt. Voor de fans die op een grotere inbreng van Angus hadden gehoopt is dat een tegenvaller, maar desondanks komen liefhebbers van mooie liedjes niets tekort bij Angus & Julia Stone.
Blitzen Trapper
Part 1
'Laat me even kijken...' is het antwoord van Blitzen Trapper-voorman Eric Earley op mijn vraag of dit een goed moment is voor het interview. De band is te laat binnen, alle bandleden banjeren ergens door het gebouw en er moet nog gesoundcheckt worden. En hoezeer ik - ook na zovele jaren nog - geniet van de foto's op de diverse walls of fame die Vera rijk is; als Earley na tien minuten nog niet terug is ga ik toch eens even poolshoogte nemen. Uiteindelijk vind ik hem in zijn eentje op het podium, met een gitaar om zijn nek, terwijl hij in zichzelf gekeerd de geluiden die uit zijn gitaar komen bijstelt met de diverse knoppen op gitaar, versterker en pedalen. 'Yeah, well... Ik dacht... Just checking my guitar...'
Marble Sounds
Anderhalf jaar geleden bracht Pieter Van Dessel de EP A Painting Or A Spill uit. Daarna bleef het lang stil wat betreft het project Marble Sounds, tot ineens "A New Breeze" ons liet weten dat er nieuws op komst was. Van Dessel heeft in de tussentijd een band (met leden uit Soon en Isbells) om zich heen verzameld en hun eerste full album Nice Is Good -een zin uit de film Eternal Sunshine Of The Spotless Mind- kwam afgelopen maand uit.
Wanneer ik de man en medebandlid Christophe Vandewoude (broer van Isbells-voorman Gaetan Vandewoude) spreek zijn ze juist bezig met het aansluiten van de apparatuur voor een semi-akoestische instore in de net geopende nieuwe Brusselse Fnac.
Spoon
Britt Daniel is opvallend onopvallend. Als ik vlak voor het interview Britt Daniel toevallig voor Paradiso voorbij zie lopen, zijn de grote oorwarmers die hij draagt het meest opvallende aan hem. Het is niet aan hem af te zien dat hij de frontman is van een succesvolle indieband. In het gesprek een half uurtje later komt Daniel bij vlagen zelfs verlegen over, iets wat je eerder verwacht bij een beginnende band die nog niet gewend is aan de aandacht.
Maar Spoon is allesbehalve een beginnend bandje. Al zeventien jaar timmert de Texaanse band aan de weg. En niet onverdienstelijk. In de VS is de band met het verschijnen van hun platen steeds een beetje gegroeid, om uiteindelijk in 2007 met hun zesde album Ga Ga Ga Ga Ga door het grote publiek te worden opgepikt. Ook in Europa betekende deze plaat een doorbraak voor de band, maar zo groot als in de VS is Spoon vooralsnog niet.
Lees verder..The Handshake Affair
The Handshake Affair komt uit Dessau, Duitsland, en maakt verpletterende screamo/hardcore. Zanger Eric Cipowics en gitarist Philipp Kretzschmar kennen elkaar nog van school en zijn alweer vijftien jaar bevriend, terwijl drummer Rico Opitz ze eigenlijk pas echt aan het werk heeft gezet. ‘We hoorden een aantal jaar geleden dat hij een band aan het vormen was en we hebben ons simpelweg aangeboden. Sinds april 2009 is daar ook Sebastian Schutze [bassist, red.] aan toegevoegd. Hij was het missende stukje in onze puzzel zeg maar’, grapt Eric.
De bandleden zouden graag nog eens Vans Warped Tour willen doen in Amerika, maar hebben reeds een dergelijk festival aangedaan in hun thuisland. ‘Ons grootste optreden is alweer even terug, dat was in 2008 met de Taste Of Chaos-tour. We stonden te spelen voor 3.000 mensen en het was gewoonweg ongelofelijk. Het was zeker de beste ervaring die we ooit hebben gehad als band.’ Het viertal stond meerdere keren op Taste Of Chaos met een Rise Against en The Used, maar ze deden ook een tour door Europa met Intohimo. Ze verleggen dagelijks hun grenzen.
Lees verder..Di-rect
Soms zegt een foto meer dan in je woorden kan uitbrengen. Wie herinnert zich nog de niet zo blije gezichten van de overgebleven leden van Di-rect tijdens hun persconferentie vorig jaar. Tim had net aangekondigd dat hij de band ging verlaten en de toekomst van de band hing aan een zijden draadje. Nu een jaar later is het tij gekeerd en lijkt het erop dat het vertrek van Tim misschien wel het beste is wat de band is overkomen. Via een televisieprogramma werd zanger Marcel aangetrokken en is er een nieuw album op komst. Met een heel ander geluid. Tijd voor File Under om dus een jaar later over het nieuwe album te gaan praten met de jongens in hun eigen studio.
Fixkes
Zo'n vijf jaar bestaan ze nu. Even zag het ernaar uit dat Fixkes dat lustrum niet zouden halen. Ondanks -of misschien wel dankzij- hun Belgische megasucces 'Kvraagetaan'. Maar voorman Sam Valkenborgh is naar eigen zeggen een 'koppigaard' en laat zich door negatieve kritiek niet zo snel uit het veld slaan. En zo is er, onder de titel Superheld, inmiddels een tweede Fixkes-album. "Mensen zijn zo hard gefixeerd op succes. Ik niet."
'De twijfel is er nog altijd', bekent Sam Valkenborgh op de dag dat hij met zijn band het nieuwe album Superheld voorstelt in de Amsterdamse Paradiso. 'Is er nog plaats voor Fixkes? Heb ik nog wel iets te vertellen? Maar het plezier is alleen maar groter geworden, dus goesting genoeg. Als groep zijn we ondertussen ook een paar jaar verder. Dan merk je dat het op het podium beter begint te lopen, dat we meer op elkaar ingespeeld raken en dat we ook individueel beter worden. Op dit moment heb ik dus veel minder twijfel dan twee jaar geleden.'
Lees verder..Kate Nash
Ik heb een afspraakje met Kate Nash. We hebben op een zonnige woensdagmiddag afgesproken in Amsterdam bij Restaurant Pancakes in De 9 Straatjes. Romantisch toch? We hebben hier afgesproken vanwege een vervelend souvenirtje. Ze heeft namelijk een koeienmelk-allergie, ergens opgelopen tijdens het touren waarschijnlijk, en juist in dit restaurant serveren ze aangepaste pannenkoeken. Helaas ben ik niet de enige die een afspraakje heeft met de 22-jarige zangeres: wanneer ik mag aanschuiven, pakt ze eerst even haar inhalator. Is ze nu al allergisch voor me? Nee, het blijkt dat de zangeres astma heeft en soms even een inhalator moet gebruiken. De Britse schoonheid zou de jaarlijkse troonrede kunnen voorlezen en ik zou nog geïnteresseerd luisteren. Wat een prachtig en schattig accent heeft ze toch.
Ellie Goulding
'Healthfood is natuurlijk niet echt rock 'n' roll, maar ja, dat ben ik zelf ook niet.'
Net op het moment dat ik tijdens Eurosonic het NH hotel in Groningen binnenliep, kreeg ik een telefoontje van de PR-dame van Universal: Ellie Goulding voelde zich niet lekker en men was genoodzaakt een aantal interviews te schrappen. Enigszins teleurgesteld besloot ik een biertje te nuttigen. Toen ik vanaf mijn plek in de foyer van het hotel Ellie zag binnenkomen, oogde ze inderdaad vermoeid en bleekjes. Gelukkig kreeg ik een herkansing. Gaat het alweer een beetje beter met Ellie? 'Ja hoor. Dank je. Ik was niet echt ziek hoor, maar ik zat er die dag gewoon even doorheen. Ik had zoveel promotionele activiteiten moeten doen. Sessies, interviews. Ik had nauwelijks geslapen en merkte dat ik mijn stem bijna aan het kwijtraken was. Om het optreden van die avond niet in gevaar te brengen, leek het me beter om mijn stem te sparen.'
Bombay Bicycle Club
Of ik Bombay Bicycle Club wil interviewen voordat ze komende week Nederland aandoen om in Tivoli te spelen. Daar hoef ik niet zo lang over na te denken, de band viel me een jaar of drie geleden al op toen ze één van hun eerste EP'tjes uitbrachten. Schoffies zijn het, van het Engelse soort, althans dat is wat de Britse pers me doet geloven. Groot is dan ook de verbazing als gitarist Jamie MacColl (én kleinzoon van folk-beroemdheden Ewan MacColl en Peggy Seeger) erg bedeesd overkomt aan de telefoon.
Speelman & Speelman
Ruim twee jaar geleden was daar opeens uit het niets het debuutalbum Speelman & Speelman van het gelijknamige duo. De broers Joost en Daan maakten furore in het theater en wilden dit materiaal op een cd zetten. Het resulteerde in een kleinkunst-cd. Twee jaar later hebben ze een radiocolumn bij Giel in de ochtend, en is er een nieuw album Wakker in de stad met een heel ander geluid. Tijd om de mannen dus in het zonnetje op een terras in hun woonplaats Haarlem aan de tand te voelen.
Jongens, vanwaar opeens dat andere geluid?
Joost: Ontwikkeling.
Daan: Ja, nee het is toch ook een bewuste keuze geweest. Het komt vanuit de muziek en natuurlijk doen we cabaret en het theater, maar vanaf kinds af aan is het altijd de muziek op nummer een geweest. En we waren er nu aan toe om een duidelijk verschil te maken.
Joost: Daarnaast drukken Jan-Peter, Joost en Bram (ex-Krezip) ook hun stempel op het geluid.
Unchained Breathing
Unchained Breathing wordt aangevoerd door tweelingbroers, maar ook de rest is goede vrienden. ‘Leroy en Dimi kennen elkaar al bijna zes jaar, omdat ze in een andere hardcore-band samen hebben gespeeld, maar we hebben ondertussen wel al wat wisselingen gehad; we hebben al twee verschillende bassisten versleten en nog een tweede gitarist. Alle drie zijn door omstandigheden weggegaan.
De band zweeft een beetje tussen metalcore en deathcore. Vergelijkbaar met The Analyst, The Contortionist, Architects en The Devil Wears Prada. Niet echt muziek om je ouders mee naar toe te nemen? Nou, de ouders van Youri, Conner en Dimi zijn al eigenlijk vanaf het begin de steun en toeverlaat geweest. ‘Onze vaders brengen ons altijd naar shows en helpen ons met het opbouwen, halen water en zorgen ervoor dat de gage geregeld wordt. De ouders van Leroy zijn minder gecharmeerd van de muziek en zijn daarom net iets minder behulpzaam, maar ze zorgen er wel voor dat Leroy altijd op de repetitie is. Onze ouders vinden het super tof dat wij in een band zitten en ze zijn altijd bereid om ons te helpen als het nodig is.’
Diane Birch
We hebben best het een en ander gemeen, Diane Birch en ik. Zij groeide op in de Bible Belt van de VS, ik in de Nederlandse versie. Zij nam afscheid van het geloof, ik ook. Mijn favoriete Cure-nummer vroeger was "Charlotte Sometimes", het hare ook. Daarnaast zaten we beiden ooit bij Letterman in de show. Toegegeven, zij stond op het podium en ik zat in de zaal, maar toch... Het debuutalbum Bible Belt van de 27-jarige zangeres uit New York kwam vorig jaar al uit in de Verenigde Staten en nu is Europa aan de beurt om te vallen voor haar heerlijk nostalgische stem, die sterk doet denken aan Carole King en Stevie Nicks. Ik spreek haar op een hotelkamer aan het Vondelpark over gothic, het geloof en natuurlijk haar album.
Burn Brighter
Amsterdam, Amersfoort, Utrecht, Deurne, de bandleden van Burn Brighter komen uit alle windstreken! De uit elkaar liggende woonplaatsen zijn gelukkig totaal geen probleem, het oefenen gebeurt namelijk lekker centraal in Utrecht, maar er is nog een groter pluspunt: ‘Omdat we uit verschillende gebieden komen, kan het ook erg handig zijn om optredens in verschillende regio’s te regelen’, zegt drummer Michiel.
De post-hardcore kids kennen elkaar van dezelfde vriendengroep, maar het grootste gedeelte is eigenlijk gewoonweg gevonden via het internet. Zo laat frontman Rick weten: ‘We hadden wat advertenties geplaatst en het was vooral afwachten. Je weet het nooit! We hebben bij de zang- en drumaudities eigenlijk de eerste gekozen. Omdat we wisten hoe moeilijk het was getalenteerde mensen te vinden. Bij de drummer was dat pas na vier a vijf maanden, maar Michiel was gewoon in één keer raak! Mae was wat anders, ze was terughoudender, maar heel erg getalenteerd en gemotiveerd. Na een tijdje kwam ze wat meer los en blijkt ze BIJNA net zo gek als de rest. Gitaristen audities hadden we er wat meer en dat was soms wel wat vreemd. Maar met Rudger was het meteen super gezellig. En dat trok ons toch het meeste naar hem toe.’ De band is hiernaast geboren uit het as van andere groepen. ‘Met name frontvrouw Mae was met haar vorige band Paralyzed (red: alternative rock) een gevestigde naam in de Zaanstreek.’
Lees verder..Bear In Heaven
Fan van het ABCDE-liedje
Terwijl we praten over thuishaven New York en de ontelbare liveshows die daar avond aan avond te bezoeken zijn, informeert Bear in Heaven's zanger en voornaamste songwriter Jon Philpot ogenschijnlijk nonchalant hoeveel shows er vanavond plaatsvinden in een stad als Groningen. Toch klinkt in zijn vraag ook de muzikant door die altijd maar moet afwachten hoeveel mensen er naar zijn show komen kijken. Want ondanks dat Bear in Heaven alweer zeven jaar aan de weg timmert, kan de band pas na een recensie bij het Amerikaanse Pitchfork spreken van enige naamsbekendheid. Het tweede album van de New Yorkers, getiteld Beast Rest Forth Mouth, werd eind vorig jaar positief gerecenseerd en kreeg bovendien het predicaat Best New Music mee. Waarmee -zo blijkt- dit Amerikaanse webzine ervoor heeft gezorgd dat we nog steeds van Bear in Heaven kunnen genieten.
Fiction Plane
Ik had even de vrees dat het interview met Joe Sumner, frontman en bassist van de band Fiction Plane (en de zoon van) geen doorgang zou hebben. Want ons land is in de ban van een aswolk van een vulkaan die honderden kilometers verderop tot uitbarsting is gekomen. En deze had dus roet in het eten kunnen gooien, ware het niet dat Joe en Seton Daunt, de gitarist, gisteren al op tijd ons land binnen waren gekomen.
Bij binnenkomst van het American Hotel zit Joe nog aan de telefoon met mijn collega van Oor. Ik vertel de persvoorlichters dat ik niet voornemens ben om ook maar een enkele vraag te stellen over Joe's beroemde papa. 'Godzijdank, want gisteren in België gingen de eerste zeven vragen van de eerste journalist over Sting en The Police en daar werd hij best pissig om', is het commentaar. Ik heb het veel liever over het nieuwe album, Sparks, waar ik al een paar keer naar heb mogen luisteren. Terwijl Seton even lekker ontspant op de gitaar, ga ik in gesprek met Joe.
Lees verder..De Portables
Tot dusver brachten ze samen zes albums en een handvol EP's uit, en dan heb ik het nog niet over alle soloactiviteiten. Maar tot voor kort had ik nog nooit van De Portables gehoord, moet ik toegeven. Een band uit de Gentse contreien die in het verleden al eens optrad met een beiaardier - ook in Nederland - en een eigen webplek heeft op StudioMuscle.com waar ongeveer de hele backcatalogue beluisterd kan worden. Niet alleen dat, er kwam zelfs een heuse mockumentary uit in 2006: Now Here We Stand (een aanrader voor iedereen die wil weten hoe het toch begon en vooral hoe het zal aflopen met de band). De Portables prijzen zichzelf aan als frietfolk, al is dat misschien niet zo'n gelukkige woordkeuze. De band doet namelijk niet echt aan PR. Eens zien hoe een interview met twee van de vier bandleden, Bertrand Lafontaine en Jürgen De Blonde, verloopt.
Local Natives
Ryan Hahn (gitaar en zang), Taylor Rice (zang en gitaar) en Kelcey Ayer (zang en toetsen) kennen elkaar al sinds de middelbare school toen ze samen muziek gingen maken. In de loop van de tijd voegden bassist Andy Hamm en drummer Matt Frazier zich bij de band, die toen nog Cavil at Rest heette. "In die tijd speelden we veel shows, maar de band was nog geen full time bezigheid. We waren voornamelijk nog druk met studeren en werk." vertelt Andy over de beginperiode. "Maar zo'n anderhalf jaar geleden besloten we ons volledig op de band te richten. We veranderden onze naam in Local Natives en we zijn serieus nummers gaan schrijven en heel veel gaan spelen. Als we een show kregen aangeboden, dan speelden we." Met deze instelling ging Local Natives afgelopen jaar ook naar het South By South West festival in Austin toe, waar de band negen shows speelden en daarmee aandacht op zich wist te vestigen. Dat was het begin van een kleine hype op muziekblogs.
