'I am not trying to do funny, I am funny!'

Voor het kleine Ekko staat een enorme tourbus, met geblindeerde ramen en al. Het is een gek gezicht, daar aan de Utrechtse grachten. Met zo'n enorm stralende zon is er weinig rock 'n roll aan.

Pas als Eddy Argos, voorman van Art Brut, met de slaapstrepen nog op zijn wangen uit de bus komt rollen, weet ik dat er zich daadwerkelijk een band bevindt in de bus. Het is een van de opmerkelijkste bandjes uit 2005, dat in oktober al voor de vierde keer in Nederland is binnen een jaar.

#

|

| Interview | Jnnk | 17 december 2005 - 23:01 | reacties (1)

'Die eighties-revival brengt net die dingen terug die ik toen verafschuwde.'
In een betere, eerlijkere wereld zou Steve Wynn een begrip zijn. Zijn naam zou in een adem worden genoemd met Neil Young, Lou Reed en Bruce Springsteen. Met zijn eerste band Dream Syndicate stond hij namelijk aan de basis van de hedendaagse alternatieve rock. In een periode dat zo'n beetje iedere muzikant met z'n neus steeds dieper in de nieuwe technologieën aan het duiken was, gaven Wynn en zijn kompanen de voorkeur aan de gitaar als uitgangspunt.

Van R.E.M en The Black Crowes tot Nirvana, allen zijn ze in meer of mindere mate schatplichtig aan Dream Syndicate. Sinds het uiteenvallen van die band in 1989 timmert Steve solo aan de weg. Onlangs verscheen zijn negende soloalbum en in het kader daarvan had ik een gesprek met een van mijn muzikale helden op het overvolle terras van Hotel American in Amsterdam. Ik aan een grote kop cappuccino en hij een Spaatje.

#

|

| André | Interview | 22 november 2005 - 23:00 | reacties (3)

'Ze komen er nog wel achter dat we een echte band zijn'
Er is weer een bandje opgestaan dat de popmuziek moet gaan redden; Amusement Parks On Fire. Weg met de gekunstelde wave-herkauwerij die ons de laatste jaren achtervolgt. Ongecompliceerde in delay gedrenkte noise, dát is de toekomst. Eerlijk en recht door zee. En als deze ons ook nog eens wordt gebracht door een twintigjarig muzikaal wonderkind, dan is een hype natuurlijk snel geboren. In Engeland dan.

Nederland, waar de band vorige week voor een drietal concerten was, lijkt iets minder snel overtuigd. Maar toch; ook hier is menigeen behoorlijk onder de indruk van wat deze jonge muzikale belofte, die al op zijn zestiende aan het selftitled APOF-album begon te schrijven, ons te bieden heeft.

#

|

| Interview | Okkie | 15 november 2005 - 12:30 | reacties (23)

'Muziek is voor mij de realiteit. Ik zou niet anders weten.'
Na een fraai staaltje elkander mislopen onder het motto "in de bus, uit de bus" waar een gemiddelde theatergezelschap een hele klucht op zou kunnen baseren, ontmoet ik eindelijk Amplifier-frontman Sel Balamir. Zijn tourmanager - een kalend, gedrongen mannetje met 3 GSM's - is vanaf het moment dat ik zijn hand schud voor mijn gevoel net iets té aardig. Hij complimenteert me uitvoerig op ons "fán-tás-tic magazine" waarna ik hem uitleg dat het hier om een website gaat. Zenuwachtig wisselt hij blikken met Sel en herhaalt nog maar een keertje: "About half an hour, right?"

#

|

| André | George | Interview | 07 november 2005 - 12:49 | reacties (1)

Een avond met Jackson & His Computer Band
Muziek is al jaren Jackson Fourgeauds grote bezigheid. De 26-jarige Parijzenaar kreeg een zak geld van platenmaatschappij Universal, die hij helemaal opmaakte. Zijn recente eerste album Smash kwam daarna tot stand dankzij advance money en een Apple G4. Toch is het de meest verbluffende sampleplaat sinds Maximilien de Robespierre in 1794 zei: "Ik houd wel van kleine mootjes." Wie zou er schuilgaan achter een van de vernieuwendste artiesten van dit jaar? File Under interviewde Jackson & His Computer Band op het Bazar Curieux-festival, waar hij zijn tweede optreden ooit gaf.

Vanavond speelt Jackson in Paradiso met 2 Many DJ's en Justice.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2009 | Interview | Stonehead | 27 oktober 2005 - 23:42 | reacties (5)

'De elektronische muziek was opwindender en vernieuwender dan de rockscene'
Franz Treichler, de zanger en ruggengraat van The Young Gods, is net terug uit de studio als ik hem thuis bel in Genève. Ik feliciteer hem met het heuglijke feit dat zijn band, The Young Gods, inmiddels zijn twintigste jaar van bestaan heeft bereikt. Er is net een speciaal album verschenen met een selectie van nummers uit de afgelopen jaren, en een bonusalbum daarbij met remixes. Ik meen een tevreden grijns te kunnen horen aan de andere kant van de lijn...

#

|

| Bor | Interview | 19 oktober 2005 - 22:28 | reacties (1)

'Ik wil niet de rest van mijn leven spelen voor oude Fallfans'
Hij is een oude man, zoals hij daar op het bankje van Café de Witte Aap in een hoekje zit weggedoken. Hij valt nauwelijks op. De vaste schare fans begeeft zich in elk geval niet in Café de Witte Aap. Herkend zal hij niet worden in Nederland. Gulzig drinkt hij zijn bier. Halve liters, pints, die hebben ze hier ook. 'Why don't you get me a fucking drink,' snauwde hij de interviewer voor me toe, elke zin zonder 'fuck' mompelt hij onverstaanbaar voor zich uit.

De hippe barjongens draaien commerciële lounge, zich van geen kwaad bewust. Hij blijkt een man van de korte antwoorden, die liever een vraag aan jou stelt dan dat hij over zijn muziek praat. Een van de enfants terribles uit de popgeschiedenis; de grootste etter, volgens een vriend, die waarschijnlijk ook spreekt namens de vele bandleden die hij versleet. Toch zie ik hem ook lachen. Wij lachen ook, zeker aan het einde van het interview. Ik rook van hem, hij rookt van mij. The Fall is Mark E. Smith, Mark E. Smith is The Fall. Al bijna dertig jaar.

#

|

| Interview | Jnnk | 06 oktober 2005 - 22:38 | reacties (2)

'Uiteindelijk heb ik mijn eigen leven meer dan ooit beschreven'
'Hello?'
'Hello. It's Jenneke from the Netherlands, calling for the interview.'
'Oh hello! Do you know that you are the first woman to interview me so far?'
'Really? Well, then you have to tell me in the end whether it is different to be interviewed by a woman.'
'Okay, I will,' en Trish Keenan lacht.

Tender Buttons, het nieuwe album van Broadcast verscheen 20 september.

#

|

| Interview | Jnnk | 26 september 2005 - 23:29 | reacties (2)

Ik zit in een zonnig hotelpark aan de Linnaeusstraat tegenover Bianca Casady, de jongste helft van CocoRosie. De vogels boven ons fluiten wat onsamenhangende deuntjes en ik wissel wat informele informatie met haar uit als haar bestelde consumptie gebracht wordt. Ze - ho eens even. Is dat - is dat whisky? Neeeee, dat kan niet, zo vlak na het middaguur. Toch? Dat is appelsap. Dat moet wel appelsap zijn. Ik kijk op mijn blaadje met vragen en - naja! Dat glas! Hallo, dat is dus whisky! Dat is toch geen whisky? Ik ben er nooit achter gekomen.

CocoRosie zijn twee Amerikaanse zusjes die elkaar twee jaar geleden in Parijs opeens niet meer stom vonden. In een plaatselijke badkuip zijn ze toen muziek gaan maken met behulp van alles dat voorhanden was en geluid produceerde: of dat nou een wekkerradio of de op hun Parijse dak kletterende regen was. Ze wisten een label te vinden dat hun wonderlijke geluidsexperimenten uit wilde brengen en met behulp van opdringerige mp3blogs en enthousiaste pers lukte het ze om zich een onverwacht omvangrijke niche van de muziekmarkt eigen te maken. Ook ontdekten ze dat snorren op elkaars gezichten tekenen een activiteit was waar ze beiden genot uit haalden. Vervolgens gingen ze touren, touren, touren, touren en touren, en binnenkort verschijnt hun tweede album, Noah's Ark. Waarschijnlijk gaan ze dan weer touren.

#

|

| Interview | Lowlands 2007 | Marten | 05 september 2005 - 21:53 | reacties (11)

In monoloog met Stereo MC Nick Hallam
Het voelt weer fris, een nieuw tijdperk is voor ons aangebroken. Onze deal met Island, die behoorlijke verstikkend was, kwam ten einde. En we kregen een nieuw management. Maar we hebben het allemaal ten positieve gekeerd. Het voelt weer zoals in het begin.

Onze carrière heeft ups and downs gekend, soms brachten we tijden lang geen platen uit. Maar zo gaat het leven en is het leven. En ik denk dat het leven onderdeel moet uitmaken van wat je het liefst doet. In de muziek bestaat geen geregisseerde carrière. Mensen uit de platenindustrie zouden dat wel willen, maar zo werkt het gewoonweg niet. Je raakt verzeild in situaties. Sommige platen zullen minder zijn, andere zich echt onderscheiden. Maar dat is de lol ervan, nu zien we dat goed in.

#

|

| Interview | 22 augustus 2005 - 23:06 | reacties (0)

Een uitverkochte Melkweg. De vier bandleden van het Amerikaanse dredg spelen hun set met een intensiteit die in geen velden of wegen doet vermoeden dat twee van hen zo ziek als een hond op het podium staan. Er heeft overdag zelfs een dokter aan te pas moeten komen. 'Waarschijnlijk een virus. Op tournee ben je daarvoor altijd meer vatbaar; minder slaap, meer roken, elke avond drinken', aldus gitarist Mark Engels. 'Iedere dag feesten...', voegt drummer Gino Campanella toe. Het komt eruit alsof zijn bestaan een hel is. En dat terwijl het dredg goed gaat.

#

|

| GvA | Interview | 25 juli 2005 - 22:07 | reacties (0)

"Mijn streven is om gelukkig te zijn, ik probeer een beter mens te worden"
Malcolm zou je kunnen kennen als helft van het Schotse Arab Strap. Je zou hem ook kunnen kennen van zijn vorige album 5:14 fluoxytine seagull alcohol john nicotine, waarop o.a. het dramatische "Crappo the Clown" stond. Malcolm is een beetje een binnenvetter en mag graag een stukje persoonlijke ellende in zijn liedjes stoppen. De liedjes op het nieuwe album zijn, om tegenwicht te kunnen bieden, juist weer vrolijk van opbouw. Kortom, de soep wordt niet meer zo heet gegeten als ze wordt opgediend.

#

|

| Interview | 15 juli 2005 - 22:23 | reacties (0)

Het is tien uur in de ochtend in Seattle. Jon Auer - samen met Ken Stringfellow de kernleden van The Posies - verontschuldigt zich ervoor nog maar net uit bed te zijn en dat hij daardoor misschien een beetje wazig over kan komen. Ergens halverwege het daarop volgende gesprek ga ik mezelf afvragen hoe Jon in een heldere bui is. Volgens mij lult hij dan helemaal de oren van je kop.

#

|

| André | Interview | The Music In My Head 2005 | 04 juli 2005 - 22:00 | reacties (5)

"Ik ben een traditionele songwriter die thuis een liedje in elkaar breit"
Meesurfend op het succes van buddy Jack Johnson staat G. Love de laatste tijd weer meer in de belangstelling. Na het succesvolle debuut G. Love and Special Sauce uit '94 met de hits "Baby's got sauce", "Blues music" en "This ain't living" volgden weliswaar nog een aantal albums en jaren van intensief toeren (in 1998 wel 250 optredens), maar een herhalen of overtreffen van het eerste muzikale wapenfeit vond niet plaats. Onlangs kwam het zesde album The Hustle uit. Naar mijn mening compositorisch, melodisch en muzikaal gezien veel interessanter dan het eerdere werk.

Ik ontmoet Garrett Dutton aka G. Love buiten op de veranda bij Paradiso. Ontspannen plukt hij wat akkoordjes op een doorleefde Gibsongitaar. Het leven on the road en het klimmen der jaren lijken hem niet te deren. De eeuwige cool kid blijkt het ook niet erg te vinden nog eens uitgebreid te vertellen over zijn muzikantenbestaan.

#

|

| GvA | Interview | 20 juni 2005 - 23:15 | reacties (1)

"Dinosaur Jr's songs vind ik superieur aan die van de Pixies"
Voor het eerst in zijn ruim twintig cd's omvattende carrière heeft Lou Barlow een echte soloplaat gemaakt, Emoh. De bijbehorende tour en daarna een aantal reünie-optredens met Dinosaur Jr brengen hem naar Nederland. Aan het eind van de zomer komen deze indie-helden wellicht nog een keer terug voor een optreden op Lowlands.

FU sprak met Lou Barlow over Emoh, over succes en erkenning en het gebrek daaraan en - onvermijdelijk - over J Mascis en Dinosaur Jr.

#

|

| DubbelMono | Interview | 02 juni 2005 - 23:00 | reacties (1)

Shaquille O'Neal look-a-like manager Floyd komt me tegemoet lopen. 'Hij zit boven wat gitaar te spelen', legt hij uit en met verbazingwekkend lichte tred huppelt de kolossale neger de trappen van Paradiso op; hij heeft dan ook Air Max aan zijn voeten.

Boven tref ik de kleine gedrongen gestalte die Ray Lamontagne heet. Door zijn dichte baard heen prevelt hij iets in de trant van dat hij blij is me te ontmoeten. Manager Floyd kijkt het tafereel vertederd aan. Een delicaat geval, Ray Lamontagne, zo blijkt meteen. Mijn eerste vraag - of zijn album Trouble uit een diepe depressie opgeborreld is - blijkt te direct voor de fragiele singer-songwriter...

#

|

| GvA | Interview | 23 mei 2005 - 23:06 | reacties (0)

Voordat ik nog maar een vraag kan stellen wordt het interview al wreed verstoord door een samenspel van wind en boom dat een flinke dot stuivende 'zaadballen' op Features zanger-gitarist Matt Pelham, drummer Rollum Haas en mijzelf doet neerkomen. Na enig geproest en geveeg zijn we weer enigszins presentabel en begint Pelham de sporen direct aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. Natuurlijk vraagt hij zich af of je het zou kunnen roken - we zijn immers in Amsterdam. Ik leg hem rustig uit dat de wiet niet aan de bomen groeit in Nederland. 'But you can always try!', brengt hij daartegenin met een hoopvolle glinstering in zijn ogen. Maar natuurlijk, en waarom ook niet, want hoe anders komen de dingen tot stand dan via trial and error? Misschien worden over enige tijd massaal de zaden gerookt van de boom die het Paradiso achterterrasje overschaduwt.

#

|

| GvA | Interview | 09 mei 2005 - 23:00 | reacties (0)

Ze omschrijft zichzelf als een lucky housewife: "Ik schrijf liedjes en mag vervolgens naar Nederland om ze te laten horen, dat is toch geweldig?"

We spreken Lori McKenna (36) een paar uur voor haar optreden op het Americana festival Blue Highways in Vredenburg, Utrecht. Haar eerste optreden op Europese bodem.

#

|

| Blue Highways 2005 | Interview | 02 mei 2005 - 23:00 | reacties (0)

In 2002 zette Soulwax twee minuten van het Vitalic-nummer "La Rock" op hun 2 Many DJ's-mixalbum, omschreef het op hun site als 'some sort of metal-house from France, proof that dance music can be quite rock'n roll' en sloot het Werchter 2002-festival af met een allesverzengende remix van tien minuten. De legende was geboren. Maar het debuutalbum van Vitalic, alias Pascal Arbez, moest wachten tot april 2005. File Under spreekt Vitalic in Amsterdam, over nepmuziek, Björk, Daft Punk, een cursus tot piloot en over de ballen van Laurent Garnier.

#

|

| Interview | Stonehead | 27 april 2005 - 23:28 | reacties (4)

Cultureel café De Balie blijkt deze vrijdagmiddag - op wat kunstzinnig bebrilde mensen na - toch voornamelijk dicht bevolkt door jonge stellen met helse kinderwagens. Ik stel voor wat af te zakken naar het café van de Melkweg in de hoop daar wat meer rust te vinden. 'Ok, cool' - en we zijn al onderweg. Flexibele jongens, die heren van Voicst. En locale beroemdheden, zonder meer. Zanger Tjeerd en bassist Sven worden tijdens het wandelingetje verschillende malen aangesproken door diverse voorbijgangers. Zodra in een bijkans verlaten Melkwegcafé de koffie gebracht is, komt Tjeerd ter zake: 'We hebben nog wel effe voordat we moeten gaan inladen voor P60, dus shoot.'

Jullie hebben altijd veel zelf gedaan. En daarmee zijn jullie een voorbeeld geworden van veel bandjes die het met de 'do it yourself mentality' willen gaan maken.
Tjeerd: Is dat zo?

Het grootste voorbeeld is natuurlijk Van Katoen, maar Voicst wordt toch ook vaak genoemd hoor.
Tjeerd: Er is wel een verschil met Van Katoen, want die doen het vanuit een soort geuzennaam, ze hebben zoiets van 'Fuck the industry'. Dat hebben wij eigenlijk helemaal niet. Uiteindelijk hebben we evenveel gebruik gemaakt van de industry als wanneer we bij een platenmaatschappij hadden getekend. We hebben zelf mensen ingehuurd die dingen voor ons doen en die werken ook gewoon voor andere labels.

#

|

| Interview | 29 maart 2005 - 23:00 | reacties (0)

In het indrukwekkende Club 11, hoog uittorenend boven avondlijk Amsterdam, schuif ik aan bij Nathan Whitey. De Engelsman hangt uitgeblust onderuitgezakt op de bank. Voor hem een glas water, een pakje paracetamol en het kleinste mobieltje dat ik tot nog toe gezien heb.

'Goddank ben jij de laatste', zegt hij en grijpt een papiertje met een dicht volgepend interviewschema dat hij met een ironisch grimas voor mijn neus houdt. 'My jaws are aching, man! En het enige wat ik gegeten heb vandaag is een kom tomatensoep. En deze dingen, guerana's.' Hij schuift me een doosje met kleine witte pilletjes voor. Ik krijg de laatste. 'Het zijn natuurlijke stimulanten uit de Amazone die je een energy boost geven. Ik heb er al 100 op. I feel like superman!'

#

|

| Interview | 21 maart 2005 - 22:59 | reacties (1)

Het interview met Frederik Sioen mag precies 15 minuten duren, want dan moet er opgebouwd en gespeeld worden. Met mij is ook een jonge journaliste van de Belgische jongerenkrant Het Nieuwsblad. Ze zegt maar een paar korte vragen te willen stellen, aangezien ze Sioen voor een special in maart enige tijd zullen volgen.

Ik vind het best en we besluiten simpelweg van elkaars interviews gebruik te maken. Hoewel mijn insteek een radicaal andere is dan die van mijn jonge Belgische collega, lijkt alle verkregen informatie mij prima geschikt voor de lezers van File Under.

#

|

| Interview | 15 maart 2005 - 23:00 | reacties (0)

Jacco de Greeuw van Johan vreesde de galm in Het Tehuis toen we hem spraken voor hun optreden tijdens Eurosonic. Met de galm blijkt het mee te vallen in Het Tehuis en ondanks de vijf primeurs maakt Johan een ontspannen indruk op het podium. Naast de naamloze vijf - die (nog?) niet echt willen beklijven - worden gelukkig ook een aantal (g)oude(n) bekenden als "Everybody Knows" en "Tumble and Fall" gespeeld. De release van het nieuwe album staat voor de zomer gepland. Toch? Even vragen hoor.

#

|

| Interview | 07 maart 2005 - 23:00 | reacties (0)

Afgelopen week verscheen Come Down, het eerste full length album van Tara Angell. Ze is nog onbekend en daarom druk aan het promoten. Ik interview haar in januari. Door een sneeuwstorm was ze bijna niet bij haar radio-optreden bij de BBC en haar concert in Londen geweest. Een eerdere vlucht, die uiteindelijk de laatste richting Londen bleek, zorgde ervoor dat ze op tijd was.

Londen, Berlijn, Brussel en nu Nederland: eerst in Hilversum een radio-optreden voor Radio 4 [4FM, vanaf april elke donderdag vanaf 22.30 gevuld met country, roots en americana - JH] en nu zitten we rustig in de foyer van het Amsterdamse Park Hotel. Morgen vliegt Tara Angell om vijf voor zeven naar Milaan. 'Ik heb wel wat geslapen in Brussel, acht uur ofzo. Dat is zoals het hoort, niet hoe het de laatste week gaat...'

#

|

| Interview | Jnnk | 28 februari 2005 - 23:00 | reacties (0)

Omdat de volgepakte menigte voor de mainstage er niet echt aantrekkelijk uitziet blijf ik na het interview met Bettie Serveert een beetje in de coulissen hangen om van daaruit het staartje van het optreden van Jasper Steverlinck te zien. Weer terug in de backstage chaos voor het interview met Le Peuple de l'Herbe vinden we onder een stapel tassen en snoeren zowaar een tafeltje en met wat bijeengesprokkelde stoelen - we handelen nog immer onder de noemer 'improvisatie' - verschijnt er zowaar iets als een interviewgelegenheid. Het voltallige 'volk van het kruid' doet haar naam meteen eer aan: in een vloed van Franse volzinnen worden de zegeningen van Nederland geprezen en links en rechts van me verschijnen grote zakken wiet en parafernalia: ze hebben er zin in vanavond.

#

|

| GvA | Interview | 21 februari 2005 - 23:00 | reacties (1)