Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

tbeest: Hij heeft gelijk :)...
Stonehead: Een vriend van me - die regelmatig naar Wacken gaat en komen...
stn: Walsjes zijn wel het woord bij deze band, iemand noemt het z...
Stonehead: Clip bij "Breng me Drank..": https://www.youtube.com/watch?v...
Storm: Snel nog eens zo'n concert bezoeken in een kerkje....
Ewie: Dat was nou net niet de bedoeling. :-)...
Henk: Lol! Geen idee waar je het over hebt, maar ik ga toch een ke...
Stonehead: Er waart momenteel een Skrillex-verzamelaar genaamd "Head Sp...
Prikkie: Nieuw project van gitarist Yuval Kramer: http://www.omb-band...
Vonx: Het is voor mij vooral jeugdsentiment maar oeh wat klinkt he...
Rene: Excel toert al vier maanden in Amerika. Schijnt behoorlijk g...
theleonking: hoe toevallig: gisteren draaide ik per ongeluk nog een stukj...
stonehead: Overigens heeft ene Adam Sorice ooit tien pagina's wetenscha...
Stonehead: Fear of a Black Planet nu in 8-bit: https://www.youtube.com/...
Vonx: Off topic: Excel schijnt weer wat te gaan doen .... Geweldig...

Laatste recensies

Bender - Wonder
Alcest - Shelter
Fenster - The Pink Caves
Senga Etna - Senga Etna
The Afghan Whigs - Do To The Beast
Tad Morose - Revenant
SOHN - Tremors
The SelfEmployed - Treehouse / Dotan - 7 Layers
Timber Timbre - Hot Dreams
Les Claypool's Duo De Twang - Four Foot Shack
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11 

The Go Find

(Interview: Nathalie)

Dieter Sermeus begon zijn muzikale carri�re ooit in de band Orange Black, maar was het groepsstramien in 2004 beu en hij sloot zich op in zijn zolderkamer. Om uiteindelijk weer met zijn soloproject The Go Find te voorschijn te komen. Inmiddels is het 2010, zijn we drie platen verder en heeft hij gewoon weer vijf bandleden om zich heen verzameld. Tijd om de man eens aan de tand te gaan voelen voordat hij in Leuven het podium opstapt.

The Go Find

Lees verder..

Meer op File Under over The Go Find (5)



Sivert Hoyem

(Interview:Andr�)

'Hallo! Ik ben er weer! Ik ben er klaar voor!'
'Ik heb me door mijn gevoel laten sturen. Uiteindelijk merkte ik dat er bij mij de behoefte aanwezig was om verder te gaan. Ongeacht of iemand er op zat te wachten of niet. Het was iets wat ik moest doen. Voor mij ook een soort bevestiging dat het goed is waar ik mee bezig ben.' De ochtendwandeling die hij deze morgen heeft gemaakt heeft bij Sivert H�yem een gezonde blos op zijn gelaat getoverd. De kale Noorse zanger met het donkerbronzen stemgeluid oogt ontspannen. Hij neemt rustig de tijd om de op hem afgevuurde vragen te beantwoorden. Hij geeft toe door een diep dal te zijn gegaan in de periode voor de opnames van zijn derde solo-album. De plotselinge dood van zijn vriend en muzikale kompaan Robert Bur�s, het vervolgens uiteenvallen van zijn band Madrugada en het overlijden van zijn vader; allemaal dingen die hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Toch klinkt Moon Landing niet als een loodzware verwerkingsplaat. 'Het grootste deel van mijn verwerkingsproces vond tijdens de laatste tour met Madrugada plaats. Ook dat was iets waarvan ik het gevoel had dat het iets was wat we moesten doen. Het was goed zo. De beslissing om aan het einde van die tour besloten definitief te stoppen was voor mij op dat moment een hele logische maar ook een hele pijnlijke. Ik had geen zin om na te denken over hoe verder te gaan. Ik wist me even geen raad en besloot mezelf afwachtend op te stellen.'

Sivert H�yem

Lees verder..

Meer op File Under over Sivert H�yem (6)



Noyalty

(Interview: Interview: Marz667)

De mannen van Noyalty kennen elkaar van het bandcircuit en de plaatselijke kroeg. Na veel aanmodderen begon het in 2005 pas echt na de eerste demo. Ze staan voor spetterende melodische punk/hardcore en zelf vinden ze het vooral een mix van A Wilhelm Scream, Comeback Kid, Boysetsfire en Shai Hulud. �Maar we zijn met zoveel bands vergeleken dat we zelf niet eens meer weten waar we op lijken', aldus frontman Daniël Calder.

Noyalty

Calder kreeg het eigenlijk met de paplepel al ingegoten, want ook zijn ouders zijn professionele muzikanten. �Ze vinden het natuurlijk geweldig dat ik ook iets met muziek doe. Niet dat ze ook fan zijn van ons genre, maar ze waarderen de muzikaliteit zeer. Vroeger gingen ze soms naar de shows in Eindhoven, maar dat is uiteindelijk vervaagd. Mijn vader is laatst wel naar de Melkweg gereden om ons te zien spelen met New Found Glory.' Dat optreden was dan ook het grootste van Noyalty tot nu toe, met duizend man publiek.

Lees verder..



Goldfrapp

(Interview: Andr�)

'Ik vind dat het onze taak is om te dromen.'
Knalpaars, gifgroen en fluorescerend geel. Vier keer op een rij. Ze doen bijna pijn aan mijn ogen, deze felgekleurde beenwarmers. Wat een apart toeval dat ik ze nu tegenkom. Op de achtergrond schalt Head First uit de speakers. Het Goldfrapp-album dat ongetwijfeld de boeken in zal gaan als hun eighties album. Negen compacte composities bomvol catchy hooks, vette synthesizermelodieën en pompeuze drums met zo'n galmende knal precies op de tel. Je zou er haast felgekleurde beenwarmers van gaan dragen. Toch klinkt alles ontegenzeggelijk herkenbaar Goldfrapp. Neem dat van mij aan. Ik volg de verrichtingen van de intrigerende Alison Goldfrapp en haar muzikale compagnon Will Gregory namelijk op de voet. Laat ik er geen doekjes om winden en verklappen dat ik fan ben. Dus daar sta ik dan, wachtend voor een hotelkamerdeur in The Grand in Amsterdam op een teken van de vertegenwoordiger van EMI om naar binnen te gaan. Ik heb niet snel last van zenuwen voor een interview. Vandaag gieren ze door mijn keel. Alison heeft nu eenmaal de reputatie niet de gemakkelijkste dame te zijn als het op interviews aankomt. De deur gaat open. Ik ben aan de beurt.

Goldfrapp

Lees verder..

Meer op File Under over Goldfrapp (7)



Airbourne

(Interview: Danny:)

Zo'n twee jaar geleden was daar het debuut van Airbourne, een Australische hardrockgroep die het gat dat AC/DC had laten vallen mooi vulde. Helaas voor hen besloten Angus en Co zelf de gitaar weer op te pakken, waardoor naar mijn mening de aandacht voor Airbourne een beetje ondersneeuwde. De groep vist tenslotte in het zelfde rockvijvertje en met een nieuw album op komst, No Guts No Glory, is het nu aan Airbourne om de eeuwige vergelijking met AC/DC van zich af te schudden. Ik reisde af naar Amsterdam en stelde een aantal vragen aan drummer en �mate' Ryan O'Keeffe over wat Airbourne de komende jaren in petto heeft.

Airbourne

Lees verder..

Meer op File Under over Airbourne (7)



Yeasayer

(Interview: Marz667.)

�Godverdomme. Dit is lekkere cola. Precies zoals het hoort te zijn.' Yeasayer-zanger Chris Keating schreeuwt enthousiast naar de barman alsof hijzelf het Coca Cola-recept heeft bedacht en speciaal voor hem een glas cola heeft gemaakt. �In Amerika is het aangelengde troep en niet te drinken, maar dit is echt goed.' Ik schuif mijn stoel aan en mompel dat er wel meer negatiefs is te noemen over Amerika. Iets wat bij Chris en Yeasayer-gitarist Ira Wolf Tuton in het verkeerde keelgat schiet. Binnen een paar seconden heb ik al ruzie. �Maar ben je wel eens in Amerika geweest dan? Hoe kun je een mening over een land hebben waar je nog nooit bent geweest? En waarom een negatieve mening omdat je waarschijnlijk gewoon het verkeerde stereotype voor je hebt. Wedden dat al je favoriete artiesten uit Amerika komen? Iedereen houdt van Amerika en New York. Hoe kun je zoiets zeggen, heel de wereld komt bij elkaar in New York. Ik zie dat je een Spiderman-shirt draagt, dat komt toch ook uit Amerika? Peter Parker die als Spiderman door de straten van New York gaat.' Ik trek mijn wenkbrauwen op en Chris begint alvast aan de chips. �Even kijken of dit wel hetzelfde smaakt. Ja. De Pringles in Europa zijn gewoon hetzelfde.'

De band staat vandaag bekend om de vreemde opmerkingen. �Ik ben ze al heel de dag aan het quoten op m'n FaceBook. Kijk maar', aldus de promotiedame die vandaag meeloopt met de twee afgevaardigden. Een saaie dag heeft ze zeer zeker niet.

Yeasayer, malle mannetjes

Lees verder..

Meer op File Under over Yeasayer (8)



Maria Timm

(Interview: Andr�. Foto's: Tom)

'Het gaat helemaal goedkomen met mij!'
De voorgaande avond deed haar dansbare electropop tijdens Eurosonic de vloer van de bovenzaal van De Spieghel nog gevaarlijk heen en weer bewegen. Het is nu elf uur in de ochtend en Maria Timm geeft op een ondeugend fluistertoontje toe dat ze misschien wel een beetje teveel biertjes heeft gedronken. 'Ik ben pas rond half vijf in mijn bed beland. Gelukkig voel ik me niet ziek of zo. Geen kater. Maar wel dat tintelende, zweverige gevoel dat je hebt als je flink dronken bent geweest.' Op de albumhoes van haar debuutplaat The Plan heeft zichzelf laten afbeelden als een reus die door kleinere versies van haarzelf op de grond wordt vastgebonden. Ondanks het avondje doorhalen, wijst ze als ik haar vraag welke Maria het beste uitdrukt hoe ze zich nu voelt, niet de reuze-Maria op de grond aan. 'Verrassend genoeg voel ik me nu meer zo.', zegt ze terwijl ze de mini-Maria aanwijst die stoer met de handen in de zij bovenop haar reuze-ik staat. 'Dat komt omdat ik straks nog een flink stuk moet rijden en daar is een stoere Maria voor nodig.' Een trotse twinkeling verschijnt in de helblauwe Scandinavische ogen.

Maria Timm

Lees verder..

Meer op File Under over Maria Timm (2)



Blood Red Shoes

(Interview: Blink)

Het is de ochtend na de val van Balkenende IV en Den Haag wordt wakker met een politieke kater. Als ik in een kroeg in Den Haag de hand schud van Steven Ansell, de drummer/zanger van Blood Red Shoes, blijkt al snel dat hij geen idee heeft over wat er die nacht op enkele honderden meters afstand heeft plaatsgevonden. 'Geen regering meer? Wow, let's party in the streets, what the fuck are we doing here?'.

Blood Red Shoes

We blijven toch maar rustig zitten en Ansell legt uit dat ze net zijn aangekomen uit Japan en dat bandgenote Laura-Mary Carter met een enorme jetlag op haar hotelkamer ligt. Halverwege belt ze op om zich af te melden voor de interviews en het is leuk om te zien hoe Ansells ogen oplichten als hij haar spreekt. Het zit wel goed tussen die twee.

Lees verder..

Meer op File Under over Blood Red Shoes (18)



John Coffey

(Interview: Marz667)

John Coffey maakt heerlijke Amerikaanse rock en neigt hiermee richting bands als Refused, Silver en The Ghost Of A Thousand. Ooit begonnen in 2002 als een bandje dat in de pauze het muzieklokaal molesteerde. Maar ondertussen alweer een grote stap verder en heeft alweer twee gitaristen en een zanger versleten. �Soms was het gewoonweg tijd voor wat vernieuwing in de band' laat gitarist Alfred van Luttikhuizen weten. De groep werd opgericht op de middelbare school en dat kunnen de ouders bijna nooit goed hebben gekeurd? Toch wel. �Mijn vader vindt het erg tof, niet gek voor een vroegere Bon Jovi-fan h�? Ik heb nog nooit een negatief woord van m'n ouders gehoord.'

John Coffey

Het is niet alleen die boomlange Afro-Amerikaanse acteur in The Green Mile, maar de Utrechters vonden destijds John Coffey ook zeker een geschikte bandnaam. �We vonden de naam wel hardcore klinken, maar het is natuurlijk ook echt een retecoole film. We zagen de film een aantal jaar geleden en we waren compleet overdonderd. En toevallig waren we net op zoek naar een nieuwe naam. Het refereert vooral naar de angstaanjagende negro�de man die uiteindelijk toch erg vriendelijk blijkt. Verder heeft de bandnaam overigens geen speciale betekenis� wel is onze gitarist Twan een groot fan van Stephen King.'

Lees verder..

Meer op File Under over John Coffey (14)



David Bazan

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Jarenlang was David Bazan de drijvende kracht achter Pedro the Lion, een van de weinige religieuze indiebands die ook buiten de reli-kringen voet aan de grond kreeg. Na een hele lijst muzikanten te hebben versleten, hield Bazan het in 2005 voor gezien met Pedro the Lion. Hij bracht onder de naam Headphones nog een album uit in 2005. In 2009 bracht hij onder zijn eigen naam z'n debuutplaat Curse Your Branches uit. Op de cd rekent Bazan af met zijn worsteling met alcohol en met zijn geloof in God.

David Bazan

Lees verder..

Meer op File Under over David Bazan (3)



Bound In Blood

(Interview: Marz667)

De bandnaam van Bound In Blood is erg makkelijk te verklaren. De gitarist en drummer zijn namelijk broers en de rest komt uit een vriendengroep. De band komt uit Boskoop en het zal niet meevallen om daar vrienden te treffen met dezelfde harde muzieksmaak. Het viertal speelt het op de old school manier met punk- en metalinvloeden en wekelijks oefenen ze in een koude Kwekers-loods. Het doel is om waar dan ook geprogrammeerd te worden. �We genieten van elk optreden en vaak zijn de kleine lugubere zaaltjes zelfs nog het leukst. Maar ons grootste optreden was in Tsjechië waar we voor zo'n 600 mensen speelden. Optreden in het buitenland is echt minder moeilijk dan iedereen denkt. Je kunt dat het het beste doen door de optredens van te voren te regelen, daarna is het simpelweg in de bus stappen en plezier maken. We hebben in het verleden een tour door Polen gedaan en ook in Duitsland, Tsjechië en België zijn we geweest.' Bound In Blood kijkt het liefst niet terug naar hun eerste optreden, maar met zo'n honderd optredens in het verleden hebben ze heel wat podiumervaring opgebouwd.

Bound In Blood

Lees verder..



Fanfarlo

(Interview: Nathalie)

Door miscommunicatie mijnerzijds bij Fanfarlo's instore in Rough Trade East in Londen ging het interview daar niet door. Anderhalve week later kreeg ik echter een herkansing in Brussel, al was ook deze afspraak bijna niet doorgegaan door een busje dat niet echt wil meewerken tijdens hun tour door Europa. Uiteindelijk is er toch nog even tijd voor een interview met zanger en bandleider Simon Balthazar terwijl de rest van de band aan het soundchecken is op de achtergrond.

Fanfarlo

Klopt het dat Fanfarlo als een tweekoppige band begonnen is?
�Ja en nee. Het was eigenlijk een recording project en helemaal geen band. Tussendoor verhuisde ik van Zweden naar Londen en was helemaal niet bezig met het hele project. Al ontmoette ik wel mensen waarmee ik over mijn muziek praatte en zo ging het balletje eigenlijk rollen. De eerste optredens speelde ik, een bassist en gebruikten webacking tracks. En van daaruit groeide de band vanzelf, mensen kwamen naar de optredens en vroegen "hey, heb je geen drummer nodig?". Cathy (Lucas, de violiste/zangeres/keyboards) zat op dat moment nog in een andere groep. Ik was eigenlijk op zoek naar de laatste missing link in de band; een vrouwelijke stem, die dan ook nog eens een aantal instrumenten kon bespelen. Het moest dus wel een specifiek slag muzikante zijn (lacht).'

Lees verder..

Meer op File Under over Fanfarlo (5)



Isbells

(Interview: Reinier)

Gaëtan Vandewoude is een bescheiden man. Nergens op zijn debuutplaat onder de naam Isbells is zijn eigen naam terug te vinden. Daar is zijn ego niet groot genoeg voor, vertelt hij. 'Ik wil vooral de muziek laten spreken.' Dan kan het nogal overweldigend zijn als je door de muziekpers in de armen wordt gesloten en vrijwel alleen maar lovende woorden over je schrijft.

Isbells

Vlak voor het Klub Radar optreden in Tivoli de Helling vertelt Gaëtan hoe de plotselinge aandacht hem aangreep. Dat hij zich er geen houding aan wist te geven als mensen vertelden dat ze zijn muziek goed vonden. 'Ik stond daar heel wantrouwend tegenover. De kritiek zal nog wel komen dacht ik dan.' Later in het interview komt hij er nog eens op terug, hoe snel het de media zijn muziek heeft opgepikt en dat hij zich verbaasde over de positieve reacties in de media. 'Ik werd er zelfs emotioneel van als Geert van Zeal Records mij vertelde dat Radio 1 of Stu Bru iets moois had gezegd en dat De Morgen en De Standaard iets wilden doen. Ik kreeg bijna letterlijk een krop in de keel,' aldus de sympathieke Leuvenaar.

Lees verder..

Meer op File Under over Isbells (14)



Katzenjammer

(Door: Blink)

Nooit eerder schudde ik vier levende stripfiguren de hand. De vier dames van het Noorse Katzenjammer lijken rechtstreeks weggelopen uit een muzikaal stripverhaal. Poepige jurkjes, bloemetjes in het haar en een grote verzameling bizarre instrumenten. Vooral de gigantische driesnarige bas balalaika zie je zelden op een podium verschijnen.

Katzenjammer

Lees verder..

Meer op File Under over Katzenjammer (9)



Shearwater

(Interview: Blink. Foto's: Storm)

'Kijk daar zit 'ie! Shit hij vliegt weer weg! Kom op, erachteraan!' Een hele horde fotografen rent achter het kleine gekleurde vogeltje aan dat verschrikt in een boom van een Alkmaarse buitenwijk is beland. Het vogeltje is compleet de weg kwijt want het is begin januari en eigenlijk had deze Baltimore Troepiaal al lang in Zuid-Amerika moeten zitten. Sinds 1890 is deze Troepiaal maar twee keer eerder in Nederland gesignaleerd dus vogelminnend en -spottend Nederland is massaal uitgerukt naar Alkmaar.

Shearwater

Lees verder..

Meer op File Under over Shearwater (7)



Rue Royale

(Interview: Andr�. Foto's: Storm & Tom)

Voor me op de tafel ligt een mooi stukje handwerk. Eigenlijk is het niets meer dan een bedrukt lichtgeel A3-tje om een cd gevouwen. Er zit een touwtje om de linkerbovenhoek en de rechteronderhoek om het geheel bijeen te houden. Ik kocht het kleinnood van Ruth Dekker nadat ze met haar echtgenoot Brookln voor een schandalig klein publiek van zo'n tien man (inclusief barpersoneel) in het Mezz Caf� in Breda een bijzonder fraai optreden had gegeven. Het hoesje bleek een creatieve noodoplossing. Een paar dagen ervoor in Amsterdam was er in hun auto ingebroken en de onverlaat was er vandoor gegaan met een lading cd's. Dan was het in ieder geval een dief met smaak. Ik vind het een beetje stom van mezelf dat ik nooit een stukje aan Parachutes and Lifeboats van Rue Royale heb gewijd. Een erg fijn album met akoestische popliedjes waarin de stemmen van het echtpaar Dekker een harmonische huwelijk aangaan. Als ik me niet zo stug had gehouden aan zelfopgelegde regels dan had het album - waar achterop '(c) 2008 Be With Me Music' staat - ongetwijfeld hoog in mijn jaarlijstje van 2009 gestaan.

Rue Royale

Lees verder..

Meer op File Under over Rue Royale (7)



Cymbals Eat Guitars

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Een van de interessantste gitaarbands van de laatste tijd vind ik Cymbals Eat Guitars. Begin 2009 verscheen hun debuutplaat in Amerika en sinds kort is de cd ook aan deze kant van de grote plas te verkrijgen. Op Why There Are Mountains laat Cymbals Eat Guitars laat horen goed te hebben geluisterd naar bands als Pavement en Built To Spill. De cd werd in de VS enthousiast onthaald door critici en liefhebbers van gitaarnoise. Ook Wayne Coyne is fan van de band en zodoende stonden de New Yorkers afgelopen maand in het voorprogramma van The Flaming Lips.

Cymbals Eat Guitars

Lees verder..

Meer op File Under over Cymbals Eat Guitars (5)



Your Demise

(Interview: Lisa)

Het culturele festival Incubate in Tilburg is dit jaar weer net zo veelzijdig geweest als voorgaande jaren. Er zijn weinig festivals die zich richten op meerdere doelgroepen tegelijk, maar ergens in september is Tilburg de plek waar �black metal next to free jazz' even geen probleem mag zijn. Een hele week staat de stad vol geprogrammeerd met uiteenlopende genres in verschillende zalen. Dit jaar is de zaterdagavond in Extase gereserveerd voor de hardcore-liefhebber, waar De Weight Of The World tour met Misery Signals, The Number Twelve Looks Like You en Your Demise Nederland niet overslaat. Vanavond spreek ik na de show met de laatstgenoemde van het stel, en hoop ik stiekem ook dat ze nog nuchter genoeg zijn om dit goed te laten verlopen. Of voldoen deze mannen helemaal niet aan het stereotype beeld van een Engelse hardcore- punkband?

Your Demise

Lees verder..

Meer op File Under over Your Demise (2)



The Raveonettes

(Interview: Vonx)

Er staan minstens tweehonderd vrouwen en meisjes voor de Melkweg op een regenachtige, doordeweekse dag. Ik ben even van mijn � propos. Wat is er aan de hand? Ik kijk nog eens goed rond. Security-mensen staan kauwgum kauwend breed te zijn bij de afzettingen, een zenuwachtige mevrouw lijkt dwingende bevelen te geven via een mobilofoon�Pas als ik me bij de loge meld blijkt wat er aan de hand is: Robbie Williams speelt in de Melkweg. Aha, nu is het me duidelijk. Grappig. Ik heb niet zoveel met dit fenomeen maar goed, ik ben er dan ook niet voor hem. The Raveonettes zijn namelijk ��k in de stad. En daar kom ik voor!

The Raveonettes

Als zangeres/bassiste Sharin Foo zich met kinderwagen (gevuld met dochtertje Molly) langs de massa naar binnen wurmt, is er niemand die haar een blik waardig gunt.

Bij de garderobe mogen we even rustig aan Sharin vragen hoe het met the Raveonettes gesteld is eind 2009. Sharin is vriendelijk maar een tikje gehaast. Over een uurtje wordt de band verwacht voor een instore-concertje bij de hoofdstedelijke platenwinkel Concerto.

Lees verder..

Meer op File Under over The Raveonettes (9)



Jörgen van den Wijngaart (Kunstbende/Popronde)

(Interview: Marz667)

Jörgen van den Wijngaart is betrokken bij Kunstbende Noord-Holland, bij de jaarlijkse Popronde en gaat met veel plezier zo vaak mogelijk bandjes kijken. Hij is geboren in Almelo in 1974, deed CMV Kunst & Cultuur in Nijmegen, verhuisde naar Amsterdam om te gaan werken bij een film productiemaatschappij en sinds 2005 is hij werkzaam met een eigen bedrijf. Hiermee maakt hij films met jongeren, veel op scholen, maar ook daarbuiten in opdracht. Het werken met jongeren en het scouten van nieuw talent is iets wat bij Jörgen past en hij al jaren doet, maar vanwaar de grote liefde voor amateurkunst?

Kunstbende
De Kunstbende is een van de langstlopende talentontwikkelingen van Nederland. Momenteel viert de jongerenorganisatie de twintigste editie en Jörgen werd destijds vooral aangetrokken door het succes. 'In 2005 heb ik een film gemaakt over Kunstbende en haar werkwijze en sindsdien ben ik bij het project betrokken. Ieder jaar zijn er vele vrijwilligers, stagiaires, jongerenwerkers, docenten en partnerorganisaties die Kunstbende helpen neer te zetten. Samen met Kirsten Dijk en Wouter Helmig zit ik in het Kunstbende Noord Holland-kernteam. Ons doel is om het Kunstbende-vuur brandend te houden bij iedereen.'

Lees verder..



Madensuyu

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Magisch, zo beschrijft gitarist Stijn van Madensuyu de samenwerking met drummer en medebandlid Pieter Jan, oftewel PJ. 'Muzikaal klikt het gewoon. Pieter Jan vult mij perfect aan en andersom. Het is echt een magie. Zolang we dat kunnen nastreven en ook werkelijk ervaren, blijven we Madensuyu.' PJ beaamt dat. 'We hebben erg geluk gehad. Muziek is een expressie en je moet elkaar begrijpen op dat vlak.' Stijn: 'Het is zoiets kostbaars en schoon, dat je met weinig woorden zoveel kunt zeggen. Die vriendschap is ontstaan door samen muziek te maken, maar opvallend genoeg is er buiten de muziek om weinig contact. Onze vriendschap ligt echt in het muzikaal begrijpen van elkaar. Als we niet echt spelen of repeteren, dan zien we elkaar niet echt veel.' PJ: 'Hij gaat ook naar een ander caf� dan ik.'

Madensuyu

Deze muzikale vriendschap van de twee dertigers gaat vele jaren terug, naar de middelbare school om precies te zijn. Op de achterbank op weg naar school ontdekten ze hun gedeelde voorkeur voor bands als de Pixies, Nirvana, Ministry, Butthole Surfers, Pavement en The Velvet Underground. 'Die muziek, dat is de eerste klik geweest. We gingen naar dezelfde school en de moeder van Stijn bracht ons met de auto. Stijn liet dan cassettebandjes horen met daarop allemaal nummers die ik ook al op plaat had gekocht,' herinnert Pieter Jan zich.

Niet lang daarna begon het duo met repeteren. 'We zijn Madensuyu begonnen in 1992. Stijn had een gitaar gekocht en ik drumde maar wat op stoelen en pannen. Stijn heeft mij toen gepusht om een drumstel te kopen,' vertelt PJ. Vrijwel meteen is de band begonnen met schrijven van eigen nummers. 'Dat is eigenlijk van de eerste dag de insteek geweest. Ik denk dat we in al die jaren dat we spelen twee covers hebben gedaan. Dat was tijdens de eerste vier repetities,' zegt Stijn over de begintijd van de band.

Lees verder..

Meer op File Under over Madensuyu (8)



Charlie Winston

(interview: Andr�)

Je krijgt niet vaak de kans om twee broers uit een muzikale familie te spreken. Zeker niet als het niet om van die kibbelende broers in een en dezelfde band gaat. Dus toen ik de kans kreeg om, in navolging van Tom Baxter (nog steeds een van de tofste ontmoetingen voor File Under), zijn jongere broer Charlie Winston te spreken, greep ik deze met beide handen aan. En dan te weten dat ze ook nog een muzikaal aktieve zus hebben die luistert naar de naam Vashti Anna. Maar goed, die spreek ik vast ook nog wel een keertje. Tom Baxter, Charlie Winston, Vashti Anna, allemaal klinkende namen. Toch gaat het hier niet om artiestennamen. 'We zijn opgegroeid in een muzikaal en creatief gezin. Onze ouders zijn van die vrijgevochten geesten die blijkbaar al vroeg een grootse toekomst voor hun kinderen voorzagen. Zo gaven ze ons allemaal een tweede naam mee die zich goed zouden kunnen lenen als artiestennaam. Mijn naam komt van Charlie Chaplin en Winston Churchill.'

Charlie Winston

Lees verder..

Meer op File Under over Charlie Winston (2)



Oceans With Tragedy

(Interview: Marz667)

Wanneer je naar de cd-winkel loopt, dan vind je Oceans With Tragedy in dezelfde categorie als Gwen Stacy, Parkway Drive, Means en Emmure. Behalve het feit dat er nog helemaal niks is uitgebracht. De heren maken metalcore/hardcore en begon destijds met een gezellige vriendengroep en zonder drummer. Drummer Niels werd uiteindelijk weggepikt bij zijn oude band en het avontuur kon beginnen. Of toch niet? �Helaas niet, de bassist bleek uiteindelijk toch niet bij de band te passen qua muziekstijl. Een paar telefoontjes later hebben we Jacko gevonden. En ook hebben we besloten om zonder de tweede gitarist verder te gaan. Wat in het begin heel erg wennen was, omdat we vonden dat de nummers hierdoor veel leger klonken. Gelukkig hebben we een paar aanpassingen gemaakt en klinkt de leegte vooral bij de nieuwe nummers een stuk minder.'

De Dordrechtenaren geven toe dat de bandnaam niet echt een duidelijke betekenis heeft, wel gaan de meeste teksten over de oceaan. �Vandaar ook dat we iets met Oceans in de bandnaam wilden hebben.'

Oceans With Tragedy

Lees verder..

Meer op File Under over Oceans With Tragedy (2)



The Black Atlantic

(Interview: Okkie.)

"Je mag wel een beetje vertrouwen hebben in de luisteraar"

Reverence For Fallen Trees, het debuutalbum van het Groningse The Black Atlantic, verscheen in de laatste dagen van de zomer van 2009. De plaat bevat ijle, melancholieke en over het algemeen minimale composities die vergezeld worden door meerdere zanglagen en die regelmatig vergeleken worden met bijvoorbeeld Bon Iver. Alles werd een jaar eerder opgenomen onder de vlag van het Nederlandse, maar internationaal opererende In A Cabin With (IACW) muziekproject. Het doel van IACW is om als een project verschillende artiesten samen te brengen, liefst op bijzondere en afgelegen locaties. The Black Atlantic had dan ook de singer-songwriter Kim Janssen uitgenodigd mee te werken aan de opnames van de plaat. Ook was als bijzondere plaats al een cabin door de band geregeld: de schoonouders van The Black Atlantic's zanger en liedjesschrijver Geert van der Velde, die in upstate New York wonen, stelden hiervoor hun 'vakantiehuisje' ter beschikking. En die cabine verliet de band tevreden weer, met het al genoemde resultaat. Kim Janssen is sindsdien bovendien definitief tot de band toegetreden.

The Black Atlantic

Lees verder..

Meer op File Under over The Black Atlantic (11)



Marit Larsen

(Interview: Blink. Foto's: Storm)

In april vorig jaar sprak ik met Marit Larsen, na een eerste kennismaking met haar muziek op Eurosonic. Nederland is nog steeds niet gevallen voor de kleine Noorse zangeres, maar Duitsland ging wel helemaal plat voor haar. De single "If A Song Could Get Me You" belandde zelfs op de eerste plaats in de Duitse hitlijsten en er ging vrijwel geen televisieshow voorbij zonder de knappe verschijning van Larsen. In 2010 mag ze het opnieuw gaan proberen op Eurosonic in Groningen, want succes in Noorwegen en Duitsland is leuk, maar de rest van Europa zou toch eindelijk eens moeten volgen.

Vanachter haar grote Ray Ban-zonnebril begroet Marit Larsen me op het zonnig terras achter Paradiso, waar Marit en haar band even genieten van een half uurtje rust en lentezon. Het is een lange dag geweest, vooral omdat Marit na slechts vier uur slaap acte de pr�sence mocht geven in het ochtendprogramma van Giel Beelen.

Marit Larsen

Marit is haar tweede solo-album, The Chase, aan het promoten en doet enkele concerten in Nederland en Noorwegen, na eerder dit jaar een uitgebreide toer in het voorprogramma van Jason Mraz te hebben afgerond. Sinds 2006 heeft Marit vrijwel non-stop in Noorwegen getoerd, maar nu moet de rest van Europa nog gaan vallen voor de charmes van deze jonge Noorse zangeres.

Lees verder..

Meer op File Under over Marit Larsen (4)



The Antlers

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Zoals zoveel muzikanten werd Peter Silberman door New York aangetrokken en hij vestigde zich een aantal jaar geleden in Brooklyn. In de eerste jaren in deze stad raakte Silberman geïsoleerd van familie en vrienden. Deze twee jaar vormen de basis voor de debuutplaat Hospice van The Antlers, vertelt Silberman als ik hem naar die tijd vraag. 'Het was niet zo dat ik twee jaar lang in een kamer heb gezeten en niets heb gedaan, maar het was gewoon een periode in mijn leven dat ik verwijderd raakte van familie en vrienden.'

Antlers

Lees verder..

Meer op File Under over The Antlers (7)



Dallas Green

(Interview: Marz667.)

Het stinkt wanneer na twee keer kloppen de deur van de kleedkamer opengaat. Een aantal bandleden zitten op de bank, wat roadies zitten achter een laptop en binnen een paar seconden verandert heel de opzet. Omdat een journalist zo nodig een interview moet afnemen. Het voelt toch alsof je een spelbreker bent. De kamer ruikt naar warmte, dufheid en vlees. Ze hebben net gegeten en Dallas Green, bekend als zanger van Alexisonfire, stelt voor om de deur even open te zetten. Ik krijg twintig minuten van zijn avond en terwijl de tijd tikt, ruimt hij het eerst een beetje op. Uit schaamte wellicht, maar vooral omdat hij zegt een fanatieke opruimer te zijn. En terwijl de eetschalen, truien en lege flessen als na een orkaan in de ruimte liggen, zegt hij opgeruimd te hebben. Ik geef �m een schouderklopje en raad aan om te beginnen met het interview. Opgeruimd staat niet altijd netjes.

Alexisonfire

Lees verder..



Oi Va Voi

(Interview: Peter B. Foto's: Tom)

'Het is een druk jaar geweest met het opzetten van een label, deals met distributeurs regelen, toeren..., we kijken dus uit naar een korte pauze.'

Een grijze zondagmiddag in Tilburg. Aan het tempo waarmee Oi Va Voi-drummer Josh Breslaw vragen beantwoordt is van vermoeidheid niet veel te merken. Samen met zangeres Bridgette Amofah is hij even aan tafel geschoven voor een vooruit- annex terugblik.

Oi Va Voi

2009 is, zegt Breslaw, voor de band een heel goed jaar geweest met een nieuw, overwegend goed ontvangen album en veel optredens. Vandaag dus eentje in 013, morgen staat de AB in Brussel op het programma en daarna wacht Italië. 'Dan stoppen we even met toeren. We gaan wat dingen in de studio doen en een beetje schrijven. Of we vervolgens weer op de gangbare wijze een album uitbrengen, weten we nog niet echt. We zijn aan het nadenken om dingen op andere manieren te doen.'

Lees verder..

Meer op File Under over Oi Va Voi (8)



The Deer Tracks / Twiggy Frostbite

(Interview: André)

'Dit klinkt meer schizofreen dan ik het eigenlijk bedoelde.'
Het is bijna onmogelijk om geen zwak te hebben voor Elin Lindfors en David Lehnberg, het duo dat gezamenlijk The Deer Tracks vormen. Naast het feit dat beide jonge Zweden - ik schat zo rond de twintig lentes - uiterst sympathiek blijken te zijn, zijn het tevens muzikanten naar mijn hart. Niet werkend vanuit een groter plan om de wereld te veroveren en het grote geld te verdienen. Gewoon doen wat goed voelt en vervolgens tot hun grote verbazing erachter komen dat er ook mensen buiten hun woonplaats Gøvle, nee zelfs buiten Zweden zijn die hun muziek kunnen waarderen. Niet vanwege de naïviteit, maar uit oprechte verbazing. 'We waren niet eens zeker of er mensen zouden zijn die op onze muziek zaten te wachten. We zijn gewoon begonnen met opnemen waar we zelf zin in hadden en daar is het album uitgekomen,' vertelt David mij nadat we plaats hebben genomen op een bankje aan het water achter Paradiso. Ik vraag hem of het geen probleem is als ik meteen van de gelegenheid gebruik maak om met Elin over haar andere band Twiggy Frostbite te praten. Het blijkt absoluut geen probleem. 'En anders duwen we hem wel even het water in,' grapt Elin.

The Deer Tracks

Lees verder..

Meer op File Under over The Deer Tracks (9) Twiggy Frostbite (2)



Biffy Clyro

(Interview: Marz667. Foto's: Cosmo)

Een interview in de tourbus. Biffy Clyro bestaat uit slechts drie mensen, maar gelukkig is het alsnog geen probleem om heel veel rotzooi te maken. Of ik een biertje wil? �We stonden gisterenavond in België, dus ik heb enkel Belgisch bier voor je. We zetten zulke dingen altijd op onze rider, net als twee flessen wodka. We gaan dat natuurlijk niet allemaal daadwerkelijk opdrinken, maar dat nemen we gewoon mee naar huis. Leuk voor met de kerst.' Het zijn niet alleen flessen wodka en lege zakken chips die de bus vullen, maar ook rollen tape. �We komen aan het einde van de tour en we worden hierdoor steeds vervelender. En dan gaan we uit verveling gekke experimenten doen, zoals hoeveel stukjes tape je nodig hebt om een menselijk lichaam op te kunnen tillen. Best interessant hoor. Het bleken trouwens acht stukjes te zijn.'

Biffy Clyro

�Normaal drink ik ook niet voordat ik moet optreden', zegt drummer/zanger Ben Johnston terwijl hij een flinke slok Leffe neemt. �Vroeger gingen we altijd helemaal los in steden als Amsterdam, veel blowen en drinken en daarna nog even optreden. Maar tegenwoordig probeer ik het bij twee biertjes te houden. Anders wordt het gewoonweg te moeilijk om nog geconcentreerd te drummen. '

Lees verder..

Meer op File Under over Biffy Clyro (8)



The Bony King Of Nowhere

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Voorafgaand aan het interview met The Bony King Of Nowhere, was met de platenmaatschappij afgesproken dat er ook een paar foto's konden worden gemaakt voor bij het interview. Als ik frontman Bram Vanparys bij aanvang van het interview nog eens vraag of hij daarmee akkoord is, aarzelt hij en vertelt hij dat hij het niet zo prettig vindt om te worden gefotografeerd. 'Ik voel mij nooit op mijn gemak als er foto's van mij worden genomen. Vaak vind ik de foto's niet mooi omdat je dat ook terugziet op de foto's.'

The Bony King Of Nowhere

Weddenschap
Van die onzekere houding is tijdens zijn optreden op het podium weinig te merken. Vanparys houdt ervan om op het podium te staan, vertelt hij. 'Ik wil graag voor iemand zingen', aldus The Bony King. 'Radiosessies doe ik ook niet graag, omdat ik dan niet het gevoel heb dat ik voor iemand zing. Dan zit ik daar zo alleen in zo'n studio.'

Lees verder..

Meer op File Under over The Bony King Of Nowhere (8)



C-Mon & Kypski - Kerstavond met...

(Interview: Stonehead)

Al die winterse ellende heeft in elk geval ��n voordeel: als je vertraging hebt met de trein, kom je er nog eens leuke mensen tegen. Van de week trof ik een jongen in de trein die naar C-Mon & Kypski zat te luisteren op zijn mp3-speler. Dat het zo'n onderschatte superband was, hij had ze onlangs nog gezien als voorprogramma bij het afscheidsconcert van Kyteman en dat was helemaal geweldig. Een leuk gesprek volgde, en ik was het met hem eens. Het was wel erg toevallig, want laat ik nou net de avond tevoren telefonisch een interview met C-Mon gedaan hebben...

C-Mon & Kypski

File Under mag setjes kaarten weggeven voor het speciale kerstconcert dat C-Mon & Kypski geven in Tivoli op 24 december. Vul snel dit formuliertje in en vier kerstavond lekker buiten de deur.

Lees verder..

Meer op File Under over C-Mon And Kypski (12)



Miss Capital-D

(Interview: Marz667. Foto's: Ambers fotografie)

Ze heet Debbie Rood en won in 2009 de Kunstbende. Dit is een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling die al twintig jaar talent zoekt �n vindt. De 18-jarige is beter bekend als Miss Capital-D en won vorig jaar de DJ-wedstrijd en stond op o.a. Obsession Outdoor, Extrema Outdoor en niets minder dan Mystery Land. Ook was ze te gast in een TMF-uitzending met Sascha Visser en werd ze tweemaal gevraagd om in de studio te komen draaien bij 3FM. �Door de Kunstbende te winnen heb ik een flinke boost gekregen, maar eigenlijk was ik ook hiervoor al ongeveer anderhalf jaar aan het draaien.'

Miss Capital-D

Het moet vast ontzettend moeilijk zijn om als jonge en vrouwelijke DJ te staan tussen alle grote, oude en stoere mannen? �Eigenlijk niet. Het is zelfs heel leuk! Ik krijg zoveel leuke reacties en feedback van andere DJ's. Het fijne ervan is dat je in een wereld komt waarbij mensen allemaal dezelfde passie voor muziek hebben. Dit deel je met elkaar en het wordt ook serieus genomen. Dan maakt het eigenlijk niet uit of je nou man of vrouw, jong of oud bent.'

Lees verder..



Chrome Hoof

(Interview: Reinier)

De futuristische space-metal-glam-doom-disco-band Chrome Hoof begon ooit als een zijproject van de broers Leo en Milo Smee. De experimentele en bizarre mix van muziekstijlen is het product van de totaal verschillende muzikale achtergronden van de twee. Leo speelde in doom metalband Cathedral en Milo kwam uit de elektronische scene.

In de loop der jaren verzamelden de gebroeders Smee steeds meer muzikanten om zich heen en de band kreeg een buitenproportionele omvang. Het publiek moet niet vreemd opkijken als het podium wordt bestormd door een leger van vijftien muzikanten, gekleed in platina gewaden, met als blikvangers zijn zangeres Lola en een reusachtig spacemonster.

Chrome Hoof

Momenteel is Chrome Hoof druk bezig met het opnemen van hun derde langspeler. Hoog tijd dus om toetsenist Emmett Elvin eens te vragen hoe het ervoor staat met de opvolger van Pre-Emptive False Rapture.

Lees verder..

Meer op File Under over Chrome Hoof (5)



Absynthe Minded

(Interview: Nathalie)

Absynthe Minded bracht eerder al drie albums uit, de ��n met meer succes dan de andere. Hun "My Heroics, Part One" was afgelopen maand nog het hoogst genoteerde nummer in de Bel 2000, ze verkopen zaal na zaal uit in Vlaanderen en deze maand hoopt de band Nederland te veroveren met de nieuwe plaat Absynthe Minded, althans dat is het plan toch. Voor ��n van deze uitverkochte concerten in Vlaanderen sprak ik Bert Ostyn (zanger) en Renaud Ghilbert (multi-instrumentalist) .

Lekker gitaarspelen op een kruk. Gekker kunnen we het niet maken.

We kennen Absynthe Minded in Nederland vooral van "My Heroics, Part One", maar toch werden jullie daarna niet echt opgepikt in ons land. Waarom lukt dat maar niet?
Bert: �We hebben altijd met veel verschillende mensen gewerkt en in Nederland was dat bijvoorbeeld bij de laatste plaat met Universal Nederland. Dat klikte toch niet echt, dus dat zal er misschien voor een deel aan gelegen hebben. We moeten het in Nederland tot nu toe echt van onze live-reputatie hebben, want veel airplay hebben we tot nog toe niet veel gehad, al zijn Kink FM en 3VOOR12 ons altijd goedgezind geweest.'

Lees verder..

Meer op File Under over Absynthe Minded (7)



Jon Hopkins

(Interview: Peter B.)

'In mijn tienerjaren heb ik veel gerookt. Dat gaf me de inspiratie om mijn muziek een bepaalde richting op te laten gaan, dat je ernaar luistert en het gevoel krijgt iets gebruikt te hebben. Ik probeer dat nog altijd, muziek maken die je geestesgesteldheid beïnvloedt, want daar is muziek absoluut toe in staat.'

Jon Hopkins

Jon Hopkins zit in de kleedkamer van het Bimhuis met op tafel blikjes bier en fris, wat nootjes en andere versnaperingen. Vanavond doet hij in het kader van het Amsterdam Dance Event een optreden met violist Davide Rossi. De twee kennen elkaar van hun werk voor het album Viva La Vida Or Death And All His Friends van het Britse Coldplay. Een andere overeenkomst is dat beiden er wat muziek betreft al vroeg bij waren.

Lees verder..

Meer op File Under over Jon Hopkins (5)



The Gathering

(Interview: Andr�. Foto's: Awarnach)

'De reset-knop indrukken en weer gaan.'
Onlangs zag ik in een Brabants dagblad een voorselectie van negenennegentig albums van Nederlandse makelij die het afgelopen decennium zijn verschenen. Uit deze lijst wordt de lezer geacht zijn favoriete nederpopplaat van de jaren nul te kiezen. Gelukkig waren de samenstellers slim genoeg om op de honderdste plaats een plek te reserveren voor eventuele andere suggesties. Zo concludeerde ik vrijwel meteen dat er geen enkel album van The Gathering in deze lijst stond. Schande natuurlijk. In mijn ogen mag bijvoorbeeld het in 2003 verschenen Souvenirs in zo'n lijst niet ontbreken. Het zou toch raar zijn als de band die dit jaar haar twintigjarige bestaan viert zomaar in de vergetelheid zou raken? Twee jaar geleden kregen de triprockers een behoorlijke klap te verwerken toen zangeres en boegbeeld Anneke van Giersbergen besloot de band te verlaten. Sindsdien hebben de overige bandleden echter allesbehalve stil gezeten. In april van dit jaar verscheen The West Pole waarop de nieuwbakken frontvrouw Silje Wergeland het leeuwendeel van de vocalen voor haar rekening neemt. Het visitekaartje is afgegeven.

The Gathering

Lees verder..

Meer op File Under over The Gathering (8)



La�s

(Interview: ForestSounds. Foto's: Wannabes)

Toen Matthijs van Nieuwkerk in "De Wereld Draait Door" onlangs de drie zangeressen van Three-Ality onthaalde alsof ze met hun moderne vertolking van Middeleeuwse liederen iets compleet nieuws brachten, was hij even vergeten dat een gezelschap uit België daar al zo'n 15 jaar geleden mee was begonnen. Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix lieten toen al onder de naam La�s hun vocale kunsten horen. Op hun eerste drie cd's La�s, Dorothea en Douce Victime werden oude teksten en melodieën in een nieuw jasje van harmonieuze samenzang gestoken. Maar toen sloeg de verandering toe: La�s wilde een andere kant op, en met het verschijnen van The Ladies' Second Song bleek hoezeer ze durfden af te wijken van hun eerdere werk. Onlangs verscheen La�s Lenski, waarop ze in samenwerking met cellist Simon Lenski de wil van hun publiek om met hen mee te groeien wederom zwaar op de proef stellen. File Under sprak met Annelies Brosens over verandering, groei en loslaten, maar vooral waartoe dat alles kan leiden.

Lais

Lees verder..

Meer op File Under over Lais (6)



Rolo Tomassi

(Interview Reinier. Foto's: Reinier en Dennis)

Terwijl het debuutalbum Hysterics nog niet zo gek lang geleden in Nederland verscheen, is de Rolo Tomassi al druk bezig met een tweede album. Onlangs liet de band via een bericht op Twitter weten dat ze in Los Angeles zijn begonnen met het opnemen van de opvolger.

In Engeland werd Hysterics al eerder uitgebracht en daar heeft de band inmiddels een aardige reputatie opgebouwd. Met strakke en heftige liveshows heeft de band flinke aandacht weten te trekken en het vijftal werd opgepikt door grote muziekbladen als NME.

Rolo Tomassi

Afgelopen zomer was de band in Nederland voor een aantal (festival)optredens. Op een kleine groep liefhebbers na, lijkt het Nederlandse publiek nog niet helemaal klaar te zijn voor de sonische aanvallen van deze jonge band uit Leeds. Wellicht dat daar met het tweede album verandering in komt.

Lees verder..



Silversun Pickups

(Interview: Blink)

's Ochtends had ik online al het tafeltje gezien waar ik 's middags de band zou gaan interviewen. De Silversun Pickups maken enthousiast gebruik van Twitter om een tourdagboek bij te houden en fotograferen werkelijk alles. Inclusief een schattig rond tafeltje op een terrasje achter de Melkweg dus.

Silversun Pickups

Het is een bijzonder stel dat er tegenover me zit aan het tafeltje. Zanger Brian Aubert is een klein mannetje met een keurig baardje, bassiste Nikki Monniger is lang en gewoontjes, en bebaarde toetsenist Joe Lester lijkt zo uit de Fleet Foxes gestapt. Alleen drummer Christopher Guanlao heeft wel iets stoers, maar krijgt helaas geen woord tussen het enthousiaste geklets van Aubert.

Lees verder..

Meer op File Under over Silversun Pickups (3)



Soldout

(Interview: Nathalie. Foto's: Storm)

In thuisland België werd het debuutalbum Stop Talking van de electrogroep Soldout een redelijk succes in 2004, mede door de singles "I Don't Want To Have Sex With You en "I Can't Wait". Maar dat succes bleef vooral beperkt tot het Franstalig gedeelte van het land, zo legt zangeres Charlotte Maison tijdens het interview nog maar een keer uit. Vier jaar later werd Cuts uitgebracht en op dit moment touren ze volop met hun Waalse vrienden Ghinzu door Europa. Tijd dus voor een interview met de zangeres, in een Brussels caf� twee minuten van haar huis vandaan.

Soldout

Lees verder..

Meer op File Under over Soldout (2)



Alice In Chains

(Interview: Danny. Foto's: Danny)

Als tiener was ik getuige van de opkomst van de stroming die begin jaren negentig de rest van het decennium zou bepalen: Grunge. Met Pearl Jam, Soundgarden en Nirvana als koningen van dit genre hield ik ook nauwlettend de andere opkomende bands in de gaten. Naast bijvoorbeeld Stone Temple Pilots was Alice In Chains in mijn ogen een band�die met een geheel eigen sound een beetje het buitenbeentje van de Seattle-scene was. Hun muziek was rauwer en donkerder. Desalniettemin heb ik hun succesalbum Dirt in die tijd echt grijsgedraaid.

Alice In Chains

Toen Storm dus mij het verzoek deed of ik de mannen van Alice In Chains wilde interviewen, was daar geen twijfel over mogelijk. In de catacomben van 013 trad ik in gesprek met Jerry Cantrell en Sean Kinney, helden van weleer.

Lees verder..

Meer op File Under over Alice In Chains (3)



Wild Beasts

(Interview: Blink)

'Ik heb mijn studie sociologie afgebroken voor deze band. Ik heb echt alles laten vallen voor deze band.' Aan het woord is Hayden Thorpe van Wild Beasts, de man met het bizar hoge stemgeluid dat een flinke stempel drukt op de sound van de band. 'Op school ontmoette ik Tom en we hadden allebei dezelfde ontembare drang om muziek te maken in een band. We realiseerden ons al snel dat om goed te worden, je al het andere gewoon moet laten vallen. De band is inmiddels al drie jaar een fulltime bezigheid voor me.' Tom Fleming, de tweede zanger van Wild Beasts die met een warm, donker stemgeluid de zang van Thorpe prachtig contrasteert, kan alleen maar instemmend knikken.

Wild Beasts

Lees verder..

Meer op File Under over Wild Beasts (11)



Nits

(Interview: ForestSounds.)

De Nits zijn momenteel op tournee door Nederland, mede om hun nieuwe cd Strawberry Wood te promoten. File Under sprak met voorman Henk Hofstede over verandering, vergankelijkheid, en de drang om te bewegen op het toneel. En hoe een val van datzelfde toneel kan leiden tot nieuw materiaal...

Nits

Lees verder..

Meer op File Under over Nits (6)



Customs

(Interview: Nathalie. Foto's: Wannabes)

Begin dit jaar was daar ineens Customs met hun single "Rex" aan het Vlaamse muziekfirmament. Ze leken vanuit het niets opgedoken en domineerden wekenlang de hitlijsten. En na een tweede single "Justine" kwam begin deze maand hun langverwachte album Enter The Characters uit in België. Of Nederland gaat volgen, we zullen het binnenkort weten. Ik sprak hen alvast voor ��n van hun eerste headliner-shows in de AB Club in Brussel, die ook nog eens uitverkocht was.

Customs

Lees verder..

Meer op File Under over Customs (9)



Agua De Annique / Anneke van Giersbergen

(Interview: Vonx)

Het is bijna drie jaar geleden dat Anneke van Giersbergen het solopad verkoos boven haar rol als frontvrouw van The Gathering, de band waarmee ze de evolutie van metal naar trance-achtige rock meemaakte. Met haar nieuwe band Agua de Annique bracht ze het intrigerende debuutalbum Air uit, het bijna akoestische Pure Air (met zeer veel gasten, oa. Marike Jager, Sharon den Adel, John Wetton) en vorige maand nog de live-cd In Parallel met Danny Cavanagh.

Agua de Annique

Daarnaast bouwde ze met haar man (en drummer/multi-instrumentalist) Rob een studio aan huis, toerde in binnen- en buitenland en nam deel aan een keur van projecten waaronder de single "Als Je Ooit Nog Terug Kon" met Artists for Tibet.

Dat ze deze nazomer alweer de tijd vond om het gloednieuwe album "In Your Room" op te nemen is opmerkelijk, zeker omdat het intieme, zelfs wat poppy klinkende album weer een grote stap voorwaarts in haar muzikale carri�re betekent.
Op een regenachtige oktoberochtend praten we even bij met de goedlachse zangeres.

Lees verder..

Meer op File Under over Agua De Annique (12) Anneke Van Giersbergen (17)



Mando Diao

(Interview: Reinier. Foto's: Reinier)

Met hun debuutplaat Bring�em In liftte Mando Diao handig mee op de successen van gelijkgestemde bands als The Strokes en The Hives. Gitaarbandjes deden het goed en ook voor de vier brutale Zweedse rockers leek er een veelbelovende toekomst in het verschiet te liggen. Het liep echter anders. Er verschenen nog drie albums, maar de band raakte enigszins in de vergetelheid en tot een echte doorbraak kwam het niet. Met het album Give Me Fire!, dat begin dit jaar verscheen, lijkt daar verandering in te zijn gekomen. De band werd opgepikt door 3FM en ook op Pinkpop deed de band het goed. In november is Mando Diao weer voor een tweetal, inmiddels uitverkochte, optredens in Nederland.

Mando Diao

Lees verder..

Meer op File Under over Mando Diao (5)



Epica

(Interview: Vincent.)

'Stof', roept Mark Jansen als ik Epica's debuutplaat The Phantom Agony uit 2003 voor hem op tafel leg. Met de vlakke hand wrijft de gitarist en oprichter van de band de hoes nog even denkbeeldig schoon. 'Dat is toch die plaat die we twintig jaar geleden opnamen', vult zangeres Simone Simons hem aan. Wie The Phantom Agony vergelijkt met het nieuwste werk, Design Your Universe, kan inderdaad niet anders concluderen dan dat er een wereld van verschil is. 'Alsof je naar twee verschillende bands luistert', bevestigt Simons mijn conclusie.

Epica

Je vraagt je af wat er met die jonge gasten van de eerste plaat is gebeurd. 'We zijn volwassen geworden', stelt Simons. 'Nee, jij bent volwassen geworden', valt Jansen haar lachend in de rede. 'Wij waren dat al.' Simons moet inderdaad bekennen dat ze destijds net achttien was. Maar ook muzikaal heeft de band een grote verandering doorgemaakt. Harder, strakker, vetter, het zijn maar een paar woorden die de nieuwe cd kunnen omschrijven. 'En nog steeds zijn er mensen die zeggen dat we altijd voor de veilige weg kiezen', verzucht Jansen. 'Ik weet niet wat we voor hen nog moeten doen om ze van gedachten te veranderen.'

Lees verder..

Meer op File Under over Epica (18)



The Horrors

(Interview: Marz667)

Het debuut van The Horrors kreeg de ondertitel 'Psychotic Sounds for Freaks and Weirdos' opgelegd. Het schijfje Strange House werd in 2007 uitgebracht en was eindelijk iets nieuws uit Engeland, inderdaad, enorm psychotisch en experimenteel. Kaiser Chiefs en Bloc Party waren destijds super hip en de gothicrockers van The Horrors vielen juist op doordat ze niet meegingen in het bekende.

The Horrors

"Niemand had nog van ons gehoord en we konden op het debuut lekker gek doen, echt alles wat we wilden." Niet alleen hun zwartomlijnde ogen en de getoupeerd haarbos, maar ook de muziek was verfrissend. Het album staat vol met korte nummers met veel experimenteel geschreeuw en hoekige muziek. "Met het tweede album zijn we heel een andere kant opgegaan. We hebben meer instrumenten uitgeprobeerd en hebben tevens een switch gemaakt in de bezetting". Toetsenist Rhys Webb laat me weten voor het nieuwe album gepromoveerd te zijn als bassist. "We zijn allemaal betrokken geweest bij de nieuwe plaat, hierdoor zijn we ons ook meer met elkaar gaan bemoeien. Behalve met Joshua Hayward, die heeft een aantal nieuwe gitaarpedalen gekocht en is daarmee helemaal in zijn sas."

Niet alleen de stoelendans binnen de band heeft gezorgd voor een kleine verandering in de muziek, maar ook de druk van buitenaf. "Toen we voor de tweede keer de studio indoken, waren er veel hogere verwachtingen. We hadden namelijk reeds iets opgebouwd met het eerste album en de concerten hier omheen. We hebben het hierdoor veel serieuzer en beter aangepakt."

Lees verder..

Meer op File Under over The Horrors (5)



Athlete

(Interview: Tim Fierant.)

Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.

Athlete

Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de "Black Swan Song". Joel's grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. ��n dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: 'De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.'

Lees verder..

Meer op File Under over Athlete (5)



Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  8  |  9  |  10  |  11