Dallas Green
Het stinkt wanneer na twee keer kloppen de deur van de kleedkamer opengaat. Een aantal bandleden zitten op de bank, wat roadies zitten achter een laptop en binnen een paar seconden verandert heel de opzet. Omdat een journalist zo nodig een interview moet afnemen. Het voelt toch alsof je een spelbreker bent. De kamer ruikt naar warmte, dufheid en vlees. Ze hebben net gegeten en Dallas Green, bekend als zanger van Alexisonfire, stelt voor om de deur even open te zetten. Ik krijg twintig minuten van zijn avond en terwijl de tijd tikt, ruimt hij het eerst een beetje op. Uit schaamte wellicht, maar vooral omdat hij zegt een fanatieke opruimer te zijn. En terwijl de eetschalen, truien en lege flessen als na een orkaan in de ruimte liggen, zegt hij opgeruimd te hebben. Ik geef ‘m een schouderklopje en raad aan om te beginnen met het interview. Opgeruimd staat niet altijd netjes.
Oi Va Voi
'Het is een druk jaar geweest met het opzetten van een label, deals met distributeurs regelen, toeren..., we kijken dus uit naar een korte pauze.'
Een grijze zondagmiddag in Tilburg. Aan het tempo waarmee Oi Va Voi-drummer Josh Breslaw vragen beantwoordt is van vermoeidheid niet veel te merken. Samen met zangeres Bridgette Amofah is hij even aan tafel geschoven voor een vooruit- annex terugblik.
2009 is, zegt Breslaw, voor de band een heel goed jaar geweest met een nieuw, overwegend goed ontvangen album en veel optredens. Vandaag dus eentje in 013, morgen staat de AB in Brussel op het programma en daarna wacht Italië. 'Dan stoppen we even met toeren. We gaan wat dingen in de studio doen en een beetje schrijven. Of we vervolgens weer op de gangbare wijze een album uitbrengen, weten we nog niet echt. We zijn aan het nadenken om dingen op andere manieren te doen.'
Lees verder..The Deer Tracks / Twiggy Frostbite
'Dit klinkt meer schizofreen dan ik het eigenlijk bedoelde.'
Het is bijna onmogelijk om geen zwak te hebben voor Elin Lindfors en David Lehnberg, het duo dat gezamenlijk The Deer Tracks vormen. Naast het feit dat beide jonge Zweden - ik schat zo rond de twintig lentes - uiterst sympathiek blijken te zijn, zijn het tevens muzikanten naar mijn hart. Niet werkend vanuit een groter plan om de wereld te veroveren en het grote geld te verdienen. Gewoon doen wat goed voelt en vervolgens tot hun grote verbazing erachter komen dat er ook mensen buiten hun woonplaats Gøvle, nee zelfs buiten Zweden zijn die hun muziek kunnen waarderen. Niet vanwege de naïviteit, maar uit oprechte verbazing. 'We waren niet eens zeker of er mensen zouden zijn die op onze muziek zaten te wachten. We zijn gewoon begonnen met opnemen waar we zelf zin in hadden en daar is het album uitgekomen,' vertelt David mij nadat we plaats hebben genomen op een bankje aan het water achter Paradiso. Ik vraag hem of het geen probleem is als ik meteen van de gelegenheid gebruik maak om met Elin over haar andere band Twiggy Frostbite te praten. Het blijkt absoluut geen probleem. 'En anders duwen we hem wel even het water in,' grapt Elin.
Biffy Clyro
Een interview in de tourbus. Biffy Clyro bestaat uit slechts drie mensen, maar gelukkig is het alsnog geen probleem om heel veel rotzooi te maken. Of ik een biertje wil? ‘We stonden gisterenavond in België, dus ik heb enkel Belgisch bier voor je. We zetten zulke dingen altijd op onze rider, net als twee flessen wodka. We gaan dat natuurlijk niet allemaal daadwerkelijk opdrinken, maar dat nemen we gewoon mee naar huis. Leuk voor met de kerst.' Het zijn niet alleen flessen wodka en lege zakken chips die de bus vullen, maar ook rollen tape. ‘We komen aan het einde van de tour en we worden hierdoor steeds vervelender. En dan gaan we uit verveling gekke experimenten doen, zoals hoeveel stukjes tape je nodig hebt om een menselijk lichaam op te kunnen tillen. Best interessant hoor. Het bleken trouwens acht stukjes te zijn.'
‘Normaal drink ik ook niet voordat ik moet optreden', zegt drummer/zanger Ben Johnston terwijl hij een flinke slok Leffe neemt. ‘Vroeger gingen we altijd helemaal los in steden als Amsterdam, veel blowen en drinken en daarna nog even optreden. Maar tegenwoordig probeer ik het bij twee biertjes te houden. Anders wordt het gewoonweg te moeilijk om nog geconcentreerd te drummen. '
Lees verder..The Bony King Of Nowhere
Voorafgaand aan het interview met The Bony King Of Nowhere, was met de platenmaatschappij afgesproken dat er ook een paar foto's konden worden gemaakt voor bij het interview. Als ik frontman Bram Vanparys bij aanvang van het interview nog eens vraag of hij daarmee akkoord is, aarzelt hij en vertelt hij dat hij het niet zo prettig vindt om te worden gefotografeerd. 'Ik voel mij nooit op mijn gemak als er foto's van mij worden genomen. Vaak vind ik de foto's niet mooi omdat je dat ook terugziet op de foto's.'
Weddenschap
Van die onzekere houding is tijdens zijn optreden op het podium weinig te merken. Vanparys houdt ervan om op het podium te staan, vertelt hij. 'Ik wil graag voor iemand zingen', aldus The Bony King. 'Radiosessies doe ik ook niet graag, omdat ik dan niet het gevoel heb dat ik voor iemand zing. Dan zit ik daar zo alleen in zo'n studio.'
C-Mon & Kypski - Kerstavond met...
Al die winterse ellende heeft in elk geval één voordeel: als je vertraging hebt met de trein, kom je er nog eens leuke mensen tegen. Van de week trof ik een jongen in de trein die naar C-Mon & Kypski zat te luisteren op zijn mp3-speler. Dat het zo'n onderschatte superband was, hij had ze onlangs nog gezien als voorprogramma bij het afscheidsconcert van Kyteman en dat was helemaal geweldig. Een leuk gesprek volgde, en ik was het met hem eens. Het was wel erg toevallig, want laat ik nou net de avond tevoren telefonisch een interview met C-Mon gedaan hebben...
File Under mag setjes kaarten weggeven voor het speciale kerstconcert dat C-Mon & Kypski geven in Tivoli op 24 december. Vul snel dit formuliertje in en vier kerstavond lekker buiten de deur.
Lees verder..
Miss Capital-D
Ze heet Debbie Rood en won in 2009 de Kunstbende. Dit is een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling die al twintig jaar talent zoekt én vindt. De 18-jarige is beter bekend als Miss Capital-D en won vorig jaar de DJ-wedstrijd en stond op o.a. Obsession Outdoor, Extrema Outdoor en niets minder dan Mystery Land. Ook was ze te gast in een TMF-uitzending met Sascha Visser en werd ze tweemaal gevraagd om in de studio te komen draaien bij 3FM. ‘Door de Kunstbende te winnen heb ik een flinke boost gekregen, maar eigenlijk was ik ook hiervoor al ongeveer anderhalf jaar aan het draaien.'
Het moet vast ontzettend moeilijk zijn om als jonge en vrouwelijke DJ te staan tussen alle grote, oude en stoere mannen? ‘Eigenlijk niet. Het is zelfs heel leuk! Ik krijg zoveel leuke reacties en feedback van andere DJ's. Het fijne ervan is dat je in een wereld komt waarbij mensen allemaal dezelfde passie voor muziek hebben. Dit deel je met elkaar en het wordt ook serieus genomen. Dan maakt het eigenlijk niet uit of je nou man of vrouw, jong of oud bent.'
Lees verder..Chrome Hoof
De futuristische space-metal-glam-doom-disco-band Chrome Hoof begon ooit als een zijproject van de broers Leo en Milo Smee. De experimentele en bizarre mix van muziekstijlen is het product van de totaal verschillende muzikale achtergronden van de twee. Leo speelde in doom metalband Cathedral en Milo kwam uit de elektronische scene.
In de loop der jaren verzamelden de gebroeders Smee steeds meer muzikanten om zich heen en de band kreeg een buitenproportionele omvang. Het publiek moet niet vreemd opkijken als het podium wordt bestormd door een leger van vijftien muzikanten, gekleed in platina gewaden, met als blikvangers zijn zangeres Lola en een reusachtig spacemonster.
Momenteel is Chrome Hoof druk bezig met het opnemen van hun derde langspeler. Hoog tijd dus om toetsenist Emmett Elvin eens te vragen hoe het ervoor staat met de opvolger van Pre-Emptive False Rapture.
Lees verder..Absynthe Minded
Absynthe Minded bracht eerder al drie albums uit, de één met meer succes dan de andere. Hun "My Heroics, Part One" was afgelopen maand nog het hoogst genoteerde nummer in de Bel 2000, ze verkopen zaal na zaal uit in Vlaanderen en deze maand hoopt de band Nederland te veroveren met de nieuwe plaat Absynthe Minded, althans dat is het plan toch. Voor één van deze uitverkochte concerten in Vlaanderen sprak ik Bert Ostyn (zanger) en Renaud Ghilbert (multi-instrumentalist) .
We kennen Absynthe Minded in Nederland vooral van "My Heroics, Part One", maar toch werden jullie daarna niet echt opgepikt in ons land. Waarom lukt dat maar niet?
Bert: ‘We hebben altijd met veel verschillende mensen gewerkt en in Nederland was dat bijvoorbeeld bij de laatste plaat met Universal Nederland. Dat klikte toch niet echt, dus dat zal er misschien voor een deel aan gelegen hebben. We moeten het in Nederland tot nu toe echt van onze live-reputatie hebben, want veel airplay hebben we tot nog toe niet veel gehad, al zijn Kink FM en 3VOOR12 ons altijd goedgezind geweest.'
Jon Hopkins
'In mijn tienerjaren heb ik veel gerookt. Dat gaf me de inspiratie om mijn muziek een bepaalde richting op te laten gaan, dat je ernaar luistert en het gevoel krijgt iets gebruikt te hebben. Ik probeer dat nog altijd, muziek maken die je geestesgesteldheid beïnvloedt, want daar is muziek absoluut toe in staat.'
Jon Hopkins zit in de kleedkamer van het Bimhuis met op tafel blikjes bier en fris, wat nootjes en andere versnaperingen. Vanavond doet hij in het kader van het Amsterdam Dance Event een optreden met violist Davide Rossi. De twee kennen elkaar van hun werk voor het album Viva La Vida Or Death And All His Friends van het Britse Coldplay. Een andere overeenkomst is dat beiden er wat muziek betreft al vroeg bij waren.
Lees verder..The Gathering
'De reset-knop indrukken en weer gaan.'
Onlangs zag ik in een Brabants dagblad een voorselectie van negenennegentig albums van Nederlandse makelij die het afgelopen decennium zijn verschenen. Uit deze lijst wordt de lezer geacht zijn favoriete nederpopplaat van de jaren nul te kiezen. Gelukkig waren de samenstellers slim genoeg om op de honderdste plaats een plek te reserveren voor eventuele andere suggesties. Zo concludeerde ik vrijwel meteen dat er geen enkel album van The Gathering in deze lijst stond. Schande natuurlijk. In mijn ogen mag bijvoorbeeld het in 2003 verschenen Souvenirs in zo'n lijst niet ontbreken. Het zou toch raar zijn als de band die dit jaar haar twintigjarige bestaan viert zomaar in de vergetelheid zou raken? Twee jaar geleden kregen de triprockers een behoorlijke klap te verwerken toen zangeres en boegbeeld Anneke van Giersbergen besloot de band te verlaten. Sindsdien hebben de overige bandleden echter allesbehalve stil gezeten. In april van dit jaar verscheen The West Pole waarop de nieuwbakken frontvrouw Silje Wergeland het leeuwendeel van de vocalen voor haar rekening neemt. Het visitekaartje is afgegeven.
Laïs
Toen Matthijs van Nieuwkerk in "De Wereld Draait Door" onlangs de drie zangeressen van Three-Ality onthaalde alsof ze met hun moderne vertolking van Middeleeuwse liederen iets compleet nieuws brachten, was hij even vergeten dat een gezelschap uit België daar al zo'n 15 jaar geleden mee was begonnen. Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix lieten toen al onder de naam Laïs hun vocale kunsten horen. Op hun eerste drie cd's Laïs, Dorothea en Douce Victime werden oude teksten en melodieën in een nieuw jasje van harmonieuze samenzang gestoken. Maar toen sloeg de verandering toe: Laïs wilde een andere kant op, en met het verschijnen van The Ladies' Second Song bleek hoezeer ze durfden af te wijken van hun eerdere werk. Onlangs verscheen Laïs Lenski, waarop ze in samenwerking met cellist Simon Lenski de wil van hun publiek om met hen mee te groeien wederom zwaar op de proef stellen. File Under sprak met Annelies Brosens over verandering, groei en loslaten, maar vooral waartoe dat alles kan leiden.
Rolo Tomassi
Terwijl het debuutalbum Hysterics nog niet zo gek lang geleden in Nederland verscheen, is de Rolo Tomassi al druk bezig met een tweede album. Onlangs liet de band via een bericht op Twitter weten dat ze in Los Angeles zijn begonnen met het opnemen van de opvolger.
In Engeland werd Hysterics al eerder uitgebracht en daar heeft de band inmiddels een aardige reputatie opgebouwd. Met strakke en heftige liveshows heeft de band flinke aandacht weten te trekken en het vijftal werd opgepikt door grote muziekbladen als NME.
Afgelopen zomer was de band in Nederland voor een aantal (festival)optredens. Op een kleine groep liefhebbers na, lijkt het Nederlandse publiek nog niet helemaal klaar te zijn voor de sonische aanvallen van deze jonge band uit Leeds. Wellicht dat daar met het tweede album verandering in komt.
Lees verder..Silversun Pickups
's Ochtends had ik online al het tafeltje gezien waar ik 's middags de band zou gaan interviewen. De Silversun Pickups maken enthousiast gebruik van Twitter om een tourdagboek bij te houden en fotograferen werkelijk alles. Inclusief een schattig rond tafeltje op een terrasje achter de Melkweg dus.
Het is een bijzonder stel dat er tegenover me zit aan het tafeltje. Zanger Brian Aubert is een klein mannetje met een keurig baardje, bassiste Nikki Monniger is lang en gewoontjes, en bebaarde toetsenist Joe Lester lijkt zo uit de Fleet Foxes gestapt. Alleen drummer Christopher Guanlao heeft wel iets stoers, maar krijgt helaas geen woord tussen het enthousiaste geklets van Aubert.
Lees verder..Soldout
In thuisland België werd het debuutalbum Stop Talking van de electrogroep Soldout een redelijk succes in 2004, mede door de singles "I Don't Want To Have Sex With You en "I Can't Wait". Maar dat succes bleef vooral beperkt tot het Franstalig gedeelte van het land, zo legt zangeres Charlotte Maison tijdens het interview nog maar een keer uit. Vier jaar later werd Cuts uitgebracht en op dit moment touren ze volop met hun Waalse vrienden Ghinzu door Europa. Tijd dus voor een interview met de zangeres, in een Brussels café twee minuten van haar huis vandaan.
Alice In Chains
Als tiener was ik getuige van de opkomst van de stroming die begin jaren negentig de rest van het decennium zou bepalen: Grunge. Met Pearl Jam, Soundgarden en Nirvana als koningen van dit genre hield ik ook nauwlettend de andere opkomende bands in de gaten. Naast bijvoorbeeld Stone Temple Pilots was Alice In Chains in mijn ogen een band die met een geheel eigen sound een beetje het buitenbeentje van de Seattle-scene was. Hun muziek was rauwer en donkerder. Desalniettemin heb ik hun succesalbum Dirt in die tijd echt grijsgedraaid.
Toen Storm dus mij het verzoek deed of ik de mannen van Alice In Chains wilde interviewen, was daar geen twijfel over mogelijk. In de catacomben van 013 trad ik in gesprek met Jerry Cantrell en Sean Kinney, helden van weleer.
Lees verder..Wild Beasts
'Ik heb mijn studie sociologie afgebroken voor deze band. Ik heb echt alles laten vallen voor deze band.' Aan het woord is Hayden Thorpe van Wild Beasts, de man met het bizar hoge stemgeluid dat een flinke stempel drukt op de sound van de band. 'Op school ontmoette ik Tom en we hadden allebei dezelfde ontembare drang om muziek te maken in een band. We realiseerden ons al snel dat om goed te worden, je al het andere gewoon moet laten vallen. De band is inmiddels al drie jaar een fulltime bezigheid voor me.' Tom Fleming, de tweede zanger van Wild Beasts die met een warm, donker stemgeluid de zang van Thorpe prachtig contrasteert, kan alleen maar instemmend knikken.
Nits
De Nits zijn momenteel op tournee door Nederland, mede om hun nieuwe cd Strawberry Wood te promoten. File Under sprak met voorman Henk Hofstede over verandering, vergankelijkheid, en de drang om te bewegen op het toneel. En hoe een val van datzelfde toneel kan leiden tot nieuw materiaal...
Customs
Begin dit jaar was daar ineens Customs met hun single "Rex" aan het Vlaamse muziekfirmament. Ze leken vanuit het niets opgedoken en domineerden wekenlang de hitlijsten. En na een tweede single "Justine" kwam begin deze maand hun langverwachte album Enter The Characters uit in België. Of Nederland gaat volgen, we zullen het binnenkort weten. Ik sprak hen alvast voor één van hun eerste headliner-shows in de AB Club in Brussel, die ook nog eens uitverkocht was.
Agua De Annique / Anneke van Giersbergen
Het is bijna drie jaar geleden dat Anneke van Giersbergen het solopad verkoos boven haar rol als frontvrouw van The Gathering, de band waarmee ze de evolutie van metal naar trance-achtige rock meemaakte. Met haar nieuwe band Agua de Annique bracht ze het intrigerende debuutalbum Air uit, het bijna akoestische Pure Air (met zeer veel gasten, oa. Marike Jager, Sharon den Adel, John Wetton) en vorige maand nog de live-cd In Parallel met Danny Cavanagh.
Daarnaast bouwde ze met haar man (en drummer/multi-instrumentalist) Rob een studio aan huis, toerde in binnen- en buitenland en nam deel aan een keur van projecten waaronder de single "Als Je Ooit Nog Terug Kon" met Artists for Tibet.
Dat ze deze nazomer alweer de tijd vond om het gloednieuwe album "In Your Room" op te nemen is opmerkelijk, zeker omdat het intieme, zelfs wat poppy klinkende album weer een grote stap voorwaarts in haar muzikale carrière betekent.
Op een regenachtige oktoberochtend praten we even bij met de goedlachse zangeres.
Mando Diao
Met hun debuutplaat Bring‘em In liftte Mando Diao handig mee op de successen van gelijkgestemde bands als The Strokes en The Hives. Gitaarbandjes deden het goed en ook voor de vier brutale Zweedse rockers leek er een veelbelovende toekomst in het verschiet te liggen. Het liep echter anders. Er verschenen nog drie albums, maar de band raakte enigszins in de vergetelheid en tot een echte doorbraak kwam het niet. Met het album Give Me Fire!, dat begin dit jaar verscheen, lijkt daar verandering in te zijn gekomen. De band werd opgepikt door 3FM en ook op Pinkpop deed de band het goed. In november is Mando Diao weer voor een tweetal, inmiddels uitverkochte, optredens in Nederland.
Epica
'Stof', roept Mark Jansen als ik Epica's debuutplaat The Phantom Agony uit 2003 voor hem op tafel leg. Met de vlakke hand wrijft de gitarist en oprichter van de band de hoes nog even denkbeeldig schoon. 'Dat is toch die plaat die we twintig jaar geleden opnamen', vult zangeres Simone Simons hem aan. Wie The Phantom Agony vergelijkt met het nieuwste werk, Design Your Universe, kan inderdaad niet anders concluderen dan dat er een wereld van verschil is. 'Alsof je naar twee verschillende bands luistert', bevestigt Simons mijn conclusie.
Je vraagt je af wat er met die jonge gasten van de eerste plaat is gebeurd. 'We zijn volwassen geworden', stelt Simons. 'Nee, jij bent volwassen geworden', valt Jansen haar lachend in de rede. 'Wij waren dat al.' Simons moet inderdaad bekennen dat ze destijds net achttien was. Maar ook muzikaal heeft de band een grote verandering doorgemaakt. Harder, strakker, vetter, het zijn maar een paar woorden die de nieuwe cd kunnen omschrijven. 'En nog steeds zijn er mensen die zeggen dat we altijd voor de veilige weg kiezen', verzucht Jansen. 'Ik weet niet wat we voor hen nog moeten doen om ze van gedachten te veranderen.'
Lees verder..The Horrors
Het debuut van The Horrors kreeg de ondertitel 'Psychotic Sounds for Freaks and Weirdos' opgelegd. Het schijfje Strange House werd in 2007 uitgebracht en was eindelijk iets nieuws uit Engeland, inderdaad, enorm psychotisch en experimenteel. Kaiser Chiefs en Bloc Party waren destijds super hip en de gothicrockers van The Horrors vielen juist op doordat ze niet meegingen in het bekende.
"Niemand had nog van ons gehoord en we konden op het debuut lekker gek doen, echt alles wat we wilden." Niet alleen hun zwartomlijnde ogen en de getoupeerd haarbos, maar ook de muziek was verfrissend. Het album staat vol met korte nummers met veel experimenteel geschreeuw en hoekige muziek. "Met het tweede album zijn we heel een andere kant opgegaan. We hebben meer instrumenten uitgeprobeerd en hebben tevens een switch gemaakt in de bezetting". Toetsenist Rhys Webb laat me weten voor het nieuwe album gepromoveerd te zijn als bassist. "We zijn allemaal betrokken geweest bij de nieuwe plaat, hierdoor zijn we ons ook meer met elkaar gaan bemoeien. Behalve met Joshua Hayward, die heeft een aantal nieuwe gitaarpedalen gekocht en is daarmee helemaal in zijn sas."
Niet alleen de stoelendans binnen de band heeft gezorgd voor een kleine verandering in de muziek, maar ook de druk van buitenaf. "Toen we voor de tweede keer de studio indoken, waren er veel hogere verwachtingen. We hadden namelijk reeds iets opgebouwd met het eerste album en de concerten hier omheen. We hebben het hierdoor veel serieuzer en beter aangepakt."
Lees verder..Athlete
Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.
Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de "Black Swan Song". Joel's grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. Één dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: 'De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.'
Lees verder..Rose Kemp
Het optreden van Rose Kemp is vandaag rustig, erg rustig. En het publiek dat is komen opdagen, heeft een plekje uitgezocht ver achterin de zaal, rond de mengtafel en in de buurt van de bar. Voor in de zaal zijn enkel een aantal fotografen te vinden. Toch besluit de Engelse zich helemaal te geven, speciaal voor de fotografen op de voorste rij. Haar optreden is onderdeel van het Summer Darkness Festival, geprogrammeerd als opener op de vierde dag. De locatie is erg afgelegen en de felle zon schijnt buiten: alle ingrediënten voor een niet-geslaagd optreden zijn aanwezig. Gelukkig weet ze alsnog een erg goed optreden neer te zetten.
Vandaag staat de zangeres geprogrammeerd als drietal, maar ook als solo-artiest is ze te boeken. Dit doet ze akoestisch en met veel covers. Ook is ze bezig met Jeremy Smoking Jacket. Dit is een softly spoken-project, waarmee ze vooral studioplaten wil gaan vullen.
Lees verder..Editors
Op In This Light And On This Evening is Editors een andere richting ingeslagen. Minder gitaar en meer elektronica. De band zelf noemt het een futuristische plaat, geïnspireerd door films als Blade Runner en Terminator. Maar je kunt je afvragen of futuristisch de juiste kwalificatie is voor een album dat eerder klinkt alsof het in 1982 is opgenomen dan, pak ‘m beet in 2019, het jaar waarin Blade Runner zich afspeelt.
Met deze koerswijziging is de band wel af van de eeuwige vergelijking met Joy Division en Interpol, maar een nieuwe vergelijking ligt alweer klaar. Met dit album treedt Editors in de voetsporen van bands als New Order, Depeche Mode en Human League.
Voor File Under sprak ik met drummer Ed Lay over de totstandkoming van In This Light And On This Evening.
Lees verder..Fuck Buttons
Wie nog nooit van ze gehoord heeft zal zich vast afvragen welke band zich in hemelsnaam Fuck Buttons noemt. Andrew Hung geeft toe dat de naam wel een beetje een obstakel is, maar dat is niet anders. De twee hadden ook nooit verwacht zo veel met hun muziek bezig te kunnen zijn. Na hun veelbesproken debuut Street Horrrsing is er nu het tweede album Tarot Sport, geproduceerd door niemand minder dan Andrew Weatherall, die volgens Hung sinds zijn dagen als arbeider nooit meer zo uitgeput is geweest als bij het maken van dit album. Het opnemen was een intensieve maar ongelofelijke ervaring, met veel inbreng en samenwerking van alle drie. “Elke avond kwam ik thuis en viel ik meteen in slaap.” zegt Hung. “Het was erg intens, maar gaf zeker voldoening.”
Lou Barlow
Op de stoep voor Paradiso bots ik bijna tegen J Mascis aan. Hij kijkt me aan, ziet dat ik hem herken en slaat snel zijn ogen neer om verder te sjokken richting Leidseplein. Het is enkele uren voordat Dinosaur Jr voor de zoveelste keer in het 25-jarig bestaan van de band op het podium van Paradiso zal staan. De afspraak is niet met J maar met Lou Barlow, die na het concert een bizar berichtje twittert: ‘why is it always so good at the paradiso? because i'm on the apple..'.
Barlow's nieuwe solo-album Goodnight Unknown komt binnenkort uit dus de tour met Dinosaur wordt aangegrepen om wat promotie te doen voor zijn echte passie, zijn solowerk.
The Hickey Underworld
Het titelloze album van The Hickey Underworld (vernoemd naar een nummer van The Nation of Ulysses, een band op het Dischord label) is File Under volledig voorbij gegaan maar onterecht als je het mij vraagt. Ik heb afgesproken met de Antwerpse band in het - toen nog - zonovergoten Brussel, op één van de vele festivals die België rijk is en waar de groep die er in 2006 met de eerste plaats vandoor ging op Vlaams bekendste rockwedstrijd (alweer die Humo’s Rock Rally) vandaag speelt.
De release van het album ging met nogal wat mysterie gepaard en wie op de bands MySpace kijkt wordt ook al niet veel wijzer (al beveel ik het blog van harte aan). Of het hier volgende interview daar veel in gaat veranderen is nog maar de vraag.
Patrick Wolf
Het moet gezegd, de shows van Patrick Wolf worden steeds beter en wervelender. Ik kan me nog herinneren dat ik hem op Lowlands zag in de Juliet-tent, een paar jaar terug, met alleen zijn viool. Een verlegen, vooral 'getalenteerde' jongen was het, met breekbare en vreemde liedjes waar je wel de tijd voor moest nemen. Twee jaar later stond-ie op hetzelfde festival opeens in de India-tent, bespeelde hij nog steeds allerlei instrumenten maar had hij ook een band en waren zijn nieuwe liedjes veel toegankelijker en blijer geworden. En dit jaar stond hij weer in de India-tent, alleen heeft Circus Wolf nu echt zijn vorm gevonden. Patrick is een diva geworden, maar wel een die nu ook durft te bijten.
Het mooie aan zijn album The Bachelor vind ik dan ook de dreiging die erin zit. Wat de songs betekenen kun je gewoon op internet lezen: bij de biografie die ik kort tevoren als voorbereiding op een interview kreeg zat deze lange beschrijving van de liedjes. Opeens was de helft van mijn vragen irrelevant geworden...
Lees verder..Blue Roses
Het schema van Laura Groves kent vandaag niet erg veel speling en door wat miscommunicaties valt mijn interview tussen het optreden en het avondeten. Maar ze geeft graag een paar minuten van haar eettijd weg voor een interview. Vandaag treedt ze op onder de naam Blue Roses. Groves is jaren actief geweest als soloartiest, maar heeft tegenwoordig een aantal extra bandleden aangetrokken. Als singer-songwriter ben je namelijk erg beperkt. Vandaag zijn er een drummer en violist om haar te helpen. De twee staan ook regelmatig haar stem bij op de achtergrond, maar op elk moment blijft het Groves die uitblinkt. Haar stem doet denken aan bijvoorbeeld Annie Haslam (Renaissance) en ook Kate Bush - een groot compliment, want er zijn genoeg Britse zangeressen waarmee je minder graag vergeleken wilt worden. Hoewel je beter niet over Kate Bush kunt beginnen wanneer je haar aanspreekt.
Noah And The Whale
Het nieuws dat de heren van Noah And The Whale nu dan eindelijk met een headlineshow komen, wist voor veel reuring te zorgen binnen de fanbase. Vooral opvallend is dat ze het eindelijk op eigen houtje doen, want zangeressen Laura Marling en Emmy The Great maken geen deel meer uit van de groep. Hun nieuwe album The First Days of Spring bevat, in tegenstelling tot de voorganger, dan ook geen vrouwelijke vocalen. De echte reden hiervoor is ongetwijfeld dat voorman Charlie Fink en Laura Marling hun relatie beëindigd hebben, iets waar ik nauwelijks over durf te beginnen, maar wat uiteraard steevast ontkend wordt.
Jessica Lea Mayfield
"Wil je echt niks eten? Pizza? Iets anders?" De jongen van de platenmaatschappij probeert Jessica Lea Mayfield tevergeefs aan het eten te krijgen. De broodmagere en bleke zangeres houdt het bij een kopje thee.
Enkele uren eerder betreedt ze samen met haar gitarist en drummer het zonovergoten Lima-podium van Lowlands. Opvallend is dat de leeftijd van het publiek bij haar optreden aanzienlijk hoger ligt dan het gemiddelde op Lowlands. Wellicht was het publiek afgekomen op de (onbegrijpelijke) aankondiging van 'de vrouwelijke Nick Cave'? Ik spreek met Mayfield over deze vreemde vergelijking, over godslastering en vooral over haar familie.
Lees verder..Bat For Lashes
Nu ben ik bij File Under aangenomen voor de metal- en hardcore, maar of ik een interview met Bat For Lashes wil doen? Bedoel, heb je wel eens een Google Image-search gedaan op Bat For Lashes? Haar tourmanager doet de deur achter me dicht en zegt dat ik twintig minuten krijg. Alleen opgesloten in kamertje met zangeres Natasha Khan. Zo heet ze blijkbaar in het echt. Ze heeft een grote nepbontjas aan, maar die doet ze uit wanneer ik een stoel pak. Zo zie ik het graag. Blijkbaar heeft de dame goede mediatraining gehad - of ze is gewoon heel erg aardig. Geen gesprek onderuit vanuit een luie stoel, maar iemand die voorover naar me toe zit. Ik raak met mijn neus bijna de hare aan.
Kyteman
Drie jaar lang werkte Colin Benders, alias Kyteman, als een kluizenaar in de donkerste uren van de nacht aan zijn debuutplaat. Begin dit jaar was het zover en verscheen eindelijk The Hermit Sessions. Met de release van dit album sloot hij een duistere, maar ook leerzame periode af. En hoe. Met een twintig man tellend Hiphop Orkest trok Kyteman het land in en zorgde overal waar hij speelde voor een groot spektakel, wat niet onopgemerkt bleef bij televisie- en radiozenders. Toch wist het Orkest vooral dankzij grenzeloze fantasie en oneindig veel speelplezier het publiek voor zich te winnen.
Ook Kyteman zelf blijft trouw aan zijn eigen ideeën en principes, ondanks alle lovende kritieken en het succes. Artistieke vrijheid en doen waar hij zin in heeft, dat is waar het volgens hem allemaal om draait. Een interview in citaten.
Lees verder..Johan
Johan stopt ermee. In navolging van Daryll-Ann en Caesar verdwijnt hiermee het derde vlaggenschip van platenmaatschappij Excelsior uit het Nederlandse muzikale landschap. Net als bij die twee andere bands gebeurt het zonder de overbodige, dik aangezette dramatiek van een persconferentie.
Ik verwacht dan ook niet dat Jacob, Maarten, Diets en Jeroen bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel worden uitgenodigd om aan het Nederlandse volk uit te leggen waarom de band Johan er na vier albums in dertien jaar een punt achter zet. Hoewel je jezelf zou kunnen afvragen in hoeverre er ooit sprake is geweest van zoiets als "de band" Johan. 'Jacco is Johan,' las ik in een quote van drummer Jeroen Kleijn op 3voor12.nl. Het is dan ook niet vreemd dat de beslissing om ermee te stoppen van Jacob de Greeuw komt. Ik zal eerlijk bekennen dat ook ik van mening was dat Jacco Johan is. Daarom was ik een beetje teleurgesteld toen eerder dit jaar bleek dat ik het voor mijn interview met gitarist Maarten Kooijman en basist Diets Dijkstra moest doen. 'Wij mogen het doen,' waren de woorden van Maarten.
Hannelore Bedert
In de biografie van Hannelore Bedert staat: een mix van bleitliedjes voor jankers en scheldliedjes voor lievelingen, een zin die me wel erg nieuwsgierig maakte naar haar muziek.
Als ik haar daar naar vraag zegt ze daarover: "Misschien is dat wel de beste omschrijving voor mijn nummers. Het zijn niet allemaal liefdesliedjes, het is vaak de negatieve kant daarvan. Het is een klacht zowel naar anderen als naar mezelf, dus die omschrijving klopt eigenlijk wel."
Hannelore Bedert, wier grote voorbeeld Ani DiFranco is, heeft haar opleiding genoten aan het gerenommeerde Herman Teirlinck Instituut - een beetje vergelijkbaar met onze kleinkunstacademie -, maar waar de meeste studiegenoten superlatieven tekort komen om de school te prijzen, ligt het voor Hannelore toch anders: "Goh, het is niet dat ik daar een hele slechte periode heb meegemaakt. Ik heb daar toch wel hele goede dingen geleerd, maar ik had soms wel het gevoel dat ik dingen aan het doen was die ik helemaal niet wilde doen. Dat had dan vaak met theater te maken. Bijvoorbeeld naakt op een podium gaan staan is oké voor een ander als het past in een stuk, maar voor mij hoefde dat niet per se. Het was echter niet alleen dat, ik ben mijzelf daar ook heel erg tegen gekomen. Afkomstig uit een klein dorp, van een veilige school, en dan is die overgang toch wel erg groot. De grote stad, een opleiding waar iedereen zijn mening uit en docenten die soms ‘te' hard kunnen zijn. Ik heb er in die vijf jaar toch wel een moeilijke weg afgelegd."
Lees verder..William Fitzsimmons
Een half jaar geleden kwam ik per toeval op de MySpace pagina van multi-instrumentalist William Fitzsimmons terecht en was meteen onder de indruk van zijn breekbare The Sparrow and The Crow nummers. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik hoorde dat in Europa eerst zijn Goodnight album uit 2006! uitgebracht zou worden. De man deed een paar maanden geleden al een mini-tour door Europa en op de dag dat ik hem interview staat hij in het voorprogramma van Sophia. Al had dat interview bijna niet plaatsgevonden aangezien hij en zijn Duitse manager de weg waren kwijtgeraakt in Brussel. Na een kort gesprekje in het Duits -van alle markten thuis die William- gaan we toch maar verder in het Engels, waarna ik hem meteen vraag naar dat Goodnight Vs. The Sparrow And The Crow-verhaal.
Inderdaad is dat een nogal vreemde gang van zaken geeft William Fitzsimmons meteen toe; ‘ik weet eigenlijk ook niet waarom daarvoor gekozen is. Voor mijzelf is het wel bizar want mijn albums hebben allemaal een eigen thema en er zit ook stukje verwerking in dus om nu weer geconfronteerd te worden met zaken die ik in 2006 van mij afschreef om daarna verder te gaan met mijn leven is wel moeilijk. Vooral ook omdat ik niet bepaald over zonneschijn en regenbogen zing, het zijn nogal wat persoonlijke issues die ik aankaart. In eerste instantie was ik dan ook niet zo blij om alles weer op te rakelen, maar oké eigenlijk is het wel logisch om als luisteraar in chronologische volgorde mijn verhaal te horen. In een boek begin je ook niet in het midden. Het ‘eerste' album gaat namelijk over de scheiding van mijn ouders toen ik jong was, The Sparrow And The Crow behandelt mijn eigen scheiding.
Lees verder..Metric
Emily Haines en James Shaw, de grote kracht achter Metric, doen momenteel een promorondje door Europa. "Vandaag is de laatste dag, we zijn nu in totaal zo'n twintig dagen bezig. Begonnen in Frankrijk en via Engeland nu in Nederland." Het klinkt als een stel Japanners die met een bus alle bekende plekken afgaan, maar Metric doet het helaas een stuk minder uitgebreid. "We gaan van hotel naar hotel en zien eigenlijk niks van het land noch de steden." Het enige wat ze wel uitgebreid hebben gezien is Parijs, waar overigens een erg duidelijke verklaring voor is. "Daar heeft James namelijk zijn vriendin wonen", laat Emily uitgelaten weten. Ze zijn vandaag met het laatste paar interviews bezig en je merkt dat ze hierdoor wat meliger zijn geworden.
Gelukkig hebben ze ondanks de meligheid evengoed nog de juiste instelling. "Ik ben erg blij met alle interviews en weet zeker dat alles nut heeft in het leven. Dit interview wordt uiteindelijk gelezen door mensen die ons gaan checken en wellicht naar het optreden in Amsterdam komen. Niks is nutteloos. We hadden ook twintig dagen televisie kunnen kijken en dagenlang kunnen slapen, maar dan weet je zeker dat je niks opschiet."
Lees verder..Anna Ternheim
'Door jezelf te laten leiden door intuïtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'
Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Björn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (Dählback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Björn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'
Lees verder..The Pains of Being Pure at Heart
De prijs voor meest pretentieuze bandnaam van 2009 gaat ongetwijfeld naar The Pains of Being Pure at Heart. De naam van deze vier jonge hippe New Yorkers is gebaseerd op de titel van een kinderboek dat was geschreven door een vriend van zanger Kip Berman. Kip lijkt op een jonge Anne Soldaat en praat graag. Enthousiast als een kind met in elke zin zeker vier keer het woord 'like' vertelt hij over de stroomversnelling waarin zijn band de afgelopen maanden verzeild is geraakt.
Danger
Ik ben een groot fan van de Franse electroheld Danger. Hij maakt van die nostalgische eighties-tracks, net zoals overigens Kavinsky en Fred Falke. Woensdagavond speelde hij op het festival De Affaire in Nijmegen, vlak na het dj-duo Scrambled dat met een harde set vele honderden liefhebbers flink liet dansen ondanks de regen. Op 'vreemde eend in de bijt' Danger werd dan ook wisselend gereageerd. Voor 3VOOR12 mocht ik hem gelukkig interviewen. Je kunt hier lezen waarom hij alleen gemaskerd optredens geeft. Maar het interview ging verder dan dat.
Barbie Bangkok
Even zoeken is het wel naar het huis van Barbie Bangkok-drummer Laurens Smagghe in Gent. Bij aankomst zijn de heren nog druk in overleg met de ontwerper over de typografie die op de merchandise gebruikt gaat worden. Maar nadat de eerste knopen daarover zijn doorgehakt kan het interview beginnen met de kern van de band: Laurens zelf en Tom Goethals, de zanger van Barbie Bangkok. Tom kijkt duidelijk vermoeid. Op de achtergrond klinkt een rustige plaat en ligt een kat te slapen. Het is weer eens iets anders dan een kleedkamer, hotelkamer of café, waar doorgaans de meeste interviews met muzikanten worden gehouden.
Tom verontschuldigt zich direct voor zijn moeheid, die te wijten is aan zijn dagelijkse bezigheid: hij is postbode in Gent waardoor hij voor dag en dauw op moet. Tja, tot zover de glamour van het rockbestaan in België. Ik val maar meteen met de deur in huis en vraag hoe ze toch aan die ietwat aparte bandnaam komen? Tom: 'Je kunt het natuurlijk op allerlei manieren interpreteren zoals de Barbie die staat voor het Westen (kapitalisme) en Bangkok uit het Oosten, maar dat is het allemaal niet. Het is gewoon een woordspeling op Herbie Hancock.' Laurens: 'Het klinkt gewoon wel oké en als je het één keer hoort dan blijft het wel hangen, al hebben we er wel sterk over gedacht om onze naam met deze plaat de naam te veranderen in Tom and Larry - een nummer op het album. (Lachend) Maar die mega fanbase in Gent kunnen we natuurlijk ook niet verloochenen, dus hebben we het maar bij Barbie Bangkok gehouden.'
Lees verder..Disturbed
Het is een zonnige dag in Tilburg en ik zit voor een hotel, op een steenworp afstand van de popzaal 013. Vanavond geeft de Amerikaanse metalband Disturbed daar een voor hun doen intiem optreden en voor dat optreden heb ik een gesprek met Dan Donegan, gitarist van de band. Dan, gekleed in typische zwarte kledij met stoere vliegeniersspiegelzonnebril, is goed gemutst en geniet van het weer. Daarnaast blijkt hij ook nog eens op zijn praatstoel te zitten als ik hem vraag naar het afronden van de laatste Amerikaanse 'Music As A Weapon'-tour. "Ja, dat was heel leuk om te doen. We hadden een tweede podium deze keer, buiten de zalen waar we optraden. Daarbij hadden we ook motorshows met stuntacts en dergelijke. Het was een grote productie voor ons doen. We hopen dan ook op een gegeven moment dit te kunnen doen in Europa: ons eigen rondtrekkende festival. Als we de bands ervoor kunnen krijgen en iedereen gaat ervoor hopen we dit binnen een paar jaar ook hier te kunnen brengen.
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead
Het is niet moeilijk Conrad Keely, zanger-gitarist van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead voor je te zien terwijl hij een cameo doet in South Park. Met gitaar in de hand opgewonden maar onopgemerkt citerend uit eeuwen religie, kunst, wetenschap en zaken die de wetenschap te boven gaan. Om tenslotte uit onverwachte hoek zijn welverdiende waardering te krijgen: buitenaards leven dat hem meteen benadert voor een toekomst als denker-artiest op galactisch niveau. Iets waar hij natuurlijk geen nee tegen zegt. Keely: 'Ik kan geen wetenschapper bedenken die niet zou gaan.'
De muziek van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead barst over het algemeen uit zijn voegen van de ideeën. Eigenlijk net als zanger-gitarist Keely's pentekeningen, die meestal door grootse voorstellingen maar minutieuze details gesierd worden (zie het hoesje van tCoS), en net als het hoofd van de man zelf; hij is de voornaamste leverancier van muziek en teksten voor de band die in februari met The Century of Self haar vijfde langspeler uitbracht. Interviews met Keely beperken zich dan ook zelden tot muziek. Deze kunstvorm lijkt slechts één van de manieren te zijn waarmee hij al wat hem bezig houdt een tastbare vorm geeft.
Lees verder..Micachu
Op haar debuutalbum Jewellery laat Micachu horen dat er muziek zit in een stofzuiger. Mica Levi, zoals de Londense eigenlijk heet, laat geen mogelijkheid onbenut om het geluid te krijgen waar ze naar op zoek is. Verwacht op haar album dan ook geen standaard popliedjes, maar dwarse, experimentele nummers waarbij geluiden en texturen belangrijker zijn dan makkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Toch klinkt het geheel verdomd aanstekelijk.
Voor de productie wist Micachu elektronica goeroe Matthew Herbert te strikken. Aanvankelijk werken zij met z'n tweeën aan het album, maar halverwege de opnamen voegen Raisa en Marc zich bij Micachu. De drie kennen elkaar van het conservatorium. Sindsdien gaat het trio verder onder de naam Micachu & The Shapes.
Lucy & The Popsonics
Hoewel we steeds vaker hippe bands uit Brazilië zien opduiken, blijken ze in hun thuisland niet echt gewaardeerd te zijn. Werk hebben in de culturele sector is volgens veel inwoners slechts een lachertje: met dit vooroordeel heeft ook Lucy & The Popsonics helaas te maken. Zo steunen de ouders van het duo de band dan ook zeker niet. Ze hadden beter 'een echte baan' kunnen gaan zoeken. Gelukkig deden ze dit niet en kennen we de twee van heel wat lekkere electropunk. De ouders van Lucy zijn totaal niet bezig met muziek en toen ze vertelde voor drie optredens naar Nederland te gaan - en gelijk even België en Frankrijk mee te pakken - kreeg ze meer onbegrip dan felicitaties. 'Het interesseert ze ook eigenlijk niet heel erg, gelukkig heb ik meer steun aan m'n vrienden.'
Wanneer je in een groot land als Brazilië woont, dat zo'n tweehonderd keer groter dan Nederland is, dan reis je niet snel naar het buitenland. Gelukkig hebben de twee de Engelse taal redelijk onder de knie en zijn ze niet bang voor nieuwe uitdagingen. En nu ze er dan toch zijn, willen ze zoveel mogelijk zien van ons kleine landje. 'Uiteraard gaan we vandaag even naar de Red Light District, daar heeft iedereen het altijd over. We hebben trouwens zelfs een plattegrond van Amsterdam gekocht en net bij de receptie van Paradiso even gevraagd wat de leuke plekken zijn. Misschien dat je ook nog leuke plekken weet? Of weet je anders iets leuks waar we naar ons optreden nog even kunnen door feesten? Ga je dan ook mee?'
Lees verder..The Asteroids Galaxy Tour
In het Deense muzieklandschap is The Asteroids Galaxy Tour een vreemde eend in de bijt. Dit is namelijk niet het zoveelste droeftoeterbandje uit dit Scandinavische land, maar een groovende hitmachine met stevige wortels in de soul.
De band uit Kopenhagen bracht vorig jaar al twee EP's uit en wist met het nummer "Around the Bend" een kleine buzz te creëren toen het nummer te horen was in een commercial voor iPod Touch. Het debuutalbum Fruit zal dit najaar verschijnen op hun eigen label Small Giants.
File Under sprak met zangeres Mette Lindberg en bassist Lars Iversen, de motor achter deze veelbelovende retro-band.
Lamb Of God
De aftrap van Sonisphere is een groot feest voor zowel het publiek als voor de bands. Alle bandleden zien elkaar namelijk sinds jaren weer en in de artiestenlounge is het vooral een samensmelting van verschillende bands. Mensen worden aan elkaar voorgesteld en vooral muzikant Sidney "Sid" Wilson, het jongste lid van Slipknot, doet het goed backstage. Zo willen veel bandleden met de draaitafelkunstenaar op de foto en worden er veel stoere verhalen uitgewisseld. Hoewel de gitaristen van Lamb Of God zich ook mengen in de gesprekken en heerlijk blikjes Dommelsch aan het drinken zijn, zitten de drummer en zanger verstopt in een hoekje.
Stereo
Het programma Rock Nation werd eind 2008 uitgezonden door RTL 5. Edwin Jansen, de man achter Kane, Di-Rect en Anouk, ging in het programma op zoek naar de meest geschikte mensen voor een succesvolle rockband. 'Het programma volgt acht weken lang het rauwe, realistische proces dat getalenteerde rockmuzikanten moeten doorlopen op weg naar een carrière in de muziek' aldus de makers. Na diverse selectie- en eliminatierondes en onderlinge muzikale battles bleven er zes muzikanten over, die samen de band Stereo vormden en een platencontract bij EMI wonnen. Op 19 juni 2009 verscheen hun debuutalbum Monogamy.
Op een speciaal door EMI Music ingelaste persdag spreek ik in de vreselijk oubollige ambiance van het Amsterdamse Hard Rock Café twee van de zes "jonge honden" van Stereo: zangeres Astrid Kunst en gitarist Jean-Baptiste Zablone. Astrid kletst voluit en geniet duidelijk van de persdag en alle aandacht voor de band. Jean-Baptiste is een stille jongen die het allemaal van een afstandje lijkt gade te slaan.
Lees verder..