Hoewel het Duitse The Robocop Kraus al een goede tien jaar aan de weg timmert, is het hen vooralsnog niet echt gelukt mee te varen op het succes dat tachtiger jaren-revival heet. Zelfs in eigen land, waar sommige Duitse bands zo populair zijn dat ze het buitenland bijna niet meer nodig hebben, gaat het nog niet vanzelf. Dit laatste zou kunnen komen doordat The Robocop Kraus er bewust voor gekozen heeft niet in de moerstaal te willen zingen ('We willen een internationale band zijn'). Maar voor de rest?

Het zou natuurlijk aan de muziek kunnen liggen (een over het algemeen vrolijke pop-punk mix met tachtiger jaren-inslag) maar deze doet niet onder voor, en wordt dan ook regelmatig vergeleken met, het geluid dat bijvoorbeeld het veel populairdere Franz Ferdinand voortbrengt. Steekt het niet, dat de band nog steeds hard moet werken om aan de bak te komen terwijl ze qua populariteit links en rechts ingehaald worden door jongere en succesvollere acts in het genre?

Je vraagt het je toch stiekem af, waar de fans van The Gathering meer naar uitkeken; deze plaat van frontvrouw Anneke of die van de rest van de band. Een beetje naar misschien, hoewel je het ook van de positieve kant kunt bekijken; er zijn nu immers twee groepen waarvan er iets moois kan komen. In het geval van Anneke is dat, wat een stom woord toch, poprock. In ieder geval op die zondagavond in - godbetert - Emmeloord alwaar Agua de Annique in het plaatselijke jongerencentrum de Klos haar tweede en niet meer helemaal geheime try-out concert gaf. Mooi en intiem, maar geregeld ook venijnig rockend: Annique had het allemaal, inclusief een band die stond als een huis. Van Anneke viel weer eens op hoe mooi ze zingen kan, vooral als er andere dingen van haar stem gevraagd worden dan toen ze bij The Gathering zong (zoals in een verrassende cover van Earth & Fire). Naderhand viel de cd Air mij bij eerste beluistering een beetje tegen. Hij gleed - warm en helder geproduceerd als hij is - weliswaar heerlijk mijn oren binnen op de (brakke) zondagavond erna, maar was dit hetzelfde rockbandje dat ik de avond ervoor had gezien? Het deed mij, in tegenstelling tot live, nu wel geregeld aan het wat gepolijste geluid van The Gathering denken. Maar dan kleiner. Intiemer. Veel rustige nummers op deze plaat, veelal met de piano - waarop Van Giersbergen haar nummers schrijft - als basis. Open klanken, sfeer, en in het mooie "Icewater" soms bijna triphop. "Witness", een onheilspellend voortjagend nummer, en "Lost and Found" zijn live de grootste knallers. Jammer genoeg komt dat er op plaat niet helemaal uit. De gitaaruitbarstingen zijn daar niet overtuigend genoeg en komen in het laatste nummer zelfs wat belegen over. Jammer! Maar voor de rest: een mooie, erg sfeervolle plaat, die zeker ook veel liefhebbers van The Gathering zal aanspreken en in combinatie met het live-geluid een interessante nieuwe band vertegenwoordigt.

Bitterzoet
Vorig jaar sloeg het Rotterdamse The Bullfight de Nederlandse muziekliefhebber om de oren met One Was A Snake. Een plaat die regelmatig de classificatie droomdebuut meekreeg en her en der zelfs tot beste Nederlandse plaat van 2006 werd bestempeld. Naast goed zou ik de plaat ook on-Nederlands willen noemen. Niet zozeer on-Nederlands goed als wel on-Nederlands in het genre muziek dat de band heel overtuigend weet neer te zetten.

Drama uit Down Under
Of het nu goed of slecht is om je eerste Nederlandse show in Vera te spelen weet ik niet. Het blijft natuurlijk de perfecte eerste kennismaking met Nederland Muziekland, maar de rest kan - in ieder geval als het gaat om het bijna tastbaar beleven van de popgeschiedenis - natuurlijk alleen maar tegenvallen. Maar dit terzijde. Devastations, althans bassist Conrad Standish, ziet het vooralsnog van de positieve kant. Vers via een detour uit Brussel aangekomen (defecte Tom Tom), staat hij ietwat verdwaasd tegenover me. Tandenborstel en paspoort in de hand. 'It's been a long day'

'We gaan waar de muziek ons brengt'
'Het is niet altijd interessant te praten over de levens die vandaag de dag worden geleefd. Die hele digitale wereld is toch een beetje zielloos.' Aldus Adam Stephens, een van de twee Two Gallants uit San Francisco. Niet bepaald een quote die je verwacht van een band die zich vrij vertaald "De Rokkenjagers" noemt, naar een verhaal van James Joyce.

Maar het woordenboek geeft meer mogelijkheden. "Ridderlijk" en "nobel" bijvoorbeeld. Ook geen woorden waar je direct aan denkt als je tegenover de wat introverte en scruffy ogende twintigers zit. Maar wel woorden die passen bij de vervlogen tijden waarover ook schrijver Joyce verhaalde. Tijden van een leven in de marge en het recht in eigen hand nemen. Van echte, maar ook van falende mannen. Tijden van een zekere authenticiteit ook.