Ik had in 2007 stille hoop dat de eenmalige reünie van The Dismemberment Plan zoveel energie en positieve respons op zou leveren voor de bandleden dat ze het hernieuwde samenzijn zouden verlengen. Helaas deelde frontman Travis Morrisson na afloop mee dat de band vermoedelijk niet meer samen zou komen, behalve om bier te drinken. Dat was niet het antwoord waar ik op hoopte. We moeten het dus maar doen met surrogaten. Maar dat is niet per se vervelend. Neem bijvoorbeeld So Many Dynamos. In hun muziek zit dezelfde cheeky springerigheid verpakt die The Dismemberment Plan zo geweldig maakte. Bovendien lijkt de stem van Aaron Stovall als twee druppels water op die van Morrisson. Op hun album The Loud Wars geven ze aan de hand van producer en Death Cab For Cutie-frontman Chris Walla er gelukkig wel een eigen draai aan. So Many Dynamos is wat losser in de leer en geeft bijvoorbeeld de synthesizers en elektronische snuisterijen wat meer vrijheid. Soms resulteert dat in een beetje rommelige tracks ("Oh, The Devastation!" bijvoorbeeld), maar grosso modo is het resultaat sprankelende springerige post-punk met een flinke math-rock tic. Zo heeft "Friendarmy" echt een geweldige drive door zijn heerlijk dreinende synth-partij en houden ze het in "Keep It Simple"... eh simpel, maar wel melodieus up-tempo. Het is dan misschien (onbedoeld?) surrogaat, maar ik heb vaak genoeg surrogaat gehoord dat mindere kwaliteit had dan So Many Dynamos.

File Under geeft ism Winston en Rotown enkele setjes van twee tickets weg voor de concerten in die twee zalen. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje in te vullen.

Na de tegenslagen bij grote talentenjachten en na een paar keer goed ademhalen, gaan Vivienne Wormsbecher en Seyma Baskurt opnieuw voor een jury staan. Gelukkig hebben ze veel geleerd bij bijvoorbeeld X-Factor en Popstars. ‘Het was balen, maar bij het terughoren van mijn Popstars-auditie hoorde ik inderdaad soms een wat valse toon. Ook was ik vooral erg zenuwachtig en ik danste en bewoog totaal niet! Dat zou ik nu gelukkig echt beter doen.’ Ondertussen heeft Vivienne namelijk al opgetreden op een plein in Hoorn voor ongeveer driehonderd mensen, maar ook tijdens het Artquake Festival. Bij Seyma ging het anders: ‘Ik vond Popstars vooral echt heel vermoeiend! Mijn auditie vond ik niet al te best gaan, maar de theaterronde ging wel goed. Alleen bij de eerste theaterronde had ik wat ademhalingsprobleem. Hierdoor mocht ik als laatste gaan zingen, maar gelukkig toch door was. Bij de tweede ronde mochten we plots niet oefenen in het hotel. Dat was echt super stom. Helaas kreeg niemand van mijn groepje de teksten goed in het hoofd. Daarbij kwam ook nog eens al dat gestress van die mensen, je wordt echt helemaal gek. Toen we moesten optreden zong iedereen de tekst fout en ik moest als laatste gaan zingen, maar ook ik wist het even niet meer. Als ik het over mocht doen, dan zou ik echt veel minder zenuwachtig zijn en gewoon de jury volledig inpakken!’

Naasr Vivienne en Sayma, zullen er meer dan 120 acts te zien zijn tijden Kunstbende Voorrondes in Noord-Holland. Wat gehouden wordt in het Zaantheater én de Kade in Zaandam op zaterdag 20 februari. Per categorie gaat de eerste prijswinnaar door naar de landelijke finale in het Westergasfabriek te Amsterdam. Wij mogen 2x2 kaarten weggeven voor de ronde in Zaandam! Als je dit formuliertje in vult hoor je snel of je er naar toe kunt.

Terwijl ik dit stukje schrijf en op de achtergrond Perfect Life van ROOD & Nighthawks At The Diner beluister, komt mijn vriendin de kamer binnen. "Hé, weer een nieuwe van Tom Waits?", zegt ze. Ik zucht. Dat is nu precies wat ik bedoel. Laat ik maar met de deur in huis vallen: deze cd roept bij mij ergernis op, maar ook bewondering. Eerst de ergernis: ROOD & Nighthawks At The Diner zijn schaamteloze meestervervalsers. Begonnen in 1994 hebben ze zich gespecialiseerd in het kopiëren van hun grote voorbeeld Tom Waits. De bandnaam is ontleend aan het gelijknamige live-album van de oude meester en hun muziek leunt nogal op zijn werk: filmische muziek met invloeden uit de jazz, blues, rock, folk en klassiek. Daaroverheen raspt ROOD zijn teksten, veelal op exact dezelfde wijze en met dezelfde dictie als zijn held. Daar erger ik me dus mateloos aan. Ik bedoel, als ik Tom Waits wil horen zet ik wel iets op uit zijn omvangrijke oeuvre en heb ik geen enkele behoefte aan een stel Nijmeegse na-apers die tomwaitsje willen spelen. Zo, dat is eruit. Maar als de ergernis dan zo groot is, waar komt die bewondering dan vandaan? Dat zit 'm in de kwaliteit van de vervalsingen. De muzikanten zijn van een bijzondere klasse en komen op dit album ruimschoots tot hun recht. De muziek wordt gebracht met een ingetogen intimiteit, met uiteenlopende warme klankkleuren en mooie accenten. Ook op dit album resulteert dit in prachtig sfeervolle schilderijtjes, zoals het meeslepende openingsnummer "The Master Is Away". Ook is er een verrassende (telefonische?) cameo van de klassieke bariton Ernst Daniel Smid die het nummer "Baby Don't You Like My Tattoo" naar een ander niveau tilt. En ja, na herhaalde luisterbeurten zijn er steeds meer momenten waarop ik me willoos laat meenemen in de warme liedjes van ROOD, maar deze kunnen zomaar weer omslaan in bittere irritatie als er weer zo'n Waits-pastiche langskomt. Ergernis en bewondering komen bijzonder dicht bij elkaar op dit album. Intrigerend.

File Under geeft enkele exemplaren weg van Perfect Life. Dus doe gezellig mee aan alweer een nieuwe prijsvraag

Ajakkes! Dat was mijn reactie toen ik "Deny All" hoorde, de single die voorafging aan het nieuwe Bettie Serveert-album Pharmacy Of Love. Ja natuurlijk, het is een aanstekelijk en gretig nummer van een band die het allemaal al gedaan heeft en zichzelf weer heeft ontdekt. Maar het teleurstellende resultaat, een uiterst radiovriendelijk powerpopniemandalletje dat integraal in de Krezip-catalogus kan en daar vervolgens door middelmatige onopvallendheid niet meer teruggevonden kan worden, deed mij met angst en beven uitzien naar dit negende album van Bettie Serveert. Maar ohemeltjeliefdankudankuwel, ze laten me niet in de steek. Neerlands fijnste indierockband Bettie Serveert, waarvan ik wel eens dacht dat de koek een beetje op was, is nog altijd springlevend. Die single, die het album opent, blijkt gelukkig niet representatief voor de rest van het album. In de tweede -veel betere- track "Semaphore" horen we het unieke indie- en collegerockgeluid van Bettie Serveert weer terug. Met dit fijne, op zijn Pavements ontregelende liedje wordt vervolgens een trits indienummers ingeluid dat tot het beste behoort dat ze sinds klassieker Palomine en Lamprey gemaakt hebben. Sommige tracks zijn van een ongekende schoonheid, zoals het door Carol van Dijk met ingetogen achtergrondkoortje zo mooi gezongen "Change4Me", maar vooral de Moss-cover "Mossie". Wat een pracht. De rest van het album, dat bol staat van potentiële singles, kent eigenlijk geen zwakke momenten. Enkel het nogal lang uitgesponnen "Calling" doet de aandacht tijdelijk wat verslappen. Dit na een aarzelende start voortdenderende topzware rocknummer kent zijn intense momenten wel, maar lijkt als enige track op dit album niet helemaal 'af' te zijn. De rest van het album is dat namelijk wel: krachtig, puntig en direct opgenomen en geproduceerd. Vergeet die niksige eerste single, start met track twee en luister naar de Bettie Serveert van nu: een band die niet moet, maar wíl.

Laten we weer eens een fijne prijsvraag doen! En weet je wat! We geven setjes concerttickets weg voor een concert naar keuze én enkele exemplaren van deze fijne nieuw cd van de Betties. Om de cd te winnen haak je hier in, voor de tickets volg je dit spoor.

Al die winterse ellende heeft in elk geval één voordeel: als je vertraging hebt met de trein, kom je er nog eens leuke mensen tegen. Van de week trof ik een jongen in de trein die naar C-Mon & Kypski zat te luisteren op zijn mp3-speler. Dat het zo'n onderschatte superband was, hij had ze onlangs nog gezien als voorprogramma bij het afscheidsconcert van Kyteman en dat was helemaal geweldig. Een leuk gesprek volgde, en ik was het met hem eens. Het was wel erg toevallig, want laat ik nou net de avond tevoren telefonisch een interview met C-Mon gedaan hebben...

File Under mag setjes kaarten weggeven voor het speciale kerstconcert dat C-Mon & Kypski geven in Tivoli op 24 december. Vul snel dit formuliertje in en vier kerstavond lekker buiten de deur.

Elk jaar zijn er wel weer van die albums die je pas ver na hun release hoort, die je helemaal geweldig vindt en waarvan je denkt: 'Hoe kan het dat niemand me hier eerder met de haren bijgesleept heeft omdat-ie wist dat ik dit koel zou gaan vinden?!' Sleepy Sun heeft er met hun debuutplaat Embrace zo een afgeleverd. De band speelde nota bene zelfs op Crossing Border en ik heb ze gewoon genegeerd. Misschien omdat ik het meisje er te 'hippie' uit vond zien op de foto die Dennis eerder dit jaar maakte? Het is me allemaal volstrekt onduidelijk. Wat me talrijke draaibeurten later wel duidelijk is, is dat deze jongelingen uit (oorspronkelijk) Santa Cruz een geweldige psychedelische rockplaat afgeleverd hebben. Een beetje een rare overigens ook. Want de manier waarop ze West Coast '60s pop ("Golden Artifact") afwisselen met bijna Sabbathiaanse rock (of misschien zou je het wel gewoon stoner moeten noemen zoals in "New Age") en dat zelfs met elkaar versmelten tot een eigen trip, is op zijn minst wonderbaarlijk te noemen. Wat erg koel is aan Sleepy Sun is de samenzang tussen Bret Constantino en Rachel Williams. Die kent zijn hoogtepunt in het dik zeven minuten durende "Sleepy Son", een track die rustig begint, maar langs Hendrix-achtige gitaarpartijen culmineert in een doordreinende psychedelische trip waarbij live oordopjes vast geen overbodige luxe zullen zijn. Als de band je dan nog niet voor je gewonnen heeft, dan spelen ze in "White Dove" nog een extra sterke (en lange!) troefkaart uit die je als vanzelf in trance brengt met de hypnotiserende geluidsgolven die kolkend je speakers uit denderen. De oase van rust waarin het nummer eindigt zorgt ervoor dat je trip niet bad eindigt. Al zou de "Snow Goddess" die erop volgt met zijn stimulerende baspartijen en angstaanjagende gitaarfuzz hier met gemak alsnog voor kunnen zorgen.

Jij ook zin in zo'n trip? In samenwerking met Belmont Bookings gaven we setjes tickets weg van het optreden dat Sleepy Sun doet in Paradiso. Daarvoor ben je nu te laat.

Zelfs voor een gerontorocker als ik zijn er bands die van voor mijn tijd zijn. Of je zo'n band alsnog ontdekt, is dan vooral afhankelijk van toevalsfactoren. Kom je iemand tegen die je de muziek laat horen? Wordt een band vaak genoemd in combinatie met een van je favorieten, zodat je toch eens gaat luisteren? In mijn geval is er ook nog de optie dat ik een cd ter recensie toegestuurd krijg. Ik prijs me gelukkig dat ik de nieuwe Alquin ter recensie toegestuurd kreeg. De naam kende ik uiteraard al jaren, maar de muziek was me altijd ontgaan. 37 Jaar na hun debuut was het dan zover, met het nieuwe album Sailors and Sinners. Na Blue Planet uit 2003 is dit het tweede studio-album van na de reünie, met op bassist Walter Latupeirissa na allemaal mannen van het eerste uur. Gek genoeg hoor je aan de muziek meteen dat het oude rotten zijn. Simpelweg omdat je nergens het gevoel krijgt dat ze iets te bewijzen hebben, zonder dat dat ook maar een moment leidt tot stukken die niet tot in de puntjes zijn afgewerkt. Nee, vuige rock is het niet, maar tam of bezadigd is het daarmee beslist ook niet. Fraaie prog/pop/rock, stevig geworteld in de blues, die met opvallend ontspannen vakmanschap gebracht wordt. Orgel, gitaar en sax bewegen zich moeiteloos van voorgrond naar achtergrond en terug, waardoor elk van tijd tot tijd in de schijnwerpers gezet wordt wanneer dat past. Tel daarbij op de fraaie harmonieën en je krijgt songs die zich bijna vanzelfsprekend in je achterhoofd nestelen om daar nog uren door te klinken. Mijn favorieten zijn "Not In A Million Years" en "Money In The Bank", maar zwakke broeders zitten er eenvoudigweg niet tussen. Sailors And Sinners ademt vanzelfsprekende klasse uit al zijn poriën, die je - alle leuke jonge retrorockbands ten spijt - alleen maar met vele jaren ervaring opdoet. Mij rest niet anders dan de heren mijn excuses aan te bieden dat het me 37 jaar gekost heeft om ze te ontdekken...

File Under geeft cd's weg van Alquin in alweer een nieuwe prijsvraag

Herfst? Hoezo? Zag je vanmiddag niet die mooie najaarszon aan het eind van de dag door de wolken gluren? Het glas is halfvol en het leven is leuk. En dat is precies de juiste instelling voor Lacrosse. Blije liedjes om alles op te fleuren wat opgefleurd moet worden. De bladeren vallen, en Lacrosse gooit ze weer omhoog. Het wordt eerder donker, maar Lacrosse maakt hutspot met worst en zet de verwarming nog even wat groter. Daarom, ga naar het concert en win hier kaartjes. Oefen en zing alles mee, dan heb je genoeg om de winter te overleven.

Een van de stil bewaarde geheimen in singer-songwriterland is Damien Jurado. De uit Seattle afkomstige gitarist/zanger timmert al vanaf 1995 aan de weg, maar de echte doorbraak naar het grote publiek is er nog niet geweest. Heb je er nog nooit van gehoord dan kun je de recensies over zijn laatste twee albums bij ons nalezen: And Now That I'm in Your Shadow uit 2006 en Caught in the Trees uit 2008. Gedaan? Of je wist al van zijn bestaan? Nou, dan kun aansluitend meedoen aan onze prijsvraag. Wij mogen namelijk 2x2 kaarten aanbieden voor het komende optreden in W2 (Den Bosch) op 27 oktober en Ekko (Utrecht) op 28 oktober. Je hoeft hiervoor alleen maar je gegevens op dit formulier te mailen. En wie weet win jij! En zo niet, dan niet getreurd, want je kunt uiteraard ook gewoon een kaartje kopen...

In een tijd waar half Nederland iedere zondagavond voor de buis zit voor de stompzinnige datingshow Boer Zoekt Vrouw, komen Hospital Bombers uit Amsterdam met een nummer dat een prima soundtrack voor de show zou zijn. In het gejaagde en zelfs vrolijke nummer "When the Cows Come Home" wordt blij aangekondigd dat geheel onverwacht de koeien toch eindelijk thuis zijn gekomen. Aangezien het nummer als single op vinyl wordt uitgebracht, is er een heuse b-kant, "Butterflies", waarin de band iets gas terugneemt maar toch het typische en oorspronkelijke indiefolkgeluid te horen is.

Wij mochten enkele setjes van twee tickets weggeven voor het releasefeest op 10 oktober in Amsterdam. Daarvoor ben je nu natuurlijk te laat..

Begin tegen Gr.R. over Dananananaykroyd en hij gaat helemaal los. Bij voorkeur noemt hij ze Dananananananananananananaykrod in drukt er het labeltje de nieuwe Pixies op. En als je 'em niet gelooft dan kijkt hij je streng aan en zegt: 'En dat vind jij goed!' Bijna om bang van te worden. Je kunt er dus gerust vergif op innemen dat hij zaterdag aanstaande in Tivoli met een grote grijns op zijn smoelwerk vooraan staat bij het optreden van deze Engelsen.

Klub Radar heeft hiermee dan ook weer een kloeke naam weten te boeken. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Net als alle zes voorgaande edities heeft ook deze zevende editie van Klub Radar weer een bonte, boeiende line-up die voor elk wat wils brengt. Zo is er het zeven koppen tellende gezelschap Ohbijou met hun fijne indie-folk. Met speciale aandacht voor de liefogende Casey Mecija en haar meisjesachtige stem. Da's een heel verschil met Pulled Apart By Horses die precies doen wat hun naam al voorspelt, hard en rauw je aan stukken rijten. En dan zijn er ook nog de wat minder bekende acts Bodi Bill (Duitser in de IDM-hoek) en het Nederlandse Mightyfools die de avond compleet maken. Al met al een wederom een toffe avond in Tivoli! En het mooie is dat jij daar samen met een vriend(in) bij kunt zijn. Zo maar! Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is dit formuliertje invullen. Hop!

Wie een recensie schrijft over Annie Clark, ontkomt er bijna niet aan om ook even de namen van The Polyphonic Spree en Sufjan Stevens te noemen. Want dat zijn allebei artiesten met wie Annie ooit heeft samengewerkt. Soms echter gaat ze solo, en dan transformeert ze tot St. Vincent, een naam die doet denken dat het gaat om een man. Dat klopt dus niet. Wat een mooie brug is naar de cd zelf, want Annie staat lieflijk als altijd afgedrukt op de voorkant, en ook haar soms Joni Mitchell-achtige stem klinkt zoet. Maar: de tegenstelling met haar muziek is groot. Dreigend, vaak electronisch met een bak gitaarfuzz er overheen, en soms zelfs tegen het onbehaaglijke aan, maakt haar muziek de weg vrij voor Annie's stem. Die heftige uitbarstingen (met dank aan de ritmesectie van Midlake) worden wel afgewisseld met lieve liedjes als "The Bed" en "The Party", en zo wordt langzaam duidelijk dat Annie je telkens op het verkeerde been wil zetten, maar nooit kan verbergen dat ze ondanks alle experimenten uiteindelijk altijd voor een heus popliedje gaat. Dat maakt Actor meer dan haar debuut Marry Me een plaat die zowel popliefhebbers als fans van het experiment zou kunnen aanspreken.

Voor het concert in Tivoli waar St.Vincent in het voorprogramma staat van Mercury Rev gaven we ism Tivoli kaartjes weg. Gewoon zo maar! Maar je bent nu wel te laat daarvoor

Alsof zijn oude band Fratsen niet voor slechts één keer weer op gaat treden. Met een nummer dat zelfs het hoesje van zijn nieuwe cd Tjuup mag tooien, "Een Goeie Tukker Is Geen Motherfucker", heeft André Manuel de slappe lach naar De Ketterse Fanfare gebracht. Een kinderkoor valt hem bij als Manuel zingt: 'ze houen allemaal van hun vrouwen / en hun vrouwen houwen terug'. Dit studentikoze lied (een variant op "Oost" van Krang) is niet het enige dat De Ketterse Fanfare zo anders maakt dan zijn vorige band. Ook op deze tweede plaat met zijn nieuwe combo vliegt de muziek van Manuel zelden meer zo vrolijk uit de bocht als in de tijd van Krang. Met "Ramkoers" laat Manuel zelfs horen dat hij behoorlijk mis kan tasten: meer dan een al te degelijke rocker leverde het niet op. Gelukkig staan daar de liedjes tegenover die de man die geen heilige huisjes wenst te kennen zo briljant kan schrijven: "Val Toch Allemaal Dood" ('Gij Belgen, gij Duitser, gij hindoe, gij jood: val toch allemaal dood!'). In "Op z'n Kop" gaan Manuel en zijn band wel los, bijna alsof dEUS deze keer de begeleidingsband was. En als we toch andere namen aan gaan halen: "Dat Doet Maar" klinkt erg nadrukkelijk naar Calexico. Maar is dan wel weer zo goed dat we daar niet over gaan klagen.

Hieperdepiep! File Under geeft cd's weg van Andre Manuel en de Ketterse Fanfare in alweer een nieuwe prijsvraag