Dan mag je nog zo’n cultstatus hebben, en zulke mooie verweerde stembanden, maar waarom in godsnaam "Don’t Let the Sun Go Down On Me" van Elton John coveren? Of "Nights in White Satin" van de fokking Moody Blues?! Of "Don’t Let Me Be Misunderstood"!?! Nou, omdat het kan. En omdat Bettye Lavette er vertrouwen in had dat ze d’r iets moois van kon maken. Het zijn de drie bekendste nummers uit het Groote Britse Rockliedjesboek die de Amerikaanse zangeres (die ooit onder contract stond bij Motown) naar zich toe trekt. Zoals bij alle nummers op deze schitterende plaat heb je niet direct in de gaten dat het die grote hits zijn. De arrangementen zijn subtiel, de originelen zijn nog maar vage echo’s. Ik geloofde aanvankelijk niet eens dat opener The Word een cover was van het Beatles-nummer (van Rubber Soul). Net als op de in 2005 en 2007 verschenen coverplaten I’ve Got My Own Hell to Raise en Scene of the Crime is ‘smaakvol’ hier het sleutelwoord. De begeleidingsband is geweldig en die gelooide, wat wringende maar nooit onvaste stem van Lavette krijgt alle ruimte. Gek: ineens versta je de teksten van sommige nummers een stuk beter. Waardoor ze des te harder aankomen. Ik vond "Wish You Were Here" van Pink Floyd altijd al een mooi nummer, vanwege de link naar Syd Barrett, maar bij Betty zie je een veranda van een groot huis in het zuiden van Amerika, terwijl de ondergaande zon de hemel rood kleurt, de olielamp heen en weer wiegt en oma vanuit haar schommelstoel met licht-verstikte stem herinneringen ophaalt aan die lieve, gekke opa.

File Under geeft ism Epitaph enkele exemplaren weg van Interpretations: The British Rock Songbook. Het enige dat je hiervoor hoeft te doen is de hier gestelde vraag goed beantwoorden.

#| |

| Guuzbourg | Prijsvraag | 03 juni 2010 - 12:57 | reacties (0)

Toen ik zestien jaar oud was, moet mijn broer achttien zijn geweest. Ik kreeg rond die leeftijd een steeds groter groeiende interesse in muziek. Mijn broer niet. Ik geloof dat de laatste plaat die hij zelf kocht Stormfront van Billy Joel was. Of had ik die aan hem uitgeleend en nooit meer terug gevraagd? Ambities om zanger te worden heeft hij al helemaal niet. Die heb ik destijds eigenhandig de kop ingedrukt door hem stiekem op te nemen terwijl hij met heel zijn ziel en zaligheid "The Final Countdown" mee zat te blèren en hem daarmee te confronteren. Hoe anders zal het gegaan zijn met de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg. Allereerst barsten ze van het zangtalent. Daarnaast zoeken ze hun heil (gelukkig) niet in de hairmetal van Europe maar in traditionele folkliedjes met haarfijne vocale harmonieën. De jongedames van negentien en zestien jaar oud werden een paar jaar geleden uit het niets een YouTube-hit. In geheel feeërieke traditie zongen Klara en Johanna in een Zweeds bos een huiveringwekkend mooie versie van de Fleet Foxes' "Tiger Mountain Peasant Song". De vervolgens uitgebrachte The Drunken Trees-EP smaakte naar meer en nu is daar hun eerste langspeler The Big Black And The Blue. Wederom wonderschoon, hoewel gezegd dient te worden dat het album halverwege dreigt in te kakken. Dat ligt niet aan het songmateriaal maar aan het gebrek aan een wat avontuurlijkere productie zoals die op de EP wel aanwezig was. Alsof de zusjes ervoor hebben gekozen een valhelm en kniebeschermers te dragen in plaats van te vertrouwen op jodium, verband en pleisters.

File Under geeft i.s.m. de Melkweg enkele setjes van twee tickets én een cd weg voor de concerten in die twee zalen. En het enige dat je hiervoor hoeft te doen is dit formuliertje in te vullen.

#| |

| André | Prijsvraag | 05 april 2010 - 12:57 | reacties (0)

Klub Radar… Wat kan daar over gezegd worden dat nog niet gezegd is? Nou bijvoorbeeld dat aanstaande zaterdag al weer maar liefst de 10e editie plaatsvindt! Als dat geen reden voor een dubbele high five richting de Klub Radar-organisatie is, dan weer ik het niet meer. Alle ingrediënten voor een compleet avondje uit zijn ook deze keer weer aanwezig: drie lekker eigenwijze, tegendraadse, bandjes die de avond inluiden en drie DJ/producers die het nachtprogramma zullen verzorgen.

Van de opener van de avond, Post War Years, werd elders al gezegd dat ze eruit zien als een stelletje brave jongens dat 's zondags altijd netjes op bezoek bij hun respectievelijke moeders gaat, maar dat ze wel erg knappe songs neer weten te zetten. Ik ben benieuwd… Madensuyu is inmiddels een vertrouwd smaakje geworden binnen het Nederlandse clubcircuit en afgelopen zomer waren ze voor een bijna duizendkoppig publiek nog een reden om de met bakken naar beneden komende regen te trotseren tijdens de-Affaire in Nijmegen. Een groter compliment voor de muziek van deze Belgen is moeilijk denkbaar.

Met Max Tundra, officieel de derde band van de avond gaan we eigenlijk al een beetje richting de DJ/producers. Luister maar eens naar zijn Myspace en dan weet je dat het alle kanten op kan gaan met hem. Welke het precies gaat worden? Your guess is as good as mine… De Utrechtse DJ Freek Fabricius gaat in ieder geval het optreden van Max en daarna van de twee Amerikaanse producers Nosaj Thing, die bijvoorbeeld The Xx al eens in de mix heeft gegooid en Tokimonsta aan elkaar draaien. Fijn om, in de persoon van Tokimonsta, weer eens een stukje vrouwelijke présence mee te mogen maken in de toch wel overwegend door mannen gedomineerde DJ/producer wereld.

Wie komt er ook fijn bandjes kijken en daarna een potje swingen op 20 maart in Tivoli De Helling? Als je dit formuliertje invult mag jij misschien wel helemaal gratis samen met een vriend of vriendin naar binnen. File Under geeft samen met Tivoli 2x2 kaartjes weg. Leuker kunnen we het niet maken!

#| |

| Artikel | Dennis | Prijsvraag | 15 maart 2010 - 12:57 | reacties (7)

Ik ga meteen maar eens wat verklappen: veel bands zijn leuk om over te schrijven, maar het leukste vind ik toch de cd's van bands die nog niemand kent. Uiteraard moet het geboden materiaal dan wel prettig zijn om naar te luisteren, maar dat valt meestal reuze mee.

Live is dat eigenlijk net zo. Nu kun je lukraak naar een bandje gaan kijken en dan maar zien wat er komt, maar iets veiliger, goedkoper en vooral méér is er te ontdekken op festivals. En dan bedoel ik niet festivals als Pinkpop die voor de grote namen gaan. Die festivals trekken weliswaar belachelijk veel mensen, maar in veel gevallen zijn gevierde bands op de echt grote festivals eigenlijk al over hun hoogtepunt heen.

In Den Bosch is er nu een initiatief om met relatief onbekende bands een festival te houden: fabrIQ. Dat is op zich al lovenswaardig en daar spits ik nou mijn oren bij. Dit festival vindt op zondagmiddag en -avond 7 maart plaats.

Van de line-up is er eigenlijk maar een muzikant die ik van zijn eigen muziek ken. Dat is de Nederlander Djurre de Haan, beter bekend onder zijn artiestennaam Awkward I. File Under was er al bij toen zijn eerste ep uitkwam, en zijn laatste album haalde mijn jaarlijst 2009. Reden genoeg om te gaan, om maar niet al te bescheiden te zijn over mijn smaak. Ik kan me niet voorstellen dat iemand een optreden van hem vervelend vindt.

#| |

| Artikel | Ewie | Prijsvraag | 18 februari 2010 - 20:52 | reacties (0)

Anneke van Giersbergen & Agua de Annique, Anneke van Giersbergen of Agua de Annigue, ik weet ondertussen niet meer wat de juiste noemer is waaronder ik de cd's die Anneke van Giersbergen uitgebracht heeft sinds ze The Gathering achter zich gelaten heeft moet plaatsen. Wat ik wel weet is dat ze lekker doet waar ze zin in heeft en dat is op dit moment om redelijk uitgebreid op tournee te gaan met haar band. Negen zalen doet ze aan de komende maand. Dat moet gevierd worden. En hoe kun je dat beter doen dan door voor elk concert dat ze geeft (en hieronder genoemd staat) enkele setjes van kaarten weg te geven. Dus hop, doe snel mee met die prijsvraag en wie weet kun je zaterdag al gratis ende voor niets naar het concert in Romein. En dat bereik je door dit formuliertje in te vullen.

#| |

| Prijsvraag | Storm | 28 januari 2010 - 21:29 | reacties (0)

Simon Binkenborn, van oorsprong Duitser en de man achter de band Nederlandse band Symon, is iemand die zijn muziek overduidelijk gebruikt als vehikel om zijn gevoelsleven in woorden weer te geven. Bijvoorbeeld zijn periode in Amsterdam, zonder familie om zich heen, zonder geld. Dat maakt 1+1=3 een eerlijke plaat, maar toch geen rauwe. De muziek is vaak juist vrolijk en onbezorgd, wellicht als contrast met de teksten. Ballads worden afgewisseld met uptempo popnummers met een klein toefje elektronica, en bij dat laatste ligt vooral de kracht van Symon. "Getting Around" heeft een U2-achtig gitaarriffje dat zich direct in je hoofd nestelt bijvoorbeeld. Wat mij betreft mag elektronica echter een nog grotere rol gaan spelen, omdat het echt wat toevoegt aan de nummers en Symon zich daarmee kan onderscheiden van andere Nederlandse acts, zoals Bertolf of Miss Montreal. Het thema van de vormgeving van de cd is het verbinden van puntjes, zoals je vroeger als kind al deed in puzzelboekjes. ‘Connecting the dots' als metafoor voor de verbindingen tussen mensen en gebeurtenissen in het leven, wederom een bewijs voor de manier waarop Binkenborn met zijn muziek bezig is: serieus en weloverwogen. Wie zijn single "Superstitious" nog kent (waarmee hij een 3FM Serious Talent Award won) en kan waarderen, kan 1+1=3 dan ook blind kopen.

File Under geeft in samenwerking met PIAS setjes tickets weg voor de cd-presentatie van Symon in Paradiso. En het enige wat je daarvoor moet doen is dit formuliertje in te vullen.

#| |

| Joice | Prijsvraag | 20 januari 2010 - 20:57 | reacties (0)

Het is hier bij File Under inmiddels een running gag geworden tussen Gr.R. en mijzelf om elkaar op gezette momenten te herinneren aan de eerste editie van Klub Radar en meer specifiek het optreden van Crystal Castles destijds. Om een lang verhaal kort te maken: we verschillen nogal van mening over de kwaliteit van dat optreden… Maar waar we het wel over eens zijn is dat Klub Radar sinds die tijd garant heeft gestaan voor memorabele avonden en nachten in Tivoli De Helling.

Aanstaande zaterdag is het al weer tijd voor de negende editie van dit feestje voor muzikale fijnproevers, schatzoekers en veelvraten. De avond zal geopend worden door de zachte, zalvende klanken van het Belgische Isbells, maar veel tijd om weg te dromen zal er deze keer niet zijn, want als tweede band zal het Franse Clara Clara ‘acte de presence' geven. Het Rivella-bandje van de avond zeg maar… Nog geen afwisseling genoeg? In dat geval zal een stevig potje psychedelica van Joensuu 1685 je 16 januari zeker op andere ideeën brengen.

De nacht van negende Klub Radar zal zoals altijd toebehoren aan de mensen die de voetjes van de vloer durven te doen en de heupen los willen schudden. Losgaan is het devies! Dat kan op beats van twee cutting edge dj/producers uit de UK, die beiden op geheel eigen manier dubstep weten te combineren met onder andere old-school hiphop: Slugabed en Loops Haunt. De Nederlandse DJ Quasimodo zal tot slot de nacht nog versieren met een paar flarden minimal.

Wie wil er mee komen genieten van dit feestje? Dat kunnen we nu niet meer voor je regelen. Volgende keer beterz.

#| |

| Dennis | Prijsvraag | 12 januari 2010 - 10:28 | reacties (0)

Het is er precies het seizoen voor, voor een mooi liedje over een man die grijze sneeuwluchten met zich meedraagt. Dat fraaie beeld en de melancholie die het oproept maken The Ruminant Band, de cd die dat liedje bevat, een kunstwerkje van Fruit Bats, een band verwant aan Wilco en Built to Spill, de ideale soundtrack voor de winter. Of die sneeuwlucht ook live zo mooi getekend kan worden, kun je zelf gaan aanschouwen, want File Under stelt ism Belmont Bookings enkele setjes van twee kaarten beschikbaar voor hun concert in Paradiso. Oh, en wees gerust: zanger Eric Johnson maakt ook deel uit van The Shins, dus er gaat zeker ook een zonnige kant aan dit concert zijn. Op naar de lente dus! En wat moest je doen om naar deze fijne band te kunnen gaan kijken? Alleen een formuliertje invullen, maar daarvoor ben je nu te laat. Jammer he?

#| |

| Joice | Prijsvraag | 14 december 2009 - 13:57 | reacties (0)

Peaches komt graag in Amsterdam. Een van de vorige keren dat ze hier was, was dat voor een persdag waar Marz667 haar interviewde. Twaalf interviews en een aantal fotoshoots moest ze doen en ze was helemaal niet blij met al dat gedoe. Zoals ze zelf zei: 'Natuurlijk niet, zou jij dat zijn? Ik moet steeds hetzelfde vertellen keer op keer. Had veel liever de stad ingegaan, ik vind Amsterdam geweldig en wil wiet halen. Je kunt hier legaal stoned worden, prachtig land.'

Deze week is ze weer in Amsterdam. Vast ook om wiet te halen, maar vooral om donderdag de komende editie van Noodlanding op te sieren met haar aanwezigheid. Jij kunt daar samen met iemand die je meesleept bij zijn als je wilt (let op, dit festijn duurt van 23:30 tot 5:00). Om deel te nemen ben je nu natuurlijk wel mooi te laat.

#| |

| Prijsvraag | Storm | 08 december 2009 - 16:10 | reacties (0)

Over de laatste plaat van Strung Out was FU duidelijk: een herhaling op hoog niveau. Maar Blackhawks Over Los Angeles is al weer een dikke twee jaar oud en dus mag je op nieuw werk wel wat nieuwe ideeën verwachten. Zeker van een band die al twintig jaar inventieve punkrock met technische metalriffs maakt. Eerst maar het goede nieuws: Agents Of The Underground kent geen enkel zwak moment. Elf nummers, een krap halfuurtje aan muziek en een rauw geluid. De overproductie die Blackhawks op momenten wel erg radiovriendelijk maakte is compleet verdwenen. Juist door het energieke geluid komt de stem van Jason Cruz beter uit de verf en wanen ze ons weer in de jaren negentig. En dat is nou juist het bezwaar tegen dit nieuwe album: Strung Out is terug bij af. Echt, leg Another Day In Paradise uit 1994 maar eens naast deze nieuwe en de verschillen zijn minimaal. Ja, nu zit succesproducer Cameron Webb achter de knoppen en die weet hoe je punkbands moet laten knallen. Nu zullen er heel wat fans blij zijn met dit warme bad dat de band voor ze vol heeft laten lopen, ik had na twintig jaar wel iets meer verwacht. Opener "Black Crosses" - direct het hoogtepunt van de plaat - is een regelrechte hit en ook de overige tien nummers zijn van een contant niveau. Uitschieters zijn verder "Vanity" en het gierende en tegelijkertijd swingende "Jack Knife". Strung Out verrast geen moment, maar geen enkele punkmetalfan zal zich dit half uurtje vervelen. Een herhaling van hoog niveau. Of hadden we dat al eens gezegd?

En hop! Alweer een prijsvraag waarin kekke cd-tjes gewonnen kunnen worden. Doe dus vooral mee!

#| |

| Prijsvraag | Timbo | 11 november 2009 - 20:57 | reacties (0)

Ik zat zo eens wat informatie op te zoeken over Frank Turner en toen viel me ineens op dat hij van 28 december 1981 is. Hij moet nog 28 worden dus. Ik verbaasde me daar over omdat, als ik naar de teksten van Turner luister, hij nogal ouwelijk overkomt. Hij schrijft een hoop "geniet van het leven, want we zijn er maar even"-teksten bij. Maar dan op een originelere manier dan hoe ik het nu omschrijf. Niet iets dat je bij een broekie van 28 verwacht. Op Turner nieuwste werkje, Poetry of the Deed, komt het zo af en toe weer de hoek om kijken. Tussendoor is Turner een onvervalst romanticus, al is hij niet even gelukkig in de liefde. De man is zoekende naar liefde en dus naar het leven en weet daar smakelijk over te vertellen. En dat doet hij, muzikaal in een stijl die op het onwaarschijnlijke kruisvlak van singer/songwriter en punkrock ligt. Met een toefje folk. Alsof de Dropkick Murphys ineens boeken zijn gaan lezen of iets dergelijks. Het klinkt echter allemaal erg origineel en vooral zeer aanstekelijk. En dat maakt dat Poetry of the Deed in ieder geval jaarlijstjesvoer. En dan heeft hij het nog niet eens live gebracht, want dat is de man's natuurlijke habitat. Gaat dat zien dus. En misschien moest ik, als onvervalst zoekend romanticus en niet altijd even gelukkig in de liefde, de volgende keer maar eens die leuke Dropkick Murphys-fan meenemen. Zij leest ook wel eens een boek…

File Under gaf samen met onze vriendjes van Epitaph enkele exemplaren weg van deze cd. Daarvoor ben je nu mooi te laat!

#| |

| Gr.R. | Prijsvraag | 06 november 2009 - 11:57 | reacties (0)

Ik sta bij het kopieerapparaat. Mijn telefoon gaat. Ik moet lachen om de mededeling van mijn iPhone. Volgens hem kunnen het maar liefst drie verschillende mensen zijn. Wel van dezelfde platenmaatschappij. Dat valt weer mee. Het blijkt degene te zijn die ik als laatste aan mijn adresboek toegevoegd heb. Hij bedankt me allervriendelijkst voor de positieve recensie van vanmorgen op File Under van de nieuwe cd van Coparck. Vervolgens vraagt hij: 'Wil je morgen komen kijken in de Melkweg bij de cd-presentatie? Het wordt hartstikke tof. Eric Vloeimans en zijn trompet komen ook. En Awkward I is het voorprogramma. Ook geweldig.' Ik zeg dat ik graag was komen kijken, maar dat mijn agenda dat echt niet toestaat op dit moment. Dan denk ik aan onze trouwe lezers en zeg: 'Maar ik wil met alle plezier enkele van onze lezers sturen, die komen altijd graag naar dit soort gelegenheden!' Hij zegt het een prima idee te vinden en stelt voor drie keer twee kaarten ter beschikking te stellen. Ik zeg dat het voor elkaar komt. We groeten elkaar en ik loop van het kopieerapparaat naar de computer en tik een stukkie zodat jullie morgen met je neus vooraan kunnen staan in de Melkweg.

Insturen kan niet meer nu. Dat optreden was vroeger en zo.

#| |

| Prijsvraag | Storm | 14 oktober 2009 - 16:13 | reacties (0)

Dat we in Nederland een bandje hebben dat The Gasoline Brothers heet, zal u niet ontgaan zijn. Tenzij u echt diep onder een steen gezeten heeft. De band heeft namelijk uitgedokterd hoe de hypemachine werkt en plotsklaps was er zelfs airplay voor de band. Dankzij een wielrenner die Nederlands Kampioen werd en The Gasoline Brothers die als belofte een nummertje moesten schrijven en dat bekwaam deden. Het nummer, "There it Goes (for Koos)" werd op het nippertje aan het nieuwe album Tsk! toegevoegd. Want een gevoel van timing valt de jongens niet te ontzeggen. Een spontaan hitje scoren net op het moment dat de nieuwe plaat uit komt. "There it Goes (for Koos)" misstaat overigens niet op de plaat en blijft keurig in het genre. Tsk! is van een constant niveau, maar kent geen echte uitschieters en duurt met een kleine drie kwartier net lang genoeg. Het lekkere lo-fi randje is een puike bonus. Echter, The Gasoline Brothers is wel een van de weinige Nederlandse bandjes die in de buurt van mijn helden Posies en Buffalo Tom komen dus ik ben er dik tevreden mee. En Koos ook. Die komt misschien wel meezingen bij de cd-presentatie. Dan zingen wij wel mee met "2-5 Tuesday". U kunt thuis vast oefenen want de plaat is reeds gratis te downloaden…

File Under gaf kaarten weg voor de cd-presentatie in Ekko icm het hele oeuvre van The Gasoline Brothers. Daarvoor ben je nu te laat.

#| |

| Gr.R. | Prijsvraag | 02 oktober 2009 - 12:57 | reacties (0)