Sóley - We Sink
Het kristallen gebouw dat in de verte schittert, en de veelkleurige lampen doen iets geweldigs met de zacht vallende regen. Het is koud, een opstekende wind fluit diagonaal over het plein, en ik heb spijt dat ik niet mijn pet op heb om de handschoenen en das bij te staan. Gelukkig zijn we er al bijna. Is dat de rij? Voor haar? Wat gebeurt er nog meer... Björk? Nee, die is op een andere etage, en volgens mij ook niet vandaag. Wie speelt hier nog meer dan? Nu alleen zij. In de grote zaal? Nee, in Kaldalón. Jemig, wij kunnen echt er nooit meer in...er zijn zeker 200 mensen hier voor ons! Nee, er zijn 200 mensen voor jullie, want wij hebben persdingen. Heh wat ben je toch vervelend, en wij dan? Lees het stukje maar, en regel de CD. Hoe heet die dan? We Sink. Wie...Zink? Zinken. Je weet wel, water en zo. Oh, ah, ja. Ik ga naar binnen, sterkte. Het is afgeladen vol, bloedheet en muisstil hier. Verrassend licht. Ik zit op de trap, ze rammen het publiek er echt in. Het wordt heter en heter; een klein blond meisje met toetsen en gitaar, met een reus op percussie. De reus is bedeesd en gecontroleerd, het meisje enthousiast. Ze vertelt verhalen, dit meisje. Fantasie en werkelijkheid worden verstrengeld en met pastel op grote doeken geschilderd. Sommige verhalen zijn leuk, sommige zijn eng... Maar niet te eng. Het kinderstemmetje gaat niet heel ver het duister in. Dat had wel gemogen.
File: Sóley - We Sink
File Under: Verrassend licht
File Audio: [Sóley-Space]
Jaarlijst 2011: Andrew
1. Mogwai - Hardcore Will Never Die But You Will
2. Ben Howard - Every Kingdom
3. Elbow - Build A Rocket Boys!
4. Radiohead - The King Of Limbs
5. Sóley - We Sink
6. The Joy Formidable - The Big Roar
7. My Brightest Diamond - All Things Will Unwind
8. tUnE-yArDs - w h o k i l l
9. Death Cab For Cutie - Codes and Keys
10. Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver
Iceland Airwaves 2011 - Zondag en Napret
Zondag, rustdag en tevens laatste Airwaves-dag is aangebroken. Ik zit in boekhandel Eymundsson te genieten van de werkelijk verbluffende cappuccino en een overheerlijke kokoskoek. Plannen worden bedacht, overwogen, en afgekeurd. Zondag is de twijfeldag van dit o zo fijne festival: ga ik door, ga ik niet door, ga ik überhaupt slapen? Vorige keer viel de keuze op doorgaan. Resultaat: slechts een uurtje de ogen dicht, een lange wandeling in de vrieskou en opperste gaarheid. Dit keer beloof ik mezelf het anders te doen, maar dat betekent bandjes missen. Pijnlijke keuzes!
Uiteindelijk wordt het kiezen voor me beslecht in de vorm van een uitermate dodelijk (maar extreem lekker) stukje cheesecake na het afsluitende gezamenlijke avondmaal, om te vieren dat de festivalgangers die met mij hier zijn (en ikzelf natuurlijk) het weer overleefd hebben, en het ook nog eens erg gezellig hebben gehad. Hierna is het koffie doen in een klein maar supergezellig koffiehuisje genaamd Babalú op de weg naar de Hallgrímskirkja.
Lees verder..My Brightest Diamond
Na tijdenlang My Brightest Diamond te hebben mogen luisteren vanaf mijn comfortabele en veilige bank, was het in de spiegeltent van Haldern Pop 2011 eindelijk zover dat ik haar ook mocht zien...tijdens een van de zo mogelijk minst comfortabele concerten van mijn leven. Niet al te lang hierna mocht ik me dagenlang opvreten van de zenuwen, want de bevlogen FileUnder-hoofdredacteur Storm had bij de vrienden van muziekdistributeur Konkurrent geregeld dat iemand een paar fotootjes kon gaan maken van het singer-songwriterproject van Shara Worden. En of iemand haar wat woorden kon ontfutselen. Of ik dat wilde. Hmm.
Zo kwam het dat ik op een wisselvallig bewolkte middag bij Aldo 'Konkurrent' Perotti in de achtertuin confetti sta op te vegen. Zo komt het ook dat ik even later diep weggedoken in een kop koffie mijn opname-gadget aanzet, Shara over de tafel heenleunt en de tekst 'one-two....oneeee-two' tegen het kleine apparaat uitspreekt terwijl ze doodserieus diep in mijn ogen kijkt (vlak hiervoor was ze lachend handen vol glitterspul naar fotograaf Dennis aan het gooien). Het ding doet het. De meters slaan uit. Niet zo ver als mijn hart.
Lees verder..Iceland Airwaves 2011 - Zaterdag
Allrighty then. Dankzij de rustdag (in de ruimste zin van het woord) gisteren ben ik na vijf uur slaap wakker om de rest van het vrijdag stukje er uit te wringen. Dat lijkt te gaan. Vervolgens op naar het fantastische Happ om iets met vitamines en belangrijke bouwstoffen naar binnen te drukken. Voornamelijk de juice-mixers van Happ houden me in leven hier. Dat, koffie, bier, en Airwaves natuurlijk!
Ondertussen is dit gewoonte, en gewoonte zegt: na Happ, koffie doen in de Te og Kaffi in boekhandel Eymundsson (ik rate deze cappuccino 8.5/10). Waarmee gelijk een off-venue euh...venue gedekt is. Hier Lay Low en vervolgens het verbluffende Mógil. Laatstgenoemde is, op zijn zachtst gezegd, klassieke audioterreur. Basklarinet, viola, geweldig gitaarspel en enorme stem, samengesmolten in een duister doch helder mengsel. De band verontschuldigt zich nog: wij zijn een beetje verwaaid, want we hebben buiten opgetreden vlak hiervoor in Þingvellir [Nationaal Park en UNESCO werelderfgoedlocatie -red.] maar de luisteraar merkt niets van dat al. Toch, gaarheid dicteert dat ik het hier wel even heb gezien. Die rustdag he. Even terug naar het appartement voor een meditatiemoment.
Lees verder..Iceland Airwaves 2011 - Vrijdag
Vandaag is een rustdag. Maar begrijp me niet verkeerd: hoewel ik bewust weinig bandjes beschreven heb, betekent dat allerminst een gebrek aan geprikkeldheid! Tijdens Iceland Airwaves zijn er vele, vele, vele optredens. De indrukken die je opdoet terwijl je alleen al hier róndloopt zijn even talrijk, zo niet nog tallozer dan het eerdere aantal. Wat je hier moet doen als journalist is omzichtig te werk gaan. Wat je moet doen als bezoeker is compleet uit je dak gaan! Vandaag dus een rustdag: onthou het, want ik kom er zo op terug.
Na mezelf uit bed gewrongen te hebben om tien over twaalf (uren slaap: 7, wel netjes) maak ik een planning. Vervolgens plegen we kort beraad. Daarna verdwijnt de planning. Wat willen we vandaag absoluut niet missen? Uiteindelijk is tUnE-yArDs de enige die overblijft. Dus. Chillen tot half twaalf. Nice! Op naar een vitaminerijk ontbijt (lamshamburger met sla, sinaasappel-gembersap) en ongeveer veertien koffietjes. Nu zijn de beste koffietjes die ik deze Airwaves heb kunnen bemachtigen te halen in boekhandel Eymundsson. Dat is net iets verderop en tevens off-venue locatie! Nice! Hier, terwijl we hard bezig zijn aan de rustdag, vinden we Útidúr (uitspraak: ooh! - detour). Ze zijn met velen, zowel versterkt als niet, blazers, gitaren, een elektrische viool en z'n onversterkte zus. Het is nokjevol op de bovenste etage van de venue (voornamelijk door de volgende artiest) maar het plezier en het leuke stijlenmengsel waarmee Útidúr jongleert is geweldig, en zelfs een peuter danst mee veilig bij mama op schoot tussen de opeengepakte lachende mensen.
Lees verder..Iceland Airwaves 2011 - Donderdag
Wederom begint de dag in KEX, hostel extraordinaire. Mammút gaat spelen. Deze piepjonge dames en heren (allemaal nog geen 20 jaar) hebben een allerminst jonge sound. Volwassen goed klinkende pop. Denk Björk, maar dan zonder gekte, gemixt met een vleugje post-rock. De tracks van Mammút zijn strakke, goed doordachte objecten, geserveerd op een compromisloos ritmebedje. Relaxte band, leuke mensen. Ik weet precies hoe ze eruit zien.
Hoewel ik ze niet zie, want ik zit in de KEX-eetzaal aan een tafel met een glas darjeeling-thee cool te zijn (ik faal) en te kletsen met een meisje uit Seattle en een jongen uit Utrecht. Daarbij kijk ik half geboeid en half misselijk naar een andere jongen en diens vriendin die samen een tweeliterpul bier leeg drinken. Gevoelsmatig is het pas half elf 's ochtends, de werkelijke tijd is drie uur in de middag. De twee dames van Raketa Project komen voorbijlopen, minzaam kijkend. De Airwaves-dag is in volle hevigheid losgebarsten.
Lees verder..Iceland Airwaves 2011 - Woensdag
Het is kwart voor drie 's middags. Het is bewolkt, koud, en het regent. Ik ben gehaast en loop naar een optreden. Ik ben in Reykjavik, en mijn begin van Iceland Airwaves 2011 trapt zo af. Ik loop op dit moment naar KEX, een 'sociaal experiment' annex jeugdherberg (kex, het IJslands woord voor koekje - het gebouw is een oude koekfabriek - ziehier IJsland in een notendop). Airwaves, het festival met coolheidsfactor 11 in een van-1-tot-5-schaal. Jammer dat je niet hier bent dude, echt.
Haldern 2011: zaterdag napret
Ruim op tijd zitten we op het hoofdveld te wachten op Destroyer. Doppio espresso in de hand aanschouw ik het terrein: mensen zitten hier en daar relaxed op de grond, het regent niet, de sfeer is ontspannen, gemütlich, en sluit geweldig aan met de wel heel bijzondere artiest die zo begint. Terwijl er wat meisjes nog voorbijlopen met beschilderde gezichten - "voorbereid op Warpaint" grapt Dennis - wordt het podium ingenomen. Destroyer's liedjes zijn social commentaries en stalen zelfreflectie van de hoogste orde. Kaputt, de laatste plaat, oogst terecht hoge lof, hoewel Dan Bejar op het podium staat alsof hij angst koestert voor zijn publiek en het zeker een aantal nummers duurt voordat hij een zeer bedeesd Thank You uit weet te brengen. Niet erg: Destroyer is fijn, deze dag is fijn, en het gaat alleen maar fijner worden!
Haldern 2011: vrijdag napret
Ik duik de warme omhelzing van de Haldern Spiegeltent in, zodat ik helemaal achterin toch nog iets meepik van het optreden van Bodi Bill. Hier in Duitsland zijn ze zeker niet te verlegen om het inheemse talent te supporten: de bloedhete tent is afgeladen vol. Zanger Fabian zit met bewonderenswaardige energie heen en weer te hipsen in een soort zwart-witte verentooi, en zijn muziek heeft gevoelsmatig een iets hogere electro-sound dan ik me van Bodi Bill's studiowerk herinner. Mogelijk dat de dit jaar verschenen cd What? die sound heeft geïntroduceerd, en ik zal verder luisteren nadat ik wat consumptiebonnen heb gehaald.
Verrassend word ik door een suppoost aangesproken bij de terugweg naar de tent: bezoekers met persbandjes mogen meer niet zonder meer de tent betreden. Of ik vriendelijk doch gedwongen in de rij van het publiek wil aansluiten. Maar gisteren dan, roep ik, en net? Dat was gisteren, dat was net, dit is nu. Korte discussie...uitkomst: ik mag nú de tent nog in, maar daarna aansluiten in de rij. Hmm, we shall see. Voor het geval dat zet ik toch wat voorzorgsmaatregelen in gang, maar Bodi Bill is helaas reeds voorbij.
Haldern 2011: donderdag napret
Nadat we traditioneel te laat zijn aangekomen op het donkerbewolkte Haldern-festivalterrein, en een korte discussie achter de rug hebben of we wel of niet richting kerk gaan (dit moet ter plekke, van tevoren is uit den boze), struinen we over het gebied dat de biertuin is als Retro Stefson het podium van de Spiegeltent opent en de eerste act op het festival vormt. Deze jonge maar bevlogen IJslanders laten het publiek in de meteen al bloedhete tent rennen voor hun plezier. De bandleden bespelen allerlei instrumenten en bieden hier en daar een scherp rock- en zelfs hiphop-randje. De uitgelaten festivalgangers van Haldern lusten de mix van funk, disco en rock maar al te graag en dansen vrolijk zwetend om het hardst. Terwijl ik vast een biertje pak en de band nog wat danstips uitwisselt met het publiek feliciteer ik mezelf dat ik wederom aanwezig mag zijn op dit festival.
Hartverwarmende Haldern Pop posteractie
Ga je al dan niet naar Haldern Pop 2011, toch staat er een leuke wedstrijd open waarbij je een een poster kan winnen, een camera en aansteker krijgt, en als je heel veel geluk hebt...4 Haldern Pop '11 kaartjes!
Wat moet je doen? Schrijf een kort stukje met als topic "Heartwarming" (max 1 A4-tje). Stuur dit -vóór 1 juli- op naar Haldern Pop actie email zippo@haldern-pop.de en wacht af. De 75 meest originele inzendingen krijgen een camera en een aansteker thuisgestuurd....en dan....
Lees verder..Stricken City - Losing Colour
Of ik naar Losing Colour, het afscheidsalbum van Stricken City (want het Engelse viertal is zeer recent mee opgehouden) wilde luisteren en wellicht er een stukje over wilde schrijven? Dat wilde ik wel, zo'n stukje. En zo zit ik een week naar een blanco...euh...scherm te staren. Inspiratieloos? Nee, ik ik ben juist verrassend druk geweest. Waarom komt er dan niets? Dan nu eerst een flinke dosis twijfel...
Ben ik nu echt niet meer positief te krijgen? Nee, dat is het niet. Toch? Ik ben wel degelijk positief! Ik ben alleen niet positief genoeg om platen gewoon goed te vinden. Daarvoor heb ik te veel OCD, luister ik te hard en verveel ik me te snel. Oké dan, geen goeds, dan maar iets slechts: wat scheelt er aan Losing Colour?
Het is te netjes, te keurig, te geproduceerd. Er is voor mij te weinig scherpte om het gehele album lang te boeien. Ik heb echt meer nodig dan dit. Hoe kan ik dit toch vergelijken? Muziek om op te zetten als je niet afgeleid wilt worden? Thee uit een eerder gebruikt zakje? Tequila maar dan zonder zout en citroen? Nee, niet eens, dat geeft al te veel.
Pers ik toch echt, krijg ik wel plusjes: gelaagdheid en opbouw in een track als "Corridors" vind ik dan wel om te smullen, ook "PTHD" vind ik geweldig (mogelijk vanwege de remixerigheid er van), maar... maar... maar dan houdt het ook snel op. Vergelijkbaar materiaal? I Blame Coco gaf me een gevoel als deze, tevens She & Him. Vond ik ook niets, en ik ben nog wel erge fan van Zooey Deschanel. Zij is trouwens getrouwd met Ben Gibbard van Death Cab For Cutie. Dat vind ik dan wel weer wat.
File: Stricken City - Losing Colour
File Under: Voor als je nog koffie te kort komt
File Audio: [MySpace]
Jaarlijst 2010: Andrew
1. New Young Pony Club - The Optimist
2. The National - High Violet
3. Interpol - Interpol
4. Villagers - Becoming A Jackal
5. Ray LaMontagne And The Pariah Dogs - God Willin' & The Creek Don't Rise
6. Arcade Fire - The Suburbs
7. Efterklang - Magic Chairs
8. We Have Band - WHB
9. Blood Red Shoes - Fire Like This
10. Die Antwoord - $O$