Ik werd vakkundig op het verkeerde been gezet: op het hoesje is een ravissante schone te zien, die op een oude sofa in een jugendstil-achtig decor heel burleske ligt te zijn. Ik verwachtte dan ook een soort tja… broeierige nachtclubmuziek, inclusief een hoop ge-oeh en ge-aah. In plaats daarvan bleek het om het solodebuut te gaan van Cucu Diamantes, de zangeres van Yerba Buena, een invloedrijke fusionband uit New York. Om eerlijk te zijn: ik had er nog nooit van gehoord. Cuculand is een bijzonder vrolijk en grensverleggend allegaartje met tal van invloeden: het album laat zich beluisteren als een grote kruisbestuiving van rock, soul, disco, reggae, merengue, dance en Mexicaanse ranchera. Diamantes zingt en rapt in het Spaans en het Engels, soms in beide talen tegelijk. En dan krijg je dus een soort 'Spanglish': Sigo estando crazy, sigo estando free – ‘Ik ben nog steeds gek, ik ben nog steeds vrij’. De teksten gaan over (verloren) liefdes en het al dan niet vrijgevochten leven als latina. Het klinkt allemaal bijzonder aanstekelijk, met tussen de regels door af en toe een Lady GaGa-achtig dance-motiefje ("Still in Love"), wat gescratch en knipogen naar het blingbling r&b-genre ("Show Me The Money Papi"). De productie van Andres Levin (het brein achter Yerba Buena) en Yotuel Romero van de Cubaanse rapgroep Orishas is lichtvoetig en dartelend. Gelukkig is de zomer is nog niet voorbij, want de urban-latin van Cuculand is de perfecte soundtrack voor nog een paar weken zon!

#| |

| Araglin | 31 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Een olievlek zo groot als Nederland zaait dood en verderf voor de Amerikaanse kusten, inhalige bankboeven die complete landen aan de rand van faillissement hebben gebracht, tientallen miljarden aan bezuinigingen die als dreigende slagschepen aan de horizon opdoemen - vrolijk word je niet van het Journaal. Maar als het me allemaal even te veel wordt, kan ik me gelukkig altijd wenden tot de Zweedse zangeres Lisa Isaksson, die in een geheel eigen wereldje leeft en liedjes schrijft alsof de tijd sinds begin jaren zeventig is stil blijven staan. Onder de noemer Lisa o Piu (oftewel 'Lisa en haar band') verscheen vorig jaar haar debuut When This Was The Future, dat was gevuld met verstilde, feeërieke liedjes, die ijl wegzoemden naar langvergeten werelden. Opvolger Behind the Bend is een min-album (met een speelduur van een klein half uurtje), waarschijnlijk bedoeld om de fans die enigszins wakker dreigden te worden, weer in slaap te soezen. Het recept is hetzelfde gebleven: Lisa die fraaie liedjes zingt en zichzelf begeleidt op gitaar, aangevuld met onder andere spaarzame percussie, fluit, klarinet en harp. Opener ''Was It The Moon'' zet al direct de toon en valt op door de halverwege het nummer opduikende sitarklanken. ''Simplicity'' is voornamelijk opgebouwd rond akoestisch getokkel, en wie al niet zat te knikkebollen, zal dat tijdens ''Dream Of Goats'' zeker gaan doen. Het instrumentale ''World Falling Down'' is de opmaat voor het twaalf minuten durende ''Child of Trees'', dat aanvankelijk wordt gedomineerd door harpspel en zang (een beetje à la Joanna Newsom, hoewel Lisa een veel fijnere stem heeft), om na een minuut of vijf te veranderen in een min of meer aanzwellend instrumentaal epos. Afsluiter ''Gong For Hours (Jupiter's Under The Moon)'' valt uit de toon: donkergalmende klankschalen en vogelgeluiden (en dat zo'n vier minuten lang) - alsof de geachte bezoekers Lisa's sprookjesbos nu wel weer mogen verlaten. Behind the Bend weet minder resoluut te overtuigen dan debuut When This Was The Future, maar is nog altijd bijzonder sfeervol, met een fijne retro 'psychfolk'-feel. En dat Lisa Isaksson af en toe misschien enigszins voortkabbelt - ach, ze zingt het zelf al: ''Simplicity is all I’m asking for''.

#| |

| Araglin | 11 juni 2010 - 12:57 | reacties (0)

Je moet er even goed voor gaan zitten en je zelf mentaal schrap zetten, maar dan heb je ook wat: het Berlijnse kunstenaarscollectief Wooden Veil doemt als een archetypische nachtmerrie op aan de horizon, waar de ondergaande zon dieprood kleurt en onvermoede, diep in de genen verankerde angsten en droombeelden opeens de kop opsteken… Of, om het in de woorden van schrijver en curator Carson Chan te zeggen: 'Belonging to a world that is at once pre-millenial and post-apocalyptic, Wooden Veil's music is the drumbeat of an ancient yet technological past channeled through the sounds of a post-human race.' Het Berlijnse kunstcollectief Wooden Veil bestaat uit componist Marcel Türkowsky (wellicht bekend als oprichter van Snake Figures Arkestra), zangeres en fotografe Hanayo, Christopher Kline, Dominik Noé (ook te bewonderen in de krautrockformatie Lustfaust) en Jan Pfeiffer. Samen maken ze muziek die nauwelijks in woorden valt te vatten: een mengeling van rituele drones, noise-uitbarstingen, sjamanistisch gechant en duistere soundscapes. Voor een vervreemdende dimensie zorgt de lieflijke stem van Hanayo, die in het Japans (of althans iets dat daar erg veel op lijkt) dromerig door enkele tracks heen lijkt te wandelen, voorzichtig over smeulende fabrieksleidingen stappend. De tien nummers op het titelloze debuut lijken in eerste instantie weinig met elkaar te maken te hebben (afsluiter ''Church Scream'' werkt bijvoorbeeld behoorlijk op de zenuwen en klinkt alsof een of andere omineuze martelmachine hoognodig eens goed gesmeerd moet worden, terwijl ''Moon and Hamburg'' je bijna in slaap wiegt), maar als je je verdiept in de wereld van Wooden Veil blijkt achter alles een diepere betekenis te zitten. Het collectief ontwerpt zijn eigen kleding, symbolen, instrumenten, relieken en noem het maar op, en verpakt dit alles in intrigerende kunst-installaties, soms ondersteund door net zo wazige (YouTube-)clipjes. Kortom, Wooden Veil maakt muziek als de vleesgeworden stuiptrekkingen van een alternatieve 21ste eeuw…

#| |

| Araglin | 21 maart 2010 - 16:57 | reacties (0)

Ik zit nu al een tijdje te broeden op een betere omschrijving, maar geef me uiteindelijk gewonnen. Platenmaatschappij Bad Deal Agency komt - vanzelfsprekend - met een ronkend persbericht en deze zinsnede vat het debuut Smokerings van de Deense formatie Fuzz Manta prima samen: 'Kyuss fronted by Janis Joplin on bad acid'. Oftewel: zwaar groovende, heavy psychedelische rock. Aanvankelijk word je omver geblazen door de logge, aanstekelijke sound: twee lead-gitaren, een zoemende bas en de krachtige, fijne stem van zangeres Lene Kjær Hvillum. Als de rookwolken van de eerste twee nummers zijn weggetrokken en de vloeistofprojecties wat minder intens worden, valt op dat het muzikale palet eigenlijk vrij beperkt is. Fuzz Manta rockt en groovet stug door, en herhaalt nagenoeg in elk nummer hetzelfde trucje: een in echo gedompelde riff, invallende baslijntjes, stuwende drums en dan Lene die begint met zingen. Als je eenmaal de eerste twintig seconden hebt gehoord, staan je de rest van het nummer geen verrassingen te wachten. En hoewel dat af en toe best lekker kan zijn (verstand op nul, luchtgitaar uit de kast en gaan met die banaan), is een hele cd vol wat veel van het goede. Spelen kunnen ze, een geweldige zangeres is eveneens aanwezig en nu is het alleen nog zaak om goede liedjes te schrijven. O, en nu ik toch bezig ben: een beetje meer variatie zou ook fijn zijn!

#| |

| Araglin | 30 januari 2010 - 20:57 | reacties (0)

Het is dat het met mijn mentale gezondheid wel snor zit, anders was ik na het luisteren naar Black Zodiac van de Amerikaanse formatie Astrophobia ongetwijfeld rijp voor opname in een gezellig ingericht gesticht, met zachte gecapitonneerde wanden en begripvol personeel. Je zou het debuut van Astrophobia kunnen omschrijven als een paranoïde allegaartje van spacerock, doom metal, psychedelica, noise en ondefinieerbare vaagheid - 'cosmic chaos' noemt de band het zelf. De songteksten gaan over ziekte, duisternis en allerhande wezens die in de ruimte ronddwalen, op zoek naar manieren om dood en verderf te zaaien - vandaar dus ook de bandnaam. Astrophobia is namelijk een aandoening waarbij je een abnormale angst ontwikkelt voor de ruimte, sterren, planeten en dergelijke. Wie last heeft van deze fobie is vaak doodsbenauwd voor aliens en vermoed overal Area 51-achtige samenzweringen. De tracks dragen weliswaar welluidende titels als ''Interstellar Super Evil'', ''Universe of Darkness'' en ''Cosmic Penetration part I'', maar die kunnen niet verhullen dat het allemaal wel erg veel op elkaar lijkt en en het soms klinkt alsof je wasmachine hoognodig eens een flinke doorsmeurbeurt nodig heeft - of als een boze en strontchagrijnige Rob Zombie die de synthesizer heeft ontdekt. Maar goed, Astrophobia mag dan soms een beetje stuurloos heen en weer zwalken door hun inktzwarte universum, het heeft wel wat - al dan niet in een dwangbuis.

#| |

| Araglin | 03 december 2009 - 16:57 | reacties (0)

Wij hebben Wubbo Ockels, de Zweden hebben Arne Christer Fuglesang, die op 10 december 2006 geschiedenis schreef door als eerste Zweed een ruimtewandeling te maken. Eindelijk! Want het zag er jarenlang naar uit dat het er nooit van zou komen. Al vanaf 1992 stond Fuglesang in de startblokken. Hij werd opgeleid door de European Space Agency, was in Rusland reservebemanningslid voor de Russische Euromir 95-missie en werd eind jaren negentig ingelijfd door de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA. Door uiteenlopende redenen bleef Fuglesang echter aan de grond en kreeg hij de bijnaam 'de astronaut die nooit de ruimte ingaat'. Een bijnaam die hij veertien jaar later eindelijk achter zich kon laten. Het leven van deze Zweedse held staat centraal op het derde album For Sardines Space is No Problem van de spacerockers van The Movements. Het begint allemaal vrij rustig met "A birth under the northern sky", dat wordt gedomineerd door plechtige orgelklanken, waarna zo tegen het einde kirrende babygeluiden opduiken - Fuglesang is geboren! Op "Mother Someday I'm Going To Be An astronaut" wordt het gaspedaal flink ingedrukt, inclusief energiek gedrum, synthesizereffecten, exotische instrumenten en een scheurende gitaar. "In the Footsteps of Gagarin" (een verwijzing naar Jouri Gagarin, de eerste mens in de ruimte) neigt naar Pink Floyd-achtige geluidstapijten, terwijl "Trapped on Earth" rustig begint, maar zich halverwege ontpopt tot een kosmische jamsessie van ongekende proporties. En dan zijn we nog maar halverwege. "Go Now My Friend (Out into Space)" is een redelijk rustige, chant-achtige track, en met "That's the Wrong Bolt" zijn we beland in een baan rond de aarde: het nummer bevat NASA-dialoog over de ruimtewandelingen van Arne Christer Fuglesang. Het album sluit in stijl af met de ruim negen minuten durende epische instrumentale krautrocker "Ministers of Space" en het alle kanten op slingerende "The Grasp of the King's Hand is Not Enough". For Sardines Space is No Problem, verschenen op het Oostenrijkse Sulatron-label, is een origineel conceptalbum en 'gefundenes Fressen' voor liefhebbers van space- en krautrock die nog enigszins in de jaren zeventig zijn blijven hangen...

#| |

| Araglin | 18 november 2009 - 17:57 | reacties (0)

Ik ben altijd wel te porren voor een lekker potje spacerock en de Engelse groep Litmus biedt alles wat je als fan van het genre verwacht: bliepende analoge synthesizers, lang uitgesponnen nummers met een over elkaar duikelende gitaarsolo's en songteksten die helemaal nergens overgaan. In het Litmus-universum is er weinig veranderd: na het in 2004 in eigen beheer verschenen You Are Hereen het in 2007 uitgebrachte Planetfall stapt Litmus wederom in een krakende en piepende ruimtecapsule met Aurora. De acht tracks op de cd zijn hoofdzakelijk opgebouwd rond stuwende gitaarriffs en pompende drums, die je nauwelijks rust gunnen. Na de twee hyperactief groovende tracks "Beyond the Sun" en "In the Burning Light", zorgt "Eos" voor een broodnodig rustpuntje (mede dankzij de ambient soundscapes), waarna het interstellaire gaspedaal weer ongenadig wordt ingetrapt, met als uitschieters de twee laatste tracks "Ma:55oN Rift' en "Red Skies", die respectievelijk ruim tien en twaalf minuten duren. Hoewel het allemaal retestrak in elkaar zit, is Aurora tegelijkertijd behoorlijk eenvormig en moet je wel heel goed luisteren om verschil tussen de nummers te ontdekken - zelfs de Ozric Tentacles zijn gevarieerder. Het lijkt wel alsof Litmus het handboek voor space-rockers grondig heeft bestudeerd, maar vergeten is ook gelijk het handboek voor liedjesschrijvers mee te pakken. Want hoe leuk de uitvoerige, jamsessie-achtige nummers van Litmus ook zijn, er is meer voor nodig om illustere helden als bijvoorbeeld Hawkwind en Neu! naar de kroon te steken.

#| |

| Araglin | 31 oktober 2009 - 16:57 | reacties (0)

Bijna drie jaar geleden werd ik verliefd op een stem. Ik werd door mijn vriendin meegesleept naar een optreden van ene Signe Tollefsen in het kleine Utrechtse cafeetje Flitz. Ik had nog nooit van haar gehoord en haar naam deed me denken aan een hoogblonde Scandinavische zangeres, die weemoedige liedjes zingt over fjorden, zeehonden en lang vervlogen Viking-tijden. De Amerikaans-Nederlandse Signe woont echter gewoon in Utrecht en in haar liedjes is geen zeehond te bekennen. De 28-jarige zangeres studeerde kortstondig filosofie in Engeland, stapte vervolgens over naar klassieke zang om uiteindelijk een opleiding zang en gitaar aan het conservatorium in Amsterdam af te ronden. Tussendoor toerde ze in 2005 als support act van Stephen Malkmus door Europa en won ze in 2006 de publieksprijs en de prijs voor de beste artiest bij de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter. Maar in ieder geval: tijdens het concert in Café Flitz slaagde ze er moeiteloos in om iedereen stil te krijgen. En da's best knap: een warme, rokerige kroeg vol geroezemoes en mensen die een bordje nasi naar binnen proberen te werken, is niet echt de meest geschikte plek voor melancholieke, akoestische liedjes. Maar goed, wat wil je ook met zo'n stem: Signe klinkt als een lekker warm dekentje om dicht tegen aan te kruipen, als een warm kopje chocomel na een lange herfstwandeling. Ik bleef haar met een scheef oog volgen, geduldig wachtend op haar debuutalbum - dat eigenlijk bij toeval het licht heeft gezien. Toen Signe namelijk vorig jaar een gratis concert gaf in het Amsterdamse Vondelpark, stond er toevallig een Amerikaan in het publiek, die behoorlijk onder de indruk was van haar optreden - ook al hoorde hij slechts het laatste liedje. Thuisgekomen in Los Angeles liet hij de muziek van Signe aan enkele vrienden uit de muziekindustrie horen, die eveneens vol lof waren. De Amerikaan (zijn naam wordt nergens expliciet genoemd, maar ik vermoed dat het om Seth von Paulus gaat) nodigde Signe uit om naar Amerika te komen en enkele nummers op te nemen - met haar in september verschenen titelloze debuut als resultaat. Het album bevat dertien tracks, die laveren tussen ingetogen folk noir, sfeervolle luisterliedjes en misschien zelfs een mespuntje alt.country. Een handvol nummers, zoals ''It Smells Of You'' en ''King Of The Fire'', zijn al wat ouder en voor de gelegenheid wat aangekleed, met onder andere René van Barneveld (ex-Urban Dance Squad) op pedal-steelgitaar en Roel Spanjers op accordeon. De meeste tracks zijn echter nieuw en weten zonder uitzondering te overtuigen. Wat het album tot een indringende luisterervaring maakt is de dynamiek van Signe's stem. Lieflijk en rustig (''My Old Man''), wanhopig aanzwellend (''Hooked (You Spit In My Whiskey)''), uit het puntje van haar tenen (''History Class''), melancholisch en breekbaar (''This Is It''), tot bijna angstaanjagend hoog en ijl (''King Of The Fire''). Een beetje zoals Sarah McLachlan, Eva Cassidy en Anneke van Giersbergen - maar dan veel gevarieerder. De instrumentatie is Spartaans, maar precies goed en op het juiste moment verrassend (zoals de prachtige vioolpartij op ''Sweet Tears'', dat overigens vorig jaar ook door Mathilde Santing is opgenomen). En dat geldt eigenlijk ook voor de songteksten, die alle facetten van de liefde bestrijken en op een onopvallende manier alle nummers bij elkaar houden. Kortom, Signe lost alle hooggespannen verwachtingen in en verdient een plekje in de harten van iedereen die van mooie liedjes houdt - en wie doet dat niet?

#| |

| Araglin | 03 oktober 2009 - 08:57 | reacties (0)

Er was eens een klein meisje, dat opgroeide in een net zo klein Zweeds dorpje in de buurt van Stockholm. Lisa Isaksson was dol op paarden en sprookjes en kon urenlang in het bos doorbrengen, haar schetsboek binnen handbereik. Toen Lisa tijdens haar middelbare schooltijd samen met enkele vrienden de band Piu oprichtte, was het dan ook geen verrassing dat uit haar pen lieflijke, sprookjesachtige liedjes vloeiden. Na het in zeer beperkte oplage verschenen album Cantering (uitgebracht onder de naam Lisa o Lillportan op het kleine Zweedse label Hör upp) is When This Was The Future, het échte debuut van Lisa o Piu, oftewel 'Lisa en haar band'. De cd bevat acht verstilde, lieve en feeërieke liedjes, die ijl wegzoemen naar langvergeten werelden. Lisa begeleidt zichzelf op gitaar, aangevuld met spaarzame percussie, fluit, klarinet, theremin, mellotron, harp en noem het maar op. When This Was The Future is dus geen doorsnee album; voor hapklare refreintjes of gezellige meezingers ben je bij Lisa aan het verkeerde adres. Het is alsof je je een weg baant door een eeuwenoud bos, waar diffuus zonlicht af en toe de open plekken verlicht. Opener "Cinnamon Sea" is de meest 'ruige' track van de cd, met aanzwellende vocalen en een pingelende elektrische gitaar. De daarop volgende zeven nummers is het fijn wegzwijmelen, zonder overigens in slaap te sukkelen - op de achtergrond duikt altijd wel een apart geluidje of een interessant motiefje op, terwijl Lisa fluisterzingt over de natuur, mystieke ervaringen of andere zaken die na lezing van het tekstboekje nog steeds niet helemaal duidelijk zijn. When This Was The Future kent een typische jaren zeventig 'psychfolk'-feel (de psychedelische vormgeving helpt ook natuurlijk), waarbij de stem van Lisa soms zelfs enigszins aan die van Renaissance-zangeres Annie Haslam doet denken. Niet wereldschokkend, wel sfeervol en bijzonder plezierig.

#| |

| Araglin | 17 september 2009 - 11:57 | reacties (0)

In de jaren vijftig en begin jaren zestig was er niet zoveel ruimte voor frivoliteiten. Het decennium na de Tweede Wereldoorlog stond in het teken van wederopbouw, de Koude Oorlog en de daarmee gepaard gaande wapenwedloop. Om toch een beetje te kunnen ontsnappen aan de waan van alledag, bood muziek uitkomst. Of, om preciezer te zijn: bood exotica-muziek verstrooiing. Miljoenen luisteraars gingen vanuit hun luie stoel op reis naar verre oorden en hagelwitte stranden, wegzwijmelend bij de exotische klanken van bijvoorbeeld Les Baxter, Yma Sumac, Martin Denny en Esquivel. Ook in Nederland werd exotica gemaakt. Logisch, gezien het koloniale verleden van ons land. Wie in Nederlands-Indië of Suriname was geweest, bracht niet alleen de nodige spannende verhalen mee naar huis, maar zorgde er tevens voor dat er allerlei exotische muziekgenres in ons koude kikkerlandje werden geďntroduceerd. De nuchtere Nederlander viel als een blok voor het melancholische geluid van de steelgitaar, de steeldrum of de gamelan en liedjes over heupwiegende, donkerharige schoonheden en verloren liefdes. Bert Taken en Arjo van Loo (oftewel het Utrechtse duo Black Market Audio) hebben wekenlang in stoffige archieven doorgebracht, om uiteindelijk boven water te komen met een juweel van een verzamelaar: Dutch Exotica. Deze ruim 72 minuten durende, onlangs verschenen verzamelaar met lang vergeten exotica-tracks is een enigmatische muzikale fruitmand, waarbij je van de ene in de andere verrassing valt. Wat te denken van orkestleider Willy Langestraat (misschien beter bekend als Laguestra and his Cha Cha Cha's), die in de jaren vijftig verslingerd raakte aan Arabische muziek en een handvol lp's uitbracht, gevuld met een unieke potpourri van Oosterse en Indiase muziek? Of de Surinaamse (maar in Den Helder opgegroeide) Milly Scott, het Nederlandse equivalent van Yma Sumac? Pareltjes van Stef Meeder? De Kilima Hawaiians? Mallando met de Marinieskapel? Kunstfluiter Jan Tromp en accordeonist Johnny Meijer met zijn versie van ''El Cumban Chero''? Prachtig, prachtig en nog eens prachtig! Het cd-boekje is wat karig, maar daar staat tegenover dat je op de Dutch Exotica-site uitgebreide achtergrondinformatie over alle artiesten vindt, het speciaal voor deze verzamelaar geschreven artikel door exotica-kenner Francesco Adinolfi en bovendien fragmenten van alle nummers kunt beluisteren. Prachtig! Of had ik dat al gezegd?

#| |

| Araglin | 13 juli 2009 - 11:57 | reacties (0)

Ik heb een groot zwak voor new age-muziek. En dan niet die cd's gevuld met nerveuze walvisgeluiden of getingel op Tibetaanse klankschalen, maar van die ritmische, niets-aan-de-hand muziek, met af en toe een exotisch accentje. Een relatieve nieuwkomer in het new age-genre is de Limburger Guy Sweens (1971). Geïnspireerd door onder andere mixgoeroe Ben Liebrand hield Sweens zich tot eind jaren negentig bezig met het remixen en maken van dancemuziek. Toen hij de muziek van onder meer Karunesh ontdekte, ging het roer om: Sweens legde zich toe op het componeren van new age en wereldmuziek en richtte zijn eigen label Rivendel Records Limited op. In 2005 won hij de MG Music New Talent Competition, een wedstrijd georganiseerd door de bekende Engelse new age-muzikant Medwyn Goodall en diens platenmaatschappij MG Music, en later dat jaar verscheen zijn album Gaya of Wisdom, het eerste deel van zijn India-trilogie. In 2007 volgde Karmadeva en onlangs zag The Legend of Ganesha het licht, gebaseerd op het verhaal van Ganesha, de Hindoestaanse god met het olifantengezicht. Sweens maakt plezierige, vriendelijke new age, die vooral aanslaat in Amerika en Engeland. Tijdens het luisteren doemen onmiddellijk twee namen op: Karunesh en Medwyn Goodall. En terwijl vooral Goodall zichzelf de laatste jaren eigenlijk vooral aan het recyclen is (en Karunesh een klein beetje), klinkt Sweens nog lekker fris - zonder overigens al te verrassende wegen te bewandelen: veel op elkaar gestapelde synthesizers en talloze (al dan niet gesamplede) exotische instrumenten als de tempura, koto, belletjes, sitar en de tabla. Muzikale gasten zijn Medwyn Goodall en Sangit Om (oftewel de Duitser Stefan Petersilge). Hoewel de zeven tracks wel erg veel op elkaar lijken, hapt het allemaal heerlijk weg. De muziek van Guy Sweens is niet voor iedereen weggelegd: wie van authentieke wereldmuziek houdt, vindt zijn muziek ongetwijfeld maar slappe hap, terwijl liefhebbers van ambient en elektronica zich ongetwijfeld zullen storen aan de samples en het gladde Mike Oldfield-sfeertje. Ach, het is aangenaam dagdromen op de muziek van Guy - soms hoeft het allemaal niet zo moeilijk of ingewikkeld...

#| |

| Araglin | 22 juni 2009 - 17:57 | reacties (0)

Hoe grijs en somber het buiten ook is, de muziek van Clare & The Reasons zorgt ervoor dat de zon doorbreekt en er een zwoel briesje over je gezicht strijkt. Je hoeft maar naar de openingstrack "Pluto" van het debuut The Movie te luisteren, of je wordt meegesleurd naar een Engelse zomer, en lig je op je rug in een geurig grasveld, loom kauwend op een grassprietje en starend naar de overtrekkende schapenwolken. Alle aandacht gaat uit naar de stem van Clare Muldaur, de dochter van folk- en blueszanger Geoff Muldaur. In tegenstelling tot haar vader maken Clare en haar echtgenoot Oliver Manchon geen rafelige bluesliedjes, maar zwoele jazz-achtige popliedjes met tokkelende violen op de achtergrond en regelmatig opdoemende lichtvoetige koortjes. Clare heeft voor haar debuut de hulp ingeroepen van een groot aantal gasten, onder wie niemand minder dan Van Dyke Parks en Sufjan Stevens. De elf tracks handelen (hoe kan het ook anders) voornamelijk over de liefde en zijn bijzonder fijntjes gearrangeerd. Soms misschien wat te zoet, maar zo af en toe kan dat best lekker zijn. Hoogtepunt van het album is de afsluiter "Pluton", dat in een vervreemdend space age-jasje is gestoken, compleet met theremin en een surrealistische tekst over de planeet Pluto, die eind 2006 werd gedegradeerd tot dwergplaneet. Enige probleem van Clare & The Reasons is dat de liedjes soms wat al te vrijblijvend overkomen en niet al te veel om het lijf hebben. Liefhebbers van bijvoorbeeld The Cardigans en Belle And Sebastian moeten Clare en de haren maar eens een kans geven.

#| |

| Araglin | 20 maart 2008 - 16:22 | reacties (0)

John Barleycorn" is een van de oudst bekende Engelse folkliedjes. Het nummer, geschreven in 1588, staat symbool voor een woelige periode in de Engelse geschiedenis. Oude, heidense gebruiken en gewoonten moesten plaats maken voor het christendom. En als dit niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks... De verzamelaar John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica probeert lang vervlogen tijden tot leven te wekken met een uitgelezen selectie van 33 tracks van uiteenlopende artiesten. Alle artiesten vallen zo'n beetje ruwweg binnen het folkgenre, maar het leuke is dat dubbelaar zich niet beperkt tot één subgenre. Neolfolkers als Andrew King, Tony Wakeford (Sol Invictus), Matt Howden (Sieben, Sol Invictus) en English Heretic staan broederlijk naast druïde Damh the Bard en feeërieke singer-songwriters als Sharron Kraus en Tinkerscuss. De psychedelische folk van Pinkie MacLure en John Wills (Pumajaw) en Sand Snowman wordt afgewisseld met de wereldfolk van voormalig Dead Can Dance-percussionist Peter Ulrich en de min of meer traditionele folk van onder andere Doug Peters. Het resultaat is een voortreffelijk uitgebalanceerde verzamelaar, die zowel weet te boeien als te verrassen. 'John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica' bevat niet de nummers die je zou verwachten op een dergelijk album, maar de tracks die je onbewust wilt horen. Om het plaatje compleet te maken, is alles prachtig vormgegeven, bevat het cd-boekje interessante achtergrondinformatie en kun je op een speciale website van label Cold Spring gratis een derde cd downloaden. Kortom, een uitgelezen verzamelaar voor iedere folkliefhebber die verder kijkt dan zijn neus lang is!

#| |

| Araglin | 21 februari 2008 - 14:05 | reacties (0)