Dark Tranquillity - We Are The Void
Dark Tranquillity zal het zo langzamerhand wel zat zijn dat nog steeds vele muziekrecensenten er aan blijven refereren dat deze band gezien mag worden als één van de grondleggers van de befaamde Gothenburg-sound. En om dat juk te ontlopen ontwaar ik iets bij deze Zweden wat ik voor het gemak even gedoopt heb tot elektronische vrijheidsdrang. De drang om alles op te leuken met plakkerige keyboardklanken, sferische intermezzo's en kolderieke deuntjes. Daardoor ontstaan de vier Y's. catchY, poppY, trendY en tranquillitY. En ik zal het toegeven, dat wil ik nie'. In ieder geval niet van deze mannen. Ik wil juist meer van de D-kant. Death, Destruction, Deep en Dark. Tuurlijk mag er wel melodie inzitten, daar zijn de heren tenslotte groot mee geworden. Maar dat kan toch ook gewoon met gitaren? Waarom al die flauwekul erbij? Ik begreep het al niet op het vorige album Fiction en ook bij het nieuwe We Are The Void blijf ik me afvragen waar het allemaal goed voor is. Pas bij "I Am The Void" begin ik er weer in te geloven en ook het navolgende "Surface The Infinite" kan me wel bekoren. Afsluiter "Iridium" blijkt echter weer een dooddoener vanjewelste. Zo'n nummer ga je toch niet voor je plezier beluisteren? Mag de volgende keer alsjeblieft de gitaar weer in het middelpunt staan? Alvast bedankt voor de medewerking.
Dark Tranquillity - We Are The Void
File Under: Ik voel een Leegte
File Audio: [MySpace]
Dark Fortress - Ylem
Alhoewel ze het zelf geen conceptalbum noemen, is het concept achter Ylem juist wel interessant. Ylem is de staat van de elementen voordat de Big Bang plaatsvond, zo lees ik op de MySpace-pagina van Dark Fortress. Zeg maar de oersoep waar alles uit ontstaan is. Een terugkeer hiernaar betekent het einde van alles wat bestaat. Elke cel bevat zowel de schittering van het leven als het begin van het einde. Het onomkeerbare lot van de mens wordt beschreven vanuit een persoonlijk, een magisch, een religieus en een kosmisch standpunt. En daar wordt ruimschoots de tijd voor genomen. Ruim zeventig minuten lang laten deze Duitsers hun blackmetal voor zich spreken. Het begin, de hoop wordt vormgegeven door intense en prachtige melodieën. Je ziet bijna het zaadje ontkiemen in het vochtige, warme ochtendgloren. En na een schitterende bloeiperiode, begint tergend langzaam de teloorgang. De eerste tekenen van verval dienen zich aan. Veel doomy en slopende passages brengen het uiteindelijke lot steeds dichterbij. Soms wordt de grens al even overschreden en wordt er provocerend tegen deathmetal aangeschurkt. En net als je denkt dat het proces stopgezet kan worden, als er even weer hoop gloort, wordt er genadeloos overgeschakeld naar de hoogste versnelling om je laatste strohalm omver te blazen. En als het eenmaal zover is, wordt er tot slot met cleane vocalen een lofzang voor je gezongen. Doe je ogen maar dicht en laat het over je heenkomen. Dark Fortress weet wederom te overtuigen en er is geen ontkomen aan.
File: Dark Fortress - Ylem
File Under: Ylemmie
File Audio: [MySpace]
Man Must Die - No Tolerance For Imperfection
Eerlijk gezegd liep ik niet weg met de vorige cd van Man Must Die, The Human Condition. Wel erg hard en compromisloos, maar ook weinig origineel en een tikkeltje saai. Ik had eindelijk eens het idee dat Relapse op het verkeerde paard gewed had. Gewoon een misser, kan gebeuren, iedereen maakt fouten. Stom natuurlijk, want op No Tolerance For Imperfection laten deze sympathieke Schotten horen dat ze wel degelijk weten hoe het moet. Het is zelfs zoveel beter dat ik nog bang ben voor een dopingschandaal, als ik de bloedwaarde van dit album vergelijk met de vorige. Het magische woord is balans. Onze Hooglanders hebben op tijd ingezien dat je niet eindeloos furieuze death en grindcore kunt spelen, zonder dat de verveling toeslaat. Daarom is er nu veel meer ruimte voor melodie, voor tempowisselingen en voor een sidderende solo om even op adem te komen. Bovendien zijn de melodieën pakkend en gaan de teksten ook nog ergens over. Vooral het stupide gedrag van de mensheid wordt doeltreffend aan de kaak gesteld. Persoonlijke favorieten zijn het briljante "Kill It Skin It Wear It", het puntige "This Day Is Black" en het veelzijdige "Reflections From Within". Als je nog referenties zoekt, denk dan aan bands als Misery Index, Despiced Icon en Gadget. En ja, ik weet dat deze release al even uit is. Neemt niet weg dat het nog steeds zeer de moeite waar is om even de site te bezoeken of een zaadje te zoeken.
File: Man Must Die - No Tolerance For Imperfection
File Under: Kill It Skin It Listen It.
Baroness - The Blue Record
"En ik ben met Catootje naar de seksboetiek gegaan, ze mocht kopen wat ze wou, ze mocht kopen wat ze wou. En ze kocht een dikke barones, een dikke barones. Lik me tieten, Lik me tieten, zei de barones". Aan deze tekst van Pietje Potent moest ik denken toen ik Blue Record van Baroness in mijn handen gedrukt kreeg. Pietje Potent? Ja, als twaalfjarige zat ik daar stiekem naar te luisteren als mijn ouders er niet waren. En dat was toen heel cool, toevallig, dus. Daar kon je gewoon over opscheppen bij je vriendjes. En nu schep ik op over Baroness. Over hoe sappig Blue Record wel niet is. Over de weldaad en de weelde van dit album. En die zit hem echt niet alleen in de prachtige wulpse dames op de cover. Die zit hem vooral in het adembenemende gitaarwerk. Steeds weer wordt melodie op melodie gestapeld. De in elkaar verstrengelde, dubbele gitaarpartijen lijken eindeloos door te lopen, waardoor je langzaam in extase wordt gebracht. Slechts sporadisch afgewisseld met wat schreeuwerige vocalen om je even wakker te schudden. Of een druipende en walmende solo voor wat extra sfeer. Het is heel jaren 70, het is sludgy, het is stoney, het is Southern rock en het is precies wat je nodig hebt als je met dit koude weer even met je rug tegen de hete verwarming bent gaan zitten om bij te komen. En dat hebben we allemaal wel verdiend met al die ellenlange files, spoorwegleed en busuitval. Glas whisky erbij en alles komt weer goed.
File: Baroness - Blue Record
File Under: Nu weet ik hoe diep het konijnenhol is.
File Audio: [MySpace]
Stream Of Passion - The Flame Within
Stream of Passion debuteerde in 2005 sterk met Embrace the Storm. Anno 2009 moet Stream of Passion het stellen zonder z'n bedenker/gitarist Arjen Lucassen, zonder gitariste Lori Linstruth en zonder toetsenist Alejandro Milan. Is deze band dan nog steeds dezelfde als destijds? Of klinkt het als een compleet nieuwe band? Op het eerste gehoor klinkt The Flame Within allemaal wat gezapiger, zoeter, liever dan het debuut. Met de komst van de twee nieuwe gitaristen Stephan Schulz en Eric Hazebroek en toetsenist Jeffrey Revet zijn in de productie de gitaren wat meer naar de achtergrond verdwenen terwijl de toetsen meer aandacht krijgen. Wat ik een beetje jammer vind is dat veel nummers beginnen met een lekkere stevig intro, lekker hard, maar dat het nummer daarna meteen inkakt. Echter zorgt mevrouw Bovio er vervolgens toch maar weer voor dat je gegrepen wordt door haar stem. Een goed voorbeeld hiervan is "My Leader". Toch geloof ik dat ik het genre 'Female Fronted Metal' zoals het jaren geleden benoemd werd een beetje ben ontgroeid. Ik heb inmiddels mijn muzikale horizon verbreed en verdiept. Maar voor wie Embrace The Storm goed vond en diegene die andere bands binnen het genre apprecieert kan zo deze nieuwe Stream of Passion aanschaffen. Wat mij betreft een aardige plaat voor de zondagochtend, als je even bent uitgekeken op de singer/songwriters en muziek met wat meer ballen wilt horen. Ben dan ook vooral benieuwd hoe het live klinkt. Vaak klinkt het dan wat rauwer, harder en minder geproduceerd. En daar hou ik dan wel weer van. Oh ja vergeet ik nog te noemen dat de Radiohead-cover "Street Spirit" wel mooi is uitgevoerd. Minder breekbaar dan het origineel, maar met een lekker SoP-sausje.
File: Stream Of Passion - The Flame Within
File Under: Liever Live
File Video: [In The End]
<code> - Resplendent Grotesque
Cursussen. Ik moet er elk jaar weer aan geloven. Sommigen zijn nuttiger dan anderen. Nu weer iets over feedback. Of terugkoppeling, zo u wilt. Ik zie, ik denk, ik voel en ik zou graag willen dat. Zo zou het ongeveer moeten. Toch eens proberen dan. Ik zie voor mij liggen de laatste cd van <code>, Resplendent Grotesque. Slechts een vage afbeelding van een ontblote torso siert de hoes. Ik denk meteen aan die prachtige voorganger, Nouveau Gloaming. Alleen die gedachte al, bezorgt me de bibbers. Is dat alweer vier jaar geleden? Waar blijft de tijd toch? Maar goed, waar was ik? Oja, ik voel. Ik voel toch een omslag in sfeer op het nieuwe werk. De kilheid van het vorige album lijkt wat verdrongen te worden door melancholie en treurigheid. Misschien komt dat wel omdat er in nog meer passages met cleane vocalen wordt gewerkt. Het klagerige stemgeluid van Kvosht doet me in de verte weleens denken aan Mariusz Duda van Riverside. En stiekem ook aan Paul McCartney. En dat veklaart dat ondanks de vrijheden die de band zich permitteert, de meeste songs toch erg catchy klinken. En dat maakt de avant-gardistische blackmetal van dit illustere gezelschap net even anders. Als u daar niet op zit te wachten, dan weet u nu genoeg. Houdt u wel van wat avontuur, dan zou ik graag willen dat u als de wiedeweerga wat van het nieuwe materiaal beluistert. Dat ga ik in ieder geval nog vaak doen.
File: <code> - Resplendent Grotesque
File Under: Wederom goud
Portall - Code Black
Het Nederlandse Portall is in 2003 opgericht en Code Black is hun eerste langspeler. Enig ander wapenfeit is de in 2005 verschenen mcd In The Absence Of Light. Ik vermoed dat de bandleden vrienden zijn van elkaar. Anders kun je niet zes jaar lang oefenen, optreden en aan je debuut werken. Dan moet je wel lol hebben met elkaar. Beetje dollen, beetje jammen, samen bieren en de bloemetjes buitenzetten. En muzikaal is alles goed verzorgd. Pakkende thrash, met lekker zwaar gitaarwerk en genoeg ruimte voor wat melodie. Erg netjes allemaal, keurig binnen de lijnen. Degelijk, vakkundig en met liefde gemaakt. Is er dan iets mis? Niet echt, maar ik mis de echte uitschieters. Daardoor wordt het album wat saai naarmate het vordert. En ik ben niet zo'n fan van de zanger/gitarist. Nee, dat zeg ik verkeerd. Ik ben geen fan van zijn stemgeluid. Veels te ééntonig allemaal en te geforceerd. Elk nummer zit ik te hopen dat hij zo min mogelijk meebrult. Niet dat hij de band moet verlaten, dat niet. Hij is tenslotte een vriend en gitaarspelen kun je wel aan hem overlaten. Het wordt gewoon tijd voor een nieuwe vriend. Eéntje die zich lekker op de vocalen kan storten om het geheel naar een hoger niveau te brengen. En geloof me. Ik zou best die vriend willen zijn, want Portall komt er wel. En het lijken me aardige gasten. Die gewoon doorgaan. Ook zonder mij, want ik kan toch niet zingen.
File: Portall - Code Black
File Under: Degelijke thrash
File Audio: [ MySpace]
God Dethroned - Passiondale
Ik opperde eens dat ik het te gek zou vinden als God Dethroned hun nummer "Firebreath", een eerbetoon aan zeeheld Michiel de Ruyter, verder zou uitwerken tot een hele cd over onze eens zo superieure zeemacht. Welnu, ik blijk geen Jomanda, echter het nieuwe album van mijn favoriete Nederlandse deathmetal-band is wel een conceptplaat geworden over een historische gebeurtenis. Centraal staat de Slag om Passchendaele (door de Engelstalige soldaten verbasterd tot Passiondale), die tijdens de Eerste Wereldoorlog werd uitgevochten en waarbij honderdduizenden soldaten sneuvelden. De keuze voor dit thema blijkt een gouden greep. De melodieuze, agressieve deathmetal van onze landgenoten past prima bij de tragiek, de heroïek en de dramatiek van het slagveld. Alsof jezelf vooroploopt tijdens de vele zinloze gevechten. De kogels vliegen je bijna letterlijk om de oren, de modder staat tot aan je knieën en overal niets dan bloed en rottende lijken. Met oudgediende Roel Sanders terug op drums klinkt God Dethroned als herboren. Dit album behoort zonder meer tot het beste werk van deze meesterlijke band. En nummers als "No Man's Land", "Poison Fog", "No Survivors" en "Behind Enemy Lines" kunnen zo aan de live-set toegevoegd worden. Succes verzekerd. Ik weet dat ik nochtans vrij positief ben over veel cd's, deze is zeer zeker de moeite waard.
File: God Dethroned - Passiondale
File Under: Shattered by God Dethroned
IXXI - Elect Darkness
Dit is even een opdracht voor de mannelijke lezers. Maak een platte rechterhand en sla met de zijkant van je wijsvinger zachtjes op je adamsappel. Doe dit nog een keer en verhoog langzaam het tempo tot je niet meer sneller kunt. Stel je vervolgens voor dat je heel veel, veel te hete aardappels hebt ingeslikt en dat je stembanden meer uit littekenweefsel bestaan dan uit zachte, soepele spieren. Je gaat nog steeds door met slaan. Schreeuw nu met je meest getergde en brallerige stem die er in je zit, het gruwelijkste wat er in je opkomt. Hoe klinkt dat? Aftands, vies, plakkerig, smerig? Proef je een beetje bloed? Dan kom je aardig in de buurt van het geluid dat Totalscorn produceert, de zanger van de blackmetal-band IXXI (9/11). Da's alvast één pluspunt. Maar er is meer op Elect Darkness. En dan bedoel ik niet supersonische snelheden. Deze Zweden moeten het meer hebben van de stuwende ritmes en de beestige riffs. Daarmee creëren ze een heel duistere en sinistere sfeer die je helemaal opslokt. Om niet helemaal weg te zakken in de eeuwige verdoemenis, wordt er moeiteloos overgeschakeld naar superaanstekelijke en rockende refreinen, waar je bijna niet op stil kunt zitten en waar spontaan een grote grijns van op je gezicht springt. En dat werkt heel verslavend. Daar moet je naar blijven luisteren en dat ga ik de komende weken nog vaak doen. Bij die gedachte alleen krullen mijn lippen al zowat tot mijn oren. Goed gedaan.
File: IXXI - Elect Darkness
File Under: 911, do you have an emergency? Please help me, my husband can't stop smiling
Brutal Truth - Evolution Through Revolution
'Hé, hallo daar zijn we weer, Bri, Bra, Brutal en Tri, Tra, Truth'. XQ6 hoor! Gek word ik van die kinderdeuntjes. Ze zijn zo irritant, dat ze in je kop blijven hameren. En dan is dáár nog het nieuwe album van Brutal Truth, Evolution Through Revolution. Het verband? Die gasten zijn ook zo op het randje van irritant. Man, ik word daar echt helemaal iebelig en kriebelig van. Na al die tijd lijkt het of er niets veranderd is. In eerste instantie heb je de neiging om na een paar nummers jezelf voor de trein te werpen. Hun grindcore is nog steeds even chaotisch als furieus. En toch gaat het aan je knagen. Slappeling, nitwit, wegloper, opgever. Je bent toch niet net als MvB? Neûhhhh….En dan zet je hem nog eens aan en ontdek je ergens een cool loopje. En een heel fijne riff. En een gruwelijke grooôôôve. En zelfs wat headbang-materiaal. En een lekkere hardcore-hook. En ook wat rustpuntjes en zelfs een paar momenten van bezinning. Ik doe het er voor. Het is bij het geniale af. 'Take a look at yourself, better late then never'. Dat heeft MvB dan wel weer gedaan (respect). Misschien heeft hij ook het hele album geluisterd via hun site. Moet je ook even doen. Kun je alleen maar beter van worden.
File: Brutal Truth - Evolution Through Revolution
File Under: You don't need a therapist, listen to Brutal Truth
Mumakil - Behold The Failure
Zwitserland. Het land waar je zwarte geld nog veilig is, het land dat zich nergens mee bemoeide in de twee wereldoorlogen en het land van de sublieme uurwerken. Niet het meest luidruchtige volk van Europa dus. Gelukkig is daar nu Mumakil. Inderdaad, aus der Suisse. En ze zitten tegenwoordig bij Relapse. Hun vorige cd, Customized Warfare, was zeker niet misselijk. Een lekkere combinatie van grind en razende death. Op Behold The Failure, hun nieuwste sonische wapenfeit, is dat toch een beetje anders. Veel deathmetal staat er namelijk niet meer op. Het is één grote, ongegeneerde grindorgie. En het Mumakil-uurwerk maakt overuren. Ik schat dat een Mumakil-minuutje minstens het driedubbele aantal seconden bevat dan een normale minuut. Daar kun je dus heel veel muziek in stoppen. Onmenselijk snelle muziek. En dat mijn beste vrienden, kan voor sommigen wat teveel van het goede zijn. Bijna alles wordt in de hoogste versnelling gespeeld. Er is weinig variatie. Als je variatie wil, kun je beter naar Antigama luisteren. Toch begrijp ik het wel. Als je net toegretreden bent tot de Relapse-Elite-Eenheid, dan moet je er gewoon vol voor gaan. Volmeppen die tijd, geen genade, breaks zijn voor wussies. En fuck de muggenzifters die daar een probleem mee hebben. Het is tijd voor Mumakil. Bij mij wel althans.
File: Mumakil - Behold The Failure
File Under: Zwitserse grind
File Audio: [ MySpace]
Antigama - Warning
Op de hoes van Warning prijkt een 3D-doolhof in de vorm van een kubus, waarop een aantal mensen aan het ronddolen zijn. Zo voelde ik mij ook een beetje toen ik het nieuwe album van Antigama voor het eerst opzette. Je hebt geen idee welk pad je moet nemen om uiteindelijk de plaats te bereiken waar de geheimen van deze cd opgeslagen liggen. Alles lijkt een wirwar van onbegaanbare en doodlopende paden, zonder enige structuur en functie. Toch komen er langzaam herkenningspunten in de ongebreidelde brij van riffs en ontelbare breaks. Tot aan het intermezzo "Sequenzia Dellamorte" worden we door onze Poolse vrienden vooral getrakteerd op keiharde hoekige grind met het genadeloze "Another" en "War" als persoonlijke hoogtepunten. Daarna wordt het allemaal weer wat experimenteler. Zo krijgen we in "You Have The Right To Remain Violent" een idee hoe Meshuggah on speed zou klinken en swingen de heren er op los in het groovende "Lost Skull". In "Paganini Meets Barbapapex" wordt er wat op een piano gefreaked, waarna in "Empty Room" en "Orange Pills" nog even lekker gas wordt gegeven. Tot zover het goede nieuws. De druilige afsluiter "Black Planet", een zeer irritant synth-niemendalletje, hadden ze gewoon weg moeten laten. Ik kan me niet voorstellen dat je daar voor je plezier naar gaat luisteren. Dan maar geen speelduur van boven het half uur. De eerste 27 minuten zijn immers al heftig genoeg.
File: Antigama - Warning
File Under: Poolse grind
File Audio: [The Whole Album]
The Faceless - Planetary Duality
Het is nog maar kort geleden dat Obscura mij verraste met hun wervelende Cosmogenesis. Technische deathmetal van hoogstaand niveau. En 2009 belooft een goed jaar te worden want The Faceless is ook niet misselijk bezig op Planetary Duality. Als uitgangspunt hebben zij snoeiharde, op Amerikaanse leest geschoeide deathmetal genomen. En dan geen middelmatige of flauwe zooi, maar gewoon echt steengoede en superstrakke shit. Denk aan kneppelharde blasts, vette breaks en een overdaad aan groovende riffs. Om het smeuïg te houden hebben ze daarnaast een meer progressieve kant. Hypnotiserende solo's, het gebruik van vocoders, cleane zang, samples en zelfs een stukkie piano wordt niet geschuwd om het geheel naar een hoger niveau te tillen. En dat is gelukt. Dit album roept namelijk veel gedrag op: de behoefte om iets te slopen, de behoefte om weg te dromen, de behoefte om je totaal over te geven aan de muziek. En dat lukt niet iedereen. Daarvoor moet je wat in huis hebben. Vakmanschap, doorzettingsvermogen en een onuitputtelijke liefde voor metal. Maak niet de fout om deze deze cd links te laten liggen vanwege de populariteit van deze heren. Deze mannen kunnen echt wat. Het is niet voor niets dat ze toeren met bands als Cannibal Corpse, Cynic en Meshuggah. Ik ga er in ieder geval nog veel plezier aan beleven.
File: The Faceless - Planetary Duality
File Under: Klap in je smoel
She Said Destroy - This City Speaks in Tongues
Naast de band- en albumnaam siert slechts een eenzame silhouet in korrelig roze de cover van This City Speaks in Tongues, het nieuwe album van She Said Destroy. Dat lijkt meteen een duidelijk statement. Roze is toch een kleur die je moet durven gebruiken, zeker in de metalwereld. Dan is er een drang om je te onderscheiden van de rest, om niet in clichés te vervallen. En het moet gezegd worden, deze Noren hebben het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Er wordt gezwierd van furieuze deathmetal naar springerige math, terwijl ondertussen uitstapjes worden gemaakt richting emo, jazz, noise en zelfs wat psychedelische rock. Dat is natuurlijk een hele opgave, zowel voor de luisteraar als voor de muzikanten zelf. En hier moet ik schuld bekennen. Ik begrijp het namelijk gewoon niet zo goed. Waar willen ze nou naartoe? Ik kan niet eens onthouden waar we begonnen zijn. Is dit om te bewijzen dat ik tekort schiet? Dat het aan mij niet besteed is? Dat het hier voor mij ophoudt? Dat is dan gelukt. Het is allemaal net even teveel. Dat kunnen mijn celletjes niet aan. Ik hoor heus wel bij vlagen de genialiteit, echt. Ik kan het alleen geen plek geven. Door alle dwaalsporen en valkuilen blijft de muziek onvindbaar. Ach, roze staat mij toch niet.
File: She Said Destroy - This City Speaks In Tongues
File Under: Onbegrijpelijke tongval
Obscura - Cosmogenesis
Ik weet niet of u als File Under-bezoeker ook wel eens wat metalsites bekijkt, maar als u dat wel doet weet u allang dat Obscura met Cosmogenesis een meesterwerk heeft afgeleverd. Zo kunt u bij Metalfan lezen dat 'Obscura niet vervalt in hoogstaand geneuzel, maar dat de cd tot de nok toe gevuld is met daverende nummers.' Ook de collega's van Zware Metalen conluderen dat 'de ware kracht van deze plaat in de songopbouw en de composities ligt. Tuurlijk is het bij momenten zeer technisch en progressief, maar het gebodene valt niet in het straatje van muzikale zelfbevrediging noch wil men de luisteraar enkel overdonderen met agressiviteit.' De medestrijders van Lords Of Metal zitten op dezelfde golflengte want 'de meeste lof verdient men voor de pure kracht van de composities. Door niet constant te willen scoren met techniek en door minder complexe, rustige passages in te bouwen wint het materiaal aan dynamiek en daardoor aan herkenbaarheid en impact.' Of als je wat in de breedte opschuift, kun je bij Kindamuzik lezen dat 'Cosmogenesis een dijk van een album is, dat uitblinkt in creativiteit zonder te vervallen in nodeloos ingewikkelde muzikantenmuziek.' Bij Blastbeat vatten ze het nog even samen voor u: 'retestrakke technische (progressieve) deathmetal bestaande uit muzikantengepiel afgewisseld door blastbeats.' Rest mij niets anders dan de referenties (Death, Theory in Practice, Pestilence, Atheïst, Cynic, Necrophagist) en een voorzichtige conclusie dat na de het tijdperk van de simpele metalcore, de technische deathmetal zijn wederopstanding in 2009 meemaakt.
File: Obscura - Cosmogenesis
File under: Technische deathmetal
File Audio: [RealmOfObscura]
Reel Big Fish - Fame, Fortune and Fornication
Ik heb de ska-blues, o'yeah. Ohh, de ska-blues yeah, yeah. Probeer je dit door velen gehate genre in een positief daglicht te stellen door een uiterst lovende recensie over de vorige (live) cd van Reel Big Fish te schrijven, komen ze nu met een cover-cd op de proppen. Jottem, daar zat de hele wereld op te wachten, een album vol met skandalig verbouwde nummers. Fame, Fortune and Fornication heet het vehikel en bij deze alvast een negatief download-advies. Ik heb zelden zo een ongeïnspireerd werkje in mijn handen gehad. Er is werkelijk niet één versie die kan tippen aan het origineel en dat is al knap, want ook de originelen zijn niet de allerbesten allertijden. Er wordt wat van Poison verskaspelt, The Eagles moeten er aan geloven en zelfs Van Morrison is niet veilig. Meestal ben ik er niet zo van gecharmeerd als de speeltijd nog geen halfuur bedraagt, maar in dit geval ben ik blij als de stilte mij verwelkomt. Als je nog vrienden hebt die je uitlachen omdat je van ska houdt, vertel ze dan nooit en te nimmer over dit gedrocht want je zult er je leven lang voor moeten boeten. Skaam jullie, skaam jullie hééél diep.
File: Reel Big Fish - Fame, Fortune and Fornication
File Under: Dramatisch
File Audio: [ MySpace]
Kreator - Hordes Of Chaos
Het zijn meestal de wat onbekendere bandjes die met vakwerk een ode brengen aan een heel genre. Heel veel oefenen, heel strak spelen, dan het nodige jat- en plakwerk en je komt een heel eind. Het resultaat is meestal niet slecht. Ik denk aan Dekapitator bijvoorbeeld, die gasten spelen een aardig potje thrash. Toch heeft dit genre het niet echt nodig. Daar doen alle grote Moefti's zelf gewoon nog mee. Ik noem in willekeurige een Death Angel, een Exodus, een Testament, een Metallica en dit jaar zal zelfs de band met de S weer wat van zich laten horen. Maar voordat het zover is, vermaak ik mij nog wel even met Hordes Of Chaos van Kreator. Ja u leest het goed, die Übermeisters of thrash sind wieder zurück! Vier jaar naar Enemy Of God (hé, schrijf ik al zolang slechte recensies voor File Under) doen onze plezantste oosterburen als vanouds hun stinkende best om het genre nog steeds bestaansrecht te geven. En zowaar, dat is prima gelukt. Als ik het instrumentale "Corpse Of Liberty" niet meetel, staan er gewoon negen kwaliteits thrash-bonkers op dit album. Met veel melodie, veel puike soli en vooral heel veel messcherpe, soeperkeile gitaarriffs. Oh ja, en natuurlijk ook nu weer lekker meezingen met de meezing-refreinen. Dat mag best. Alleen even oppassen dat je chicka het niet stiekem filmt en op YouTube knalt als jij als bejaarde shlomo door het huis huppelt en je vocale kwaliteiten op de wereld loslaat. Je bent dus gewaarschuwd.
File: Kreator - Hordes Of Chaos
File Under: Kan tot gênante momenten leiden
File Audio: [MyKreator]
Alghazanth - Wreath of Thevetat
Is het kwade wel echt slecht? Zou het niet zo kunnen zijn, dat de werkelijk verdorven zielen het juist op de gemeende duistere machten gemunt hebben? Gewoon, om ze in het verdomhoekje te plaatsen, zodat ze hun eigen snode plannen kunnen uitvoeren. Om te leven als onsterfelijken en als goden aanbeden te worden. En de hele goegemeente slikt dat maar, terwijl de echte helden altijd de schijn tegen lijken te hebben. Ik denk daar weleens over na. Goed en kwaad, het kwade goed en het goede kwaad. De scheidslijn is niet zo helder als dat je zou willen dat die was. Er zijn wat je noemt twijfelgevallen. Uit het grijze gebied, het schemerrijk of hoe je het noemen wilt. Neem het Finse Alghazanth bijvoorbeeld. Ze zeggen zelf dat ze het occulte satanisme door hun aderen hebben stromen. Slecht, evil, fout, met een grote boog omheen, dat hebben ze u en mij verteld. En dan denk ik, dat is jammer. Want Wreath of Thevetat is juist hemels mooi. Oké, het is black metal met de nodige ijzingwekkende screams en het tempo is bij vlagen aan de hoge kant, daar moet je van houden. Er is echter zoveel meer. De magische melodieën, de slepende, atmosferische passages en de majestueuze intermezzo's, het is allemaal van een goddelijke schoonheid. En dan weet ik het niet zo goed meer. Dan denk ik, zo sereen, zo eerlijk, dat kan toch niet zo slecht zijn? Dat is gewoon klasse.
File: Alghazanth - Wreath of Thevetat
File Under: Het goede kwaad
Destinity - The Inside
Ring, ring. 'Met J. Oh pardon, avec qui? Sarkozy? Nicolas? Président de la République Française? Ahh, bonjour, je suis honorée! Que puis-je faire pour vous? Oui, je suis Blacksmith. Calme, Calme, vous dites? Je connais Destinity? Mais non, c'est un groupe français? Vous avez envoyé leur cd The Inside à File Under? Un instant s'il vous plaît.' Fuck, waar heb ik die gelaten? Hij moet hier ergens liggen. Oh sjit, dat heb ik weer. 'Un moment encore.' Onder de bank, achter de verwarming, onder het kleed, ja, hier ligt 'ie. Hoe komt 'ie daar nu weer? Zal die koter wel weer gedaan hebben. 'Monsieur Sarkozy? Oui, je l'ai trouvée. Qu'est-ce que vous dites? Un rapport immédiatement? Bien sûr, je commence directement. Oui, je le sais, vous trouvez leur music incroyable et le meuilleur. Avec beaucoup de melodie et un son grandiose. Leur mélange de deathmetal avec influences progressif est tres catchy, je comprends. Vous trouvez "Ready To Leave", "Enemy Process" et "The Inside" très magnifique. Oui, oui, j'écoute, Suédois metal sucks et Néerlandais metal sucks aussi. Vive la France! Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé! Quoi? Vous cherchez Carla? Pourquoi? Vous voulez coucher avec elle? Mais non, monsieur Sarkozy, je vais accrocher. Vous êtes fou! Je ne veux pas savoir!
File: Destinity - The Inside
File Under: Progressieve deathmetal (met presidentiële aanbeveling)
Rotterdam Ska Jazz Foundation - Motiv Loco
Het is ten dele mijn schuld dat ik Motiv Loco van de Rotterdam Ska Jazz Foundation nu pas de revue laat passeren, terwijl de cd al eeuwen te verkrijgen is. Ik heb hem namelijk nog niet zo lang, maar ik moet wel toegeven dat het woord jazz niet meteen mij hart sneller deed kloppen. Ik en jazz, ja tuurlijk. Ik mag dan wel mijn haar verliezen, zover ben ik nog niet. Ik vermoed echter dat het woord ska deze release bij mij heeft doen belanden en aangezien ik overal een mening over heb, wil ik die best even ventileren. Over de muziek dan. Ska-jazz is het stramien en dat geheel instrumentaal gebracht. Dan moet je sterk in je schoenen staan. Dan moet je echt iets brengen om het spannend te houden. Om dat te bewerkstelligen is er voor gekozen om ook allerlei andere stijlen te gebruiken. Een beetje rock, een beetje surf, een toertje Balkan en een moppie van rond de Bosporus, niets is te dol. En er wordt een aantal grootheden geëerd. Een standaard van Miles Davis, een compositie van Lee Morgan en een ode aan Ernest Ranglin. Dit alles levert een aantal smakelijke composities op. Het relaxte "Ranglin' Man", de uptempo knaller "Revolver" en het spacy "Knead the Dough". Van de rest word ik niet warm of koud. Het is allemaal niet slecht gespeeld, maar wel braafheid troef. En dan verzwakt de aandacht en ga je zelf wat zitten te lullen bij gebrek aan andere vocalen. Daar valt dus nog wel wat winnen, wat mij betreft. Ik denk echter dat de mannen zich daar niet zoveel van aantrekken en gewoon doen wat ze zelf willen. Is ook prima. Ik was toch al van plan om de volgende te laten schieten.
File: Rotterdam Ska Jazz Foundation - Motiv Loco
File Under: Instrumentale ska-jazz
File Audio: [ MySpace]
Napalm Death - Time Waits For No Slave
Nondedju! En ik vond dat ze op Smear Campaign al lekker bezig waren. Time Waits For No Slave is echter minstens net zo goed. Misschien nog wel een tikkie beter. Waarom? Omdat het zo'n verdomd rauw album is geworden. Nee, en dan bedoel ik niet dat de binnenkant nog een beetje rood is, maar gewoon echt rauw. Zo rauw dat het bloed er al aan alle kanten uitspuit door er alleen naar te kijken. En dat daarbij dikke, dieprode spetters als een enorme stortdouche op je neerkletteren. Jahhh! En je proeft de overdaad aan ijzer en metaal als je je lippen aflikt. Wat is dit lekker! Zo krijg je het alleen nog in de achteraf steegjes. Waar de anarchie hoogtij viert en de brutalen de halve wereld hebben. Dat is ook de kracht van dit Napalm Death. Ze zijn nog lang niet uitgeraasd over alles wat er mis is in de wereld. Met de juiste attitude slaan ze als een bezetene om zich heen. De hardcore- en punk-invloeden lijken op deze cd alleen maar groter te zijn geworden. Groovende tempo's voeren de boventoon en alleen als het echt hard moet, wordt er moeiteloos overgeschakeld naar een genadeloze grindblast en een hysterisch gekrijs. Nummers als "Diktat", "Passive Tense" en "Feeling Redundant" zijn slopers op zich. "Downbeat Clique" zal echter de meeste schade aanrichten in de voorste gelederen. Dus nu als de sodemieter stoppen met lezen en gewoon zelf gaan luisteren. Op MySpace is het hele album al te vinden.
File: Napalm Death - Time Waits For No Slave
File Under: No Fucking Slave
Vreid - Milorg
Het is koud in Nederland, dat hebt u waarschijnlijk zelf ook wel gemerkt. Het tochtige station waar u veels te lang op een vertraagde trein moet wachten biedt nauwelijks bescherming. Eventjes blaast u in uw handen voor wat warmte. Uw oren zijn al behoorlijk rood aangelopen. 'Had ik toch maar die muts opgedaan', denkt u bij uzelf. Misschien dat de koptelefoon van uw mp3-speler wat warmte kan brengen. De jas gaat open en u zet hem op. Snel drukt u op play en sluit uw jas weer. De eerste klanken van Milorg, het nieuwe album van Vreid, dringen langzaam tot uw verkleumde hersenen door. Echt veel warmer krijgt u het niet. Sterker nog, het lijkt wel alsof ze over uw graf lopen, zo koud hebt u ineens. Wat is dat toch? Alsof de kou van binnen komt. Die ijzige melodieën maken het steeds erger. Bij de snelle passages klapperen uw tanden in een evenzo hoog tempo mee. Als de muziek dan eindelijk wat uitwaaiert in een rustige en sfeervolle passage, beginnen uw vingers een beetje te ontdooien. Niet voor lang, want bij de volgende genadeloze scream ervaart u bijna wat Reinier Paping in 1963 gevoeld moet hebben. Gelukkig komt daar de trein aan. Strompelend rolt u naar binnen. De conducteur kijkt verschrikt op. Zachtjes prevelt u wat. Nooit meer, nooit meer, nooit meer…
File: Vreid - Milorg
File Under: Bitterkoud
Jaarlijst 2008: Blacksmith
1. Burning Skies - Greed.Filth.Abuse.Corruption
2. The Monolith Deathcult - Trivmvirate
3. Krisiun - Southern Storm
4. Biomechanical - Cannibalised
5. Bloodbath - The Fathomless Mastery
6. Origin - Antithesis
7. Misery Index - Traitors
8. Cavalera Conspiracy - Inlikted
9. Raunchy - Wasteland Discotheque
10. Volbeat - Guitar Gangsters & Cadillac Blood
Sotajumala - Teloitus
Teloitus is de tweede cd van het Finse Sotajumala. In het thuisland is de cd al vorig jaar verschenen en in Europa ergens rond de afgelopen zomer, maar om de één of andere reden ligt hij nu pas boven op mijn stapel. Keiharde deathmetal is het stramien van deze noorderlingen. En hoe Finse death metal behoort te klinken, hebben de heren zelf al gedefinieerd op hun debuut Death Metal Finland. Toch kan ik er niet onderuit dat er veel leentjebuur is gespeeld bij hun Amerikaanse collega's. Deicide, Cannibal Corpse en Hate Eternal zijn namen die gelijk bij mij kwamen bovendrijven na het luisteren van hun debuut. En na het luisteren van Teloitus kan ik daar met een gerust hart ook Morbid Angel aan toevoegen. Ik vermoed zelfs dat "Riistetty Viattomuus" gewoon "Where The Slime Lives" in hun moerstaal betekent, maar dat terzijde. Als je echter geen problemen hebt met bovengenoemde namen en meer wilt, dan is dit helemaal geen verkeerd schijfje. Groovende riffs, staccato ritmes, straffe solo's en een loodzwaar geluid. De klappers zijn wat mij betreft het razendsnelle "Verrellä Kirjoitettu", het technische "Oikeutus" en het slopende "Kidutus". Het titelnummer begint ook goed, maar bloedt halverwege een beetje dood. Da's jammer. Voor de rest een puik album voor liefhebbers van Amerikaanse death. Alleen dan in het Fins.
File: Sotajumala -Teloitus
File Under: Tavallinen Maatila
File Audio: [ MySpace]
The Modern Age Slavery - Damned To Blindness
Ahh, het wonderschone Italië. Het land van de symfonische metal, vol van bombast en een overdaad aan toonladders. Althans, dat dacht ik tot voor kort. Het kan kennelijk ook anders. Neem The Modern Age Slavery bijvoorbeeld. Niks van dit alles is terug te vinden op hun debuut Damned To Blindness. Ik wist niet eens dat ik naar een stelletje Italianen zat te luisteren totdat ik ging zoeken op internet. Dat op zich is al een compliment. En de furieuze deathcore die ze wel spelen, is helemaal zo slecht niet. De zanger schakelt moeiteloos tussen een diepe putgrunt en een meer schreeuwerige hardcore-stem, de drummer trommelt er doodleuk met hoge snelheid op los en de gitaristen plakken achteloos een welhaast oneindige hoeveelheid aan gruwelijke riffs achter elkaar. Qua overdaad verloochenen deze heren hun roots dus toch niet. Dat is dan misschien ook mijn enige kritiekpunt. Af en toe raak ik de draad kwijt en mis ik wat herkenningspunten. Dat neemt niet weg dat er een aantal puike songs op dit album staan. Het technisch hoogstaande "Vile Mother Earth" (check de video!), het dreigende "The Sublime Decadence Of An Era", het brutale "Descent To Oblivion" en tot slot afwisselende titelnummer, allemaal de moeite waard. De rest kent zijn momenten, maar mist net dat beetje extra. Ik ben benieuwd hoe ze het er live vanaf brengen. Als het net zo als op de cd klinkt, zie ik hun toekomst rooskleurig in.
File: The Modern Age Slavery - Damned To Blindness
File Under: Zeker niet verwacht
File Audio: [ MySpace]
Left To Vanish - Versus The Throne
Hun debuut uit 2005 kende ik niet maar Versus The Throne, het tweede album van Left To Vanish smaakt zeker naar meer. Laat je niet misleiden door het roze logo, het cartooneske artwork of de knappe smoeltjes van de bandleden. Deze gasten uit Philadelphia zijn hard as hell. Of misschien kan ik beter zeggen zo slow as fuck. Wat gaan deze mannen tot de grond! Ze gaan van de ene memorabele break direct door naar de volgende allesvernietigende vertraging. Daardoor is deze cd zeker geen gemakkelijke kost geworden. Je moet daar wel van houden. Elf nummers lang, ultralogge, brutale deathcore met mathematische, polyritmische oefeningen tussendoor en sporadisch wat zoetsappig gepingel om op adem te komen. Het grote gevaar bij dit soort releases blijft dat het na verloop van tijd op elkaar gaat lijken en de kracht van de eenvoud verloren gaat. Gelukkig gebeurt dat bij deze jonge honden niet. Ze weten precies wanneer ze moeten schakelen waardoor je op het puntje van je stoel blijft zitten. Of als je al niet meer zat, waardoor je van een potje luchtgitaar spelen gelijk door kunt naar ruig zwiepende hoofdbewegingen. Liefhebbers van The Acacia Strain en het oudere werk van Cephalic Carnage zal dit werkje zeker bevallen. Ik ben in ieder geval om.
File: Left To Vanish - Versus The Throne
File Under: Hoeven nog lang niet te verdwijnen.
File Audio: [ MySpace]
Zonaria - The Cancer Empire
Over het debuut van deze jonge Zweedse band was ik bijna precies een jaar geleden behoorlijk positief, met als kanttekening dat ze nog een beetje een eigen smoel misten en dat er geen echte parels op stonden. Nu is er dan The Cancer Empire, de vaak moeilijke tweede plaat en zo blijkt nu, niet alleen voor Zonaria zelf. Want je hoopt natuurlijk dat er een groei is geweest, dat er verder is gesleuteld aan het geluid en dat de magische formule gevonden is. Ik moet helaas vaststellen dat dit niet gelukt is. Ik merk zelfs dat ik eigenlijk de eerste cd beter vond. Dat komt omdat daar meer avontuur in zit, meer durf, meer ongedwongenheid. Nu lijkt het wel alsof de angst regeert. De angst om iets fout te doen, om de belofte niet waar te maken of om niet serieus genomen te worden. Daardoor wordt het allemaal wat eentonig. De zang, de gitaarmuren, het tempo, het kan me gewoon allemaal niet blijven boeien. Vooral richting het einde. De pakweg laatste 20 à 25 minuten zijn echt te saai om waar te zijn. En dan ook nog eens een paar misplaatste, sferische intermezzo's. Daar kan zelfs de productie van Fredrik Nordström (o.a. Arch Enemy en Opeth) niets aan veranderen. Ik kan dus niets anders eindigen als bij het stukje over hun eerste. Gewoon blijven doordrinken. Dan komt het vanzelf goed.
File: Zonaria - The Cancer Empire
File Under: Dat moet toch beter kunnen
File Audio: [ MySpace]
Iskald - Revelations Of Reckoning Day
Ik weet zeker dat in het hoge noorden van Noorwegen de opwarming van de aarde nog niet is begonnen. Er blijft namelijk maar superieure blackmetal uit deze regionen verschijnen, waar de koude rillingen van over je rug lopen. Dat kun je toch echt niet maken als je met je kont onder een palmboom ligt en aan een mierzoete cocktail loopt te lurken. Daar moet het gewoon ijskoud voor zijn. Dampende asem uit je mond, ijsbloemen op je slaapkamerraam en lange pegels aan de dakgoot. U begrijpt het waarschijnlijk al, Iskald heeft ook niet onder de tropische zon gelegen en brengt op Revelations Of Reckoning Day een ongekende kilheid ten gehore waar zelfs Al Gore jaloers op zou zijn. Het zou helemaal niet zo'n gek idee zijn als deze cd gewoon wereldwijd verspreid zou worden. Geheid dat we binnenkort weer eens de tocht der tochten kunnen verwachten. In tegenstelling tot hun eerste album is er deze keer geen keyboard aan te pas gekomen, behalve dan misschien in het muzikale intermezzo "Endtime". Dit is zeker een goede keus gebleken want hierdoor klinkt het geheel een stuk dreigender en agressiever dan zijn voorganger. Naast de nodige dissonante, melancholische akkoorden, bedient dit Noorse tweetal zich veelvuldig van razendsnelle riffs, wat zorgt voor afwisseling en dynamiek. Persoonlijk daalt bij mij de temperatuur nog het meest van het ruim negen minuten durende "Warriors Of The Northern Twilight", het hakkende "The Orphanage" en het pakkende "Det Stilner Til Storm". De rest is echter niets minder en het kwik stijgt nimmer boven het vriespunt. Ik ga mijn schaatsen alvast uit het vet halen.
File: Iskald - Revelations Of Reckoning Day
File Under: IJskoud de Lekkerste
File Audio: [ MySpace]
7 Seconds Of Love - Danger is Dangerous
Danger is Dangerous is het debuutalbum van de Londense ska-formatie 7 Seconds Of Love. En zoals ze het zelf omschrijven, kunnen we vooral rocksteady-skankin'-ska-punkpop-beats verwachten. Inderdaad, 2 Tone dus in zijn beste traditie, zoals we die ook kennen van Madness en The Specials. Toch gaat deze vergelijking niet helemaal op. De sound van deze kortstondige liefde gaat namelijk meer richting de originele, Jamaican-style ska en reggae. Denk meer aan onze eigen Beef. En verdomd, bij hun invloeden staan ze zelfs vernoemd! O nee, daar bedoelen ze echt rundvlees mee, grappig. Grappig zijn eveneens de melig geanimeerde videoclips, die zowat bij alle tracks van deze cd zijn gemaakt. Frontman Joel Veitch blijkt namelijk niet alleen zanger te zijn, maar ook een getalenteerde animator. Hoofdrollen in deze clips zijn voornamelijk weggelegd voor pluizige poesjes, die vrolijk rondspringen en rondhupsen op de aanstekelijke deuntjes en riedeltjes. Tekstueel is het niveau zoals je dat mag verwachten. Onderbroekenlol, drinkgelag en onzinnige mopjes. Toch ben ik niet overtuigd. Alhoewel alles van een redelijk niveau is, blijf ik het idee houden dat ik naar een stelletje enthousiaste amateurs zit te luisteren. Dat pleit zeker voor hun toewijding en is leuk voor hun vrienden en familie, ik kan er alleen niets mee. Hoogstens een kortstondige opwinding van ongeveer zeven seconden. Tsja, met zo'n naam vraag je erom.
File: 7 Seconds Of Love - Danger is Dangerous
File Under: Langer wordt het niet.
File Audio: [ MySpace]
Misery Index - Traitors
Nee, dit is niet de nieuwe naam voor de AEX-index, alhoewel daar natuurlijk wel genoeg Traitors zitten. Of ben ik nu in de war met traders? Hmm, dat zal elkaar wel niet zoveel ontlopen. Anyway, Misery Index is dus een deathmetal-band uit Baltimore met wat ex-leden van Dying Fetus en dit is hun derde volledige cd. Was hun vorige release nog een ongeleid projectiel waar het even duurde voordat de structuren kwamen bovendrijven, deze keer is het meteen bij de eerste keer luisteren raak. Wat een subliem album is dit geworden. Ik heb sterk het idee dat de deathmetal een grotere rol is gaan spelen. De hardcore-invloeden hoor je nog wel terug, zeker in de zang en de maatschappijkritische teksten, maar de grind is wat op de achtergrond geraakt. Dat is echter helemaal niet erg. Vooral door alle groovende passages blijf ik maar op repeat drukken. Alsof er bewust wat is beknibbeld op techniek. Niet dat mannen niets kunnen, integendeel. De balans is alleen beter. Luister maar eens naar "Ghosts Of Catalonia" of de genadeloze beuker "Occupation" en u begrijpt wat ik bedoel. Topper blijft voor mij het ongemeen aanstekelijke "The Arbiter", dat ik gewoonweg niet uit mijn kop kan krijgen. Het hele album is for the time being hier te streamen, dus laat deze kans niet aan u voorbij gaan. Genot verzekerd.
File: Misery Index - Traitors
File Under: They Never Come In Peace
File Audio: [ MySpace]
Bloodbath - The Fathomless Mastery
Zweedse Żuper deathmetal-diva's zijn er genoeg en dus was het personeelstekort bij het sterrencombo Bloodbath snel verholpen. De vertrokken Dan Swanö (o.a. Edge of Sanity) en Peter Tägtgren (o.a. Hypocrisy) zijn vervangen door niemand minder dan oudgediende Mikael Åkerfeldt (o.a. Opeth) en de nu nog relatief onbekende Per Eriksson, een gitaarvedette in wording. Ik ben blij dat 'The Big M' weer terug is, want ik vond het deathmetal-gehalte van de laatste Opeth namelijk ietwat tegenvallen. Het is goed dat we op The Fathomless Mastery toch nog kunnen genieten van zijn betoverende, oneindig diepe grunt. Sowieso valt deze cd niet tegen. Je weet het nooit met al die grote namen bij elkaar, maar opnieuw is het een waar spektakelstuk geworden. Minder pakkend dan zijn voorganger dat wel, echter daarvoor in de plaats een hele rits aan vergrotende trappen: genadelozer, furieuzer, zuigender en misschien nog wel het belangrijkste, doodser dan ooit! Vooral het gitaarwerk is uitmuntend. De ene na de andere weerzinwekkende riff boort zich rechtstreeks in je hersenpan om nog maar te zwijgen over al die hemelse, dubbele gitaarsolo's. En het niveau blijft hoog gedurende het hele album. Als ik zo door mijn 2008-mapje blader op mijn pc, kan ik niet anders dan dit één van de betere deathmetal-releases van dit jaar noemen.
File: Bloodbath - The Fathomless Mastery
File Under: Doodser dan ooit.
File Audio: [ MySpace]
Khold - Hundre År Gammal
Khold was eigenlijk gestopt in 2006. Ik heb daar nooit nachten van wakker gelegen, vooral niet omdat ik hun toen laatste release niet echt fantastisch vond. In 2007 brachten een paar leden nog wel een cd uit met hun andere band Tulus, maar kennelijk was dat niet helemaal bevredigend. Tijd dus voor een hernieuwde samenwerking waarvan Hundre År Gammal het resultaat is. Nog altijd richt dit Noorse blackmetal-gezelschap zich meer op een oldschool-publiek. Verwacht dus geen supersonische snelheden of dikke lagen met synths. Het geluid is kaal en rauw. Centraal staan de snerpende, Noorse zang en de stuwende gitaarpartijen. Het tempo kabbelt ongenaakbaar op haar dooie akkertje voort. De dreigende en sinistere sfeer waar de band met hun eerdere werk mee opviel is weer terug. Dat is zeker een verbetering ten opzichte van de wat matte voorganger. Toch moet ik eerlijk bekennen dat de verveling na een paar keer toeslaat. Niet omdat het slecht is, maar meer omdat het nergens echt opwindend wordt. Af en toe heb ik wel een kippenvel-moment, edoch het merendeel van de tijd zit ik te wachten op iets wat niet komen gaat. Echte Khold-fans van het eerste uur zullen waarschijnlijk in hun nopjes zijn met deze schijf, ik zal wel nooit tot die categorie behoren.
File: Khold - Hundre År Gammal
File Under: Degelijk
File Audio: [ MySpace]
VA - This Machine Kills Fascists
Heet Stof schreef ooit eens dat hij graag compilaties maakte voor speciale gelegenheden. Ik denk dat de meeste muziekliefhebbers dat graag doen. Het blijft leuk om je gasten te verrassen met nieuwe ontdekkingen. Binnenkort gaat mijn teller naar drieëndertig, ik voel het eerste hoorntje al doorkomen, en mag ik het weer eens proberen. Ik twijfel nog een beetje of ik zelf aan de slag moet of dat ik het mijzelf makkelijk maak. Scott Hull (o.a. Pig Destroyer) blijkt namelijk een liefhebber van het meer compromisloze underground-spul en heeft veertien orkestjes uitgezocht voor de verzamelaar This Comp Kills Fascists. Precies wat ik nodig heb. En of alleen de aanwezige fascisten dood neer zullen vallen is nog maar de vraag, want het aanbod op deze cd is ongenadig gemeen voor een ieder die er aan bloot wordt gesteld. Of het nu de deathgrind van Kill The Client is, de hakkende core van Shitstorm, de ongenaakbare swing van Man Will Destroy Himself, de bijna funky grind van Total Fucking Destruction of de puurheid van Brutal Truth, het is allemaal één groot feest en het druipt van de klasse. En de rest is minstens zo goed. Ik denk dus toch dat ik het ga wagen. Scheelt een hoop werk en waarschijnlijk kan niemand het navertellen. Lijkt me een prima deal.
File: Various Artists - This Comp Kills Fascists
File Under: Total Fucking Destruction
File Audio: [Be Killed]
Toxic Holocaust - An Overdose of Death...
Ik begrijp eigenlijk niet waarom Toxic Holocaust dit album An Overdose of Death heeft genoemd. Er staat namelijk geen minuutje deathmetal op. Het had veel beter 'Wild Dogs' kunnen heten zoals de eerste track luidt, want enig officieel bandlid Joel Grind is nogal een wilde jongen en dit had bovendien prima bij de wilde honden (of wolven zo u wilt) op de cover gepast. Er zal ongetwijfeld iets achter zitten, wat me nu nog niet helemaal duidelijk is. Wat kun je dan wel verwachten? Na de death 'n' roll van Entombed, de black 'n' roll van Barathrum kunnen we vaststellen dat we hier van doen hebben met keiharde, rechttoe rechtaan thrash 'n' roll. Jazeker, veel Duits aandoende thrash met een punk-houding, beetje black en een lekkere rock 'n' roll-feel. Denk als invloeden aan Kreator, Discharge, Bathory en Motörhead. Inderdaad, allemaal oude rotten in het vak en dat heeft zeker zijn weerslag in de sound. Die is behoorlijk Eighties met dito originaliteit. Dan kan het twee kanten opgaan. Of je haakt na één nummer al af of je zwijmelt weg in nostalgie en waant je voor even terug in de tijd. Ik behoor tot te laatste categorie. Want ondanks de clichés kan ik niet stil blijven zitten en zwiept mijn hoofd elke kant op. Ik zie dit stukje vergif dan ook meer als een prima ode aan vroegâh, toen alles beter was. Fans van bands als Dekapitator en 3 Inches of Blood moeten dit wel kunnen waarderen.
File: Toxic Holocaust - An Overdose of Death...
File Under: An Overdose of Trash 'n' Roll
File Audio: [THC]
Fuck The Facts - Disgorge Mexico
Mijn zwager is verloofd met een Mexicaanse. Inderdaad, daarom vertel ik haar liever niet dat ik met plezier naar Disgorge Mexico van Fuck The Facts luister. Of ze moet de schoonheid van zo'n titel kunnen waarderen, maar daar ken ik haar nog niet goed genoeg voor. Na Stigmata High-Five is dit de tweede cd van deze Canadezen die op Relapse verschijnt. Omschreef ik het vorige album toentertijd als de ultieme zappexperience, het nieuwe werk lijkt toch wat meer songgericht te zijn. Het geknip en geplak is beduidend minder geworden. In plaats daarvan wordt in elk nummer nu één of ander subgenre op subtiele dan wel minder subtiele wijze uitgewerkt. Furieuze grind in "Absence And Despite", Groovende sludge in "State Of Panic" en Morbid Angel-waardige deathmetal in "No Place For Failure". Als je alles gehad denkt te hebben is daar plots het ruim negen minuten durende meesterwerk "Apathy Is A Karma Killer", waar al het bovengenoemde nog eens dunnetjes wordt overgedaan in één ultieme ode aan extreme muziek. Ik wil niet beweren dat Fuck The Facts als Cryptopsy of Voivod klinkt, ze hebben wel hetzelfde gevoel voor eigenzinnigheid en originaliteit als hun bekendere landgenoten. Raar volkje toch, die Canadezen. Ik mag ze wel.
File: Fuck The Facts - Disgorge Mexico
File Under: Uitmuntend
File Audio: [Fuck]
Raunchy - Wasteland Discotheque
Ik heb overal achterstanden in. Op mijn werk, met het huishouden, met betalen (bewust), met lezen, met films, met studeren en inderdaad u raadt het al, ook met recenseren. Wasteland Discotheque is inmiddels alweer twee maanden oud en onze Deense vrienden van Raunchy verdienen beter. Nu alle aandacht dit jaar wel naar hun landgenoten van Volbeat lijkt te gaan, kunnen ze elk steuntje in de rug gebruiken. Of het nieuwe materiaal daar goed genoeg voor is, moet nog blijken. Muzikaal is er in ieder geval niet bijster veel veranderd sinds de vorige cd Death Pop Romance. Neem wat ruige, metalen coupletten, wissel die af met melodieuze en catchy refreinen, gebruik wat zoete elektronica en cleane zangpartijen en je hebt de essentie te pakken. Over de gehele linie lijkt het gitaarwerk iets minder expliciet, met uitzondering van de stamper "Straight to Hell". Het catchy-gedeelte laat wat op zich wachten. Het is allemaal wat subtieler, wat meer gedoseerd. Je moet goed opletten, maar het zit er wel degelijk in. Neem nummers als "The Bash", "Welcome To The Storm" en het superverslavende titelnummer. Stuk voor stuk groeibriljantjes. Misschien dat het grote publiek het niet oppakt, je doet jezelf tekort als je hier niet even wat energie insteekt. De cover "Somebody's Watching Over Me" moet je dan maar voor lief nemen. Dat is eigenlijk nergens voor nodig. Op eigen kracht moet het ook lukken.
File: Raunchy - Wasteland Discotheque
File Under: Volbloed
File Audio: [ MySpace]
Krisiun - Southern Storm
Het is waar wat ze zeggen over jonge vaders. Nou ja, ik ben eigenlijk meer beginnend. En misschien komt het wel door al die mooie sportmomenten van de laatste tijd of is er gewoon een hoop narigheid in de wereld, maar het gebeurt me geregeld dat ik met een brok in de keel voor de televisie zit. En vroeger had ik dat nooit. Kennelijk is er toch wat in de hormoonhuishouding veranderd. En als dat kleine manneke dan zijn armpjes naar je uitsteekt om geknuffeld te worden, smelt je gewoon. Toch is de muzikale behoefte naar hard, harder, hardst niet verdwenen. Goed, ik krijg dan geen tranen in mijn ogen van Southern Storm, de laatste cd van Krisiun, het kippenvel staat toch geregeld op mijn armen. Wisselden deze wilde Brazilianen - met twee broertjes in de gelederen - vroeger nog wel goede met wat minder goede albums af, na het briljante AssassiNation is deze opvolger minstens net zo goed. Het album begint zoals we van ze gewend zijn. Dampende deathmetal, ratelende drums en een paar vingervlugge solo's. Bij "Minotaur" wordt er een tandje teruggeschakeld en horen we meer grovende gitaren. Na het stampende "Combustion Inferno" volgt het adembenemende "Massacre Under The Sun". Wat een intro, wat een nummer! Hier wordt de lat even heel hoog gelegd voor de concurrentie. De rest van het album bevat nog een aantal sterke nummers als het licht experimentele "Contradictions Of Decay" en de dreigende afluiter "Whore Of The Unlight". De Sepultura-cover "Refuse/Resist" is niet beter of slechter dan het origineel, wat niet per se negatief opgevat hoeft te worden. Al met al is er uitstekend werk afgeleverd en van mij mogen deze broers nog jaren zo doorgaan.
File: Krisiun - Southern Storm
File Under: Tijd om aan een broertje te gaan werken
File Audio: [Krisiun666]
Cephalic Carnage - Conforming To Abnormality
Ik wilde eigenlijk gaan schrijven dat Conforming To Abnormality een behoorlijke stap terug was na het geniale Xenosapien. Het blijkt echter de rerelease te zijn van het allereerste album van Cephalic Carnage. Toch eens beter die bijgeleverde promo-prietpraat lezen. Of wat minder bier drinken, dan was de parate kennis misschien wat beter. Het geeft wel aan dat de mannen er niet slechter op zijn geworden de afgelopen tien jaar. Of in ieder geval wat toegankelijker. Het debuut laat namelijk horen dat in de begindagen van de band een totaal gebrek aan respect voor muzikale wetten bestond. Niets geen refreintjes of structuur, maar een bonte mix van verschillende stijlen. Gierende death, dodelijke grind, loodzware doom en zelf wat jazzy gefreak. Door elkaar, over elkaar, na elkaar, in elkaar en dat allemaal in nog geen 27 minuten. Een behoorlijke aanslag op je incasseringsvermogen dus. Neemt niet weg dat het talent van de heren onmiskenbaar te horen is. Je moet echt maling aan dronken naatje hebben om zo'n plaat af te leveren, waarvoor hulde. En of dat nog niet genoeg is, zit er nu ook nog ruim twintig minuten aan bonusmateriaal bij. Dat is overigens niet allemaal even serieus, maar de Sodomizer is wel een apparaat dat enige verwachtingen heeft geschept. Als je je collectie compleet wil maken, is dit een prima aankoop. Als je voor het eerst kennis wil maken met deze band, kun je beter met één van de latere cd's beginnen.
File: Cephalic Carnage - Conforming To Abnormality
File Under: Spring Loaded For Repetitive Action
Abysmal Dawn - Programmed To Consume
Normaal heb ik na een week luisteren wel een mening over een cd. Bij Programmed To Consume van het Amerikaanse Abysmal Dawn echter niet. Inmiddels ben ik weer zeven dagen verder en nog ben ik er niet uit. Dit is dus bij voorbaat al een slechte recensie. Er staat namelijk geen advies in. Zelf gaan luisteren is volgens mij de enige optie. En als iemand dat schrijft weet je het wel. Je bent geen ene moer opgeschoten. Het feit dat ze bij kwaliteitslabel Relapse zitten maakt het er ook niet eenvoudiger op. Ben ik nu zo stom of zijn zij nu zo slim? Inmiddels heb ik wel een bepaalde behoefte gekregen. Op geheel willekeurige momenten heb ik een oncontroleerbaar verlangen om dit album te luisteren. Om erachter te komen, denk ik. Om de knoop door te hakken. Om het in een hokje te stoppen. Het komt vooral door het old school-gevoel dat er om deze band heen hangt. Authentiek, gemeend. Daar ben ik gevoelig voor. Niet alleen maar geblast in hun deathmetal. Meer aandacht voor structuur en herkenbare songs. De grunt diep en bezwerend. Misschien zelfs wel Hollands klinkend, voor zover dat kan. En op gepaste momenten een naadloze overgang naar zwart getinte passages of een betoverende solo. Eerlijk en oprecht. Denk aan ouder werk van Immolation, Morbid Angel, Carcass of zelfs onze eigen trots Gorefest. En af en toe komt de naam Eternal Solstice bovendrijven. Als ze nog gespeeld hadden, weet ik wel hoe ze geklonken hadden. Ben er toch wel uit denk ik. Klasseplaat.
File: Abysmal Dawn - Programmed To Consume
File Under: Die rotzakken bij Relapse
File Audio: [Zelf luisteren]
Unleashed - Hammer Battalion
'Hé Guus, ik heb wat voor je.'
'Wat dan?'
'Ohh, gewoon, een cd'tje.
'Wat moet ik daar dan mee?'
'Nu, ik dacht dat die mannen van jou wel een oppepper konden gebruiken. Gaat allemaal nog niet zo lekker hè? Het wordt nog geen standbeeld naast Lenin, zal ik maar zeggen. Nee, effe serieus. Gewoon laten luisteren voor die wedstrijd tegen Zweden en alles komt goed.'
'Ja, dat zal wel.'
'Nee echt, je weet toch?'
'Laat eens horen dan. Hmmm, dat klinkt inderdaad niet slecht. Lekker opruiend. Lekker rauw. Klinkt als strijdliederen. Echte mannen die naar het slagveld gaan. Met lange zwaarden en enorme bijlen. Met wapperende haren en kettingen om de vrouwen vast te binden. Geen genade. Alles en iedereen gaat eraan. Broederschap, opoffering en heldendom. Daar gaat het precies om. Dat hebben mijn voetballers nodig. Ze moeten ballen krijgen, met lef spelen en iedereen verbazen. Als één team, als één macht, als één groot en rood gevaar. Mooie solo's trouwens, yeah. Lekkere gitaardeuntjes ook. Erg prikkelend en stimulerend allemaal. Ik wil er bijna van gaan meezingen, yeah, yeah! Hoe noemen ze dit?'
'Deathmetal.'
'Toepasselijk. En wordt daar veel van gemaakt?'
'Best wel veel, ja.'
'En hoe heet deze band?'
'Unleashed.'
'En de cd?'
'Hammer Battalion.'
'En waar komen ze dan precies vandaan?'
'Zweden.'
File: Unleashed - Hammer Battalion
File Under: Hadden ze er zelf maar naar geluisterd.
File Audio: [ MySpace]
Coldworker - Rotting Paradise
Over het debuutalbum The Contaminated Void van Coldworker was ik zo'n anderhalf jaar geleden gematigd positief. Redelijk standaard allemaal met af en toe wat goede ideeën. Omdat er daarna niet veel getoerd werd, was er genoeg tijd om aan nieuw materiaal te sleutelen. Vandaar dat we niet lang op opvolger Rotting Paradise hebben hoeven te wachten. Al na een eerste luisterbeurt blijkt dat er niet veel veranderd is. Onze koude Zweedse makkers maken nog steeds full blasting-deathmetal, zoals ze dat zelf graag omschrijven. Maar dan wel met het nodige gevoel voor melodie. En voor een smakelijke solo op z'n tijd. Anders Jakobson blijft een topdrummer en is behoorlijk op dreef. Dopeheid strak, dat mag gezegd worden. En met een mix van Dan Swäno zit je altijd wel goed. Lekker puntig en rauw. Toch ga ik ook nu weer niet helemaal uit m'n metalen plaat. Misschien heeft dat te maken met de wat saaie grunt. Misschien wel omdat er nergens echt risico wordt genomen, ik weet het niet. Misschien wel omdat ik tegenwoordig gewoon verwend ben als het om deathmetal gaat. Misschien wel omdat ik gewoon teveel wil, dat is dan niet anders. Ik geloof gewoon niet dat ik deze cd volgend jaar nog draai. En ook niet om dat ene geweldige nummer te luisteren. Dat staat er namelijk niet op. Hij verdwijnt in de kast. En in het mp3-archief, tussen al die andere. Het is niet anders, Anders. Sorry.
File: Coldworker - Rotting Paradise
File Under: Als je van degelijk houdt.
File Audio: [ MySpace]
Beatbusters - New Deal
Met het vertrek van frontman Johan Steevens en het (grotendeels) stopzetten van de samenwerking met Def P, is de factor humor wat teruggebracht bij de Beatbusters. Tijd dus voor bezinning en een wat serieuzere aanpak. Na zes jaar sleutelen en reutelen is hier nu New Deal, de opvolger van het succesvolle Aangenaam. Gelukkig blijkt al snel dat we niet met kromme tenen en een zuur gezicht hoeven te zitten. Hun nieuwe handeltje bestaat namelijk nog steeds grotendeels uit vrolijke ska-popliedjes met wat rockinvloeden. Toch is er wel degelijk wat veranderd. Was het oudere materiaal uitstekend geschikt om de voetjes van de vloer te krijgen, het nieuwe werk is wat meer relaxt en terughoudend. Het voelt meer als een gezellig bezoek van je beste vrienden, met een avond goede gesprekken en een spontane glimlach. Af en toe neurie je wat mee met de swingende blazers en roffel je wat op je stoel. Naarmate de avond vordert en de drank rijkelijk vloeit kom je wat meer in de stemming en raak je wat opgewonden door het iets te korte rokje van de vrouw van je beste vriend. Voorzichtig maak je een dansje met haar door de kamer en plof je met een lichte tinteling weer op de bank neer. De gesprekken worden langzaam vager en je krijgt steeds meer moeite je te concentreren. Je herinnert je alleen nog haar zoete geur en de net iets te lange zoen als zij afscheid neemt. Voldaan en licht aangeschoten plof je in bed. De volgende dag lijkt alles weer normaal. Er is alleen nog een vage herinnering en een eenzame vlinder die rondvliegt. Het was toch best lekker, moeten we volgende week weer doen.
File: Beatbusters - New Deal
File Under: Aangenaam relaxt
File Audio: [ MySpace]
Nuestros Derechos - Struggling With The Dark
De Spaanse hockeysters zijn in hun rechten aangetast. Tijdens een kwalificatie toernooi voor de Olympische Spelen werden twee speelsters op doping betrapt. De Spaanse hockeybond is er echter van overtuigd dat de dames opzettelijk zijn gedrogeerd door gastland Azerbeidzjan en probeert nu de kwade opzet aan te tonen. Misschien kunnen ze gelijk het Eurovisie Songfestival even doorlichten. Wat doen die Azerbeidzjanen in godsnaam in de finale? Gelukkig worden onze rechten in Nederland wel goed bewaakt en wel door het Utrechtse Nuestros Derechos (wat 'Onze Rechten' in het Spaans betekent, vandaar het intro over de stokkiemeisjes. Ik beken, beetje ver gezocht). Na een split-cd met De Waonzin, werd het nu tijd voor een geheel eigen cd. Struggling With The Dark heet de boreling en erg lang is hij niet geworden met net geen 22 minuten op de klokken. Neemt niet weg dat dit drietal flink wat geweld brengt in dit korte tijdsbestek. Dat geweld bestaat voornamelijk uit appetijtelijke trashriffs en schreeuwerige vocalen, die met een rellerige attitude worden gebracht. Origineel is het niet, zo lijkt de riff uit "Spam" rechtstreeks afkomstig uit "Blackened" van Metallica, het is wel gewoon goed. En de enige Nederlandstalige track "Deimos" springt er opnieuw uit. Als ze zo in hun moerstaal bezig zijn, hoor ik wel wat Neuk in de verte en wat VanKatoen, alleen dan zonder dat hippie-gedoe. Misschien niet eens zo gek idee om het Engels geheel vaarwel te zeggen. En dan ook die Spaanse naam. Gewoon Onze rechten in het Nederlands. Klein en fijn. Dat lijkt me wel wat.
File: Nuestros Derechos - Struggling With The Dark
File Under: Meesters in de rechten
File Audio: [ MySpace]
Origin - Antithesis
Het leuke aan de promo's van Relapse is dat er al opstaat waaronder je de cd moet archiveren. Op het hoesje van Antithesis staat gewoon 'File Under: Metal / Death Metal / Grindcore'. Ben je snel klaar als recensent van File Under. En eigenlijk hoef ik er ook niet zo heel veel aan toe te voegen. De vierde van Origin doet namelijk alle genoemde stijlen eer aan. En met een hoofdletter nog wel! Deze Amerikanen weten nog steeds wat overtreffende trap betekent. Sowieso is alles natuurlijk bij hunnie daar aan de andere kant van de plas groter, sterker en sneller. Want zeg nou zelf, een stukkie blasten kan iedereen tegenwoordig. Je telt pas mee als je door de geluidsbarrière schiet, laten we daar niet kinderachtig over doen. En ook met één zanger werken is zo passé. Met z'n drieën zingen gaat veel beter. Dan kun je pas echt demonisch uit de hoek komen. En waarom mag alleen je vriendin profiteren van je vingerwerk? Precies, zo'n (bas)gitaarhals vindt het minstens net zo fijn als hij op al zijn gevoelige plekjes betast wordt. En eerlijk is eerlijk, af en toe wordt er zelfs wat getemporiseerd om niet te snel tot een hoogtepunt te komen. Dat maakt het genot alleen maar groter. Het ruim negen minuten durende titelnummer en spuitstuk, uhh sluitstuk zorgt tenslotte voor kleurloze spetters op het plafond. Ik ben er klaar mee. Heerlijk gewoon.
File: Origin - Antithesis
File Under: Metal / Death Metal / Grindcore
File Audio: [The Aftermath][ MySpace]
Malpractice - Triangular
Met veel spanning heb ik uitgekeken naar de opvolger van het eind 2005 verschenen Deviation from the Flow van Malpractice. Deze Finse band heeft me met dat album geraakt door hun pure manier van musiceren en de liefde voor het genre waarmee gespeeld werd. En ik ben niet eens een echte progmetal-fan, kun je nagaan. Nu is er dan opvolger Triangular en er zijn meteen wat wijzigingen te melden. Zo is zanger Mika Uronen vervangen door de voor mij onbekende Aleksi Parviainen en is er een tweede gitarist aangetrokken. Of het vervangen van Mika echt een grote stap vooruit is, durf ik te betwijfelen want ik was erg gecharmeerd was zijn warme stemgeluid. Nieuwkomer Aleksi is echter niet slecht, alleen mis ik nog een beetje een eigen stijl bij hem. Met het gevoelige 'Waves' bewijst hij wel dat er potentie is, want hij draagt deze ballad met een mooie en ingetogen zangpartij. Over het toevoegen van een extra gitarist ben ik meer tevreden. Was het spel op de voorganger al niet misselijk, de gouden tandem Koto/Vanhala die nu opgestaan is, blijkt een verademing om naar te luisteren. De thrashy riffs en de gelikte solo's die zij produceren zijn een waar genot om naar te luisteren. Hoogtepunt vormt ongetwijfeld het instrumentale titelnummer, dat uitblinkt in superieur gitaarwerk aangevuld met soepel en inventief drumgeweld. Daar kun je gewoon naar blijven luisteren. Kon ik ook maar zo spelen, zucht.
The Monolith Deathcult - Trivmvirate
Ik moest me bij de redactie van File Under verantwoorden toen ik in mijn recensie van The White Crematorium het woord 'opvalstrategie' gebruikte. Wat dat in hemelsnaam betekende en of er geen beter alternatief voorhanden was. Inmiddels is er nu Trivmvirate, het derde album van The Monolith Deathcult (TMDC) en is er heel wat gediscussieerd of deze Kampenaren nu echt wat leuks te bieden hebben of dat er alleen sprake is van grove zelfoverschatting. Welnu, als je de vorige cd al niets vond, dan kun je gelijk afhaken. TMDC is namelijk niet opeens die true deathmetal-band geworden waar je misschien op gehoopt had. Het is zelfs veel erger geworden. De geijkte paden worden eens te meer verlaten om lekker afwijkend gedrag te vertonen. Bakken met elektronica, een overdosis samples, statige gezangen, opzwepende breakbeats, Duitse teksten, je kunt het zo gek niet bedenken of het komt voorbij. En om flink dwars te liggen is er een poppy producer om alles af te mixen. Dat kan bijna niet goed gaan denk je dan. Je kunt het ook overdrijven met dat opvalgedrag. Niets is echter minder waar. Het werkt juist uitstekend. Mede door de uitgekiende onderwerpen, de intelligente teksten en natuurlijk de altijd al aanwezige vette metal die de mannen spelen. Er wordt nog steeds retestrak geblast en de riffs grooven om je oren. Het resultaat is een pracht product van eigen bodem geworden. Ben benieuwd wanneer de eerste TMDC-klonen zich aanmelden.
File: The Monolith Deathcult - Trivmvirate
File Under: Met vlag en wimpel geslaagd.
File Audio: [ MySpace]
Burning Skies - Greed.Filth.Abuse.Corruption
Het leven bij een verzekeraar is zo slecht nog niet (op Tros Radar na dan). Deze week gezellig speeddaten met de collega's en volgende week zelfs een hele avond party-coken. Uhh, ik bedoel natuurlijk koken. Thuis werd er vertwijfeld in mijn neusgaten gekeken of er niet al een extra ventilatiegat zat. Aan de overkant van het kanaal weten ze echter ook wel van wanten, want de heren van Burning Skies klinken op Greed.Filth.Abuse.Corruption nog steeds of ze de gehele catalogus van de plaatselijke apotheek in hun neus hebben gestopt. Een flinke snuif grind, een lekkere shot death, nog een haaltje hardcore en hupsakee à la Johnny Depp richting Vegas maar. Het resultaat is een ware uitputtingsslag voor de luisteraar. Sommigen zouden dit wellicht als negatief kunnen ervaren en misschien wat overdadig, echter voor de onvermoeibaren onder ons, de notoire ADHD'ers en de realtime borderliners is er toch een hoop te genieten op dit album. De hoekige blasts, de dubbele vocalen en de wreedaardig hakkende riffs zorgen voor een stormvloed aan prikkels om eens flink stoom af te blazen. Als je dat ook weleens doet met bands als Misery Index, Skinless en Despised Icon dan is het aan te raden om deze extreme Britten eens te beluisteren. Ik heb in ieder geval weer een prima cd in huis om eens lekker op uit te razen.
File: Burning Skies - Greed.Filth.Abuse.Corruption
File Under: Abuse To Confuse
File Audio: [ MySpace]
Nasum - Doombringer
Doombringer bevat een live-set van Nasum in Japan, opgenomen begin 2004 tijdens hun toer met Napalm Death. In datzelfde jaar werd zanger en gitarist Mieszko Talarczyk, die al sinds het eerste album deel uitmaakte van de band, abrupt van de wereld weggevaagd tijdens zijn vakantie in Thailand. Hij werd één van de vele slachtoffers van de allesvernietigende Tsunami, die met kerst dat jaar enorme schade aanrichtte in de hele Indische regio. De titel, vernoemd naar een track op Helvete, had wat dat betreft niet treffender gekozen kunnen worden. Het tragische verlies van hun frontman deed de overige leden besluiten om niet meer verder te gaan met hun zo geliefde, en nog steeds zo invloedrijke, grindcore-collectief. Daarna verscheen in 2006 nog de verzamelaar Grind Finale en als we Anders Jakobson (medeoprichter) mogen geloven, is bovengenoemde concertregistratie het laatste dat ooit zal verschijnen. Dat is echter helemaal niet erg. De essentie van Nasum is namelijk voortreffelijk vastgelegd op dit 23 minuten en 30 seconde tellende sonische bombardement. Voor degenen die de meesters nooit zelf aan het werk hebben gezien of hier met weemoed naar terugverlangen, is deze schijf dan ook een absolute must. De overdosis agressie, het krachtige geluid en de sidderende groove zijn ongeëvenaard. Keer op keer op keer op keer.
File: Nasum - Doombringer
File Under: Doom - the end is closing in, Just before it all begins, The end is closing in
File Audio: [ MySpace]
Vverevvolf Grehv - Zombie Aesthetics
Vverevvolf Grehv is het vermeende metal-project van Dapose (Michael Dappen), de gitarist van The Faint. Ik kan echter maar weinig metal halen uit het soepzootje dat op Zombie Aesthetics staat. Het klinkt meer als Super Mario die teveel paddo's heeft verorberd en daarna aan de slag is gegaan met keyboards, drumcomputers en sterk verfrommelde gitaargeluiden. Dat is echter nog knap lastig, als je zo stoned bent als een paling. Geeft niets, je drukt gewoon één voor één al je presets op je apparatuur in en pleurt het resultaat daarvan op je debuut. En omdat trippen in je ééntje nooit zo leuk is, bel je nog even met je boevenvriend Bowser en vraagt of hij langskomt. Die heeft zijn postzegel nog onder zijn neus hangen en brult vervolgens vrolijk een paar vervomde deuntjes mee. Geniaal niet? Dat ik daar zelf niet opgekomen ben! En dan schrijf ik op m'n website dat ik ook niet weet hoe het klinkt. En dat ik hoop dat het niet klinkt als een album van Morbid Angel of Suffocation. Want stel je voor, dat is toch alleen maar oude meuk. Daar luistert toch niemand naar? Iedereen wil toch alleen nog maar naar mijn briljante cd luisteren? Ik ben fantastisch!
File: Vverevvolf Grehv - Zombie Aesthetics
File Under: Vvout
Harlots - Betrayer
Het was Judas Iscariot die Jezus verraadde voor dertig zilverlingen en uitleverde aan de Romeinen. We weten allemaal hoe het afliep. De ene 'J' ging uiteindelijk naar boven en de andere viert nu feest met onze gehoornde vriend hier beneden. Geïnspireerd door dit verraad en andere duistere kanten van het Christendom, hebben de Harlots uit Ohio hun laatste album tot Betrayer gedoopt. Een toepasselijkere Paasplaat zul je dan mijn inziens ook niet snel meer vinden. Laat je echter niet in de luren leggen door dit donkere thema, want het is zeker geen blackmetal wat de heren brengen. Nee, we hebben hier te maken met een club die zich meer beweegt richting Converge, The Dillinger Escape Plan en Between the Buried and Me. Technisch hoogstaande noisecore dus, met ontelbare breaks, tempowisselingen en vingervlugge gitaarmasturbatie. Ik vind het heerlijk. Daar blijft het echter niet bij. Er is ook nog een zachtere kant. Net als je helemaal ondergesneeuwd dreigt te raken door al het geweld, wordt er overgeschakeld naar een dromerige, bijna broeierige stijl, waarmee al je frustaties meteen van je afglijden. Zoals Obsidian dat ook kan. En als je dan weer op adem bent gekomen, dan komt de chaotische en alles verwoestende kant weer bovendrijven om genadeloos toe te slaan. Wat rest is de "Suicide Medley". Een twaalf minuten durend spektakelstuk, waar alles samenkomt waar deze band voor staat. Een waardige afsluiter van een uitstekende release.
File: Harlots - Betrayer
File Under: Daar heeft de Paashaas niet van terug
File Audio: [ MySpace]