Na Mother Earth, of eigenlijk met Mother Earth al had ik een beetje afstand genomen van Within Temptation. Er zaten altijd wel lekkere nummers tussen, maar een heel album lag toch steeds verder van mijn straatje verwijderd. M'n persoonlijke voorkeur gaat meer uit naar de wat hardere, meer metalgeoriënteerde bands als After Forever en Epica. In de zijlijn volgde ik ze nog wel met een half oog, maar ze bleven m.i. te poppy. De band heeft de afgelopen jaren de nodige specials opgenomen vandaar dat het vier jaar heeft geduurd sinds het vierde studioalbum, maar nu zijn Sharon en haar mannen terug met The Unforgiving. Deze vijfde langspeler is geen traditioneel conceptalbum geworden. Elk nummer is geïnspireerd door en gebaseerd op de concepten van de Amerikaanse schrijver Stephen O'Connell (BloodRayne/Dark 48) en de grafische uitwerking ervan door stripboekartiest Romano Molenaar (Witchblade/Darkness/X-Men). Het album bestaat uit twaalf songs, elk gericht op een van de hoofdkarakters en diens avonturen. De nieuwe nummers zijn nog steeds kenmerkend Within Temptation, met veel gevoel voor ritme, melodie en symfonie. De band doet waar het goed in is, en doet wat ze zelf willen. Met de single "Faster" heeft de band een catchy song te pakken die het bij een brede groep goed zal doen. Bij het nummer "Sinéad" schuwen ze zelfs de disco en dance elementen niet. Het hele album is strak geproduceerd en luistert lekker weg. De catchy deuntjes en refreintjes wisselen de theatrale stukken en gitaarsolo's af. Het geheel is orkestraal en symfonisch, inclusief bijbehorende koren. De band bewijst met The Unforgiving nog altijd op het hoge en internationale plateau, waar ze zich al geruime tijd bevinden, thuis te horen en zal hiermee zijn trouwe schare fans wereldwijd zeer zeker niet teleurstellen.

De zesdelige stripserie bij The Unforgiving is wat lastig te vinden: de meeste Nederlandse platenzaken doen niet aan strips, en in de stripwinkels zal-ie tussen het enorme Amerikaanse comic-assortiment belanden. Ik zelf vond The Unforgiving #1 bij de Plato in Utrecht, maar ik heb nog geen idee waar ik de volgende vijf afleveringen, die om de twee maanden zullen verschijnen, vandaan moet gaan halen. Fans zijn sowieso aangewezen op de speciale Within Temptation-Unforgiving-site. Mijn nogal veel comics lezende huisgenoot had zijn oordeel in één zin klaar: 'ah, wéér zo'n detective met een naveltruitjesmeisje in de hoofdrol', maar dankzij de vampierreferenties ligt het wat subtieler. Al is de eerste indruk terecht: in deel 1 schiet Sinéad Harkin bij wijze van introductie een pedofiel aan gort en ontdekt de al even sexy vrouwelijke detective Beecham in het tweede deel wat ernstig toegetakelde lijken. We kijken naar veel ernstige gezichtsuitdrukkingen met priemende ogen en het verhaal schiet nog niet op. Het tekenwerk is voorzien van bijzonder veel keurig verzorgde extra's, zoals een interview met de tekenaar, een making-of, een toelichting van de band en zelfs een pagina WT-merchandise. Voor drie euro is het een vergeeflijk koopje.

# |

|

| Blizzard | Lowlands 2011 | Stonehead | 23 april 2011 - 16:58 | reacties (2)

De band Silent Stream Of Godless Elegy, of kortweg SSOGE, bestaat al sinds 1995. In die periode tijd hebben ze, met dit album Návaz meegerekend, zes langspelers uitgebracht. Op zich wel vreemd dat de band buiten Oost-Europa eigenlijk nauwelijks bekend is en dat terwijl ze al zo actief is geweest en in eigen land al de nodige Grammy’s in de wacht heeft gesleept. Wellicht is een van die redenen dat ze veelvuldig, en op dit album zelfs volledig, in het Tsjechisch zingen. Daarnaast, komend uit Moravië, de regio in het verre oosten van het land tegen de grens met Slowakije, is het niet vreemd dat ze door hun eigen cultuur flink gedreven worden en deze duidelijk in hun muziek laten terugkomen. Daarbij maken ze ook dankbaar gebruik van traditionele instrumenten uit het thuisgebied als de viool en de cello. De female fronted metal van deze achtkoppige band krijgt zo een geheel eigen sound. Zeer originele folk metal is wat ze maken. Welke mij doet denken aan The Sins Of Thy Beloved, maar dan minder treurig. En qua power zitten ze meer in de richting van de wat oudere albums van Lacuna Coil. Zangeres Hanka Hajdová zorgt voor de warme en heldere vocalen, die in de krachtige vocalen van zanger Pavel Hrnčíř een natuurlijke tegenhanger vindt. In de ruim drie kwartier dat Návaz duurt vliegen de negen sterke, energieke nummers voorbij. Met een beetje marketing zullen ze weldra bekend zijn bij een groter publiek. Dat verdienen ze. Aan dit album zal het in ieder geval niet liggen.

# |

|

| Blizzard | 19 januari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Bij de eerste luisterbeurt kreeg ik gelijk een aangename positieve indruk van deze plaat (en dat ondanks een cd-r copy zonder opdruk als promo en een printje als hoes). En dat gebeurt me de laatste tijd niet vaak. Aangenaam verrast zet ik Apoptosis, het tweede album van Sole Remedy, in de herhaalstand. Sole Remedy is een progressive-melancholic-metal band uit Lahti, Finland. Het streven van Sole Remedy is altijd geweest om nieuwe muziek te maken met een ziel en een eigen karakter. En dat lijkt mij prima gelukt met deze tien nummers, die net geen vol uur vullen. De muziek is meeslepend en doet me denken aan bands als Tool en Riverside. De rustige cleane zang, welke me soms doet denken aan eenzelfde ingetogenheid die je bij een band als Opeth ook terug kunt vinden, wordt afgewisseld met grunts, zonder overigens overdreven extreem te zijn. Ik had gedacht zo tegen het einde van het jaar geen nieuw materiaal meer te ontdekken die zo mijn jaarlijstje in kan. Maar met dit zeer solide album heeft dit vijftal dat eigenlijk vrij makkelijk voor elkaar gekregen.

# |

|

| Blizzard | 01 december 2010 - 17:57 | reacties (2)

Ooit begonnen als een coverband van Children Of Bodom heeft Mutiny Within nu hun selftitled debuutalbum uitgebracht, bij Roadrunner nog wel. Deze jonge zeskoppige band is afkomstig uit de Verenigde Staten, New Jersey om precies te zijn. Alleen zanger Chris Clancy is geïmporteerd vanuit Engeland nadat ze zijn zangkunsten op een Youtube-filmpje hadden ontdekt. De muziek die de heren maken valt te typeren als moderne progressive metal, zoals ze het met name zelf zeer graag willen typeren ('ook al is het zeker geen "prog"'). Ik hoor ook een flinke dosis metalcore in hun nummers. En onder echte progressive metal versta ik toch iets anders. De cleane zang van Chris, welke her en der overigens wordt afgewisseld met de nodige screams, ligt me echter niet altijd even lekker. De elf tracks komen in een behoorlijk rap tempo langs, met name de snelle drums en gitaarsolo’s vallen hierbij op. Iets meer dan veertig minuten duurt het schijfje, maar het meeste gaat mijn ene oor in en zo het andere weer uit. Muzikaal en instrumentaal zit het allemaal wel aardig goed in elkaar. Maar nee, nergens word ik gegrepen, nergens vragen de nummers mij om aandachtiger te luisteren.

# |

|

| Blizzard | 01 juli 2010 - 20:44 | reacties (0)

1. Epica - Design Your Universe
2. Devin Townsend Project - Addicted
3. Riverside - Anno Domini High Definition
4. Roswell Six - Terra Incognita: Beyond The Horizon
5. Guilt Machine - On This Perfect Day
6. Mastodon - Crack The Skye
7. Diary Of Dreams - If
8. One Without - Thoughts Of A Secluded Mind
9. Katatonia - Night Is The New Day
10. The xx - xx

# |

|

| Blizzard | Jaarlijst 2009 | 25 december 2009 - 22:57 | reacties (0)

Dat de leden van Epica nooit stil zitten blijkt wel uit het feit dat ze in zes jaar tijd vijf albums (The Score meegerekend) uitbrachten, en daarbij brachten ze dit jaar ook nog eens het zeer speciale live-album The Classical Conspiracy uit. Design Your Universe, de opvolger van het uit uit de zomer van 2007 stammende The Divine Conspiracy gaat 'rustig' verder waar ze gebleven was. Zij het wel met de nodige progressie en veranderingen. De grootste verandering kwam door het aantrekken van ex-God Dethroned gitarist Isaac Delahaye, nadat Ad Sluijter had besloten de band te verlaten. Met de twee ex-God Dethroned death metallers (drummer Ariën van Weesenbeek zit alweer een tijdje achter de kit) in de gelederen kan het niet anders dan dat daar enige invloed van terug te horen is. Tel daarbij op dat toetsenist Coen Janssen ook steeds meer koor- en orkestarrangementen schrijft en je krijgt een symfonischer, harder en bombastischer geheel. Gelukkig zonder dat het echt te vol, te erg en over de top gaat. Simone Simons zingt gevarieerder en beter dan ooit, en Mark Jansen wordt in z'n grunts bijgestaan door die van Ariën, een welkome aanvulling. Een nummer waar al deze puzzelstukjes goed op hun plaats vallen is het dertien en een halve minuut durende epische meesterwerk "Kingdom Of Heaven (A New Age Dawns - Part V)", krachtig, energiek, progressief (invloeden van Dream Theater zijn hier waar te nemen) en symfonisch. Dat het niet alleen maar bombast is wat de klok slaat, bewijst o.a. de ballad "White Water", een duet van Simone met Tony Kakko (Sonata Arctica).

# |

|

| Blizzard | 24 oktober 2009 - 08:57 | reacties (2)

Thoughts Of A Secluded Mind is het debuutalbum van de Zweedse band One Without. De twaalf nummers op het net iets meer dan 53 minuten durende album vormen een solide geheel. Een zangeres, Catrin Feymark, met een goede cleane zangstem. Dat klinkt helemaal niet verkeerd denk ik bij mijzelf, erg aangenaam om naar te luisteren. Ze wordt regelmatig bijgestaan door de screams van gitarist Kenny Boufadene, maar deze zijn redelijk naar achteren in de mix geplaatst. De stevige, maar met name melodieuze female fronted rock/metal, met een beetje death metal inslag, blijft hierdoor toch behoorlijk toegankelijk. One Without is te vergelijken met bands als Lacuna Coil en Beseech, maar misschien nog wel het meest met Deadlock, zij het wat minder experimenteel. De muziek is verder meer dan prima te noemen, hooguit dat ze op een volgend album nog wat kunnen werken aan een eigen stijl, en er meer originaliteit in kunnen brengen. Deze plaat moet je gewoon lekker opzetten en genieten als geheel en niet van bepaalde nummers in het bijzonder.

# |

|

| Blizzard | 01 oktober 2009 - 17:57 | reacties (0)

Als ik verneem dat de female fronted band Rossometile uit Italië komt, ben ik, gezien de naam, natuurlijk niet verrast. En ik moet dus tevens direct denken aan Lacuna Coil. Rossometile maakt op hun tweede album Terrenica echter veel softere muziek dan Lacuna Coil ooit heeft gedaan. Openingsnummer en tevens titeltrack "Terrenica" is nog best een aardig nummer. Maar ondanks een regelmatig voorbijkomende gitaarsolo blijft dit meer popmuziek dan metal, laat staan dat ze, volgens eigen zeggen, progressive dark metal maken. Het is veelal te rustig en te zoet (misschien ook wel mede doordat alles in het Italiaans gezongen wordt). Daarbij komt dat de productie her en der ook nog wat beter had gekund. De status van een Lacuna Coil zullen ze op deze manier nooit bereiken.

Opener "In Silence Enclosed" is een mooi, volgens bekend recept, filmisch, symphonisch en opzwepend instrumentaal intro. Vervolgens gaat Gwyllion over op hun female fronted metal. En dat is veel meer metal dan bovengenoemde Italiaanse band. Zangeres Ann Van Rooy zingt over het algemeen met een rockstem, waarbij je moet denken aan bijvoorbeeld Nienke de Jong (Dejafuse, ex-Autumn), Kimberly Goss (Sinergy) en Cristina Scabbia (Lacuna Coil). Maar zo af en toe gaat ze een treetje hoger en komt haar klassieke stem om de hoek kijken. De prima productie was in handen van niet de minste, namelijk Jens Bogren, die eerder heeft gewerkt met grote en ervaren bands als Opeth, Katatonia en Symphony X. Helaas is de muziek verder niet echt heel vernieuwend of spannend, maar prima om zo af en toe eens uit de kast te pakken en om te horen dat er ook uit België prima female fronted metal komt.

# |

|

| Blizzard | 13 juli 2009 - 14:57 | reacties (0)

Klassieke muziek en metal, zo op het eerste oog zijn dat twee werelden van verschil. De muziekgeschiedenis bewijst echter dat beide uitersten prima hand in hand samen kunnen gaan. Dat Epica al langer een zekere liefde heeft voor klassieke - als ook typische filmmuziek bewezen ze al met hun eigen composities, maar met name met het album The Score. Voor Epica was de tijd nu rijp om de combinatie van metal- en klassieke muziek verder uit te diepen en naar een nieuw niveau te brengen. The Classical Conspiracy is de registratie van een bijna tweeënhalf uur durende live-show, met Epica nummers en hun bewerkingen van klassieke meesterwerken en filmscores. De gehele show is opgenomen in Miskolc, Hongarije. Epica brengt de uitvoeringen samen met een 40-mans orkest en een dertig koppen tellend koor. Dat dit niet iets nieuws is bewezen eerder al bands als Metallica (Symphony & Metallica), Within Temptation (The Black Symphony) en Dream Theater (Score). Wat wel bijzonder is, is dat het orkest niet alleen de 'begeleidingsband' is bij de nummers van de desbetreffende band, maar dat er ook andere nummers, soundtracks en echte klassiekers gespeeld werden. Zo kun je zeggen dat Epica het orkest en het koor begeleidt bij het eerste deel van het concert en dat het bij het tweede deel meer andersom is. Het eerste deel bevat namelijk met name bekende werken van onder andere Vivaldi ("Presto"), Verdi ("Dies Irea"), Grieg ("In The Hall Of The Mountain King") en Prokofiev ("Montagues & Capulets") als ook de filmmuziek van Spiderman, Star Wars en Pirates Of The Caribbean. Het vervolg is een zeer uitgebreide doorsnede uit het oeuvre van Epica. Het orkest is natuurlijk fantastisch in haar uitvoering. De composities zijn prachtig uitgevoerd. Je hoort dat het live is, maar toch spelen ze zo strak dat het bijna een studio-opname (Simone Simons' stem is alleen niet altijd even zuiver) had kunnen zijn. De typische orkestuitvoering wordt versterkt in kracht, volume en uitstraling door de muzikanten van Epica en dat geldt evengoed vice versa. Een nummer als "Unholy Trinity" bijvoorbeeld klinkt nu nog vetter dan op The Score.

# |

|

| Blizzard | Waldrock 2009 | 29 april 2009 - 14:57 | reacties (0)

Delain is een echte band geworden, zo blijkt uit dit tweede album April Rain. Werd het debuut, het in 2006 uitgebrachte Lucidity, nog nagenoeg geheel gedragen door de vele gastvocalisten en -instrumentalisten, nu moet oprichter Martijn Westerholt het met zijn eigen band, met een vaste bezetting, doen. Je zult hier dus geen Liv Kristine en geen Sharon den Adel meer horen in een confrontatie met bijvoorbeeld de grunts van George Oosthoek. Zijn er dan helemaal geen gasten meer gebruikt? Jawel, alleen Marco Hietala (Nightwish) is wederom gevraagd. Op "Control The Storm" en "Nothing Left" zijn zijn bijdragen kenmerkend en niet onverdienstelijk aanwezig. De vocalen komen nu volledig op het conto van Charlotte Wessels, her en der aangevuld door de vocalen, zelfs met enige grunts, van gitarist Ronald Landa. Het album is op het gebied van zang duidelijk minder divers geworden dan de voorganger, logisch natuurlijk. Muzikaal daarentegen hebben ze er eigenlijk niets voor hoeven in te leveren. Het album moest in eerste instantie even bij mij groeien. Het kwam me allemaal wat te makkelijk over, het kon me nergens direct grijpen, ik miste de nodige spanning, de verrassing. Na meerdere luisterbeurten is niet al het negatieve weggeëbd, maar het geheel is toch gewoon een heel aangenaam album geworden dat gewoon erg lekker rockt en wegluistert.

# |

|

| Blizzard | Lowlands 2009 | Waldrock 2009 | 19 maart 2009 - 08:57 | reacties (3)

1. Ayreon - 01011001
2. Avantasia - The Scarecrow
3. Moonspell - Night Eternal
4. Deadlock - Manifesto
5. Hollenthon - Opus Magnum
6. Fear My Thoughts - Isolation
7. Judas Priest - Nostradamus
8. Portishead - Third
9. Heidevolk - Walhalla Wacht
10. Iced Earth - The Crucible Of Man (Something Wicked Part II)

# |

|

| Blizzard | Jaarlijst 2008 | 25 december 2008 - 18:57 | reacties (0)

Laat je niet misleiden door de surrealistische cover van Deadlocks nieuwe album Manifesto. Die heeft namelijk een geheel andere uitstraling dan je voor je kiezen geworpen krijgt bij het beluisteren van Manifesto. De hoes van het album met zachte en rustige kleuren en lijnen staat in schril contrast met de agressieve en energieke muziek op het album. De kracht, afwisseling en agressiviteit van bands als Soilwork en Fear My Thoughts. Groot verschil met die bands echter is de toegevoegde waarde van zangeres Sabine Weniger. Zij zorgt ook nu voor het contrast in de zang als tegenhanger van de donkere, extreme vocalen van Johannes Prem. Ze doet dat op een zeer prettige manier, niet alleen door heel rustig en clean te zingen, maar ook door haar strot flink open te trekken. Door voorganger Wolves was ik al aangenaam verrast en erg positief gestemd (haalde zelfs mijn jaarlijst). En die trend zet zich hier voort. Ook nu experimenteert Deadlock er weer lustig op los, in bijvoorbeeld het intronummer "The Moribund Choir Vs. The Trumpets Of Armageddon". Dat klinkt behoorlijk industrial en verre van hetzelfde als de rest van het album. Ook de plotselinge rap die halverwege "Deathrace" opduikt en het gebruik van een circusriedeltje bij "The Brave / Agony Applause" is een vrij, maar tevens fraaie, onverwachte wending. De elf tracks durende plaat wordt, zoals ik de laatste veelal constateer, netjes afgesloten met een cover, ditmaal "Temple Of Love" (The Sisters Of Mercy).

# |

|

| Blizzard | 20 november 2008 - 12:28 | reacties (6)

Maar eens twee oudjes van de stapel gepakt om te recenseren. Beiden met vrij duidelijke redenen waarom ze waren blijven liggen. Ze zijn namelijk van magere kwaliteit en genieten weinig originaliteit. Zeker het eerste schijfje, Soulcatcher van The Mystery is maar een matig object. Dit tweede album van het Duitse gezelschap is de opvolger van het in 2005 verschenen Scars. Nu met een nieuwe zangeres in de gelederen, Korry Schadwell. Zij heeft op zich een prima rockstem, waarbij je al snel moet denken aan zangeressen als Doro Pesch of Lita Ford, maar het is het net niet. Vijftien nummers lang en iets meer dan 56 minuten duurt het album. 't Wordt echter nergens echt spannend en ook de productie is beneden peil.

Twee jaar geleden was ik nog vrij positief over Ragnarok van Týr. Over de opvolger Land ben ik beduidend minder positief gestemd. Het is me te mat en te onsamenhangend, zowel qua muziek als qua zang. De nummers weten me niet te pakken, laat staan vast te houden. Ze zijn niet boeiend genoeg. Ze kabbelen voort. Op Land voeren ze het zelfde trucje op als op de voorganger, maar dan in een mindere uitvoering. Het is soms weliswaar niet eens zo heel onaardig en natuurlijk nog steeds vrij origineel door de rustige viking metal en de zang die veelal in de eigen taal ten gehore wordt gebracht. Ik had er meer van verwacht. En daar verandert het epische titelnummer "Land" van ruim zestien minuten weinig aan.

# |

|

| Blizzard | 31 oktober 2008 - 11:55 | reacties (0)

De band iO mag dan bij het grote publiek nog vrij onbekend zijn, de muzikanten hebben zeker al hun sporen achtergelaten in de rockmuziek. Voorheen zaten de muzikanten namelijk in The Guano Apes. Na het in 2003 uiteenvallen van die band besloot een ieder zijn of haar eigen weg in te slaan. Zangeres Sandra Nasic heeft inmiddels een niet onverdienstelijk soloalbum uitgebracht. De drie mannelijke bandleden konden het niet laten om samen muziek te maken en met de toevoeging van zanger Charles Simmons, die vanuit de R&B- en soulwereld overkwam, maar nu meer 'in your face' krachtige en energieke muziek wilde maken was een nieuwe band een feit, iO was geboren. En nu, vijf jaar na het einde van de Guano Apes, is het debuutalbum van iO, For The Masses, dan daar. Als ik het album van iO, in een mooie digipack uitvoering, pak is het eerste dat me opvalt de cover die in een soort Sin City-stijl is vormgegeven. Het geeft ook gelijk de stijl van de muziek goed weer: stevige, alternatieve rock met de nodige agressiviteit en rauwe randjes. Krachtige en catchy rockmuziek, met lekkere melodieën en een goede vibe. Waarbij de capabele en veelzijdige vocalist Charles met zijn stem zowel rauw als kwetsbaar, als ook voor de nodige warmte en soul zorgt. Een prima combinatie. In totaal bevat dit album twaalf nummers, samen goed voor net geen 43 minuten. Hele album heeft een solide uitvoering, mix en productie gekregen. Op For The Masses staan geen echte overduidelijke uitschieters. Al doen nummers met gastzangeressen het bij mij meestal wel goed, zo ook "The Last To Know" waarop Kim Sanders (Culture Beat, Schiller) meezingt. Een prima album om met enige regelmaat eens uit de kast te pakken.

# |

|

| Blizzard | 24 september 2008 - 17:55 | reacties (0)

Voor mij is Moonspell de enige Portugese band die ik ken. Maar daar kan ik nu mooi een tweede naam aan toevoegen, ThanatoSchizO. Deze zevenkoppige band maakt (progressive death)metal met de bekende basisverdeling: drums, bas, gitaren, keyboard. De zang wordt verzorgd door een cleane zanger en zangeres, aangevuld met een grunter. Wat hen laat opvallen tussen al die andere bands en hen een eigen gezicht geeft is onder andere het gebruik van extra instrumenten als de viool en de concertina in een aantal nummers, als ook het niet schuwen van de nodige (electro)samples, zoals gebruikt in "The Shift". En dan gebruiken ze het gelukkig niet enkel en alleen omdat het kan, maar juist omdat het in de nummers goed past. Hierdoor klinkt hun muziek behoorlijk verfrissend en een mooie bijkomstigheid is dat het ook nog eens hele aardige nummers zijn. Muzikaal zit het dus wel snor. De cleane vocalen van zanger Eduardo Paulo zijn helaas niet goed. Zijn zang komt veelvuldig domweg te zwak over, zeker ten opzichte van de muziek. Zangeres Patricia Rodrigues heeft ook een paar mindere momenten, maar verder is ze een prima zangeres die goed bij deze muziek past. De grunts zijn diep, van prima kwaliteit en goed aanvullend bij de rest van de zang. Maar het blijft jammer van de zanger, die haalt het niveau teveel naar beneden.

# |

|

| Blizzard | 13 augustus 2008 - 20:20 | reacties (0)

Tijdstip: zaterdag 5 juli jl. Plaats: een weiland in Burgum, Friesland. Kortom, het was weer tijd voor het jaarlijkse metalfestival Wâldrock. Een relatief kleinschalig festival dat elk jaar toch weer een mooi programma in elkaar weet te zetten. Dit jaar traden er opvallend veel bands op die ik hier besproken heb. Bij aankomst begon het voor mij direct met de zeer aangename Bowie-cover "Hello Spaceboy" in de uitvoering van Pagan's Mind, om eveneens in de tent opgevolgd te worden door Alchemist. En na Symphony X kon het die dag eigenlijk al niet meer stuk. Het was alleen nog even wachten op Hollenthon. Deze Oostenrijker kwamen natuurlijk hun nieuwe schijfje Opus Magnum promoten. Ze waren helaas ingedeeld op het kleine open podium, naast de main stage. Dat, plus het feit dat het uitgerekend toen net wat begon te regenen, maakte dat hun optreden en het vertolken van hun album niet geheel uitpakte zoals ze wel zouden verdienen. Hun nieuwe album is namelijk zeer aangenaam. Hun songs en composities zitten goed in elkaar en zanger Martin Schirenc (af en toe bijgestaan door zangeres Elena Schirenc) vertolkt de nummers zoals het hoort bij dit soort symfonische black-, deathmetal (volgens eigen zeggen extreme darkmetal) met een lekkere rauwe stem. De muziek op Opus Magnum is donker, episch, symfonisch, heavy, exotisch en nog veel meer, en doet me regelmatig denken aan bands als Dimmu Borgir, Therion en Children Of Bodom. Voor je er erg in hebt zijn de drie kwartier voorbij en druk je hem automatisch weer op play.

# |

|

| Blizzard | 11 juli 2008 - 12:21 | reacties (0)

Wat was het afgelopen maandag een mooie wedstrijd. Nederland - Italië: 3-0. Een klinkende overwinning vanjewelste. Bellisimo. Als beloning pak ik Pagano, het nieuwe album van het uit Puerto Rico afkomstige Dantesco van de stapel. Maar verander die beloning maar in straf. Want dat is schrikken zeg, zodra de zanger begint te, ... ehm..., zingen. Dat wordt een lange zit vermoed ik, zeker als ik zie dat hij maar liefst een uur en ruim twaalf minuten duurt. Zanger Erico La Bestia zingt veel van de nummers op een opera-achtige manier, in het Spaans. En dan ook nog eens behoorlijk slecht, althans mij nekharen gaan overeind staan. Misschien wordt het op andere nummers beter is mijn ijdele hoop. Maar nee, het blijft zo doorgaan, irritaties opwekkend. Als een matte en nutteloze voetbalwedstrijd die in een bloedeloze 0-0 zal eindigen. Als een wedstrijd zonder goed samenspel en veel individuele fouten. Ook de muziek zelf, volgens eigen zeggen epic doom metal, is nu niet echt om over naar huis te schrijven. De Europese bonustrack, "I Came From Hell", opvallend genoeg het enige Engelstalige nummer op het album, is dan nog wel een klein lichtpuntje in de defensie van deze Puertoricaanse ploeg. De scheidsrechter kijkt gelukkig al op z'n horloge en heeft het fluitje in de aanslag om de wedstrijd af te blazen.

# |

|

| Blizzard | 11 juni 2008 - 12:21 | reacties (0)