De zondagmiddag is een hol van leegte, verveling. Een gat dat gevuld moet worden, op de verplichte vrije dag in een seculariserende wereld waarin niemand meer naar de kerk gaat. Dat kan met een boswandeling, een bezoek aan het lokale sportcomplex, door een gat in de dag te slapen of - zoals het Italiaanse duo OvO heeft verkozen - door in de kelder van je huis herrie te gaan maken. Drums, gitaar en - euhhhhh - zang die te geforceerd is om voor een gruntende dame door te gaan. Black Punk zou de term kunnen zijn die we hier als ons veel te serieus nemende muziekcritici op kunnen plakken. Maar niet alles hoeft te worden ondergebracht in zulke duidelijke hokjes, net zoals niet alles hoeft te worden opgenomen. Noise, echo en een goed avantgardistisch verhaal kunnen niet verhullen dat Cor Cordium voor het grootste gedeelte gewoon het beste in de kelderkamer had kunnen blijven. De drumpartijen rammelen, de grunt is geforceerd, de gitaarversterker staat op volume gescheurde conus en de opname-apparatuur heeft gedurende de gehele opname de wijzers ver naar rechts gehad. Vast leuk op zondagmiddag, wanneer je echt niets nuttigs te doen hebt. Maar persoonlijk zou ik (ja, zelfs ik) dan nog liever naar een voetbalwedstrijd gaan.

# |

|

| Campking | 10 november 2011 - 14:57 | reacties (1)

Het klepperen van de kleppen, de ademhaling, aanzet en al wat meer er komt kijken bij het bespelen van de saxofoon vormen de basis waarover Colin Stetson zijn blaasinstrumenten bespeeld. Blaasinstrumenten, want Stetson is geen man van keuzes. Naast saxofoon bespeelt hij de fluit, klarinet, de hoorn en cornet, maar op zijn tweede solo-cd ligt de nadruk op de saxofoon, zijn hoofdinstrument, waarmee hij ook de wereld doortrekt als tourend lid van Arcade Fire. Verbazingwekkend genoeg zijn alle nummers zonder enige overdub op plaat vastgelegd. Verbazingwekkend, want het geluid heeft een onmeetbare diepte, waarbij het lijkt alsof er uit alle hoeken een blazer lijkt te komen. Om dit effect te kunnen bereiken heeft de Canadees twintig microfoons op verschillende plekken in de opnamestudio geplaatst. Het resultaat is een betoverende draaikolk aan gestructureerde kakofonie, op zijn best wanneer de gastvocalisten (Laurie Anderson en Shara Worden - van My Brightest Diamond) hun mond houden. Over de volle 45 minuten trekt Stetson de luisteraar in een lichte hypnose, waarbij het soms haast lijkt of de goede man achteruit staat te spelen. Een magisch stukje experimentele muziek, dat precies past in de experimentele keuken van Constellation.

# |

|

| Campking | 25 maart 2011 - 11:57 | reacties (1)

Hoesjes die je op het verkeerde spoor zetten. Daar zijn er genoeg van. Zo kwamen de Mexicaanse worstelaars van Songs Of Neptune op het stapeltje Os Mutantes te liggen. Dat de Zwitsers (ja, dat worstelmasker op de hoes is typisch Zwitsers) daar behoorlijk verkeerd lagen, was echter snel duidelijk toen ik de Google aanzwengelde en de plaat - na enig uitstelgedrag - in de cd-speler slingerde. Dit zijn a) geen Mexicanen en b) hebben weinig Midden-Amerikaans in de muziek. Eerder wordt hier gegraven in het geluid van Seattle van de jaren negentig. Trager, weliswaar, en met de gitaren in waslijnstemming, maar grunge. En dat dan met een stonerrandje. Met name de titelsong heeft een hoog toegankelijkheidsgehalte en zou het zowaar goed op de radio kunnen doen. Waarschijnlijk was het daar ook al een aantal keer gedraaid als dit vijftal uit de VS kwam, maar dat is enigszins koffiedik kijken. Even goed is Tame The Snake een zeer toegankelijk en fijne stonergrunge plaat, die wellicht voor de die-hards wat te poppy klinkt, maar voor de vrienden van De Staat een perfect plaatje is.

# |

|

| Campking | 10 februari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Hombre Grande - het verhaal van een man die alles verliest om uiteindelijk de ware liefde te vinden - heeft alles wat een mens zou moeten bekoren. Een groots concept uitgewerkt in goede lyriek, een likje melancholie van Madrugada, een tufje americana van Giant Sand, een gewaagd hoekje Radiohead en opgeblazen arrangementen met strijkers rond de slepende duisternis van dit Utrechtse trio. De heren pakken uit in een gewaagde bombast, het moet groots en meeslepend. En er zijn momenten dat dit lukt. Zo levert‘The Mothers’ een beeld van een schoolplein vol met kleuters die hun mama in treurnis nakijken, terwijl deze wegfietsen. De titelsong is een heerlijk moment van ingetogen elektropop dat de plaat mooi in tweeën deelt. Maar deze momenten zijn schaars. Ondanks de aanwezigheid van alle juiste ingrediënten komt de plaat niet aan. Alle bombarie en bombast ten spijt lijkt Hombre Grande meer de demo voor die grootse conceptplaat die nog moet komen. Productioneel blijft daarin vooral veel liggen, in koortjes die net niet kloppen, zang die net onverstaanbaar blijft en drums die net iets te ver naar voren ligt. Daar doorheen vallen mooie ideeën en goede nummers te herkennen. Wellicht komt dat live beter uit de verf in een betere mix, zij het zonder de strijkers.

# |

|

| Campking | 15 januari 2011 - 20:57 | reacties (0)

Vanaf de eerste toon is duidelijk dat de titel in ieder geval goed gekozen is. Het debuut van Frontier(s) bevat geen verrassingen, laat staan wonderen. Deze nieuwe formatie rond Chris Hidgon (beter bekend als voorman van Elliot, pioniers van de emo voordat deze gekaapt werd door zelfkastijdende tieners, zwelgend in weltschmerz of enorm zelfmedelijden om de auto die ze niet kregen van hun gelukkig getrouwde ouders die al sinds jaar en dag in een van die vinexwijken, zoals onlangs bezongen door Arcade Fire, semi-gelukkig lopen te wezen) maakt stevige rock met een hoog voorspelbaarheidsgehalte. Invloeden uit het voorbije emo verleden zijn nog aanwezig, maar hier vermengd met stadionrock-anthems en poprock gruwelen. Met opener Little Wolves opent de plaat nog leuk, hoewel niet bijster origineel. Maar het is pakkend, klinkt lekker en de galmbak over de vocalen kan niet anders als dan plezierig worden ervaren. En ook Bones verder op de plaat kan elke liefhebber van wat stevigere pop bekoren. Bekoren is echter niet genoeg om de plaat in de hoge rotatie te gooien. Daarvoor is het geheel te vlak, te voorspelbaar en krijg je er een soort slechtsmakende cola-reclame van in de mond (maar dan zonder de “gaan we morgen doen”). Inmiddels zijn er zoveel bands die dit hebben gedaan en beter, dat er vooral de behoefte groeit om Appleseed Cast, Favez, The Get Up Kids of Sunny Day Real Estate weer eens onder de naald te werpen. En daar veranderen de goede nummers (zoals eerder genoemden en "Poor Souls" of "Young Lives") en de technische onderlegde en ervaren muzikanten vrij weinig aan.

# |

|

| Campking | 30 december 2010 - 12:57 | reacties (0)

Als noiserockliefhebber is het moeilijk niet enthousiast te geraken wanneer feedback, het geluid van gebroken versterkers in een echoput en de vocalen uit een galmbak, de boventoon voeren op een album. Toch moet je kritisch blijven. Niet elke act die scheurend of gruizig klinkt, maakt ook werkelijk mooie liedjes. Vaak is het ook gewoon een manier om het onvermogen om een fatsoenlijk nummer te schrijven, te maskeren. Dan klinkt het leuk, maar verstoft het naar verloop van tijd ergens achter in de kast. Het Eindhovense gezelschap Nikoo zal dit echter niet verkeren. Net als de lo-fi-helden Eric's Trip bezit dit kwintet de magische kunst om prachtige kleine liedjes te schrijven. Deze tweede EP (de eerste bij het Utrechtse label Beep! Beep! Back Up The Truck) Friends & Family is daarop geen uitzondering. Voorop staat het liedje dat vervolgens in lagen van ruis, gruis en ander piepend gespuis wordt gewikkeld. Daarmee creëren de Eindhovenaren zeven heerlijke noisepopnummers ergens tussen A Place To Bury Strangers, Sloan en No Age die van mij de hele dag door in Het Glazen Huis live uitgevoerd mogen worden. Enige risico dat de ramen en de bril van Giel Beelen kapot resoneren. Friends & Family is een plaat die je met al je vrienden en familie wilt delen. Downloaden dus die hap!

# |

|

| Campking | Eurosonic / Noorderslag 2011 | 20 december 2010 - 12:57 | reacties (0)

Ergens, in een verder verlaten kamer, zit een vrouw op de rand van haar bed. We zien haar op de rug, een rug waarvan enkel de linkerschouder wordt geraakt door de ochtendzon. De rest van het lichaam, haar knokkelige rug valt in een lichte schaduw. Haar armen kruisen voor haar lichaam langs, haar handen - je ziet ze niet, maar je stelt het je zo voor - tussen de benen gevouwen. Het kort gekapte hoofd is gebogen, met de ogen gericht op de handen tussen haar benen. Het enige kledingstuk dat zij draagt is een zwarte slip, de kledij waarin zij de nacht heeft doorgebracht. Een intrigerend beeld, deze vrijwel naakte dame op de rand van een net - maar provisorisch - opgemaakt bed in een verder karakterloze kamer. Treurnis, eenzaamheid, verwarring en teleurstelling, alle pijn van de zoveelste opstart van de dag spreekt uit dit beeld. Maar evengoed komen de vragen met de bruintinten op de hoes van Something That Has Form And Something That Does Not van het duo On. Vanwaar die treurnis, eenzaamheid en teleurstelling? Vanwaar die pijn? De muziek die in deze hoes verpakt zit, brengt ons deze zelfde mix van schoonheid en vertwijfeling. Samen met drone-koning Fennesz hebben Sylvain Chauveau en Steven Hess een intrigerende, gelaagde en meeslepende plaat gecreëerd die het best tot zijn recht komt door de koptelefoon. De verschuivende percussie, aanzwellende drones, het synthesizerwerk, de loopjes op doorgitaar, rammelende belletjes en klanken van de contactmicrofoon ontvouwen zich in de schelp van je oren. De ogen schuiven dicht bij deze desolate klanken, die de beeldsensoren triggeren. Triggeren om dat beeld op te roepen, dat beeld van die eenzame vrouw op de rand van haar bed, in vertwijfeling starend naar de knokkels van haar tussen de benen gevouwen handen. Zelden zo een passende hoes gezien.

# |

|

| Campking | 11 november 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het Britse Type Records is momenteel een van de toonaangevende labels op het gebied van drones, free-folk en aanverwanten. Bands als Zelienople en Black To Comm brengen er hun prachtige werk op uit en ook bezig bijtje Brad Rose vindt er onder een van zijn vele aliassen - The North Sea - een thuis. Met The North Sea bezeilt hij de wateren van de free-folk op gitzwarte drones. Dark-folk die de handen om de strot heen vouwt en op mechanische wijze de duimen langzaamaan dicht drukt. Geluiden waarvan de oorsprong zich voornamelijk laat gissen vormen de basis voor de lang uitgesponnen drones die zich in de nummers om elkaar heen wentelen als slangen in een mand. Op het eerste gezicht een grote glibberende massa, maar bij betere beschouwing onderscheiden zich de verschillende slangen in al hun kleuren, vormen en krommingen. Het geluid van verzuipende versterkers en alarmsystemen op sterk water door een willekeur aan oversturingsappartuur gestuurd, maar dit zonder textuur of detail uit het oog te verliezen. Af en toe klinken ergens in de verte, achter brandende slijptollen, verlichtende belletjes of andere percussie accenten, daar gelegd door Mike Weiss van Zelienople. Haast speels in de noise van Rose geplaatst. Samen met de haast onhoorbare samples van (kinder)stemmen, een versterking van het donkere en beknellende geluid op de voorgrond. Kortom, noise in optima forma, zoals we die gaarne bij kaarslicht beluisteren op de regenachtige herfstavonden.

# |

|

| Campking | 28 oktober 2010 - 12:57 | reacties (0)

Sludge, doom, stoner. Krijsen, kreunen, grunten, zingen. Slepende riffs, traag groovende gitaren, snijdend snelle dubbele solo’s. Solace biedt op haar eerste full-length sinds 2003 een breed spectrum aan afwisseling ten gehore. En bij voorkeur dat alles binnen een nummer. Negen tracks aan zware metalen die allen rieken naar de naargeestigheid des levens. A.D. is een plaat voor donkere zielen die hun hart verpand hebben aan de gitaar, want de kunsten van de heren gitaristen in Solace staan centraal in het geluid. Dit zonder een storende factor te vormen in de voortdurende flow die de heren te pakken hebben. Als een kruisbestuiving tussen Down, Soundgarden en de oudste Iron Maiden soleert de band over je heen zonder de focus van op de groove te verliezen. Dit in combinatie met een zanger die klinkt alsof hij genoeg zelfkastijding en weltschmerz in zich draagt om een psychiatrische kliniek te vullen, heeft deze plaat alles wat de oude doom, stoner, grunge en sludge fan zich kan wensen. Donker, donkerder, donkerst is het geluid dat A.D. 59 minuten lang zonder een moment van verveling in je kamer beukt. Dit zonder enig echte uitschieter of aanwijsbaar hoogtepunt, maar - en dat is veel belangrijker - ook zonder enige vorm van een dip over de hele plaat. Dat je daar dan zeven jaar op moet wachten, maakt het alleen maar de goddelijke moeite waard.

# |

|

| Campking | 20 oktober 2010 - 12:57 | reacties (2)

Het was tijdens het optreden van Serena-Maneesh op Incubate, een kleine week terug, dat ik mij herinnerde dat ik nog een stuk moest schrijven over K-X-P, van K-X-P. Voor mijn neus stond Storm foto’s te maken van de Noorse zanger/gitarist (of van zijn elfachtige zus) en op het podium prijkte op de borst van diezelfde zanger groot het logo van het Finse trio. Net als de Noren graaft K-X-P voor haar inspiratie in het verleden. Maar dan niet om bij de shoegaze uit te komen. Wat dat betreft was het een betere link geweest als Micheal Rother een dag later een shirt van de band aan had gehad. De drie Finnen kunnen namelijk moeilijk ontkennen dat zij de platen van NEU! in de kast hebben staan. Nou ja, het ontkennen is vast het probleem niet. Maar ik zal het niet geloven. Daar waar Serena-Maneesh shoegaze een nieuw geluid probeert te geven, gebruikt K-X-P Krautrock als basis voor het geluid. Een doordenderende ritmesectie op herhaling met daarover bezwerende elektronische melodieën, die gegarandeerd de slang uit de mand zouden krijgen. De toevoeging die K-X-P onderscheidt van de reuzen waarop het zijn geluid bouwt, is de toevoeging van een zeker Afrobeat. Dat maakt het een zeer fijne revivalband waarvan wel meer zangers een shirt ter promotie mogen dragen.

# |

|

| Campking | Eurosonic / Noorderslag 2011 | 03 oktober 2010 - 20:57 | reacties (0)

Voor mijn specialisatie Middeleeuwse geschiedenis moest ik mij verplicht verdiepen in de Franse Hoofse Literatuur van de Late Middeleeuwen. Daarvoor kreeg ik college van een man wiens naam mij helaas ontschoten is, maar zijn uiterlijk helemaal niet. Grote witte baard, een hoofd vol met lang - nog witter - kroes haar en nog altijd de kleding die hij naar alle waarschijnlijkheid naar Kralingen had gedragen, en dat afgerond met lederen sandalen waarin hij haast als bij regel geitenwollen sokken droeg. Naast uitgebreide en spannende verhalen over de seksuele moraal in de middeleeuwen en alle dubbele bodems in de symboliek wist hij veel te vertellen over de ontwikkelingen in de muziek van 13e tot 15e eeuw. Iets wat The Forest Beggars (in samenwerking met Stone Breath) op Virgo, Mater, Domina probeert te benaderen. Over repetitief getokkel van simpele motiefjes en slepende drones proclameren de heren in lichte polyfonie hun religieus getinte teksten. Dronefolk die een laat middeleeuwse marktbezoeker zou begrijpen en herkennen als muziek. Aziatische aandoende tonen ontmantelt van alle franje en opsmuk. Muziek om dichter tot god te komen of, als je daar niets mee hebt, de haard van je bestaan in je onderbuik op te zoeken. Daar ik beide niet nodig heb voor stabiliteit of doel in mijn leven, richt ik mij echter gewoon weer op de Hoofse literatuur en alle speelse seksuele daden daarin verstopt.

Op de hoofd cd The Shepherdess and the Bone-White Bird is er meer ruimte voor de opsmuk met name in de vorm van invloeden uit de Aziatische muziek. Het tokkelwerk krijgt meer ruimte en speling, wat het geheel een stuk interessanter om te luisteren maakt. Ook in de zang zit meer dans, iets wat Gregorius in de 7de eeuw nog als duivels benoemde, maar hier geluk haar plek weet te vinden. Stone Breath is duidelijk de meer gewaagde marktmuzikant in de late middeleeuwen die al een stapje richting de vroeg moderne tijd waagt te maken. Maar nog steeds lijkt de muziek gericht op rust brengen in het hoofd, en als je de shakra’s ervoor open zet, dan zal dat ook werkelijk gebeuren. Zeker bij het 20 minuten durende epos "The Shepherdess Of The Fiery Wheels", waar zelfs de grootste scepticus van in trance geraakt. Of er gewoon goed in slaap kan vallen.

# |

|

| Campking | 11 september 2010 - 17:57 | reacties (0)

Bij het overlijden van Syd Barrett op 7 juli 2006 heeft er een klein mirakel plaatsgevonden. Vier van zijn ribben zijn uit zijn lichaam genomen en naar Canada vervoerd. Daar in Calgary zijn de ribben een half jaar lang bewerkt, tot zij samen de band Women konden vormen. Nog geen jaar later kwamen de heren met een gelijknamig debuut dat overliep van urgentie, psychedelische shitgaze. Reverb gitaarpop gevangen in galm en ruis die tegelijkertijd refereert aan Sonic Youth, Beach Boys en Syd Barrett in zijn minst nuchtere periode. Public Strain gaat verder daar waar Women ophield. Leek het debuut hier en daar nog een schetsboek van de vlegels, hier zijn de nummers meer uitgewerkt. En dit zonder enige vorm van scherpte te verliezen. Elf enorme eigenwijze popliedjes waar de gebroeders Wilson mid jaren ’60 zich voor in de handjes hadden geknepen, badend in een bad van drugs, ruis en feedback waarbij elk detail lijkt te kloppen. Dit is no shit lo-wave brillcream noisepop gaze waar zowel de ouderen als de jongeren die elke 7e juli even stilstaan bij het vergaan van die ene psychedelische popgod met een glimlach naar kunnen luisteren. Het gaat goed met het erfgoed, er is iets moois met die ribben gedaan.

# |

|

| Campking | Incubate 2010 | 30 augustus 2010 - 16:57 | reacties (0)

Post-Nothing van Japandroids was voor mij een van de grootste verrassingen van 2009. Bij een enkeling prijkte dit album ergens in het eindlijstje, maar helaas was het debuut van dit duo uit Vancouver velen ontgaan. De ongecompliceerde noiserock, de meebrulliederen voor de oudere jeugd over de verloren onschuld en het verlangen naar 'gewoon meisjes jagen in de zon met het strandzand tussen de tenen' is echter niet gebonden aan 2009 en verovert dit jaar alsnog vele harten. Tijd dus om de twee ep’s die aan Post-Nothing vooraf gingen opnieuw uit te brengen. No Singles is daarmee een heerlijk document waar in de groei en de potentie van de band naar het debuut toe te horen is. Rechttoe rechtaan noiserock met een grote punk middelvinger naar conformisme ontstaan in het "afgesloten" Vancouver. Hadden deze twee in Engeland gezeten, dan was hun eerste ep het snoepje van de maand geweest van de NME, had Japandroids zalen plat gespeeld met vijf nummers, was er de druk te presteren, waren ze mogelijk getekend bij een te groot label en hadden ze wellicht een eigen modelijn gehad. Of het dan ooit tot Post-Nothing was gekomen is maar de vraag. Maar gelukkig heeft Japandroids de tijd gehad om te rijpen met deze twee gruizige, soms iets te simpele ep’s. Met als een van de hoogtepunten de machtige cover van Mclusky’s "To Hell With Good Intentions" waarin Japandroids precies past: 'My band is better than your band / We've got more songs than a song convention / Sing it!' Als goede punk rammelt het aan alle kanten, maar meezingen zul je.

# |

|

| Campking | 12 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Het universum waar onze nachtmerries zich ontspinnen, het drukkende gevoel op de borstkas, verzuipend in je matras, roepend, krijsend terwijl je keel wordt dichtgeknepen en je stem wegvalt, dat is de plek waar ook de muziek van deze twee bands ontstaat. Twee nummers slechts bevat deze 41 minuten durende split ep waarin beide bands duidelijk uiteen zetten hoe het eind der tijden klinken zal. Nooit meer ontwaken uit die hel, eeuwig blijven roepen om hulp, wetende dat je in een slechte droom gevangen zit. Donkere drones die op het eerste gehoor eentonig en langdradig zijn, maar bij het wederkeren van de nachtmerrie steeds nieuwe details in zich laat horen. Het is dan ook al snel zo dat je je gaat overgeven aan de nachtmerrie, de opstapelende lagen aan noise die zich om je heen vouwen, worden je nieuwe ambiance, je wordt onderdeel van het geluid. Bij Kodiak zijn het penseellikjes aan piano die er tegen het einde meer ruimte ingooien, bij NaDja zijn het de verlossende hoge uitschieters die in de door galmende delayloop plotseling naar voren komen. Maar het is vooral NaDja die deze catharsis brengt. Om te ontsnappen aan de boze droom, weer omhoog te kunnen kruipen uit het matras en uiteindelijk weer echt naar adem te kunnen happen is het dan ook raadzaam om deze ep in de volgorde Kodiak - NaDja te luisteren. Kodiak perst dat laatste beetje adem anders uit je longen, terwijl NaDja je nog net de ruimte laat om bij te komen en weer een te worden met de wereld om je heen.

# |

|

| Campking | Incubate 2010 | 28 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Kabbelen is de kunst bij de band die Red Sparowes heet. Ontsproten uit de samenwerking tussen leden van Isis, Halifax Pier en andere post-iets bandjes wist dit gezelschap uit Los Angeles met zijn debuut - At The Soundless Dawn - uit 2005 meteen de aandacht te pakken. Binnen een jaar groeide de 'meandercore rond pedalsteel'-band uit van een groepje in achterafzaaltjes voor 50 man uit tot een serieuze speler in het genre, zeker met Every Red Heart Shines Toward The Red Sun. Met The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer komt het gezelschap na vier jaar dan eindelijk met de derde. En daaruit blijkt dat de band niet stil heeft gezeten. Het kabbelende water heeft meer schuimkoppen op zich gekregen, en ergens in de verte doemen dreigende stormwolken op. Stormwolken die echter zelden openbreken, en als ze dat wel doen warme regen over je uitstorten. Net als genregenoot Mono hebben de jaren het geluid doen rijpen tot een reis die daadwerkelijk ergens naartoe gaat, in plaats van te verzanden in ellenlange orgasmeloze nummers. Die zijn ook mooi, maar ergens toch ook onbevredigend. Niet dat hier nu een werkelijke explosie wordt aangetroffen. Muzikaal blijft het epische panta rhei, maar de voortdurende beweging kent grotere hoogtepunten en duidelijkere dalen. Natuurlijk is er sprake van een zekere postnogiets-moeheid, maar Red Sparowes lijkt daar met deze plaat geheel aan te ontsnappen. The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer heeft van begin tot eind de dreiging in zich, en bij momenten de verlossing. Een dreiging die live om te snijden is, zo aanwezig, maar nu ook op plaat meer uit de verf komt.

# |

|

| Campking | 08 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Als je geen keuzes kunt maken tussen twee verschillende genres, dan speel je ze toch gewoon allebei? Ziedaar het hoofdthema van de cross-over, en inderdaad een hele simpele en vaak vermakelijke oplossing. Maar wat nou als je als band zo eclectisch bent als het aantal leden in de groep? In het geval van Chrome Hoof levert dat met tien man in de gelederen een behoorlijk probleem op. Maar problemen zijn er om op te lossen, en die oplossing is zo simpel als hij krankzinnig is; je gooit gewoon álles in de bandblender. Nog geen minuut in Crush Depth ben je dan ook al drie keer op het verkeerde been gezet. Opener "Core Delusion" zet de kamer in donkere sferen passend bij noise, om vervolgens over te gaan in een stuk hectische electro dat (we zijn inmiddels aangeland in het tweede nummer) ontaardt in iets wat met goede wil funk genoemd zou kunnen worden. Maar Chrome Hoof zou Chrome Hoof niet zijn om daar al snel wat metalriffs tegenaan te gooien en wat opjuttende dance-effecten. De stempeldoos kan overboord, want deze Engelsen laten zich niet vangen onder een noemer, of het zou ADHD-crossover moeten zijn. Alles tegelijkertijd, alles hard, alles snel en vooral ook niet voorspelbaar. Zestig minuten lang avantgarde-freejazz-pop-hardrock-funkshizzledinges-skametalnoise-blabla en je mond valt open. Het derde album van dit 'experimentele' gezelschap (safe haven als je echt geen term hebt om de band te vangen) verrast 3600 seconden lang, en daarvan ook vrijwel elke seconde. Heerlijke frisse plaat van een groep die durft te spelen met muziek en genres op een haast onnavolgbare wijze.

# |

|

| Campking | 17 juni 2010 - 14:57 | reacties (1)

Soms blijft een cd onnodig lang liggen. Dat ligt dan aan de hoeveelheid hooi op de vork, maar vaak ook aan de schijf zelf. Een cd waar je meteen enthousiast van raakt is zo in een paar steekhoudende zinnen omschreven. Snel een referentie er tussen door en strooien met wat superlatieven, en klaar is Kees. Vreemd genoeg geldt dit ook voor Adventures Under Black Light van Scarlet Utopia. Vreemd genoeg, want op eerste gehoor bevat deze cd alle elementen die de basis vormen voor een fijne spacerockplaat. Vijf lange nummers meanderend langs repeterende bas en gitaarloopjes, die het beste van Loop, Can en Hawkwind met elkaar lijken samen te brengen. Maar het verschil met andere space, trance of psychedelische bands is dat je niet weg droomt met de muziek, maar bíj de muziek. De plaat is niet storend, verre van dat, hij vraagt niet om aandacht en kan daardoor ook niet storend zijn. Te lang wordt er verzand in gitaargepiel dat niet ten dienste staat van de nummers maar er juist de vibe uithaalt. Daarmee wordt de mooie mix van krautrock en spacerock toch enigszins teniet gedaan. Het Duitse gezelschap weet daardoor mijn aandacht niet vast te houden. Keer op keer niet, want ik blijf de cd luisteren. Want dat is toch vreemd, dat het recept klopt, maar de smaak toch niet bevalt.

# |

|

| Campking | 11 juni 2010 - 16:57 | reacties (0)

Het moet koud en nat zijn geweest in de winter van 2005 toen dit gezelschap uit Zagreb besloot om samen een band te beginnen. De zon is namelijk ver te zoeken in de psychedelische grunge die deze heren maken. Wellicht miezerde het op de plavuizen van de middeleeuwse stad, waardoor het weer wat weg had van de grauwe Amerikaanse industriestad Seattle. Iets wat de mannen inspireerde tot het maken van deze sludge en psychedelische trance rock, waarin bij momenten Mad Season is terug te horen. Maar ook Soundgarden, Alice in Chains en hun voorbeelden uit de jaren ’70. Zeer waarschijnlijk droomden de bandleden in die winter van de eeuwige treurnis van industriestad Tilburg, met haar prachtfestival Roadburn. Misschien is dat zelfs wel hun ultieme doel, spelen in Tilburg. Hoewel de invloeden er vrij dik bovenop liggen, zal deze plaat de gemiddelde bezoeker van dit festival zeker aanspreken. Nummers van een lengte dat als ze op 7" zouden worden uitgebracht in het midden zouden moeten worden omgedraaid, of zelfs als dubbel 7" zouden moeten worden uitgebracht (afsluiter Silver Ship is maar liefst negentien minuten lang), en blijvend uitbouwen of door meanderen. En dat alles opgevuld met zware repeterende riffs, gericht om de beluistering te verheffen tot een haast transcendentale ervaring. De zang en samenzang binnen de band doet je vermoeden dat Layne Staley uit het graf is opgestaan en naar voormalig Joegoslavië is afgedaald. En dat gedragen door ijzersterke riffs die doen vermoeden dat Chris Cornell zijn R&B-carrière heeft opgezegd, om weer eens een serieuze geluidsmuur op te bouwen. Want dat doen deze heren, een geluidsmuur opbouwen. Of, beter, een golvend bad aan meedein sludge. Maar ook niet te vergeten is het dikke blueselement dat in dit gezelschap is geslopen. Slechts wijzen op de vergelijkingen met eerder genoemde band, zou te makkelijk zijn. Want hoewel Stonebride het genre zeker niet heeft uitgevonden, en niet als meest originele band genoemd mag worden, is het beluisteren van Stonebride meer dan voer voor de oren. Het is een ervaring die veel weg heeft van neopsychedelische rocktrip, met ferme wortels in de jaren ’70 en een goed voorbeeld aan de eerste jaren van het laatste decennium van de vorig eeuw. Stonebride is een band die doorpakt in aanstekelijke rockriffs, slepende drums, af en toe bijtende gitaren en een trance opwekkende groove. Een sterke band, met sterke invloeden die ook nog sterk hoorbaar zijn. Maar een kniesoor die zich hier bij deze kwaliteit aan stoort.

# |

|

| Campking | 05 juni 2010 - 14:57 | reacties (0)

In het mapje 'Nieuw in 2010' in mijn muziekprogramma op de computer wordt het debuut van Mother-Unit uit Eindhoven gevolgd door de laatste plaat van Motorpsycho, Heavy Metal Fruit. En toegegeven, dat is geen slechte keus van het alfabet. Zo zit Mother-Unit op Stickman Records, het label dat in eerste instantie opgericht is om het werk van Motorpsycho uit te geven, maken de Eindhovenaren jaren '70 geïnspireerde psychedelische rock en doen ze dat in in vier nummers waarvan slechts een minder dan tien minuten klokt en allen met een eigenwijze eigen draai. Dan is de lijn naar Motorpsycho, ook zonder het alfabet, al snel gelegd. Mother-Unit is een band van de epische atmosferische stukken die draaien rond een wederkerende maar voortdurend uitbouwende riff waarom heen een licht kabbelende oceaan aan effecten, bleeps en blops langzaam maar gedegen wordt uitgebouwd tot enorm golfslagbad. Deze heren weten hoe de luisteraar bij de les te houden, te boeien en te verrassen. En eerlijk, dat mag niet verbazen. Dit is namelijk geen net beginnend schoolbandje. Iedereen die nog niet over het opbreken van 35007 (of Loose) heen is, kan de tranen vegen. Mother-Unit is namelijk het nieuwe project van Loose gitarist Bertus Fridael die met dit gezelschap de lijn van zijn oude band vrolijk doorzet. Niet dat Mother-Unit doodleuk 35007 twee is, maar de oude fans kunnen hier zeker hun baard op schudden. 45 minuten die grooven als de beste en geen moment gaan vervelen. En die, voor de mensen die het zelfde alfabet in hun computer hebben als ik, daarna heerlijk overgaat in de nieuwste Motorpsycho. Ik voorzie een tourcombinatie op basis van mijn alfabet, en daar word ik nu al wild van.

# |

|

| Campking | 19 april 2010 - 16:57 | reacties (0)

Zo af en toe heb je het als recensent maar makkelijk. Dan hoef je slechts naar een hoes te kijken, de naam van de band en de cd te lezen en de tracktitels te scannen. Zonder een toon te hebben gehoord van de cd, weet je dan al in welke hoek je het moet zoeken en welke invalshoek je in je stukje kunt kiezen. When I Grow, I Wanna Fuck Like A Girl van All Leather is zo'n plaat. Eigenlijk zegt de titel al genoeg, maar met het boekje in de hand is het beeld geheel compleet. Nummers met namen als "I Do It With My Prick Out, Well Fed Fuck" of "Do I Look Divorced" beloven een goor ongenuanceerd hard geluid. Wat je krijgt is dan ook keiharde electropunk in een zweterige sfeer. Directe vervormde electrobassen, overstuurd gekrijs scharen zich tegen je trommelvliezen. All Leather is zo'n band die alleen op vol volume kan worden afgespeeld en dan als catharsis werkt. Je wilt mee zweten, je wilt naar donkere catacombe waar op een slecht verlicht podium deze heren je botten losspelen en elkaar onderwijl aflikken. Heerlijk harde leder electropunk, en dat lles kun je al afleiden uit hoes, bandnaam en titel. Werkelijk waar, you can judge this book by its cover

# |

|

| Campking | 08 april 2010 - 12:57 | reacties (3)

Wanneer je een cd in je cd-speler slingert, op play drukt en vervolgens de cd als een denderende tien ton truck over je trommelvliezen dendert, dan is dat ten alle tijde een verrassende ervaring. In het geval van het Franse trio Gunslingers is dat bovendien een zeer plezante verrassing. De drie gaan met vol gewicht op de gaspedalen staan en knallen met een mix van psychedelische surf en stoner onder invloed van dezelfde drugs als The Butthole Surfers midjaren negentig door. Opzoek naar nuance, dan kun je beter opzij springen. Maar ben je net als ik opzoek naar voortdurende verrassing in muziek, dan is het verstandig om geheel onbevangen midden op de weg te gaan liggen en de dertig minuten brandend rubber over je borstkas te laten denderen. Vanaf de opener "The Spectre's Sinister Commandment" tovert het trio een grootse glimlach op het gezicht. Met een vuist in de lucht en de andere hand bij de volumeknop (harder of rekening houden met de buren) sta je midden in de woonkamer. En als het half uur gepasseerd is, dan druk je gewoon opnieuw op play en vraagt het trio nogmaals over je heen te denderen. Dit is zoals elke aanvaring met een vrachtwagen zou moeten voelen, hard, overdonderend maar vooral ook zeer bevredigend.

# |

|

| Campking | Incubate 2010 | 28 maart 2010 - 16:56 | reacties (0)