Een verschrikkelijke late-pass van File Under. Masshysteri is op deze website alleen met een foto vertegenwoordigd: een vinnige rockchick met raggitaar, ramonesbroek en flannel blouseje. Daar moeten we het mee doen. Onterecht! Want Masshysteri serveert de garage net zo rammelend doch smakelijk als mijn favorieten The Black Lips, The Hex Dispensers, Ghetto Ways en natuurlijk (wijlen) Jay Reatard met z'n oneindige reeks bands en projecten. Echte liedjes vol melodie waarbij de urgentie is behouden door niet te lang prutsen in de studio. Rauw omdat het rauw ís, niet omdat het zo nodig moet of hoort. Waarom komt File Under pas nu aan komt kakken met de review van een plaat uit 2008. Dit ligt in de eerste plaats aan uw scribent, die de plaat in zijn jaarlijst van 2009 had staan. Te laat, dus. En dát had weer de volgende reden. Bij de naam Masshysteri dacht ik aan de volgende Scandinavische crustenpunkband. Zeker na een vlotte blik op de website, waar ik erachter kwam dat het gezelschap in de moerstaal hun liedjes ten gehore brengt - want dat willen die crusten ook nog wel geregeld doen. Begrijp me niet verkeerd: Tragedy, From Ashes Rise, His Hero Is Gone en andere crème de la curst is hier favoriet, maar ik had destijds even geen zin in brakke boze crustband #23454892. Toch geloof ik dat goede muziek altijd bij de goede luisteraar terecht komt, zo ook deze keer viel mij die speling van het lot ten deel. Waar en wanneer ik op de band getipt werd weet ik niet meer, maar ik nam de moeite en verrek: wát een goede liedjes, wát lekker rammelend, wát een goede zanger en zangeres en ach, ik versta er geen fluit van maar wat kan me dat nou schelen? Eerlijk is eerlijk, hoe vaak ben ik nou met de volle aandacht naar een Engelse songtekst van een punkband aan het luisteren? Toegeven: niet vaak. Nou dan! Note to self: laat in 2010 niet nog zo'n band aan je neus voorbij gaan, zodat je in 2012 weer door het stof moet.

# |

|

| Charlie | 22 februari 2010 - 08:57 | reacties (1)

Echoes is al een tijdje uit en Hooghwater lijkt wat voet aan de grond te krijgen bij het alternatieve pop/rockpubliek van Nederland. Eigenlijk raar dat het zo lang heeft moeten duren. Deze uitgesponnen maar nooit saaie, en originele maar nooit gezochte multirock (wát een vies woord) is waarachtig goed en héél sfeervol. Lastig om in een hoekje weg te stoppen, omdat de band uit verschillende genres wat meepakt. Rechttoerechtaan rock bij vlagen, uitgesponnen psychedelicajams, scherpe gitaren à la de Wipers, het komt allemaal voorbij. Dit alles aangevoerd door drummer Ries Doms die je kunt kennen van de asopunkers de Spades of soulrockers de Hydromatics. De plaat is overigens uitgebracht op Ries' eigen label Quadrofoon Records (check dat, er is daar meer moois te vinden). Natuurlijk, hulde voor de durf en de experimenteerdrift, maar de band maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Niet alleen door genreoverschrijdend te werk te gaan, maar ook omdat ze live als druipstenen zo stil op de bühne staan. Je zult geen plezierige blikken onderling uitgewisseld zien worden. Concentratie is de norm! Het publiek zal aan die eigenzinnigheid moeten wennen en de band zal er waarschijnlijk op haar beurt aan moeten wennen dat het publiek zich kalm houdt. Behalve Ries zijn er nog twee gitaristen die beide speelden in de succesvolle hardcoreband Restless Youth. Live ging het er bij die band toch net wat anders aan toe (lees: op het agressieve af). Het is te hopen dat Hooghwater stug door blijft werken teneinde uit te groeien tot een band die je noemt in het rijtje van Melvins, Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Queens of the Stone Age. Ja, dat zijn hele grote namen en ja, die hebben onderling maar weinig gemeen behalve dat ze stuk voor stuk zo eigenwijs als de pest zijn en door hard werken een trouwe fanschare van extreem diverse pluimage hebben opgebouwd die komen voor maar één ding: Goede Muziek. Hooghwater maakt dat.

# |

|

| Charlie | 04 februari 2010 - 14:57 | reacties (2)

Die albumtitel Hash And Pornography, ja dan ga je toch even opletten. Wie kiest er in hemelsnaam nou zo'n naam? Wel, een band met een gitaargeluid dat klinkt naar een slecht afgestelde Chevy-motor van een jaar of twintig oud. Opgenomen vanachter een berg smoezelige matrassen. Whatever, het klinkt als Kyuss. En niet zo'n beetje ook. Nu is het imiteren van Kyuss deze band prima gelukt, net zulke goede nummers schrijven is niet gelukt en de originaliteitsprijs moeten ze daarom aan zich voorbij laten gaan. Wel is duidelijk dat dit album na heel veel hasj is geschreven. Alsmaar repeterende riffs en ergens ver weg nog een ijle zanglijn. Wel fijne drums, met veel toms en ook alsmaar repeterend. Wellicht dat dit album na een flink brok hasj achter de longen dan toch goed te doen is. Dat moet je zelf maar uitproberen. Waar de pornography dan te vinden is in deze is me niet helemaal duidelijk. Ach, als je originaliteit ontbeert moet je ergens anders de aandacht mee trekken.

# |

|

| Charlie | 27 november 2009 - 20:57 | reacties (0)

Bloodsucking Zombies From Outer Space is zo'n psychobillyband die prima begrijpt hoe je het bloederige kunstje moet verpakken: vooral niet te moeilijk of vernieuwend. Want die psycho's zien er geweldig uit met hun kuiven, make-up en leipe kleding. Hun scene is eveneens geweldig, commercieel succes kan ze niet verdommen, en maar beter ook, want welk TMF-tutje zit er te wachten op een rasechte ghool? Een beetje Graaf Dracula, Tarantino-camp en wat derderangs porno, dit alles op basis van punk aan de ene kant en rock-a-billy aan de andere: that pretty much sums it up... Hoe dan ook: de muziek, die ooit geweldig van (of 'uit') de grond kwam met de Meteors en Demented Are Go! (later ook natuurlijk Mad Sin, Nekromantix en onze eigen Bat Mobile) ontwikkelt zich amper. Eerlijk is eerlijk: het blijft tegenwoordig netjes binnen de rafelige kaders die de grootvaders ergens in de jaren tachtig uitzetten. En wie zijn deze Bloodsucking Zombies From Outer Space om zich daar niet netjes binnen te bewegen?

# |

|

| Charlie | 02 november 2009 - 08:58 | reacties (0)

Goede bandnaam, dat ten eerste. Metalbands waarvoor je het Latijns woordenboek en de encyclopedie erop na moet slaan om enige clue te krijgen van de betekenis van naam en de songtitels vallen bij mij eigenlijk per definitie af. Moeilijk- en interessantdoenerij is dit naar mijn mening. Wees het gerust oneens. Maar volgens mij leidt het af van waar metal om moet draaien: beuken, zuipen en gelovigen op hun lange tenen trappen met je legerkistjes, goddommenogantoe! Verder maken deze Polen zich dan wel weer schuldig aan het xxxYoda-engels (Star Wars, je weet wel). "In A Black Sail Wrapped" en "The Rust That I Feed", zo klinken twee van de elf titels. No sense, it makes... Wat valt hier verder over te zeggen, behalve dat deze band inderdaad doet aan beuken (zeer waarschijnlijk) zuipen en gelovige Polen op hun lange tenen trappen? Weinig. Ze doen dit in het straatje waarin ook Machine Head's groovende metal met steigerende gitaren te vinden is. Geen blastbeats, maar wel doordachte drumpatronen waarop het gitaargeluid fijn aansluit. Vernieuwend? Alsjeblieft niet zeg. Maar who needs vernieuwing wanneer je metal maakt die er om vraag meer te drinken dan goed voor je is en hard op te vloeken terwijl er een non voorbij fietst. Juist: niemand.

# |

|

| Charlie | 27 september 2009 - 16:57 | reacties (1)

Nooit van gehoord, van deze Hybrid Children. Vreemd, want deze plaat schijnt al de achtste release van deze Finnen te zijn, sinds 1993. Er zijn bands die voor minder de pijp aan Maarten geven... Het mooie aan Scandinavische rockbands is dat ze zo vaak zo verdomd goed zijn. Raadsel waarom, maar waar het bij de Amerikanen vaak stuk loopt op te veel poses en theater is het bij de vodkadrinkers uit het koude noorden veel vaker menens. Beste voorbeeld: natuurlijk de Hellacopters ten tijde van hun eerste twee platen. Ook: de Backyard Babies (ja, nu niet meer, maar toch. De plaat "Total 13", wauw!). Maar onlangs liep ik weer zo"n band tegen het lijf: Mind Of Doll. Bij de BYB komt Hybrid Children nog het meeste in de buurt. Smerige, sleazy rawk met een flinke dosis eighties glam. Natuurlijk kunnen ook deze Finnen het niet laten: een down tempo "emotionele" rocker op de plaat zetten. Twee zelfs: "Fire Always Burns In Us" en "Out In The Wasteland". En een titel als "Dancing On Roses" is natuurlijk ook om kippenvel op verkeerde plaatsen van te krijgen. Maar toch; toch is dit tof. Waarom? Omdat het ergens toch weer bewonderingswaardig is. En misschien omdat ze tegen elke goede raad in blijven doen waar ze zin in hebben: ze zijn immers al 16 jaar bezig. Ik moest even denken aan de fantastische film The Wrestler, met Mickey Rourke als afgeserveerde showworstelaar "The Ram" in de hoofdrol. Rourke beweert in de film: "It all was good, until that Cobain-dude ruined it all. Nineties sucked!" Hybrid Children moest na deze scene niet een beetje lachen, zoals jij en ik. Nee, ze knikten instemmend.

# |

|

| Charlie | 31 juli 2009 - 14:57 | reacties (0)

Hear, hear: we hebben er weer een genreversmelting bij: hedendaagse Britse hardcore (genre-aanvoerders: Gallows) meets Britse seventies pop (genre-aanvoerders: natuurlijk deze jongens). Toegeven: deze sharply dressed lads doen het verdienstelijk. De hardcore schuinestreep rock is hard, de dub is scherp en swingend. Ik zei trouwens niet zomaar 'sharply dressed'. Deze boys zijn klip en klaar voor de tijdschriftencovers van deze wereld. Hip hoedje, kek kapseltje, strak colbertje, gedurfd tattootje in de nek en een beetje make-up hier en daar. En met de overslaande stem van een van beide zangers doet de band op de hardere momenten zelfs een tikje screamo-achtig aan. Grote kans dat ze daardoor ook nog wel een wanhopige tienerfan van -ach, noem er eens een- Bring Me The Horizon wegsnoepen. En waarom ook niet? Als rockmuziek dan toch verpaupert, dan het liefst grondig! En als er geen heilige huisjes meer bestaan, maak ze dan ook maar met de grond gelijk en verbrand de resten!

# |

|

| Charlie | 17 juni 2009 - 17:57 | reacties (1)

Vrienden van mij vinden de band Airbourne gaaf. Ik niet. Airbourne is een band die zich niet laat inspireren door, maar gapt van AC/DC en Rose Tattoo. 'Goede nummers, toch?', hoor ik die vrienden dan roepen. Ja, klopt, maar dan nog overheerst bij mij de afkeer die het schaamteloze gapwerk bij me oproept. Maak ik me schuldig aan mierenneuken? Misschien, zeker voor iemand die zijn hart heeft verpand aan een genre dat aan elkaar hangt van leentjebuur spelen, is mijn kritiek gedurfd. Maar ik kan er niet over uit: wanneer je zoveel van een bepaalde band houdt, houd dan de eer aan jezelf en begin gewoon een coverband... Beter wordt het niet, toch? Waar Airbourne nog gapt van twee bands, laat Gunslinger het er bij één: Motorhead. Laat iemand die enigszins bekend is met Lemmy en kornuiten deze plaat horen en je zult horen: 'Nou, dat Motorhead is ook niet meer wat 't geweest is...'. Want dit ís gewoon Motorhead. Die stem, die korte basgitaarsolo's, die teksten over veldslagen vol heroïek: it's got Motorhead written all over it. En om dezelfde reden dat ik Airbourne afval, kan ook deze band niet op mijn waardering rekenen. Leuk is dan wel weer dat de zanger/bassist van Gunslinger zijn uiterste best doet om ook daadwerkelijk op Lemmy Kilmister te lijken, zo leert de foto in de inlay van de cd. Een miniplaybackshow voor volwassenen, ergens toch ook wel weer aandoenlijk...

# |

|

| Charlie | 18 mei 2009 - 12:57 | reacties (5)

De invloed van Rancids meesterwerk And Out Come The Wolves is nog altijd merkbaar. Die rauwe stem, die teksten vol emotie, de punk die flirt met ska en reggae, de meezingbare refreintjes en de fenomenale basgitaar die het geheel laat swingen. Heartbreak Stereo weet waar het de mosterd haalt en het eerste dat als vergelijking opvalt is de stem, net Tim Armstrong. Ik kan me er niet aan storen, aangezien de band niet enkel Rancid als inspiratiebron gebruikt. Ook een lekkere simpele en eenvoudige '77 punkstijl komt sterk naar voren. Het sluit aan bij de drie gasten: je ziet ze op de hoes staan met een kek petje op, maffe zonnebrillen, skinny jeans (toegeven: de punks verdienen de credits voor dit inmiddels gemeengoed geworden kledingstuk) en conversejes aan hun voeten. Het plaatje is compleet. De perfect uitgevoerde look versterkt het geheel ditmaal, aangezien de muziek prima voor elkaar is. Voor diegenen die een aangename afwisseling zoeken op hun favoriete zomerplaat (And Out Come The Wolves, that is!) of voor de lezer (op leeftijd) die The Clash hoog heeft zitten: Heartbreak Stereo zou weleens het leukste bandje van de zomer van 2009 kunnen worden.

# |

|

| Charlie | 27 april 2009 - 18:57 | reacties (0)

Powergarage met orgel en de juiste mate van vuigheid: ik ben er wel voor in beweging te krijgen! C.A.P.S. doen mijn oren dan ook spitsen na de eerste noten. Ook het blufferige promopaginaatje dat standaard bij een cd'tje mee wordt gestuurd, belooft voor de verandering eens veel goeds. Een
bijdrage van Baby Woodrose-leden, het podium gedeeld met Bob Log III en ook met Adam West . Dit zou best een succesnummertje kunnen worden. Of toch niet? Dit is zo'n plaat waarbij je 't na een luisterbeurt nog niet helemaal voelt. En je twijfelt of het gaat komen. Niet dus, zo leert een volgende luisterbeurt. En nog een. Spijtig! Het recept is juist, de elementen zijn aanwezig maar alles is klakkeloos achter mekaar in een grote garagepan geflikkerd. Zo gaan we nooit Green Hornet evenaren. Of Fifty Ft. Combo... De instelling is juist, de uitvoering onvoldoende. Daarvoor zijn de zonnebrillen en de cowboyhoeden niet een tikje, maar een flinke tik te fout. Net als de blufferige teksten. Niet nodig, jongens -en meisje-, echt niet. Gruizige beatmuziek komt van binnenuit, die essentie kun je niet zomaar uitkiezen, oppoetsen en als een stoere jas aantrekken.

# |

|

| Charlie | 28 maart 2009 - 16:57 | reacties (0)

Hot, dat zijn deze vier boefjes uit Atlanta - Georgia. Hot bij meisjes met strakke skinny jeans, oversized t-shirts, hoekige danspasjes en MySpace-poppenoogjes. Maar ook gekoesterd door ouwe rotten die The Gories en The Oblivians in de platenkast hebben staan. Gewaardeerd door de trendsetters en de kenners, dus. Maar verworven faam staat niet zelden synoniem aan het verliezen van de knusse magie die zo onmisbaar is voor sympathieke rammelbandjes als de Black Lips. Toch is de roem niet iets waar het viertal noch voor terugschrikt, noch nat op gaat: "We spelen al zo'n tien jaar samen. Het werd eens tijd, niet? En oh ja, het is ook fijn om op tour eens fatsoenlijk eten te krijgen."

# |

|

| Charlie | Interview | 12 maart 2009 - 14:57 | reacties (5)

Vier gasten van 30+ in een band. En die band maakt melodieuze punkrock. Dat kan snel fout gaan; 'ouwe' lui die zich aan een 'jong' genre wagen. Ik noem een vroegtijdige midlifecrisis, buitensporige melodramatiek of een overheersende 'oh was ik maar weer jong' saus. Maar nee. Deze vier heren zien er stuk voor stuk uit als je populaire maar geflipte muziekleraar die elke avond nét iets te lang in de kroeg bleef hangen, maar wel de goodwill van de klas voor zich wist te winnen. Maf of niet, dit kwartet weet hoe ze een punkrocksong schrijven. En bovendien van het ontwijken van de traditionele valkuilen der punkrock zoals daar zijn: cheesy zanglijntjes, mislukte pogingen tot harmonieuze samenzang in cheesy zanglijntjes en ellenlange teksten over meisjes, gevangen in cheesy zanglijntjes (zei daar iemand Blink182)?. Eigenlijk klopt alles aan deze band. Drank en speelplezier zijn troef, maar het gezelschap gaat geenszins ten onder aan eigen grappenmakerij of dronken gebazel. Spitsvondige teksten, gevangen in aanstekelijke zangpartijen worden met de wereld gedeeld door hese stemmen. Soms is de boodschap scherp: in het nummer "Parishiltionisametaphore" vinden we een ijzersterke tekst terug met de rake regel: 'But around here 'diva' aint much of a compliment', soms melodramatisch ("Gainsville") en soms berustend ("A Jingle For The Product") maar altijd uitnodigend tot meezingen. Ik kan deze mannen op geen enkele pretentieus couplet of cheesy refrein betrappen. Niet dat ik er naar opzoek ging, maar dit genre is zo overvol van fakers, copycats en niemendalletjes dat ik mijn punkminnende oren goed heb gespitst. Maar dit is een echte aanrader! Voor liefhebbers van American Steel, Hot Water Music en het reuzepopulaire Gaslight Anthem: oprechte punkrock met een goudeerlijke folkinslag.

# |

|

| Charlie | 05 februari 2009 - 12:27 | reacties (0)

Als het op drie-akkoordenpunk aankomt, ben ik de laatste die gaat zeggen dat de zwakte van het genre 'm erin zit omdat 'het gemaakt wordt van maar drie akkoorden'. In de eenvoud toont zich niet zelden de schoonheid, zo ben ik van mening. Schoonheid bij benadering, welteverstaan, aangezien die term op geen enkele manier valt te rijmen met deze Zweedse heren. Dit omdat ze klinken als een stel rednecks met een slecht humeur. Nu wil ik dit viertal niet betichten van zwakke image-building door hun weinig tot de verbeelding sprekende naam en albumtitel. En over het feit dat ze helemaal niet uit Texas komen, maar uit Zweden, kan ik me eveneens niet druk maken. De attitude is er, zoveel is zeker. Maar terugkomend op die drie akkoorden; dat moeten natuurlijk wel de drie juiste zijn en bovendien moeten ze spitsvondig met elkaar versmolten zijn. Hier gaan deze Scandinaviërs de Texaanse mist in. Gitaarriffs zijn voorspelbaar,refreintjes worden te vaak herhaald en solo's laten te wensen over. Bovendien komt de productie niet aan als een welgemikte kaakslag door een Texaanse moederneuker. Zo'n plaat begint dan een beetje te lijken op een Deutsche komedie wem nachsynchronisiert ist: je snapt de insteek en ook de grappen dringen wel tot je door, maar lachen kun je er niet om.

# |

|

| Charlie | 29 januari 2009 - 16:27 | reacties (0)

Toen ik mij, wijdbebroekt en oversized, op de middelbare school bevond liepen er oudere jongens rond met shirts van Lagwagon , NOFX, Bad Religion, Blink 182, The Offspring en No Fun At All. Ik keek erg tegen hen op, zowel letterlijk als figuurlijk, maar sloeg er ook mijn slaatje uit. Internet had zijn intrede gedaan en de genoemde bands hadden vaak al een website (want ik onthield die bandshirts veel beter en liever dan de woordjes voor het schoolonderzoek Frans). Een MySpace was nog niet aan de orde, maar soms kon je wel een liedje downloaden. Dat moest dan stiekem, met de hete adem van ouders in de nek aangezien de telefoonrekening reeds ter berge rees. Mijn muzikale voorkeur ontwikkelde zich verder, bleef zich in de hoek van de gitaren bevinden, maar dreef wat af van de pop-punk. Toen ik deze cd onder ogen kreeg had ik dan ook iets van 'Hey, bestaan die nog?'. Niet helemaal, want dit is het eerste studioalbum na de breuk in 2001. Een jaar later kwam er nog een compilatie-album uit, hierna was het stil. Tijdens een van de reünieoptredens werd dit album aangekondigd en fans kunnen hun hart inmiddels weer ophalen. De snelle tempo's, vlotte akkoordenschema's en meezingbare zanglijntjes zijn nog altijd vanouds. Mij doet het vooral terugdenken (maar niet terugverlangen!) aan die middelbare schoolperiode.

# |

|

| Charlie | 03 december 2008 - 15:00 | reacties (1)

Precies 00:25 seconden heb ik nodig om van 'Yeaaah' naar 'Mwaaah' te gaan. En dat is zonde! Nu wil ik er geen geheim van maken dat ik fan ben van high energy rock 'n' roll, of zoals sommigen het schrijven, rawk 'n' roll. Vaak op de top, regelmatig ook erover. Dat maakt het checken, zoeken en ontdekken van bandjes in het genre voor mij juist zo opwindend. Is het echt, is het oprecht? Of is het enkel pose, platgetreden paden en patsen? Mede-recensent Zeke wist 'what's up' is en vernoemde zich naar het best denkbare voorbeeld van hoe het wél moet. Terug naar Dear Superstar. Niet alleen de naam lijkt op de band Hardcore Superstar. De vergelijkingen gaan verder in de looks, muziek en de hang naar metal in hun glampunkliedjes. Maar het aller-, allermeeste lijkt dit orkestje nog op de hedendaagse Motley Crüe-reïncarnatie Avenged Sevenfold. Althans, de groep doet zijn stinkende best erop te lijken. En ach, waarom ook niet. Elke generatie heeft recht op zijn halfbakken eigen glamrock-nageboorte. Toch voegt Dear Superstar daar nog een stuk of wat gewaagde ingrediënten aan toe, wanneer in het derde nummer "Live Love Lie" de emo/screamo-invloeden om de hoek spieken. Ik had het kunnen weten, afgaande op de titel van het nummer. Deze invloeden krijgen meer en meer de overhand naarmate de cd vordert. Als tijdens het zevende nummer "Rock Bottom" dan het zoveelste kreunende zanglijntje wordt ingezet heb ik mijn deel wel gehad en bedank ik vriendelijk. Ik realiseer me dat ik zeer waarschijnlijk in de minderheid ben. En dat doet een beetje pijn.

# |

|

| Charlie | 23 november 2008 - 14:58 | reacties (0)

Als die Henk-Jan Smits look-a-like van Rock Nation werkelijk zou weten wat er in muziekland speelde, dan zou hij niet naarstig zoeken naar een Anouk-eske 'rockband'. Nee, dan zou meneer zijn geld, letterlijk en figuurlijk, inzetten op een emo-band. Loop eens op een koopavond door de winkelstraat of fiets tijdens tussenuren langs een middelbare school en hou je ogen open. Niets metalkids, grungekids, skaters of alto's. Nee, het is eenduidig emo wat de klok slaat. Je voelt 'm al aankomen, I Am Ghost is een emoband. Met een even lekker als voorspelbaar stijltje dat zich tussen het naar croonerpop neigende Fall Out Boy en het naar groteske metal riekende My Chemical Romance bevindt. Niet de natte maar de doorweekte droom van elke manager! Alle ingrediënten zijn aanwezig: veel screams, meezingbare croonerrefreinen afgewisseld met diezelfde screams, moshparts, stuiterdrums, guitarpicking enzovoorts. En dan die teksten. Woorden als tears, black, night, bleed, burn, die... Enfin, de boodschap is wel duidelijk, lijkt me. Behalve aan Fall Out Boy en My Chemical Romance doet I Am Ghost denken aan de betere momenten van de plaat Heroin van From First To Last, vooral bij langzame intermezzo's waarbij de screamzang vol los gaat. Maar zó panisch, ziedend en gefreakt maken de meneren van I Am Ghost 't nou ook weer niet. Voor diegenen die nu nog lezen (fans, want dit haat je of je houdt ervan): Those We Leave Behind is een topper. Van voor tot achter meeslepend, ongelofelijk catchy en alle elementen van een goede emoplaat zijn aanwezig. Een kers op de inmiddels tot astronomische proporties gegroeide emotaart.

Zoals je hieronder kunt zien speelt I Am Ghost deze week in Nederland. Wil je erbij zijn? Dat kan! Wij geven drie setjes duotickets weg voor het concert in Tilburg. Snel reageren dus.

Zou je er bij willen zijn, maar woon je in Groningen, Leeuwarden of in een andere uithoek van waaruit het onmogelijk is af te reizen naar Tilburg, we geven ook een drietal cd's weg in een prijsvraag. Gekker moet het niet worden!

# |

|

| Charlie | Prijsvraag | 28 oktober 2008 - 11:58 | reacties (1)