In de popmuziek zou het eigenlijk logisch zijn dat er veel muziek is gebaseerd op de emotie: 'Ik voel me best wel in orde.' De meeste mensen voelen zich namelijk het grootste deel van de tijd best wel in orde. In de top-40 kom je veel muziek tegen die zo op mij overkomt. Erg middelmatig. Als je dan goed naar die teksten luistert blijkt toch dat ze het over hartstocht hebben. Zware thema's in bedroevend arrangement. Ik wil niet Mart Smeetserig overkomen en namens de gehele mensheid spreken, maar kan toch wel stellen dat wij ongelimiteerde emotie van artiesten eisen. Je bent in de muziek niet verliefd, je bent 'stapel-tot-over-je-oren-nooit-zo-iemand-tegengekomen.' Je zit niet 'even niet zo lekker in je vel', je bent 'ik-zie-geen-licht-meer-aan-het-eind-van-de-tunnel-depressief'. Ik snap wel dat het een onredelijke eis is, maar het zijn de keiharde wetten van de popmuziek. Voor mij als potentieel emotioneel wrak was er daardoor behoorlijk wat te beleven op Cease To Begin, de vorige van Band of Horses. Melancholiek, en niet zo'n beetje ook. Zo'n "Cigarettes, Wedding Bands", dat is pure Fisherman's Friend voor mij. Als ze dat in de supermarkt zouden draaien, zou ik een momentje voor mezelf nodig hebben. Bij de meeste van de twaalf liedjes op Infinite Arms zou ik, helaas, gewoon mijn zoektocht naar prei, stroopwafels en kipfilet voortzetten. Je kon Band of Horses ook direct neerzetten als een Amerikaanse band, met veel zuidelijke invloeden. Dat is op Infinite Arms veel lastiger. Positieve uitzondering is "Older", waar iets van de traditie in stand gehouden wordt. Ik heb me nu toch bezondigd aan een pure vergelijking tussen dit en het vorige album, waar ik had gezworen dat nooit te doen. Maar ik geloof dat als dit het eerste was geweest dat ik ooit had gehoord van de groep rond Ben Bridwell, er evenmin een bijster positief stukje was verschenen.

# |

|

| De Pel | Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | 31 mei 2010 - 08:57 | reacties (3)

Mannen houden van gitaren. In overdaad. Vrouwen veel minder, die vinden het al gauw te hard, te ongenuanceerd. Vrouwen houden wel van John Mayer. En de gitaar houdt van John Mayer. Hij weet de juiste snaar op het juiste moment op het juiste plekje te raken, een eigenschap waar ook zijn vele veroveringen niet geringschattend over doen. John Mayer doet daar zelf heel nonchalant over, veel te nonchalant wat mij betreft. Ook op Battle Studies prachtig mooie liedjes. Loepzuivere (samen)zang, piano, strijkertje erbij. Alles erop en eraan voor een zwoel avondje in de huiselijke sfeer. Waarschijnlijk krijg je in de deluxe-editie de geurkaarsen er gratis bij. Maar die gitaar, waar John zulke prachtig verfijnde klanken uit kan toveren, komt mij niet vaak genoeg echt op de voorgrond. En dat terwijl Mayer zelf zegt voor dit album geïnspireerd te zijn door de Californische rock/pop van de jaren '70/'80. Hij noemt namen als Tom Petty en Neil Young en roemt de simpliciteit van de muziek uit die tijd. Soms voegt hij de daad bij het woord. "Assassin" is zo'n nummer, dat geldt evenzo voor "Edge of Desire" en slotstuk "Friends, Lovers or Nothing". Maar juist door zijn prachtige stem klinkt het altijd een beetje alsof de rem erop staat. Het Petty-aanse eerste nummer "Heartbreak Warfare" is steengoed, maar zou er in een echte Petty-uitvoering wat ruwer op komen (en dus beter). Maar goed, doordat dit album veel minder R&B-invloeden bevat dan Continuum ben ik allang tevreden, ik vind dat ik bij John Mayer kritisch mag/moet zijn, en heb dus wat kanttekeningen, maar vind het ondertussen een ijzersterk album.

# |

|

| De Pel | 16 november 2009 - 11:57 | reacties (0)

'Dat meen je niet. Dit is een grap.' Er is gewoon geen andere eerste reactie mogelijk op de nieuwe Weezer. We hoefden al niet echt te verwachten dat zij het maatschappelijk onrecht in de wereld aan de kaak zouden stellen, of de wereldvrede actief zouden bepleiten. Maar dit? Raditude is een album zonder inhoud. Vergeleken met deze Weezer-liedjes maakt Jan Smit zwaarmoedige overpeinzingen over leven en liefde. Er is al bij het lekken van de eerste single ('If You're Wondering If I Want You To, (I Want You To)') schande van gesproken. Maar waarom eigenlijk? Door het gebrek aan inhoud is er namelijk wel heel veel ruimte voor verdraaid aanstekelijke deuntjes en niet geheel voor de hand liggende samenwerkingen (Lil' Wayne). Is het daarmee nu eigenlijk een commercieel album? Ja, Rivers Cuomo en kornuiten hebben hun ziel aan de duivel verkocht (in de gedaante van een groot telecomconcern). Andere bands mogen daar gerust schande van spreken. Toch krijg ik door liedjes als 'Run Over By A Truck' en 'I'm Your Daddy' het idee dat ook in een ideale socialistische heilstaat, waar artiesten staatsambtenaren zijn met een modaal salarisje, Weezer exact dezelfde liedjes zou maken. Zij vinden dit gewoon heel leuk en dat hoor je terug. Dat betekent zeker niet dat Weezer een feilloos album heeft afgeleverd. Op 'Turn Me Round' redt Rivers vocaal de hele tijd net niet de toon die hij zou moeten afleveren, en op 'Love Is The Answer' moeten ze naar Slumdog Millionaire gekeken hebben met de gedachte: 'Dat kunnen wij ook.' Maar dat Indiase gedoe is toch een vak apart. Laat Weezer maar lekker simpele vrolijke nummers maken. Ze zingen dat ze veel 'pretty girls' om ze heen nodig hebben, 'cars' en jewels' maar doen dat wel weer met zoveel zelfspot dat ik er wel om kan lachen. En dat lachen vergaat me bij de rapgoden al heel snel, als ze exact dezelfde teksten spuien. We gaan ons Raditude niet heel lang herinneren, maar Weezer opereert ondertussen toch al een jaar of vijftien op een behoorlijk constant niveau. Ze concurreren niet met echte bands, maar hebben hun eigen rolletje binnen het muziek-universum, en vervullen die rol met verve.

# |

|

| De Pel | 08 november 2009 - 20:55 | reacties (3)

Dave Matthews is een van die artiesten die het zo is vergaan als de pick-up truck of de $500 barbecue grill. Zeker hier in het Zuiden van de Verenigde Staten heeft elke boerenlul allebei in huis. Vaak zelfs een combi van truck en grill waarmee ze gaan 'tailgaten' bij football games. Ook dat (American) football wil het maar niet doen in Europa, maar dat al helemaal terzijde. Feit is dat Dave Matthews in Amerika generatiekloven overbrugt, zo populair is de band van de man uit Virginia. En ook nu gaat het zoemend over campus, hij heeft zijn beste album ooit afgeleverd, en de kritieken zijn het volledig met het publiek eens (al zou dat evengoed een omgekeerde oorzaak-gevolg relatie kunnen zijn). Nu maakt Dave Matthews Band muziek die tot op het bot Amerikaans is, dat verklaart nog niet waarom de beste man geen vaste voet aan de grond krijgt in de Oude Wereld. Ook in dit nieuwe album hoor ik helemaal niets dat een bloeiend bestaan op Huisvrouw FM in de weg staat. Daarmee doe ik de beste man natuurlijk tekort, maar ik wil maar zeggen dat het vreselijk goedgeluimde, goed in het gehoor liggende en toegankelijke muziek is. Dat goedgeluimde, opvallend rockende karakter van het album is overigens opmerkelijk omdat het album vooral ook een eerbetoon is aan de vorig jaar bij een ongeluk met een off-road vehicle omgekomen saxofonist LeRoi Moore. Het resterende raadsel blijft dus toch waarom het in de Lage Landen niet werkt. Misschien is het de banjo, of het gebrek aan kaarsrechte wegen in Nederland. Als een liedje mij te pakken krijgt op de A-12 bij Woerden zit ik namelijk gelijk in een andere bumper, op de I-75 South volstaat minimale aandacht. Dave Matthews heeft in ieder geval een geluid gevonden dat erg succesvol is gebleken in Amerika en wat mij betreft best een plekje in de ether verdient.

# |

|

| De Pel | 28 juni 2009 - 16:57 | reacties (6)

De mannen van Green Day zullen toch wel even klamme handjes gekregen hebben toen na de verkiezing van Barack Obama het land even op zijn kop leek te staan. Hadden ze net zo'n mooi idee voor een nieuw maatschappijkritisch rock-opera hoogstandje, maait die senator uit Chicago het gras onder hun voeten vandaan. Maar goed, we zijn een dikke honderd dagen CNN kijken verder, en het blijkt allemaal wel mee te vallen met de 'change' van die Obama, waardoor ook het album van Green Day nog net zo nodig is als toen het schrijven aan dit album begon, vroeg in 2006. Dit is het achtste studio-album van Green Day, wat er op duidt dat deze mannen er niet in slagen om nummers uit te poepen in het tempo dat sommige andere artiesten ontsproten uit de punkscene gewend zijn. Dat is waarschijnlijk echter ook de reden dat Billy Joe Armstrong, Mike Dirnt en Tré Cool nog steeds een rotsvast trio vormen, en meer nog dan louter de tand des tijds doorstaan eigenlijk zelfs aan momentum hebben gewonnen in de jaren sinds American Idiot. Waar het opera-element in American Idiot wat mij betreft nog iets te letterlijk genomen werd, met hele lange nummers en ballade-achtig gedoe, is het op 21st Century Breakdown een stuk puntiger, vinniger. Het enige dat volwassen is aan dit album zijn waarschijnlijk de verkoopcijfers, en toch worden er verdomd serieuze thema's aangesneden. Aan de hand van de fictieve romance tussen de fictieve Christian en Gloria temidden van de post-Bush chaos wordt een situatieschets van Amerika gegeven. Zonder het geheven vingertje, maar met een aantal vertrouwde stijlelementen, zoals het rustige zangintro gevolgd door een hevige gitaarexplosie ("¡Viva La Gloria!") en het gitaarriffje als intro ("Horseshoes and Handgrenades"). Als prettigste verrassing moet zeker niet de eerste single "Know Your Enemy" genoemd worden, want dat is gewoon het zoveelste bewijs dat de mannen van Green Day geweldige vakmannen zijn, maar hun muziek geen verrassing. Het zigeuner-aroma dat heel vernuftig door "Peacemaker" geroerd is deed mijn wenkbrauwen wel op een zeer plezierige manier fronsen.

# |

|

| De Pel | 28 mei 2009 - 17:57 | reacties (1)

Een van de meest fascinerende aspecten die je kunt vinden in muziek is voor mij de gedachte dat evolutie en revolutie niet alleen qua spelling heel dicht bij elkaar liggen. The Yeah Yeah Yeahs lijken zich hier heel erg bewust van en spelen volop met die notie. Evolutie als een geleidelijke verandering volgens de natuurwetten, en revolutie waarbij de verandering meer plots en geleid is. Er is altijd een spanning tussen natuurlijke verandering en verandering die gemaakt aandoet. Voor Karen O en haar mannen speelt dit niet alleen een rol in het vergelijken van It's Blitz met eerder werk, maar ook in het verloop van het album. Het eerste dat opvalt is het meer elektronische geluid, Karen O spoorde gitarist Nick Zinner aan om de synthesizer ter hand te nemen, zodat nu het meest rauwe randje er wel af is. Maar betekent dat ook gelijk een afname van het punkgehalte? Niet per se, daar punk toch meer over niet-muzikale normen en waarden (of het gebrek daaraan) dan over technische eigenschappen van de muziek gaat. It's Blitz kan mede als gevolg daarvan een aantal zeer uiteenlopende rollen vervullen. Van vredig-zondagmiddag-dutje-op-de-bank ("Skeletons") tot energiek-wakker-worden-geen-tijd-te-verliezen-de-zon-schijnt-ga-uitbundig-leven ("Dull Life") en uiterst melancholisch ("Runaway"). Toch kun je het gehele album in elk van die gemoedstoestanden luisteren zonder gechoqueerd te worden door de irrelevantie van sommige nummers op dat moment. Het meandert als een spontaan koel Zuid-Frans riviertje, met af en toe een spectaculaire stroomversnelling, te beginnen met de rollende discoklanken in "Zero". Evolutie in plaats van revolutie, natuurlijke verandering zonder vervreemding.

# |

|

| De Pel | 27 april 2009 - 20:57 | reacties (0)

Met het verschijnsel 'circumstantial music' zijn we allen bekend, ook al ontstond die term net in mijn hoofd en geeft Google er geen resultaten voor. Maar sommige muziek heeft een bepaalde setting nodig om tot volledige wasdom te komen. Nu weet ik vrij zeker dat Lucky Fonz III niet het verlaten stadscentrum van Vinex-stad Zoetermeer op een waterkoude zaterdagavond in gedachten had bij het maken van Life Is Short. Toch was het de wandeling door die bevreemdend troosteloze omgeving, op weg naar de lokale grootgrutter voor de post-Kerst herbevoorrading, die ervoor zorgde dat ik ook op papier kreeg wat ik nou eigenlijk precies vind in de muziek van Lucky. Want al enige tijd moet ik dit album bij mijn lief weghouden. Het stadium van 'ik ook van jou' zijn we nu wel voorbij, en als er iets is dat deze Amsterdamse singer-songwriter met roots in Nijmegen (en het zuiden der Verenigde Staten en het noorden der Britse archipel als je afgaat op de klanken van dit album) kan, is het wel het vinden van woorden voor emoties die normaal onder de dooddoener liefde vallen, maar die daarmee eigenlijk tekort gedaan worden. Ik moet dus bekennen al enkele malen lyrics ingezet te hebben voor een lieftallig smsje. Waarvoor excuses. Lucky Fonz III schaart zich met dit album definitief in een enorm lange traditie van wat ik graag troubadours mag noemen. Zijn liedjes zijn namelijk meer dan liedjes, het zijn verhalen. Bovendien heeft hij zo'n markant stemgeluid dat je uit duizenden herkent, maar dat daardoor ook voor sommigen niet te verteren is. De term vals is zelfs gevallen, maar ik heb ten eerste te weinig verstand van vocale technieken om daar uitspraken over te doen en ten tweede overtuigt de charme van Lucky Fonz III mij meer dan voldoende. Blijkbaar vind ik oprechtheid in muziek belangrijker dan technische perfectie.

# |

|

| De Pel | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Into The Great Wide Open 2009 | 29 december 2008 - 08:57 | reacties (3)

Toen ik vorige maand door Tallahasssee reed, de hoofdstad van Florida, werd ik gewezen op een Colombiaans restaurant. Ja, daar hebben ze geweldige hamburgers, maar dan op z'n Colombiaans. 'DAT IS DAN TOCH GEEN FUCKING COLOMBIAANS RESTAURANT?' antwoordde ik gedecideerd. Altijd die dikke, vette Amerikaanse saus eroverheen, die deken van oppervlakkigheid. Altijd? Nee, want er zijn altijd eenzame strijders die dapper weerstand blijven bieden tegen de overheersing van de verstikkende eenheidssausage die de keten van hotdogstands genaamd de Verenigde Staten van Amerika vaak is. En dus maken The Shaky Hands eerlijke muziek. Eerlijk, vooral omdat er even geen beter woord voorhanden is. Als ik puur zeg denk je namelijk: Wijvenmuziek. En als ik rauw zeg denk je: Zweet, rughaar en achterhaalde gitaarriffs. Eerlijk dus, omdat ze echte ongekunstelde natuurlijke muziek maken, wat dat betreft hoor ik wel wat muzikaliteit die je ook bij The Shins hoort. En aangezien de mannen elkaar vast en zeker geregeld in het culturele leven van Portland, Oregon zullen zijn tegengekomen, is dat misschien niet eens een gekke gedachte. Maar het is ook eerlijk omdat ze echt Amerikaanse muziek maken. Ze zijn absoluut in de poparchieven van de Oude Wereld gedoken, maar noemen ook beren, bomen, oceanen, leeuwen en walvissen als bronnen van inspiratie. Daardoor bezit het album geen enkele hitpotentie. Maar The Shaky Hands bewijzen dat dat op geen enkele manier een indicator is voor het welbevinden van een schijf. Die pleziert mij namelijk alleszins, zeker als geheel. Alle nummers zitten zo organisch in elkaar verweven, dat de liedjes eigenlijk niet onafhankelijk van elkaar te beluisteren zijn. Een prettige droom van drieënveertig minuten, bij voorkeur in de avond of op de Dag des Heren. Maar wees beducht voor de emotionele staat waar je je in bevindt. Als je niet hunkert naar rust of andere vormen van mentale stabiliteit, blijf dan ver weg van Lunglight, want in dat geval vind je dit een ronduit saai album.

# |

|

| De Pel | Le Guess Who? 2009 | 08 december 2008 - 17:58 | reacties (0)

Een plattelandsjongen (van origine, althans) als ik ruikt graag aan het stadse leven. Soms denk ik zelfs dat ik het wel een beetje doorheb, dat stadse leven. Dan hoor ik van die dartele riedeltjes, over een godsonmogelijk strakke beat, en zowaar voel ik me bijna thuis in de drukte. Helaas duurt dat gevoel nooit lang, want zodra de beat verstoord wordt door keelklanken die mij zeker Nederlands aandoen, maar binnen geen enkel bestaand accent in 's lands rurale gebieden thuisgebracht kunnen worden, word ik hardhandig in de hoek gezet: dit is fascinerend, maar waar hebben ze het over? Nu zou de conclusie kunnen zijn dat het aan De Jeugd zelf ligt, ze lullen maar wat. Maar ik wil daar niet aan. Bij herluisteren van De Machine word ik gesterkt in mijn vermoeden dat we hier te maken hebben met ware genieën. Het is zo briljant dat gewone stervelingen als ik gewoon niet conceptueel genoeg redeneren om er de vinger op te kunnen leggen. Ik accepteer dat nederig en stop met nadenken over wat voor Kerk zij bezoeken, zoals ik niet meer hoef te weten wat Tentbakkers zijn. Het grootste punt van herkenning staat eigenlijk pas in de achterhoede van het album, want ook al zou ik het zelf anders formuleren, de hormonale aandrang die de heren Wartaal, Fabergé en Fur in het nummer Applaus beschrijven is mij niet onbekend. Die hormonale aandrang voel ik eigenlijk het gehele album wel, maar is toch het grootst als ook de housebeats het hardst aanzwellen. Dat is jammer voor het liefdesverdriet van Vieze of de kater van P. Fabergé, en ook het slotakkoord "Sorry", want hoewel dat tekstuele juweeltjes zijn ('Wij zijn niet meer wij, maar ik en jij'), ga ik heel zelfzuchtig voor de pure geilheid die De Machine vooral is.

# |

|

| Dauwpop 2009 | Dauwpop 2011 | De Pel | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Lowlands 2011 | 21 oktober 2008 - 16:21 | reacties (0)