Het verbaasde me niks dat Pete Molinari een uitnodiging kreeg om op te treden in Later With… Jools Holland. Molinari heeft exact de juiste uitstraling en muziek. Hij ziet er uit als een typisch Engelse, maar zeer beschaafde popster van voor de rock ‘n’ roll-revolutie, inclusief de juiste tv-genieke looks. Hij beschikt over een paar goede one-liners en bovenal die prettige, rootsy, lekker in het gehoor liggende liedjes waar Jools Holland zonder moeite zijn pianoriedels bij kan laten horen. Waarmee ik overigens niets negatiefs wil zeggen, niet over Jools Holland en niet over Pete Molinari. Behalve dan dat ook A Train Bound For Glory wellicht net iets te braaf is. Van voor de r&b-boom dus. Maar elk liedje is raak, zijn gitaarspel is accuraat, de muzikanten met wie hij zich omringt vakkundig en zowel de hoes van zijn tweede cd, als de titels van zijn liedjes ("Willow Weep For Me", "Little Less Loneliness", "Heartbreak Avenue" en niet te vergeten de titeltrack) perfect passend in het tijdsgewricht waar hij zo graag had willen schitteren. Ware het niet dat Pete Molinari nog niet geboren was in de jaren vijftig. De koortjes (luister naar single en openingstrack "Streetcar Named Desire") vallen in het bijzonder op: je ziet ze zo schitteren in de Ed Sullivan Show. Of misschien zijn ze nog beter op hun plek in een ouderwetse rock ‘n’ roll revue samen met land- en genregenoten als Imelda May en het trio Kitty, Daisy, and Lewis.

#| |

| DubbelMono | 01 september 2010 - 12:57 | reacties (0)

Dominee Peyton heeft zijn vijfde album afgeleverd en Gode Zij Dank, er is wederom niet al te veel veranderd in zijn kerkdiensten en preken. De Reverend vloekt, tiert en gaat tekeer met een vrolijkheid zoals we die niet van elke kansel af horen komen. Het enige verschil met het vorige album is een personeelswisseling: The Wages is de eerste plaat met nieuwe drummer Aaron "Cuz" Persinger. Maar ook deze nieuwe misdienaar doet zijn werk op dezelfde wijze als zijn voorganger: ter meerdere eer en glorie van Zijn Werkgever en diens plaatsvervanger-voor-de-duur-van-dit-album, Reverend Josh Peyton himself. De opgefokte bluegrass en country blijkt intussen een heleboel punkaanhangers gekregen te hebben, waardoor we bijvoorbeeld "Clap Your Hands" al aantroffen op de compilatie-cd voor de Vans Warped Tour 2010 (waar Reverend Peyton’s Big Damn Band figureert als sympathiek buitenbeentje naast illustere punkgrootheden als GBH, Alkaline Trio en Blink 182). En eigenlijk is dat helemaal niet zo gek: zagen we ook niet Hank Williams III steeds meer inspiratie uit punk en hardcore opdoen? Toch een punt van kritiek: de eenvormigheid steekt soms wel de kop op. Ondanks drie relatieve rustpunten ("Redbuds", "Lick Creek Road" en afsluiter "Miss Sarah") dendert het wel erg vaak in het zelfde boem-tsjakke-boem-tempo door. Maar een kniesoor die daar tijdens de feestelijke hoogmis op let.

#| |

| DubbelMono | 25 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Wij in Nederland mogen Tim Knol hebben, een youngster die zich op verbluffende manier met de muziek van veel oudere voorgangers bezighoudt, in de Verenigde Staten hebben ze Dylan LeBlanc. Twintig jaar, gezegend met een diepkoperen stemgeluid en de geesten van Townes Van Zandt en Hank Williams die goedkeurend over zijn schouder kijken. Eerlijk gezegd schiet ik met die laatste vergelijkingen een beetje ver door, want liedjes zoals Townes en Hank die maakten zijn op Paupers Field niet te vinden. Zijn zelfverzekerdheid is er niet minder om: alle twaalf liedjes op zijn debuutplaat zijn van zijn eigen hand. De onderwerpen die hij bespreekt in de verhalende nummers zijn wel dezelfde als die van zijn grote voorbeelden. Verloren liefde ("If Time Was For Wasting"), verlies ("Ain’t Too Good At Losing") en zelfs dronkenschap ("5th Avenue Bar") - Nota bene: in de meeste staten van de VS krijgt hij in geen bar een biertje voorgezet!. De slidegitaar heeft een hoofdrol en opvallend: Emmylou Harris biedt de helpende hand door haar stem te lenen voor "If The Creek Don’t Rise". Er zijn eigenlijk maar twee minpunten te verzinnen: de liedjes worden te vaak in hetzelfde tempo gespeeld en niet elk nummer is even memorabel. Maar dat we meer van Dylan LeBlanc gaan horen, lijkt me een inkopper.

#| |

| DubbelMono | 18 augustus 2010 - 08:57 | reacties (1)

Sing High, Sing Low, het tweede album van The Pedro Delgados, is al een paar maanden uit - ergens in april belandde de cd op mijn bureau -, maar het duurde tot deze week voor ik er serieus aandacht aan ging besteden. Zo had ik de punky bluegrass van Reverend Peyton’s Big Damn Band nodig om mij eraan te herinneren dat er in Nederland ook een band rondliep die op dezelfde energieke manier hun lekker ouderwetse liedjes spelen. Het grote verschil zit 'm bij een oppervlakkige blik in het schijnbare soortelijk gewicht: The Pedro Delgados begon als een soort zijproject van leden van verschillende Amsterdamse bands en dus is het lastig om meer dan een lollig, maar tijdelijk bandje te zien. Toch zijn ze dat wel waard. De energie waarmee ze hun bluegrass-songs het publiek in slingeren en de podiumervaring die de leden zo langzamerhand hebben opgebouwd maakt dat we de humor en lol wel degelijk serieus moeten nemen. En getuige de veertien liedjes (drie originele en een cover: Jimmy Rodgers' "Mulskinner Blues") doen ze dat zelf ook. Live is het een groot feest. Op plaat lukt dat weliswaar nog niet, maar ze zijn een eind op weg. De klassieke val - elke track in hetzelfde tempo - wordt vakkundig vermeden, de overdaad aan snaarinstrumenten kundig in toom gehouden en aan de nummers is duidelijk veel vakmanschap gewijd.

#| |

| DubbelMono | 11 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Eerlijk is eerlijk: de grootste verrassing op Hawk is het feit dat Isobel Campbell en Mark Lanegan een derde in hun sublieme samenwerking hebben opgenomen. Willy Mason is de gelukkige, een singer/songwriter uit de club rond Conor Oberst. Zijn achtergrondvocalen zijn prima in orde, maar vormen niet de hoofdmoot van Hawk. Want na de prachtige albums Ballad of the Broken Seas en Sunday At Devil Dirt hebben Campbell en Lanegan in grosso modo dezelfde stijl een nieuwe plaat afgeleverd. Eentje die zeker zo goed gelukt is als hun vorige collaboraties. Hun combinatie van georkestreerde pop, country, folk en lichte jazz is niet uniek, maar wel bijzonder. Uiteraard met dank aan hun beider stemmen: het pastorale van de voormalige Belle & Sebastian-zangeres en de grote-stadsgrom van de voorman van The Screaming Trees. En ja, dan doe je zo je best en mislukt het toch: ik moet Nancy & Lee noemen, want het beste nummer van Hawk is "Come Undone", dat zomaar uitgevoerd hadden kunnen worden door Nancy Sinatra en de betreurde Lee Hazlewood. (Het orgeltje dat hier even opklinkt is werkelijk tranentrekkend.) En dan heb ik nog niet eens de Townes van Zandt-cover "Snake Song" en het Dylaneske "Get Behind Me" genoemd. (Zelfs Captain Beefheart komt nog even om de hoek kijken in de titeltrack.) Maar ook zonder deze niet te vermijden associaties vormen Isobel Campbell en Mark Lanegan op eigen kracht en kunst een groots duo dat een briljante en tijdloze vorm gevonden heeft voor liedjes vol bitterheid, melancholie en droefenis. Prachtig.

#| |

| DubbelMono | Lowlands 2010 | 04 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Op grond van de meeste omschrijvingen zou je het Amerikaanse Peter Wolf Crier het best kunnen vergelijken met The Folk Implosion, het legendarische samenwerkingsproject tussen Lou Barlow en John Davis. Niet alleen is ook Peter Wolf Crier een tweemansproject - bestaande uit Peter Pisano en Brian Moen - , ook muzikaal zoeken ze het in dezelfde omgeving. Lo-fi, folky, poppy en met een stevige, bij tijd en wijle bijna dansbare en even zo vaak elektronische beat als begeleiding. Het verschil zit ‘m in het derde woord: poppy. Waar The Folk Implosion altijd stevig op een onvolprezen popfeel kon leunen, doet Peter Wolf Crier dat niet. Goed, hun liedjes ruiken evenzeer naar folk, de zang is even melancholiek en de begeleiding gebruikt de ene keer uiterst simpele en dan weer behoorlijk inventieve, maar in elk geval uiterst doeltreffende ritmes. Peter Wolf Crier kiest vaak een wat moeilijker pad. Geen lekker meezingbare popmelodieën, maar een bijna experimentele vorm van liedjes maken. Het zorgt ervoor dat Inter-Be niet altijd even makkelijk weg luistert, maar vooral dankzij het mooie drumwerk wel indruk maakt. Muziek voor wanneer de brandende zon je dwingt in de schaduw te blijven en de hitte je afhoudt van al te veel beweging.

#| |

| DubbelMono | 28 juli 2010 - 16:57 | reacties (0)

Ooit schreef ik ergens dat The Black Keys er weer een prachtig album hadden uitgerammeld. Maar al sinds een plaat of twee is deze omschrijving alleen nog maar op ons, bescheiden stukjesschrijvers van toepassing. Want Dan Auerbach en Patrick Carney waren per album minder rauw aan het rocken en meer zorgvuldig hun hoogst eigen interpretatie van de blues vorm aan het geven. Het meest pregnant was wat dat betreft wel de samenwerking in 2008 met Danger Mouse, Attack & Release. Maar met hun inmiddels zesde plaat, Brothers lijken ze weer teruggekeerd naar waar ze vandaan kwamen: ranzige blues, gebracht met het heilige vuur zoals dat ooit in hun losgebrand was. En nee, daarmee doe ik aan Attack & Release en Magic Potion niets af. Soms is het gewoon lekker om terug te keren naar waar je vandaan kwam. Gelukkig blijven ze niet hangen in het idioom van de vierkwartsmaat - The Black Keys zijn heruitvinders - maar verschuiven ze hun aandacht naar psychedelica, proto-hardrock en de primaire rock ‘n’ roll uit de Sun Studios. De - analoge ! - keyboards spelen dan wel een belangrijke rol, het grondgevoel is dat van de uitvinders. De eersten die het heilige vuur van de rock ‘n’ roll en blues voelden ontbranden. Al lijkt het soms alsof Auerbach en Carney een stapje terugdoen, The Black Keys dragen wederom de fakkel verder.

#| |

| DubbelMono | 18 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

Da’s een verrassing: de comeback van Texas Tornados. Met de dood van Doug Sahm in 1999 en van Freddy Fender in 2006 leek een definitief einde te zijn gekomen aan deze superband. Maar Shawn Sahm - inderdaad, de zoon van - heeft doodleuk met de overgebleven leden Augie Meyers en Flaco Jiménez een nieuw album opgenomen. Op vijf van de veertien nummers horen we zowaar Freddy Fender zingen en dat zijn niet eens de minste liedjes. Zijn broeierige ballad "If I Could Only" is misschien wel de beste track van Esta Bueno. Het meest beladen is in elk geval "Who’s To Blame Senorita", want geschreven door vader en zoon Sahm. Helaas is de terugkeer van deze legendarische band geen onverdeeld succes. Nu moet ik toegeven dat ik ook altijd al reserves had bij de gecombineerde krachten van grootheden Doug Sahm en Augie Meyers met legendes Freddy Fender en Flaco Jiménez, maar Esta Bueno klinkt in mijn oren als een plaat waar het vuur niet al te hard brandt. Afgaande op de twee live-albums die Texas Tornados uit heeft gebracht stond de band in elk geval live garant voor een feestje, maar dat hoor je aan Esta Bueno niet af. Op de slechtste momenten ("In Heaven There’s No Beer" is te plat voor woorden) is het een feest waar geen hond voor in de benen wil komen. Sommige legendes moet je een legende laten.

#| |

| DubbelMono | 11 juli 2010 - 08:57 | reacties (2)

Je vraagt je toch onbewust af hoe dandy Oscar Wilde aan zou hebben gekeken tegen deze Australische herriemakers. Eén ding is zeker, de teksten van Thee Wylde Oscars hadden vast zijn goedkeuring niet kunnen wegdragen: 'It’s right, right, right, right, right, yeah / I’m rockin’ and a rollin’ in the moonlight, yeah' ("Right, Yeah"). Dan kun je nog zulke primitieve rock ‘n’ roll maken, met dit soort teksten kun je echt niet meer ongestraft wegkomen. Laten we de tekst van "Big Bad Wolf" - 'I’m huffin’ and a puffin’/ I’m gonna blow your house down' - dan ook maar een citaat in de puurste postmoderne traditie noemen. Deze track is een cover van Johnny 'Guitar' Watson. Een van de drie covers op Right, Yeah. De meest opvallende daarvan is een fijne, primitieve (lees: zo mogelijk nog primitievere) versie van "White Light, White Heat". Over de muziek van het kwartet heb ik dan ook veel minder te klagen. Allevier tooien ze zich in een fijne traditie met dezelfde achternaam - Wylde - en doen hun best te klinken als hun achternaam. De muzikale bezetting is dan ook zo klassiek als sixties gitaarrock zijn kan: behalve zang, gitaar, drum en bas klinkt er regelmatig een fijn orgeltje en gierende mondharmonica. Een onbekommerd, vrolijk plaatje waar we er meer van zouden mogen horen. Ook al worden ze er dan geen wereldkampioen mee.

#| |

| DubbelMono | 04 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

De hoogtijdagen van Jackson Browne liggen inmiddels zo’n veertig jaar achter ons en toch is zijn populariteit nog groot genoeg om de Heineken Music Hall te vullen. Deze pleisterplaats in de Europese tournee die hij afwerkt met kompaan David Lindley is er eentje in een lange, lange rij. Zijn publiek is ongetwijfeld met hem meegegroeid (en mee ouder geworden), want ik kan me nauwelijks voorstellen dat er veel jonge aanwas zal zijn. Ook deze dubbelaar - die kan gelden als opwarmer voor deze tour - zal daar weinig verandering in brengen. Weliswaar is begeleider en multi-instrumentalist (ik geloof dat hij werkelijk alles waar snaren op zit kan bespelen) David Lindley gepromoveerd tot mede-frontman en zijn de optredens een voornamelijk akoestische aangelegenheid, maar verder lijkt er weinig veranderd. Op Love Is Strange is een aardige dwarsdoorsnede van voornamelijk Jackson Browne's rijke oeuvre te horen, aangevuld met een paar nummers van de hand van David Lindley. Opvallend is het ontbreken van zijn grootste hit, "The Load Out / Stay", maar ook het spelen van de door Browne geschreven Eagles-hit "Take It Easy". Love Is Strange is opgenomen in 2006 in Spanje en dus (?) zijn de introducties (Daa-vied Lindley) in het Spaans. Sympathiek gedaan en gezien de wereldwijde release van dit album zullen ook de niet-Spaanse fans trouw genoeg zijn om deze plaat te kopen.

#| |

| DubbelMono | 27 juni 2010 - 16:57 | reacties (0)

Het is bijna een mantra in de kleine biografietjes die reissuelabel Gear Fab Records maakt: 'Despite our best efforts, we were unable to locate any of the band members'. In dit geval ook nog gevolgd door 'from either group'. Want The Elders, waarvan Looking For The Answer het enige wapenfeit is, is voortgekomen uit Jerry & The Others. Een band uit Dayton, Ohio die met enige moeite nog wel op het internet te vinden is. Zelfs op Last.fm is het geen onbekende, al is het dan met hun enige tastbare voortbrengsel, "Don’t Cry To Me". 659 luisteraars hebben deze licht psychedelische garagerocktrack beluisterd. Ongetwijfeld dankzij het feit dat "Don’t Cry To Me" op een van de deeltjes Back From The Grave staat. The Elders is andere koek: een kwartet dat jaren zeventig rock maakt, met af en toe een stevige funk-tik. Gitarist Robert Budeliney (ook verantwoordelijk voor "Don’t Cry To Me") is duidelijk de spil. Zijn wahwah-riffs en lange solo’s bepalen het geluid van The Elders, samen met Pat Smiths toetsenwerk. Opener en titeltrack "Looking For The Answer" klinkt als een funky jam, maar allengs wordt de songs compacter en krijgen een lichtjes op psychedelica en al iets zwaarder op een soort proto-hardrock leunend popgeluid. Curieus dat zo’n album en zulke muzikanten zomaar in het niets op zouden lossen als er geen bedrijfjes als Gear Fab bestonden.

#| |

| DubbelMono | 20 juni 2010 - 09:57 | reacties (0)

De inmiddels al zes platen - grofweg eentje per jaar, een ouderwets ritme dat meer muzikanten aan zouden mogen houden - die van Matthew Houcke verschenen zijn, laten een mooie ontwikkeling zien. Van intens treurige, kaal opgenomen lo-fi naar een stijlvol en netjes opgepoetst geluid dat echter nooit het label gelikt opgeplakt zal krijgen. Een eigenwijze volhouder, die Houcke. Zijn projecten, alleen opgenomen of, zoals in dit geval met zijn live-band, blijven Phosphorescent heten. Na zijn doorbraakplaat (hoe relatief dat ook is in het drukbevolkte, maar weinig volle zalen trekkende genre waarin hij werkt) Pride kwam de prachtige, respectvolle knik naar Willie Nelson, To Willie. Met de groep muzikanten die deze cd opnamen ging Phosphorescent op tour en met dezelfde club werd ook Here’s To Taking It Easy opgenomen. Het sobere geluid van Pride is vervangen door de sound van een krachtige, bijna als southern rock-act klinkende band. Opener "It’s Hard To Be Humble (When You’re From Alabama)" doet denken aan The Byrds ten tijde van Notorious Byrd Brothers (die blazers!), maar vervolgens wordt het gas ietwat teruggenomen. Absoluut hoogtepunt is "The Mermaid Parade", een nummer over twijfel, spijt en verloren liefdes. Niet elk liedje heeft de kracht en kwaliteit van deze twee, maar het lijkt er op dat Phosphorescent nog maar een klein stukje verwijderd is van het niveau van die andere voormalige lo-fi-helden die een soortgelijke ontwikkeling lieten horen.

#| |

| DubbelMono | 13 juni 2010 - 14:57 | reacties (2)

De hoogtijdagen van Willie Nelson liggen eigenlijk al jarenlang ver achter hem. Misschien is hij sinds die draak van een hit die hij met Julio Iglesias opnam ("To All The Girls I’ve Loved Before") al moeilijk serieus te nemen. Tragisch dieptepunt was wat mij betreft de reggaeplaat die hij een paar jaar geleden afleverde (Countryman). Daarbij vergeleken vielen zijn samenwerkingen met Snoop Dogg en Jessica Simpson nog mee. Een eclectisch artiest met brede smaak of iemand die volkomen de weg kwijt was? Ik wist het wel. Het wachten was op een Rick Rubin die Willie Nelson aan zijn paardenstaarten mee zou sleuren en hem weer aan het werk zou zetten als de outlaw countryheld die hij ooit was. Maar Willie Nelson had nog een kaart in zijn mouw zitten en die zet hij nu in: een samenwerking met Asleep at the Wheel: Willie& The Wheel. En zo vinden we Willie terug in een Western Swing-setting. Een setting die hem nog past ook. De vaak vrolijke, uptempo songs van Asleep at the Wheel en de ietwat onvaste, schurende stem van Willie Nelson maken dit een verrassende en feestelijke collectie van voornamelijk traditionals ("Hesitation Blues", "Bring It On Down To My House", "I’m Sitting On Top Of The World"). Naast Asleep at the Wheel vinden we nog twee bekende hulpkrachten: Vince Gill en Paul 'David Letterman' Shaffer.

#| |

| DubbelMono | 06 juni 2010 - 14:57 | reacties (0)