Afgelopen maand mocht Guided By Voices opdraven bij de show van David Letterman, al een tijdje over de datum maar blijkbaar een nog immer goed bekeken talkshow. Ze speelden daar een van de prijsnummers van hun nieuwe album, Let’s Go Eat The Factory. Ouder en ietwat stijfjes, maar ze deden een poging om nonchalant als altijd te rocken. Dat ging ongeveer een halve minuut goed, tot het moment dat bassist Greg Demos op z’n kont terecht kwam. Het lijkt symbolisch: voor aap staan in een niet bepaald hippe tv-show. Maar Robert Pollard en consorten - de klassieke line-up zelfs - zijn er niet de band naar om zich van dit soort dingen iets aan te trekken. Na een reeks soloplaten en albums die keurig netjes voor FM-radio geproduceerd waren, wagen ze zich weer aan dat waar ze naam mee maakten: lo-fi. Puntig, maar met prachtige melodieën, rommelig, maar verrassend vaak raak. De meeste van de 21 nummers halen de twee minuten niet (het hele album klokt af op 42 minuten) en, eerlijk is eerlijk, we hebben hier niet met een nieuwe Bee Thousand of Alien Lanes te maken. Maar ouder, grijzer en ietwat stuntelig of niet: het voelt soms zowaar of er iets van de oude brille teruggekeerd is in "The Unsinkable Fats Domino" en opener "Laundry and Lasers".

# |

|

| DubbelMono | 29 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

De bandnaam mag dan klinken als de naam van een vereniging ter bevordering van het bordspel, Peder Mannerfelt en Malcolm Pardon houden zich met een hele ander tak van sport bezig. Hun reguliere bezigheden vinden plaats bij de optredens van Fever Ray (Mannerfelt) en in de studio (Pardon werkte zelfs samen met Joey Tempest). In hun hoedanigheid als Roll The Dice nemen ze hun gevoel voor sfeer mee, samen met een ontzagwekkende hoeveelheid oude, analoge synthesizers. Mannerfelt en Pardon leunen op krautrock en aanverwanten, waarbij zowel geluiden uit de jaren tachtig, als die uit het decennium daarvoor uit de kast worden gehaald.In Dust is hun tweede album - een paar EP’s niet meegerekend - vol dreigend klinkende elektronica. Filmische spanningsopbouw betekent in dit geval: dreigende klokken ("Calling All Workers"), uit minimal music overgenomen subtiele verschuivingen in patronen ("Maelstrom", "Cause In Effect"), donderend lawaai ("Iron Bridge"), versnellingen alsof je in een achtbaan zit, afgewisseld met momenten waar je meent rustig te kunnen wegdromen ("Dark Thirty"). In het ruim elf minuten klokkende "Way Out" komt alles samen, zodat je vervolgens met een definitieve diagnose van paranoia ("See You Monday") de cd uit de lade kunt halen. Heftige, bij tijd en wijle verwarrende plaat.

# |

|

| DubbelMono | 22 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

'I saw the rocks / I saw the sea / I swam with you / You swam with me at Eden Rock.' Zo simpel en zomers kan het zijn, een liedje - "Eden Rock" - over een verblijf in een - Google leerde het me - Caraibisch vakantieparadijs. Het aardige aan het Londense Fair Ohs is dat het betreffende nummer weinig Caraibisch heeft. De niet-westerse invloeden zijn er, maar komen van de andere kant van de Atlantische Oceaan, uit Afrika. Want ook Fair Ohs doet mee aan het golfje bands dat teruggrijpt naar waar Talking Heads het lieten liggen: Westafrikaanse highlife mengen met Westerse pop. Maar de Vampire Weekends van deze wereld zoeken het in de verbinding met pop, terwijl Fair Ohs een andere achtergrond heeft. Volgens de bio ligt die bij de punk en DIY. Dat is vooral terug te horen in de rauwe energie. Als The Undertones ergens eind jaren zeventig een trip naar Ghana gemaakt hadden, waren ze wellicht hier op uit gekomen. Maar er is een groot verschil: waar The Undertones cum suis een briljante popfeel aan hun punky sound wisten te koppelen, lukt dat Fair Ohs niet. Hoe vrolijk en zomers ze ook proberen te klinken.

# |

|

| DubbelMono | 15 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Het debuut van Forest Fire was een fijne, maar niet bijzonder opvallende plaat. Lo-fi, americana en psychedelica vochten om een plekje in de rammelende Velvet Underground-achtige songs van deze band uit Brooklyn. Met de opvolger van Survival, Staring At The X, worden daar elementen uit de jaren tachtig - doomwave vooral - en triphop-achtige dance aan toegevoegd. Waarmee de kwalificatie fijne plaat niet meer voldoet: prachtplaat is een betere omschrijving. Want het mengsel levert acht van de betere nummers van het afgelopen jaar op. De americana is het verst naar de achtergrond gedreven, ten faveure van een dansbaarder sound. Naast mooi gelaagde nummers als opener "Born Into" en het donkere "Mnts Are Mnts", zijn de absolute hoogtepunten "The News", een track die doet denken aan David Bowie in zijn Berlijn-jaren, maar vooral het pas op 6.26 afklokkende "They Pray Execution Style". Tricky in zijn beste tijd had het nauwelijks kunnen verbeteren: een zuigende, maar dansbare beat die de volle zeseneenhalve minuut spannend blijft, doorsneden door de koele stem van Natalie Storman. Pas bij de titeltrack kunnen we weer rustig ademhalen, om vervolgens door "Blank Appeal" weer op het puntje van onze stoel gezet te worden. En daar blijven we tot het einde zitten. Prachtalbum.

# |

|

| DubbelMono | 08 januari 2012 - 10:27 | reacties (0)

Het lijkt een variant op het verhaal van die verhuizer. Op z’n vijftigste debuteren met een fantastisch album vol huisvlijt, geschreven in het kantoortje van zijn bedrijf. Rauw, basaal en vol met fantastische verhalen over de zelfkant. Bij Big Harp gaat het om een echtpaar, Chris Senseney en Stefanie Drootin-Senseney. Pas na een aantal jaren getrouwd te zijn en intussen ook kinderen te hebben gekregen, besluiten ze hun zelf geschreven liedjes op te nemen. Even basaal en even vol met mooie verhalen vol ongeluk en droefenis. Waar Johnny Dowd - over hem had ik het uiteraard - het echter zoekt in blues en kale rock, speelt Big Harp folk. Soms met een buiging naar country, soms knipogend naar puntige rock ‘n’ roll. Chris Senseney heeft een braampje op zijn stem, waar Johnny Dowd een vervaarlijke kraak heeft, maar een geweldige gitarist is ook Senseney niet. Wel weet hij wat hij doet: de soms al te brave liedjes uit hun keurslijf scheuren door een ruige lick of weerbarstige solo te spelen. Met White Hat heeft de familie Senseney geen wereldschokkende plaat afgeleverd, wel een fijner album dan menige act in een dure studio voor elkaar krijgt.

# |

|

| DubbelMono | 28 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het zijn sociale jongens, Peter Pisano en Brian Moen. De T-shirts en cd’s van hun band Peter Wolf Crier zijn in prijs verlaagd. 'We know times are tough out there', melden ze op hun website. Dat zal niet alleen out here zijn, want ik kan me niet voorstellen dat de stemming bij Peter Wolf Crier juichend is. Hun debuut, Inter-Be werd overal - ook hier - welwillend besproken, maar of dat met opvolger Garden Of Arms hetzelfde zal zijn, waag ik te betwijfelen. Het voorzichtig op elkaar laten botsen van genres als folk en elektronica kan mooie muziek opleveren, maar evengoed ontaarden in flauwe experimenten. Peter Wolf Crier probeert het eerste, maar laat soms iets te vaak het tweede horen. Garden of Arms kent een paar mooie momenten (het tergende "Haunt You"), al wordt er soms op het randje van kitsch gebalanceerd (het afsluitende "Wheel"). Wellicht is het grootste probleem van deze band de zang: tegen de stem van Peter Pisano moet je kunnen. Knoppendraaier en studiowizard Brian Moen haalt mooie effecten uit zijn apparatuur, maar lukt het te weinig om de afgeknepen stem van Pisano goed te laten klinken. Prijsverlaging of geen prijsverlaging, de zang devalueert Garden Of Arms het meest.

# |

|

| DubbelMono | 21 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

'Does humor belong in music?' vroeg Frank Zappa zich al af. Tsja, waarom niet. Dan moet het wel om te lachen zijn en - wat mij betreft - de muziek niet in de weg zitten. A Collection Of 13 Songs About Letting The Poison Out of Your System By: The Beets heet het als een soort ondertitel op de voorkant van de cd. De New Yorkse (Queens is hun borough) folky garagerockers van The Beets hebben nogal eens last van humor, soms raak, regelmatig ook mis. De vermelding Los Beets op het cd-schijfje is aardig, een zinnetje op het kinderlijk getekende hoesje als 'Oh, so, that’s what’s so funny about peace, love, and undertanding' al minder. Leuker is een regel als 'You’re never gonna get her back with poetry like that' (uit "As The World"). Ook de titel van hun vorige album mocht er zijn: Spit In The Face Of People Who Don’t Want To Be Cool. De muziek is basaal: op folk gebaseerde rammelrock, uit dezelfde hoek waar ook The Moldy Peaches ooit opereerden (in "Whipe It Off" lijkt het zowaar of Kimya Dawson meezingt), de teksten zijn kinderlijk, maar tegelijk ietwat banaal ("Eat No Dick 3"). Aardige band, als je het niet erg vindt dat grappen en grollen de muziek nogal eens overschaduwen.

# |

|

| DubbelMono | 14 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Ze komen uit Portland, Oregan, maar als Loch Lomond uit Portland, Maine zou komen, had ik het ook geloofd. Sterker, dat zou zelfs geloofwaardiger zijn. Want de studentikoze en ietwat rurale streek aan de oostkust waar alles ruikt naar links-liberale studenten (veel boekhandels en koffiebars, fijne vegetarische restaurants, bovendien dicht bij Canada) past perfect bij wat deze band uitstraalt. Little Me Will Start A Storm is een plaat die laat horen dat voorman Ritchie Young en zijn band een heleboel ideeën hebben en mooie arrangementen kunnen schrijven. Bovendien kennen ze het hard-zacht-trucje. Als hemelbestormers klinken ze, ondanks de titel van hun vierde plaat, echter niet. Daarvoor is de muziek te bescheiden. De elf nummers refereren aan klassieke americana, Angelsaksische folk en hier en daar zelfs vaudeville. Alles wordt lichtjes overgoten met het gevoel voor theater van noorderburen Arcade Fire. Het instrumentarium is uitgebreid: de klassiekers gitaar, bas en drum worden aangevuld met blaasinstrumenten, viool, mandoline en zelfs een zingende zaag. Tegen de stem van Ritchie Young moet je kunnen, maar dan heb je ook een van de verrassendste platen van het jaar in handen. Hoogtepunten zijn opener "Blue Lead Fence" (die samenzang!) en het bijtende "Water Bells".

# |

|

| DubbelMono | 07 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Eigenlijk ligt het voor de hand: de opzwepende dreun van de big beat zonder enige sample, met een band en echte instrumenten uitvoeren. In plaats van die samples en gierende synthesizers gewoon een ouwe Hammond of ander retro-orgel gebruiken. Dan klinken die dansvloerkillers uit de eerste helft van de jaren negentig plotseling heel anders: de ene keer als een opgevoerde versie van exotica, muzak voor space age bachelor pads en de andere keer als uit de bocht gevlogen rhythm & blues of seventiesfunk. Hier en daar horen we nog een ravefluitje, een hartritmestoornissen veroorzakende break of andere vintage big beats realia. Al die van stal gehaalde anachronismen zorgen zowaar voor een bijzonder aardig album. Bongs For Beatniks van The Bongolian klinkt soms als de bastaardzonen van Booker-T & The MG’s, soms als een Chemical Brothers Orkestra-in-kleine-bezetting, en soms als een vernieuwde en instrumentale versie van Money Mark. Op één punt moeten ze een voorlopig nog niet te overtreffen achterstand goedmaken. Ze missen namelijk de briljante licks en liedjes van de eerste, de overdonderende aanwezigheid van de tweede act en het nonchalant virtuose van de derde. De dertien tracks zijn er wellicht drie teveel, maar dan houden we ook iets veelbelovends over.

# |

|

| DubbelMono | 30 november 2011 - 08:59 | reacties (0)

Hoe zou dat gaan bij zo’n band? Dat alle leden credits krijgen voor de compositie snap ik nog wel, maar ook de teksten worden volgens het hoesje geschreven door zowel Peter Liddle, als door Scott Miller, Matthew Taylor, John Warren en William Harvey. Een fijn kringgesprek waarin ieder een regel voor zijn rekening neemt? Het zou zowaar nog passen ook bij de poppy folk-met-grote-gebaren waar Dry The River zo goed in is. Net als Mumford & Sons, inderdaad. Met dit verschil dat Dry The River zich nog moet bewijzen. De overigens fijne single 'No Rest' verwijst wel heel erg opzichtig naar de band van Marcus Mumford, maar hun EP Weights & Measures laat gelukkig ook een andere kant horen. De vier nummers zijn al begin dit jaar uitgekomen en met optredens op onder meer London Calling en Lowlands achter de rug zouden ze hier ook zomaar door kunnen breken.. Hoogtepunt van de vier tracks is 'Bible Belt (Field Recording'), waar Dry The River laat horen haar klassiekers te kennen. De meer recente. (had ik Fleet Foxes al genoemd?), maar ook die uit voorbije decennia.

# |

|

| DubbelMono | 18 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

De beste blues klinkt donker, vies, onheilspellend, rauw en primitief. Het is dus een prima idee van Leendert van der Valk om zijn reisverslag Duivelsmuziek. Op de fiets van Memphis naar New Orleans te beginnen met een hoofdstuk waarin Leendert en zijn reisgenote, fotograaf Winnifred Wijnker, ergens in Memphis, Tennessee zijn. Op de fiets. In het pikkedonker, tijdens een broeierige nacht, fietsend op de vluchtstrook die bezaaid ligt met glas. Het getto waar ze zich bevinden nodigt niet uit om te overnachten. Het is een reis met ontberingen, maar als je over de blues wilt praten, moet je wat meegemaakt hebben, nietwaar? Van der Valk en Wijnker bezoeken de plekken waar de roots van de popmuziek liggen. De bakermat van rock ‘n’ roll, blues, jazz, zydeco en cajun, jazz en funk, allemaal langs de lijn Memphis - New Orleans. Van de Valk is een goed schrijver en hoewel het lastig is om twee verhalen te vertellen, dat van de blues en dat van de fietstocht, is hij daar aardig in geslaagd. Hoogtepunt - of dieptepunt - is het bezoek aan de Angola-gevangenis, maar ook de zoektochten naar andere overgebleven plaatsen zijn de moeite waard. Van der Valk heeft soms iets teveel last van the white man’s burden, maar het is de muziekliefhebber in hem die de boventoon voert.

# |

|

| DubbelMono | 26 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

Instrumentale hiphop, abstracte hiphop, triphop: Josh Davies aka DJ Shadow heeft zich wat rare termen aan moeten laten leunen. De hogepriester van de sample - er wordt her en der beweerd dat Endtroducing… het eerste volledig gesamplede album uit de popgeschiedenis is - probeerde niet voor niets geen tweede plaat als zijn debuut te maken. Opvolger The Private Press had mooie momenten, maar klonk te fragmentarisch en grosso modo werd dat met de opeenvolgende releases steeds meer het geval. Maar met de jaren (het duurde ook steeds wel erg lang voor er een nieuwe full-length in de bakken lag) bleef er weinig meer over dan Die Ene Grote Plaat. Dus zo gek is het niet dat er gefluisterd werd dat The Less You Know, The Better een return to form zou zijn. Hier en daar is dat ook zo ("Enemy Lines" bijvoorbeeld). De hoofdmoot bestaat echter uit popliedjes, niet meer en niet minder. Soms mooie ("Stay The Course"), soms uiterst vervelende ("Warning Call"). De brille en noodzaak zijn weg, moet de sombere conclusie zijn en Josh Davies zal wel eeuwig in de schaduw - pun intended - van zijn debuut moeten werken. Ware het niet dat "Run For Your Life" en de idioterie van "I Gotta Rokk" iets laten horen van wat DJ Shadow vermag. De popmuziek op z’n kop zetten lukt hem niet meer, een merendeels amusante plaat afleveren nog wel.

# |

|

| DubbelMono | 19 oktober 2011 - 08:35 | reacties (0)

Gek eigenlijk, voor iemand die in zo’n tempo platen uitbrengt: Wolfroy Goes To Town is de eerste full-length onder zijn belangrijkste pseudoniem sinds 2009. Nu is een tempo van een album per twee jaar voor veel bands en muzikanten volstrekt onhaalbaar, maar als je Will Oldham heet, gelden er andere regels. Als ik de bijdragen aan platen van anderen buiten beschouwing laat, heeft hij in de afgelopen twee jaar twintig keer een 7”, 10” , CD-single, CD of digitale single op de wereld losgelaten. Met dat in het achterhoofd is het teleurstellend dat Wolfroy Goes To Town slechts tien nummers bevat. Nu hij niet met een andere band samenwerkt worden de songs spaarzaam gearrangeerd, vrijwel allemaal in hetzelfde tempo gespeeld en is er een belangrijke bijrol voor een vrouw: zangeres Angel Olsen die met haar ijle countrystem een mooi tegenwicht biedt aan het immer sombere geluid van Bonnie ‘Prince’ Billy. Olsens bijdrage aan "Quail & Dumplings" ('Fuck birds in the bushes / let’s take ‘em in hand', schreeuwt ze) stuwt het prijsnummer van dit album naar grote hoogte, al moeten hier credits gaan naar het gitaarwerk van vaste begeleider Emmett Kelly. Hoe goed samenwerkingen hem ook afgaan, het is mooi om Will Oldham weer eens zelf de regie volledig in handen te horen nemen. Ook al is het slechts tien liedjes lang.

# |

|

| DubbelMono | 09 oktober 2011 - 14:57 | reacties (0)

De titel van het nieuwe album van The Pussywarmers - nog steeds een van de meest bizarre bandnamen die ik ken - klinkt een stuk beschaafder dan hun vorige, My Pussy Belongs To Daddy. Maar geloof me, hun muziek is nog steeds geen toonbeeld van verfijning, chique omgangsvormen en keurigheid. Wat die kronieken uit de titel betreft, die lijken te slaan op de avonturen waar dit Italiaans sprekende vuilnisbakkenorkest uit Zwitserland zich aan bezondigd heeft. Of ze het zelf meegemaakt hebben valt uiteraard te betwijfelen, maar de overgave waarmee dit combo ze ten gehore brengt, zorgt ervoor dat je het graag wilt geloven. Liefdesverdriet van de ranzige soort, avonturen in donkere kroegen, gedrenkt in alcohol en Weltschmerz, dat zijn de ingrediënten waar de avonturen van The Pussywarmers van gemaakt zijn. Feestmuziek voor feesten waar je je ouders niet mee naar toe wilt nemen, ook al worden er polka’s en andere deuntjes uit vervlogen tijden gespeeld en klinkt er geen enkele overstuurde gitaar (wel fijne blazers). Het hoesje verwijst er al naar: de decadente jaren twintig en dertig, maar dan ver uit de buurt van alles wat naar de glamour uit die dagen verwijst.

# |

|

| DubbelMono | 02 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

Laat ik maar beginnen met toe te geven dat ik zo’n fan ben die The Ideal Crash het laatste echt goede album van dEUS vond. De gekte, de ongebreidelde experimenteerlust die zelden of nooit in onbeluisterbaarheid ontaardde, de energie - voor mijn gevoel allemaal verdwenen. Blijkbaar moet ik gewoon aanvaarden dat de dEUS uit de jaren negentig van de vorige eeuw een andere is dan die van na de eeuwwisseling. Want ook Keep You Close laat vooral een geoliede rockband horen. Opener en titeltrack Keep "You Close" wordt gestuurd door een lekkere synthesizerriff en blijft net aan de goede kant van bombast, het daarop volgende intrigerende "The Final Blast" (gaat die tekst nou over de Tweede Wereldoorlog?) neemt mooi gas terug. "The End of Romance" is een melancholiek, door Barmans Sprachgesang bepaald hoogtepunt van dit album, terwijl "Ghosts" een curieus en intrigerend buitenbeentje is (dat ritme!), eindigend in een soort eruptie van geluid. "Constant Now" is een dwingend en strak nummer waar violen en stuiterende toetsen in en uit het geluidsbeeld vliegen. Het afsluitende "Easy" is de langste track van het album, kent mooie, typische dEUS-spanningsboogjes en zou live weleens een hoogtepunt kunnen worden. dEUS Mark II mag dan een andere band zijn dan die van de eerste drie albums, maar Keep You Close bevestigt het gevoel dat Barman en co. nog niet overbodig zijn.

# |

|

| DubbelMono | 25 september 2011 - 08:54 | reacties (4)

Dit is een band van liefhebbers, van fans. En zoals dat gaat met fans, houden ze ervan om te vertellen over hun obsessies. Dus gaat aan een aantal liedjes op Don’t Blame The Stars een gesproken uitleg vooraf. Waarin bijvoorbeeld wordt uitgelegd waarom van al die oude soul- en rhythm & blueszangers Joe Tex misschien wel de grootste was ("Joe Tex'"). Maar ook worden jeugdherinneringen opgehaald die de inspiratie vormden voor een nummer ("Sunshine Street"), wordt openhartig verteld over een verslaving aan pijnstillers ("Mean Medicine" - 'I quit these pills because I found out there ain’t no cure for living') en wordt een persoonlijke ontboezeming gedaan ("Little Things"). Zanger Jerry DeCicca is niet ’s werelds meest opgewekte mens, maar het lijkt er op dat hij vrede met zichzelf en de wereld heeft gevonden. Zijn krakerige, rootsy stem klinkt zo nu en dan als die van Stuart Staples van Tindersticks. Waar de liedjes van Tindersticks vaak filmisch klinken, zoeken The Black Swans het in verhalende nummers met een kop en een staart die je wellicht het best zou kunnen omschrijven als gothic country. Inclusief de snik die bij country hoort, maar bij The Black Swans steevast gepaard gaat met een gepijnigde grijns en zelfspot.

# |

|

| DubbelMono | 18 september 2011 - 16:57 | reacties (0)

De Zee Roept is een project waar Meindert Talma samen met Tryntsje Nauta aan gewerkt heeft. Het resultaat is dan ook meer dan alleen een cd. Het gaat om een boek met - prachtige - foto’s, portretten van studenten aan de zeevaartschool op Terschelling, aangevuld met een schijfje met liedjes van Meindert Talma. De nummers worden afgewisseld met herinneringen van varenden, begeleid door bijvoorbeeld accordeon. Daarnaast was er een tentoonstelling in het Fries Museum in Leeuwarden (helaas al op 4 september afgesloten) en een aantal optredens. De muziek, vooral gestuurd door toetsen (accordeon, piano, synthesizer) , bezingt niet alleen stoere verhalen die in een ver en onbestemd verleden spelen, maar ook de angsten en twijfels van hedendaagse matrozen en andere zeelui. Zo wordt in "Een zeeman is geen zeeman meer" de teloorgang van de romantiek van het varen bezongen. En het zou me niet verbazen als Meindert Talma een wereldprimeur heeft met zijn "Somalische Piraten" ('Ga niet naar de Golf van Aden / want daar wachten de Somalische piraten'): het eerste lied over hedendaagse kapers. Hij beschrijft niet alleen de angst op zee, maar ook de lotsbestemming van de piraten zelf. Dankzij de foto’s een project met meerwaarde en de cd is zeker het beluisteren waard, maar het wachten is nu op een echt nieuw rockalbum van Meindert Talma en zijn Negroes.

# |

|

| DubbelMono | 11 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het lijkt te mooi om waar te zijn, maar toch is het echt zo: dat meisje in die suikerspinrok op die veel en veel te zoete foto is geboren in Sugar Land, Texas. Tsja, dan kun je je eigenlijk niet anders laten fotograferen. En springt bij de argeloze luisteraar die het hoesje bekijkt spontaan het glazuur van de tanden. Katie Armiger heet ze en op haar twintigste heeft ze al drie platen op haar naam, alle drie gevuld met een vorm van country die tien jaar geleden waanzinnig populair was in de Verenigde Staten. Gretchen Wilson (maar dan zonder zelfspot), Taylor Swift, Faith Hill, dat werk. Country gemaakt voor de beschaafde middenklasse die eens in de zoveel tijd geld wil neerleggen om in een stadion naar een optreden van een countryster te gaan kijken. Maar dat moet dan geen outlaw country zijn, maar de Volendam-variant, zullen we maar zeggen. Ook geschikt voor de gristelijke medemens (en dat is eigenlijk iedereen in de Amerikaanse mid-west), gezien de teksten van Katie Armiger. Want dat moet ik haar nageven, als je - weliswaar met hulp van anderen - op je twintigste zulke volwassen liedjes kunt maken, kun je wel wat. Jammer dat ze geen risico’s durft te nemen en daarom wel heel erg de troefkaart van nice girl blijft spelen.

# |

|

| DubbelMono | 04 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Psychobilly, Tiki - die rare hype uit de jaren vijftig die naar Hawaii en de Stille Zuidzee verwees - , een vrouwelijke bassiste, de Elvis-grijns , mooie kuiven, kleding en een prachtige Gretsch-gitaar; de openingstrack heet 'I’m Bad', even verder komen we 'I’m on Fire', 'Black Cat Fever', 'Hoodoo Jive' en 'Zombie Rumble' tegen. De Australische rockers van Rocket To Memphis (die naam is het nog het leukst, inclusief de knipoog naar die derde van de Ramones en het betreurde Rocket From The Crypt) hebben alle codes begrepen en uitgevoerd. Ook de pseudoniemen kloppen: 'Betty Bombshell', 'Razor Jack Memphis', 'Voodoo Viv' en 'Shotgun Pete'. Alleen is er iets grondig misgegaan: ze hebben teveel hun best willen doen. Elk detail is zo netjes en keurig in de verf gezet dat alle leven er uit is verdwenen. En dat hun liedjes niet zo goed zijn, dat de zang vooral erg vlak klinkt - geen seconde geloof ik Betty Bombshell in 'I’m Bad' - dat valt ook hun producer te verwijten. Want dat is Matt Verta-Ray (onder meer Heavy Trash), iemand die zo’n ervaring en postuur heeft dat hij Rocket To Memphis voor deze mislukte lancering had moeten behoeden.

# |

|

| DubbelMono | 28 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

Dertig jaar schijnen ze al platen te maken, Karen en Don Peris. Man en vrouw en ook muzikaal partners. In die dertig jaar hebben ze als The Innocence Misson tien CD’s, een paar EP’s en een compilatie-album uitgebracht, zonder noemenswaardig succes. Het zou me niets verbazen als My Room In The Trees wel voor dat succes gaat zorgen. Want waar dit duo - met hun wisselende bandgenoten - vooral in uitblinkt, is oprechtheid. Hun liedjes (songs of nummers zijn bijna te grote woorden) klinken eerlijk en, maar dat hoort misschien wel bij folk, op een bepaalde manier zelfs naïef. Karen Peris heeft een warme, ietwat hese stem die in de verte doet denken aan Chan Marshall. Haar teksten - de meeste zijn van haar hand, een aantal van hun samen en eentje van Don - klinken openhartig: ze heeft het over geloof ("God is love / and love will never fail me" in 'God is Love'), onzekerheid ("No one can be so embarrassed as me / I say to these trees" in 'North American Field Song') en geluk (in 'The Leaves Lift High' klinkt het: "All of the days I travel with you / dearest to me, child / You are dearest to me, child"). Zoetsappig en soft? Ja, maar soms kun je er niet genoeg van krijgen.

# |

|

| DubbelMono | 07 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

"Mede mogelijk gemaakt door de kraakbeweging" staat er in het inlegvelletje bij het prachtig vormgegeven cdhoesje. Gestenciled, zoals in de hoogtijdagen van de kraakwereld de gewoonste zaak van de wereld was. Zeekoe Valuta riep als eerste associatie de legendarische verzamelplaat Gramschap op. Ook vol met Nederlandstalige teksten die de gevestigde orde op wilden schudden, heel erg D.Y.I. en in het oprechte amateurisme des te waardevoller. Maar ook chaotisch, wild en vol met rijp en groen. De RaaskalBOMfukkerZ hebben dat ook: hun rijms klinken soms als De Jeugd van Tegenwoordig ('Heiligstennis'), soms als een podiumdichter uit de punktijd ('Getekende Betekenis (of: Dikkertje Dap)'), maar evengoed zijn ze niet van de straat. Hun historisch besef blijkt niet alleen uit politieke statements, maar ook uit teksten over literatuurgeschiedenis ('Primitief Statement'): "die meuk is beukend, staar maar raar / poetrie met vleugels brugt duizend jaar / verbale raaskal margemonnik vaal." (Welke Neerlandicus snapt waar dit over gaat en legt alle slimme verwijzingen uit?). De beats en samples zijn chaotisch, schijnbaar slordig over elkaar geplakt en komen werkelijk overal vandaan (in Stoomgraver is zelfs een draaiorgel te horen). Literatuur uit het kraakpand, ten gehore gebracht door rappende kunstenaars met een punk-attitude: "plunder alle talen en dialecten, pluk ze kaal / brand het groene boekje, leve de wetteloze taal!"

# |

|

| DubbelMono | 31 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

De gitaarmuren van The Jesus & Mary Chain (afsluiter 'Jean Paul Sartre 2' leent zelfs opzichtig bij Sonic Youth), lijzige zang, koortjes uit de jaren zestig en een huppelende bas: op hun debuut is luid en duidelijk te horen waar Kids On A Crime Spree thuis naar luistert. Nu is dat op zich niet erg, want de mengeling van catchy Phil Spector-koortjes, heel veel echo en reverb op de gitaren en een bak lawaai is erg 2011 (riep iemand daar Wavves?). Ook klaag ik niet over de beperkte lengte van We Love You So Bad, met z’n 20 minuten. Het is tenslotte een EP. En ook niet dat elk nummer begint met een tel feedback en stopt, net voordat ‘ie lijkt te beginnen. Maar wat ik vooral mis is inventiviteit, nummers die aan de bovenkant van mijn hersenpan blijven haken. Het Beach Boys-meets-Joy-Division-nummer 'Trumpets of Death' komt nog het dichtst in de buurt, op korte afstand gevolgd door 'To Mess With Dynamite' met de aardige opening van koortjes en feedback. Verder klinkt Kids On A Crime Spee als een bandje dat druk aan het zoeken is, maar alleen nog maar antwoorden in de eigen platenkast heeft gevonden .

# |

|

| DubbelMono | 24 juli 2011 - 14:57 | reacties (0)

Het is juli en herfst. Er liggen afgewaaide takken en bladeren op straat en de regen slaat tegen de ruiten. De buitentemperatuur heeft niets zomers meer. Door de boxen klinkt de melancholieke, krakerige en immer drankzuchtige stem van Aidan Moffat: The sadness in your life will slowly fade. Nou, volgens het KNMI gaat ook de droefenis van het weer ons voorlopig niet verlaten. De beloftevolle lente ligt al weer maanden achter ons, de zon hebben we te lang niet gezien en we maken ons op voor de kou van de winter. Niet vergeten om whisky in huis te halen. Na zeven albums met Malcolm Middleton onder de naam Arab Strap, een plaat met voorgedragen poëzie en een album met zijn band The Best-Ofs klinkt Aidan Moffat nog altijd niet als het zonnetje in huis. Maar toch klinkt hij op deze samenwerking met pianist Bill Wells een tandje minder somber en bitter dan op eerdere platen. Belangrijkste reden daarvoor is wellicht de vorm die hij voor zijn teksten - die zich overigens nog altijd wentelen in drank, mislukte liefdes en andere vormen van treurnis - kiest: de genres wisselen van jazz, primitieve elektronica tot singer/songwriter-achtige vormen. Waarmee Everyting’s Getting Older vooral een bijzonder afwisselende plaat is geworden en een hoogtepunt in het oeuvre van onze favoriete Schotse zanger.

# |

|

| DubbelMono | 17 juli 2011 - 20:57 | reacties (0)

Blijkbaar is het leven zo relaxed in Californië dat we drie jaar moesten wachten op een nieuw album van The Donkeys. Hun vorige, Living On The Other Side, vergeleek ik vooral met muziek uit de jaren zeventig, maar op Born With Stripes is hun muzikale horizon verbreed. Zo’n twintig jaar, om precies te zijn, waarbij dit kwartet uit San Diego de jaren tachtig gemakshalve over heeft geslagen. Het lijkt er op of ze de afgelopen drie jaar vooral naar muziek uit het midden van de jaren negentig hebben geluisterd. De eerste albums van Beck en Pavement - slackerrock doopte een recensent Born With Stripes al - maar ook Grandaddy en, als ze het tempo iets omhoog gooien, Soul Coughing. De studiotrickery van de laatste twee bands worden door The Donkeys achterwege gelaten, maar helaas ook de finesses van muzikaal vakmanschap die deze bands wel lieten horen. Niet dat we hier een vervelend album in de cd-speler hebben liggen, daarvoor luistert het allemaal iets te lekker weg. Maar laat dat nu ook net de makke zijn: de twaalf liedjes klinken zo kalm en ontspannen dat enige mate van urgentie ook meteen maar is weggelaten. Typisch zo’n album voor na een lange dag hard werken, wanneer je vooral niet te veel moet willen: wat te drinken, een luie stoel en een kalm getoonzette plaat.

# |

|

| DubbelMono | 10 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

Days of Hunger, het Engelstalige debuut van Israëlier Geva Alon, schijnt in zijn geboorteland een soort sleutelplaat geweest te zijn. Toen dat album in 2006 verscheen was het een van de eerste Engelstalige albums van een Israëlische muzikant die potten kon breken en prompt - hoog in de hitlijsten - de deur openzette voor landgenoten om ook in het Engels te zingen. De taal van muziek is universeel, maar om universeel verstaanbaar te zijn zul je je toch Angelsaksisch uit moeten drukken. En dat doet Geva Alon, ook als het gaat om zijn muzikale palet. Want zijn invloeden variëren van oude helden als Neil Young tot hedendaagse voortrekkers als Jason Molina, My Morning Jacket, Fleet Foxes en consorten. Tekort komt hij nog in de kracht van zijn liedjes. Want hoewel Get Closer een paar prachtliedjes kent (The Wind Whispers, opener Here Comes The Tune - dat een veel oudere zanger doet vermoeden dan de 32 jarige die hij is), staan er, vooral naar het einde, een paar vullers op. Come Race Me opent bijvoorbeeld sterk, maar zakt dan in en kent een vervelende gitaarsolo en Fade Away With You is gewoonweg saai. In 2009 al in Israël verschenen, nu voor de rest van de wereld. Geen wereldplaat, wel een prima Americana-album.

# |

|

| DubbelMono | 03 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)