Arme Agnes. Je wilt strijden voor de in jouw ogen goede zaak en een rechtvaardige wereld, maar de democratie blijkt een bikkelhard stelsel. Je gaat eraan onderdoor. In je hart zou je, denk ik, de boel omver willen werpen en de macht opeisen. Ik kan me hier echter in ons land, waar Troelstra in 1918 al de mist in ging, helemaal niets bij voorstellen. Zou het in het land van Het Lichtend Pad, Peru, anders zijn? Het trio La Ira De Dios predikt de revolutie op hun nieuwe album Apus Revolution Rock. Het wordt tijd voor een wereld vol anarchie. Strijdbaar staat een man afgebeeld op het bijgesloten boekje met als extra tekst: 'Peru Psicodelia Punk'. De vertaling lijkt me te doen. Tekstueel zijn er ook de nodige liederen in het Spaans, maar de vertaling daarvan is (slim!) te lezen in het bijgesloten boekje. Behalve de anarchie, de punk, de psychedelica is er ook vette oude hardrock die weerklinkt zoals Black Sabbath die ooit tentoonspreidde. Er is de afgelopen jaren zo te zien het nodige gemuteerd in de band: alleen zanger/gitarist Chino Burga is nog over. Het geluid van de band is ook veranderd. Het is venijniger geworden: meer gebaseerd op kracht dan op gevoel. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier wel wat moeite mee heb. Ook al omdat de sterke punt van La Ira De Dios op de vorige albums ook al niet de zang was.

Stukjesschrijver lijkt zo'n makkelijk baantje, maar soms gaat het niet zoals gepland. De vraag was of ik, als ik naar het fabrIQ-festival ga, ook meteen een stukje voor File Under wil schrijven. Ach ja, ik ben de beroerdste niet, en na het schrijven van een stukje voorpret had ik er best zin in. Het zou echter anders gaan en het is een stuk geworden van de 'do's' en de 'don'ts' van een festival, de muzikanten, het publiek en uw recensent zelf.

Allereerst moet ik even wat sfeer schetsen: het was in huize Ewie door een lichte griep en een stevige verkoudheid geen geweldige week. Het festival moest de laatste beetjes aan virus wegwerken, en ach ja, wild springen en dansen zou het gezien het muzikale karakter toch wel niet worden. Ook begreep ik dat er geen fotograaf beschikbaar was voor foto's voor File Under, al blijkt er achteraf toch wat vastgelegd te zijn.

Het eerste waar ik aan moest denken bij het opzetten van Songs Of Luck van Keijo was Alan Lomax. Lomax' levensdoel was het opnemen van traditionele volksliederen. We hebben het aan hem te danken dat heel veel muziekgeschiedenis bewaard is gebleven. Lomax is echter nooit in Finland geweest, het land waar Keijo vandaan komt. Lomax was overigens toch te laat geweest: hij overleed in 2002 en deze nummers stammen uit 2008 en 2009. De reden waarom ik op Lomax kom, is allereerst dat het allemaal erg basic klinkt. Ik hoor gitaren en mondharmonica, maar bovendien een zanger die op een aparte manier die totaal niet is geschikt voor de hedendaagse commercie, aan het praatzingen is. Wat nog meer opvalt is de beroerde, ehhhhh.... ik bedoel lo-fi-kwaliteit van de opnames op dit schijfje. Songs Of Luck bevat tien blues-folk-liedjes die zich traag voortbewegen. Traditioneel Fins is het overigens niet, want “Rambling On My Mind” is toch echt van Woody Guthrie en Keijo's versie van “This Was Your Land” is volgens het hoesje gebaseerd op de versie van diezelfde Guthrie. Met de wetenschap dat Lomax ook in de studio zat met Guthrie, is mijn eerste gedachte die ik bij Songs Of Luck had niet zo heel vreemd.

Over smaak valt te twisten, maar ik durf desondanks wel te beweren dat ik kan horen of iets goed of slecht is in zijn genre. Daar heb ik inmiddels genoeg voor gehoord. Al klinkt het misschien arrogant. Met Sir Ians debuut Apathology had ik echter moeite. Bart Hoevenaars, oud-frontman van de inmiddels ter ziele Rotterdamse post-rockformatie Mono, is de man achter Sir Ian. Apathology speelde hij grotendeels zelf in. Voordat ik aan dit stukje begon heb ik dit album vaak gedraaid. Erg vaak gedraaid zelfs. Er is namelijk zoveel te horen en een genrestempel durf ik er niet op te zetten. Dan weer klinkt Sir Ian, met name door de inzet van de elektrische gitaar, als Neil Young, maar op andere momenten zou ik dit meer aan een symfoliefhebber adviseren. Maar Sir Ian is niet puur in de leer: hij ontdekt. Je moet dus tegen een stootje kunnen. De productie is basic gehouden hetgeen ik wel kan waarderen. Ik heb een hekel aan bombast. Ik kan me echter voorstellen dat een uitvoering met een orkest geweldig zou zijn, maar ook bij een intiem huiskamerconcert komt hij vast tot zijn recht. Qua stem heeft Hoevenaars overigens best een hoog bereik, iets waar je ook tegen moet kunnen. Maar ondanks dat ik bezwaren kan bedenken, ben ik toch vooral gegrepen door Apathology. Ik moet er moeite voor doen, en dat zijn op lange termijn vaak de beste albums. Op dit album doet overigens Fuck The Writer mee, iemand die ik bij een recensie van zijn cd vergeleek met John Frusciante. Frusciante was de link die ik zocht, al durf ik zijn muziek ook niet in een hokje te stoppen.

Surfmuziek: ik denk dan aan twee varianten. Of aan de ruige gitaarversie van Dick Dale of aan de prachtige harmonieën van The Beach Boys. Mocht je hier ook aan denken dan wordt het tijd om je beeld bij te stellen met het nummer “Let's Go Surfing” dat te vinden is op de ep Summertime! van The Drums. Dit nummer klinkt namelijk moderner zonder de 'andere' surfmuziek tekort te doen. Het viertal komt uit het hippe Brooklyn. En, ondanks dat ik als veertig-plusser (oef!) niet pretendeer hip te zijn, tip ik dit als een van de 'next big things'. The Drums heeft namelijk een originele kijk op de muzikale wereld. Als ik dan toch een vergelijking moet maken met een andere stadsgenoot dan zou ik voor MGMT gaan, al zijn de verschillen groot. Het is vooral de elektronische basis waarin ze elkaar vinden en de aanstekelijkheid van hun muziek. Hier en daar komt er new wave om de hoek kijken. Dan is het weer de post-punk, dan weer de sixties, maar nergens klinkt het belegen. Het is net een frisse zomersalade. Een salade die vele ingrediënten kent, en na een aantal happen blijft verrassen. De titel Summertime! lijkt mij voor deze ep prima gekozen. Deze week in Bitterzoet te Amsterdam te zien, en dan komende zomer op Lowlands? Ik tip ze alvast. En tegen de zomer ook meteen een volwaardige schijf met nog meer moois graag, want deze ep is toch wel wat snel voorbij.

Als muziekliefhebber probeer ik bij te blijven en de nieuwste bandjes te ontdekken om te horen of het misschien mijn ding is. Zo gaat dat als muzieknerd. En dat mijn omgeving mij af en toe niet begrijpt met een muur vol geluidsdragers: het is niet anders. Een nieuwe loot aan de boom is Asaf Avadin & The Mojos met hun cd The Reckoning. De cd die ik toegestuurd kreeg is een prachtige digipack, en dan heb je bij mij een streepje voor. De band blijkt afkomstig te zijn uit Israël, Jeruzalem om precies te zijn. De cd's van bands uit dat land die in mijn cd-kast staan kan ik wel op een hand tellen. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar dit vijftal. Ik ben echter verbaasd dat de cd nu pas hier uitkomt. Er staat toch echt 2008 op de achterkant. Nog meer verbaasd ben ik echter dat Asaf Avadin een man blijkt te zijn, want ik dacht echt met een vrouw te maken te hebben. Hij kan hoog krijszingen en heeft een rauw randje aan zijn stembanden. Ik wilde hem eerst beschrijven als een mix van Melissa Etheridge en Janis Joplin, maar voeg hier nu maar Robert Plant en Billy Corgan aan toe. Muzikaal is het ook een brede waaier waarvan Asaf Avadin & The Mojos zich bedient: de rock van Skunk Anansie, Smashing Pumpkins, maar ook de blues van Janis Joplin. Ik moest zelf even wennen aan hun geluid, maar het viel langzaam op zijn plaats. Ik had alleen de lengte van de cd wat ingekort, want vijfenvijftig minuten is toch wel een erg lange zit voor een verder prima cd.

Ik ga meteen maar eens wat verklappen: veel bands zijn leuk om over te schrijven, maar het leukste vind ik toch de cd's van bands die nog niemand kent. Uiteraard moet het geboden materiaal dan wel prettig zijn om naar te luisteren, maar dat valt meestal reuze mee.

Live is dat eigenlijk net zo. Nu kun je lukraak naar een bandje gaan kijken en dan maar zien wat er komt, maar iets veiliger, goedkoper en vooral méér is er te ontdekken op festivals. En dan bedoel ik niet festivals als Pinkpop die voor de grote namen gaan. Die festivals trekken weliswaar belachelijk veel mensen, maar in veel gevallen zijn gevierde bands op de echt grote festivals eigenlijk al over hun hoogtepunt heen.

In Den Bosch is er nu een initiatief om met relatief onbekende bands een festival te houden: fabrIQ. Dat is op zich al lovenswaardig en daar spits ik nou mijn oren bij. Dit festival vindt op zondagmiddag en -avond 7 maart plaats.

Van de line-up is er eigenlijk maar een muzikant die ik van zijn eigen muziek ken. Dat is de Nederlander Djurre de Haan, beter bekend onder zijn artiestennaam Awkward I. File Under was er al bij toen zijn eerste ep uitkwam, en zijn laatste album haalde mijn jaarlijst 2009. Reden genoeg om te gaan, om maar niet al te bescheiden te zijn over mijn smaak. Ik kan me niet voorstellen dat iemand een optreden van hem vervelend vindt.

Ja, geef ze eens ongelijk: een optreden bij een tv-programma als De Wereld Draait Door doet meer dan tien stukjes op willekeurig welke website. Een en ander leidde ertoe dat de releasedatum van Seadrift Soundmachine is vervroegd. Al die lieve kijkers zouden over een paar weken namelijk wel eens niet meer aan Blaudzun kunnen denken en vergeten de cd aan te schaffen. En behalve dat ik de commerciële mensen achter Blaudzun geen ongelijk geef, zou dit ook nog eens heel erg zonde zijn voor al die kijkers. Want wat is zijn tweede album geweldig geworden! In het verleden zag ik hem een paar keer live, en na de tweede keer was mijn conclusie: geweldige stem, fijne ingetogen liedjes, maar na een liedje of zes weet ik het wel. En zo luisterde ik niet naar Joice, dat Blaudzun (oftewel Johannes Sigmond) bij zijn debuut in 2008 voor goud ging. De tijd van de release van de opvolger Seadrift Soundmachine lijkt in dat gouden kader prima gekozen i.v.m. De Olympische Winterspelen, al zou de wielrenner Blaudzun hier nooit aan meegedaan hebben. Kwam Joice bij het debuut nog met vergelijkbare namen als Radiohead en Fleet Foxes, ik voeg hier graag Dave Eugene Edwards (Sixteen Horsepower) aan toe. Blaudzuns stem heeft veel weg van die van hem en ook de desolate spanning in de muziek hoor ik terug. Luister maar eens naar “Light-O'-Love”. De afwisseling die ik bij de concerten miste, lijkt bij beluistering van deze release een belachelijke mening: er is niets saai aan. De muziek is prachtig intiem, maar ook orkestraal en neemt mij mee op een reis die mij ontroert. Zo mooi. Als single is gekozen voor “Quiet German Girls”, die ik vandaag al op de radio hoorde. Laat dit het begin zijn van de triomf van Blaudzun.

Sinds ik afgelopen zomer (weer) op vakantie ben geweest in Ierland, ben ik opnieuw een muzikale draai aan het maken richting de folk. Zoals dat altijd gaat als ik daar geweest ben. Krachtige en pure muziek zonder overbodige opsmuk en op instrumenten waar geen stekker aan zit. Ik zou bijna zeggen, zoals het bedoeld is. Al moet je in dit geval hier en daar wel wat smokkelen. Jackie Oates komt niet uit Ierland, maar uit Engeland. Twee landen die op sommige gebieden elkaars tegenpool zijn, maar de muziek van Oates zou ik ook wel in een land als Ierland kunnen plaatsen. Oates maakte deel uit van Rachel Unthank & The Winterset, later omgedoopt tot The Unthanks. Zij brachten onlangs de cd Here's The Tender Coming uit, dit was ook al zo'n cd die liet horen dat folk echt nog wel kan. Oates komt nu met haar derde solo-album Hyperboreans. Hierop brengt ze vooral bewerkingen van traditionele liedjes. Hulp krijgt ze o.a. van haar broer Jim Moray en de Schot Alasdair Roberts. Geen onbekenden in folkie muziekland. Muzikaal gaat het overigens wat verder dan een gitaar en een zangeresje. Zo wordt er gebruik gemaakt van viool, cello, piano, mandoline, bouzouki. En samples, die volgens mij vooral bij de zang ingezet worden als een echo in een wijds landschap. Opvallend is overigens dat “Birthday” van The Sugarcubes gecoverd wordt. Je weet nog wel die band van dat (allesbehalve folk)meisje Björk. En wat helemaal opvalt is dat het niet de meest vredelievende wereld is waarin Oates vertoeft, getuige de aanwezigheid van een heuse murderballad “The Butcher's Boy”.

Schaakmat. En dat waarschijnlijk zonder voorbedachte rade. De zet was Mudhoney en de 'tegenstander' in kwestie Storm. Ik ben namelijk ook maar een mens, met zijn fouten. En een van mijn fouten was dat ik nooit de moeite heb genomen om me in Mudhoney te verdiepen. Ik kan niet beweren dat ik te jong ben voor deze Seattle-band. Integendeel, zij begonnen op het moment dat ik net de pubertijd achter me had gelaten, maar ik keek naar rechts, waar het links gebeurde. Andere grungebands kreeg ik wel mee, maar ik moet toegeven dat ik laat aanhaakte. Ik wist wel dat Mudhoney het voorbeeld was voor Nirvana, en alleen dat zou al het beluisteren van een Mudhoney-album rechtvaardigen. Ook de recente, ook op File Under besproken albums gaven me de kans om e.e.a. recht te zetten. Niet dus. Tot ik Live At El Sol toegestuurd krijg. Nu moest ik wel. En gelukkig maar, want de met eenentwintig tracks volgepropte cd is een hele fijne niet voor tere zieltjes-album geworden. Als ik de tracklisten van de albums goed vergelijk met de setlist van dit optreden dan is deze een goede dwarsdoorsnee van hun oeuvre. De opnames vonden overigens op 12 juli 2007 in de El Sol te Madrid plaats. Gracia! Om dit album in een historisch perspectief te zetten daarvoor heb ik dus niet genoeg kennis, maar geluidstechnisch vind ik het voor zo'n recente opname blikkerig klinken. Dit ondanks de late openbaring. Als je nog aan de band moet beginnen zou ik toch voor het eerder in 2008 (her)uitgegeven Superfuzz Bigmuff / The Lucky Ones gaan. En als je dan fan bent dan kun je Live At El Sol nog altijd alsnog aanschaffen, want wat Mudhoney hier laat horen daar is weinig mis mee. En dan druk ik me zwak uit. Dit album is overigens in 2008 al verschenen als dvd-versie.

In september 2008 verscheen er hier een stukje van mijn hand over het album Aan De Arbeid van het Belgische Yevgueni. Dat was ruim een jaar na verschijnen, en ik gaf voor het gemak de distributeur maar even de schuld. Bovendien was het debuut Kannibaal al helemaal langs ons heengegaan. Anno 2010 is het anders gesteld: men mailt zelfs achter me aan wanneer er een stukje verschijnt over de nieuwste release We Zijn Hier Nu Toch. En men kan gerust zijn: hier is ie. Kennelijk zit er wat druk op de ketel of ziet men een gat in de markt. En dat laatste kon wel eens het geval zijn, want hoeveel enigszins leuke Nederlandstalige (of Vlaamstalige) groepen zijn er? Weinig, volgens mij. Het vijftal is muzikaal niet al te veel van koers veranderd. Ik moet, zeker door de stem van Klaas Delrue, nog steeds aan Gorki denken, en verder The Scene of een Boudewijn de Groot. Yevgueni's specialiteit zijn luisterliedjes die hier en daar misschien qua tekst door de rijm net wat te gekunsteld zijn: 'Nieuwe meisjes, waar komen ze vandaan. Nieuwe meisjes, zie ze staan. Nieuwe meisjes, breng maar aan.' Toch is een liedje als “Brand”, over het eind dat iemand ziet naderen, prachtig qua tekst en origineel qua onderwerp. En geeft bijvoorbeeld de gastrol van Annelies Delrue in “Blijf” toch net de extra dimensie waar het lied om vraagt. Ik vrees dat de indeling naar muziekstromingen op de Nederlandse radiozenders te weinig ruimte geeft aan de Belgen om hier een vaste plek te veroveren. Aan de andere kant: met zo weinig concurrentie sta je snel aan de top. Wie weet profiteren ze hiervan.

Mocht je, net zoals ik, geregeld naar Studio Brussel luisteren dan is het je vast niet ontgaan dat er een nieuw album van The Black Box Revelation aan zat te komen. Het is feest voor de Belgen die graag met hun wijsvinger en pink in de lucht staan en het mooie is dat wij Nederlanders gewoon mee mogen doen met de release van Silver Threats. The Black Box Revelation bestaat uit twee jochies die slechts gewapend met drums, gitaar en een een krachtige stem het publiek te lijf gaan. Hier en daar hoor ik overigens meer instrumenten op dit album, zoals een orgeltje in opener “High On A Wire”. Bij dit nummer moet ik door de manier van zingen zelfs aan Oasis moet denken. Het duo brengt rock met de nodige bluesinvloeden. Ik moet hier en daar zelfs aan The Stones in hun betere jaren denken, zoals in “5 O'clock Turn Back The Time”. Het geluid verschilt overigens niet erg van hun debuut Set Your Head On Fire, maar door de productie van Mario Goossens is het wel vetter geworden. Goossens kennen we uiteraard als drummer van Triggerfinger en als The Black Box Revelation dezelfde carrièrelijn volgen dan komt het vast helemaal goed. Heel rockend Nederland is nu nog niet om, maar zeker als ze op de komende zomerfestivals spelen, dan lijkt het mij een kwestie van tijd dat wij ook plat gaan.

Onlangs las ik in een of ander blaadje, ik dacht de LiveXS, een stukje over Born Again Revisited van Times New Viking. Na een langer stuk over een andere cd volgden er twee zinnetjes waarin er nogal minnetjes over Born Again Revisited gedaan werd, en zo kwam dit album bij mij ergens onderaan een megastapel releases. Want wie wil er een cd luisteren waar niemand op zit te wachten? En ik moet zeggen dat ik hem ook na een eerste beluistering weggelegd heb: ik ben niet namelijk niet altijd in de stemming voor een portie garagerock. Maar als ik de goede muts op heb gezet dan blijkt Born Again Revisited een lekkere rauwe plaat te zijn waar bij mij namen als The Velvet Underground en Sonic Youth opkomen. Hun eerdere albums voor dit debuut op Matador schijnen trouwens nog vuiger te zijn. Geluidstechnisch klinkt het echter nog steeds niet even netjes, zoals dat ook hoort bij een dergelijke bak herrie. Zo gaan de zangpartijen bij dit trio uit Columbus, Ohio geregeld in het rode, ronken de gitaren alsof ze op de slachtbank liggen en is er ook zo'n kek V.U.-orgeltje. Waar ik het eerder genoemde stukje gelijk in moet geven dat je hier niet teveel woorden aan vuil moet maken: lekker een half uur raggen en verder niet zeuren. Punt.