Kennelijk ben ik het afgelopen weekend zo verlowlandst dat ik niet eens meer normaal naar een album kan luisteren. Als ik Spinning For The Cause van I Got You On Tape (die dus niet op Lowlands 2010 stonden) draai, dan begint er een raar mechanisme in me te lopen. Ik ben namelijk onbewust aan het bedenken in welke tent ze thuishoren. De Bravo en X-Ray zijn niet aan de orde wegens niet dansbaar. De Alpha is veel te groot omdat een hit ontbreekt. Ook de Grolsch lijkt me nog wat overdreven. Voor de Lima is er dan weer te weinig roots in de muziek terug te vinden. Zo kom ik uit bij de India of de Charlie. Deze tenten zijn geschikt voor een bandje met potentie. Ik kom hier volgens mij ook door de galm die over dit album hangt, deze is namelijk erg aanwezig bij mijnheer de zanger en ook bij de drums. Naast een gitaar en bas doet ook het keyboard erg zijn best. I Got You On Tape klinkt als een band met een groot gebaar, zoals Muse, Interpol en The National, maar die dat zelf (gelukkig) nog niet hebben ontdekt. Het liedje dat het meest blijft hangen is “The Blacksmith”. Dat lijkt me een prima opmaat, tot ik bij het bekijken van de feiten zie dat dit al het derde album van deze Denen is. Laten ze nou zelfs al op Roskilde 2009 gestaan hebben. Gemiste kans dus voor Lowlands 2010, maar ze zijn 6 t/m 8 september in ieder geval op diverse podia in de Lage Landen te bewonderen. Daar moeten we het voorlopig mee doen.

#| |

| Ewie | 01 september 2010 - 08:57 | reacties (0)

Een van de artiesten uit de Excelsior-stal die niet op Into The Great Wide Open is te vinden is Goslink en dat verbaast me eigenlijk. De plaat is namelijk bluesy, intiem en klinkt in mijn oren als een warme muzikale windvlaag die onvermijdelijk over Vlieland gaat waaien. Goslink is Harm Goslink Kuiper, naast muzikant ook kunstenaar en bouwer van zijn eigen instrumenten. Kijk, dat had ik wel eens zelf willen aanschouwen. Stil Leven is een Nederlandstalig album, maar Goslink is niet Excelsiors nieuwe Spinvis, daarvoor gaan de nummers teveel over het echte leven en kennen de nummers teveel rootselementen. De liedjes van Goslink kennen een grote diversiteit aan onderwerpen. Zo komen de dood, verloren liefde, onbereikbare liefde, het alleen zijn en seks voorbij. Goslinks werk doet me sterk aan het debuutalbum Zal de Hemel van Jaap Boots denken (maar dan tekstueel wat minder wreed) en door de manier van rijmen ook aan het werk van Rick Treffers. Wat Goslink gemeen heeft met Spinvis, is dat mij dit muziek lijkt die je wel of niet kunt waarderen en dat er weinig tussenin zit. En daarbij helpt zijn wat vlakke stem niet. Zijn komende tourschema kent de nodige speciale gasten. Zo zie ik Triggerfinger als speciale gast staan. Het lijkt me een bijzondere en gedurfde keuze. De keuze voor Tim Knol, Blaudzun, Leine, Blue Grass Boogiemen en Jan Rot lijkt me meer voor de hand te liggen. Misschien moest ik zelf ook maar eens bij een van deze optredens gaan kijken.

#| |

| Ewie | 28 augustus 2010 - 12:57 | reacties (2)

Kan dat eigenlijk: een stukje over een ep schrijven die al ruim een jaar te koop is en bovendien in eigen beheer is uitgegeven? Ja, dat kan heel goed. Althans dat vind ik, want vooral zij die komen tot een release in eigen beheer mogen van mij gekoesterd worden. In dit geval gaat het om de Arnhemse Miriam Moczko. Ik kende haar al wel van de (volgens mij niet meer bestaande Arnhemse band) Chicadelic, maar solo zag ik haar pas onlangs op het Arnhemse Sonsbeek Theater Avenue. Op de ep Solo zijn vijf nummers te vinden en die zijn niet minder mooi dan tijdens het optreden. Moczko begeleidt zichzelf op piano (en ook nog op viool). Het ligt misschien voor de hand om een vergelijking te zoeken met Tori Amos of Kate Bush, maar haar muziek is zeker geen kopie. Moczko brengt haar liedjes met verve, maar vijf liedjes is veel te weinig. Ik wil meer. Tijdens het korte optreden waren het drie extra nummers die als totaal een prima en indrukwekkend beeld gaven van de breekbare liedjes die zij brengt ondanks de lawaaierige omgeving. Maar waar zeur ik ook over meer, eerst moet de rest van Nederland meer willen. Iemand als zij verdient ook aandacht buiten Arnhem en directe omgeving. Ze gaf tijdens het optreden dat ik zag aan ooit in Australië te willen gaan wonen, ze toerde hier afgelopen jaar. Ik doe bij deze een oproep om haar niet te laten gaan, want er is zoveel minder talent dat in ons land wel een groter publiek weet te bereiken.

#| |

| Ewie | 23 augustus 2010 - 16:57 | reacties (3)

Het hoeft niet per se dat een label een eigen gezicht heeft, maar het is waarschijnlijk wel handig om publiek aan je te binden. Was Excelsior Recordings aanvankelijk nog wel herkenbaar aan hun gitaarpop, inmiddels is dat een stuk moeilijker geworden. De genres en daarmee het publiek zijn veel breder geworden. De Marokkaanse Fathia Bazia, woonachtig in het Brabantse Asten, brengt met haar band onder de naam Lella Fathia het album Anybody dat een nieuw genre voor dit label aanboort. Volgens mij had Excelsior tenminste nog geen vertegenwoordiger in de jazzy singer-songwriterhoek. Anybody bevat tien liedjes die grotendeels in het Engels, maar ook in het Arabisch-Marokkaans gezongen worden. Lella Fathia brengt muziek die volgens mij het best te genieten is met een lekker glas wijn voor je, waarbij je weg kunt dromen. En dat bedoel ik niet vervelend. Ik zie haar nog niet akoestisch verschijnen op de lawaaipodia in het plaatselijke clubcircuit. Maar misschien zit ik ernaast, en weet ze op het podium een overtuigende show neer te zetten waar iedereen stil van wordt. Grappig is haar bijna niet te herkennen cover van “Late Night" van mijn held Syd Barrett die ze moeiteloos de hare maakt. En dat geldt ook voor PJ Harveys "Rid Of Me". Verder zijn het eigen nummers. Lella Fathia is in ieder geval een nieuwe, jonge verschijning aan het popfront naar wie ik benieuwd ben hoe het verder gaat met haar en haar band.

#| |

| Ewie | 16 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Muziek kun je in mijn beleving op drie manieren maken. Ten eerste met de portemonnee in de hand. Het doel is puur om geld te verdienen. Vaak is dit feitelijk te onderbouwen en heet commercie. Ten tweede kun je muziek maken vanuit je ballen, oftewel vanuit een oergevoel dat het gemaakt moet worden zonder zelfs het instrumentarium optimaal te beheersen. Ten derde is musiceren vanuit je hoofd. Je weet zoveel over muziek en kunt dit vormgeven dat je een stapje hoger kunt zetten en proberen er een nieuwe draai aan te geven. Dit kan uitpakken als kil en afstandelijk, maar ook afdalen naar het oergevoel. Emanuel heet voluit Emanuel Ayvas, komt uit New York en is in eerste instantie iemand van de categorie, muziek vanuit je hoofd maken. Om al zijn ideeën vorm te geven nam hij in totaal elf musici in de arm en nam hij Listen op. Listen is een album dat alle kanten opgaat. Het is een verzameling van folk, indie, rock, orkestrale klassieke muziek, dance, jazz en zo kan ik nog wel even doorgaan. De totaallengte is bijna zeventig minuten! Ik zeg er eerlijk bij dat ik even de tijd moest nemen voor dit album. In eerste instantie vond ik het wat saai, maar als ik al die goede ideeën en uitwerkingen tot mij neem, met de volumeknop op tien, dan krijgt dit album ballen. En dat gevoel, daar doe ik het voor. Op het podium schijnt het aantal muzikanten overigens wel eens richting de dertig te gaan. Check it out, als ze in het najaar in ons land zijn, zou ik zeggen.

#| |

| Ewie | 11 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Het is een schande dat onderaan het hoesje van Dark Night Of The Soul van Danger Mouse & Sparklehorse een 'in memory of' staat. Niet zozeer dat het er staat, want ik denk dat er velen zijn die Mark Linkous en Vic Chesnutt missen. Maar vooral omdat het album officieel in de zomer van 2009 uitgebracht had moeten worden toen de heren nog in leven waren: Linkous stierf op 6 maart 2010, Chesnutt ging hem voor op 25 december 2009. Dit had namelijk best gekund, maar er schijnt een platenmaatschappij te zijn die nog een appeltje met Danger Mouse te schillen had. Danger Mouse had het gewaagd om met The Grey Album aan The Beatles' The White Album te komen, en dat viel niet in goede aarde. Toch is Dark Night Of The Soul er toch nog officieel gekomen. Het zou pas echt een schande geweest zijn als zo´n geweldig album nooit officieel uitgebracht zou zijn.De nummers zijn geschreven door Danger Mouse en Mark Linkous (aka Sparklehorse), met daarnaast meestal de artiest die e.e.a. ook vocaal ondersteunt. Zo zijn er nummers met Iggy Pop, David Lynch, Jason Lytle, Flaming Lips, Black Francis en Suzanne Vega. Wie gezien de titel van dit album verwacht dat hét een grote droefenis is, kan ik geruststellen. Zo getuigt het nummer “Little Girl” met Julian Casablancas van een energie die hij mij bij zijn solo-album niet over heeft kunnen brengen. Misschien dat de nummers soms wat te dicht bij de eigen nummers van de gasten liggen en is het jammer dat er zo'n zware schaduw over dit album ligt, maar wij mogen blij zijn dat Sparklehorse dit toch nalaat in zijn erfenis.

#| |

| Ewie | 07 augustus 2010 - 14:57 | reacties (2)

Nick Drake, maar dan met koortjes, zo had ik I Am Oak in eerste instantie kunnen beschrijven. Toch dekt dit de lading niet helemaal. Thijs Kuijken, alias I Am Oak, heeft namelijk een eigen geluid. Hij schreef de liedjes over met name natuurelementen zelf, nam ze op en mixte ze. Aangezien koortjes met een zanger niet als echte koortjes klinken, werden vooral daar de nodige gasten ingezet. In een liedje als “Trumpets” moet er naast een koortje uiteraard wel een trompet klinken. Die werd dan ook ingehuurd, en zo zijn er nog een paar voorbeelden. Maar het is vooral de gitaar en de prachtige droevige stem van Kuijken wat de klok slaat. Onlangs zag ik I Am Oak voor een tweede keer optreden waarbij hij met zijn begeleidingsband (inclusief koortjes!) de sfeer van On Claws prima weet neer te zetten. Een vrolijke boel is het bij I Am Oak nooit, Kuijken heeft een groot zwak voor melancholie. Bij de optredens die ik zag was het publiek als aan de grond vastgenageld. Het was muisstil. En die sfeer creëren lukt bij mij thuis met On Claws ook. Het album gaat gewoon door waar hij met Ols Songd uit 2008 is gebleven. Veertien liedjes of beter gezegd briljante schetsen staan er op On Claws met een totaallengte van een kleine 33 minuten. On Claws is wat mij betreft een van de mooiste droefsnoetalbums van dit jaar en dit talent komt nog uit ons land ook.

#| |

| Ewie | Incubate 2010 | Into The Great Wide Open 2010 | 02 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Bij mij in de buurt woont een man die helemaal uit zijn dak kan gaan van opera. De muziek moet dan hard en hij laat dan zijn expressie de vrije loop. Ik vind het geweldig dat je je zo kunt laten gaan, al zijn er vast velen die hier anders over denken. Hadestown van Anaïs Mitchell heeft als subtitel A Folk Opera. Het zal echter niets zijn voor mijn buurtgenoot, want met opera heeft het weinig van doen. Als je echter een folkliefhebber bent, dan zit je misschien wat meer in de richting. Maar dan moet je het niet al te conservatief willen hebben. Anaïs Mitchell is al in 2006 begonnen aan Hadestown en het stuk lijkt me uitermate geschikt om in een theater op te voeren. Hadestown vertelt het verhaal van Opheus en Eurydice. Of ze Hadestown ooit met deze samenstelling van artiesten opgevoerd krijgt waag ik te betwijfelen. Er spelen namelijk nogal wat grote namen mee. Wat dacht je van Ani DiFranco als Persephone, Justin Vernon (Bon Iver) als Orpheus, Ben Knox Miller (The Low Anthem) als Hermes en ik word zelf helemaal geraakt door de basstem van Greg Browns als Hades. Mitchell is zelf overigens Eurydice. Het album is een kakofonie aan stijlen, zoals folk, jazz en blues. Vooral het eerste deel vind ik beresterk, maar helaas wordt het wel erg rustig in het tweede gedeelte en zakt mijn aandacht wat weg. Liedjes als het Waitsiaanse “Way Down Hadestown” en “Why We Build The Wall” had ik echter voor geen goud willen missen.

#| |

| Ewie | 28 juli 2010 - 12:57 | reacties (0)

Er zal ook in de stukjes op File Under geen ontkomen aan zijn: het is bloedheet. Als het bloedheet is dan moet je er in mijn opinie handelen of beter niet handelen. Oftewel het rustig aan doen, 'Gas runter', zouden de Duitsers zeggen. Tijd dus om het ook qua muziek wat rustiger aan te doen. Hiervoor zou het New Yorkse Here We Go Magic geschikt kunnen zijn. Pigeons is hun tweede album. Het stempel dat ze er opgezet hebben is psychedelische folk, maar dit album bestaat uit twee gedeeltes. Aanvankelijk zijn de liedjes catchy, melodieus, maar toch wel wat loom, een beetje een drone, maar niet overdreven. Met de samenzang sluiten ze prima aan bij deze tijd, zie Grizzly Bears en Fleet Foxes. En er is die breekbare falsetstem van Luke Temple. Het album is traag, maar wel het bezorgt me wel een goed humeur. Kijk, daar hou ik van als ik onderuit gezakt op de bank hang. Mijn favoriet is “Bottom Feeder”. In het tweede deel zakt het melodieuze echter weg. Het album krijgt een meer ritmisch en psychedelisch vervolg, waardoor de band wel vergeleken wordt met Vampire Weekend en Talking Heads. De oorspronkelijke ingrediënten zijn er nog wel, maar in mindere mate. En dat is jammer, want het komt mijn humeur niet ten goede en mijn aandacht verslapt: ik bedenk me dat het bloedheet is. Weg afleiding. Pfffffffffffffff..........

#| |

| Ewie | 24 juli 2010 - 19:57 | reacties (0)

The Beatles of The Stones, zo simpel was de muzikale keuze in de jaren zestig. Als je naar het resultaat van de muziek van het Australische The Frowning Clouds luistert, dan waren duidelijk The Stones hun favoriet. Als je dan ook nog op de hoes 'mono' ziet staan dan zou je Listen Closelier al snel kunnen zien als een volger van Jagger en vrienden ergens net na hun eerste albums. Als ik echter op de inlay zie staan dat ze The Dolly Rocker Movement bedanken en als ik dan het boekje opensla en foto's zie van het vijftal voor een rij cd's, dan is het duidelijk: dit is een (jonge) band van nu. The Frowling Clouds hebben zich kennelijk tot doel gesteld om oude tijden te doen herleven. De band doet dit verdienstelijk. Op basis van deze schijf was ik er niet op gekomen dat dit een 2010-product is: muzikaal noch qua productie. Er staan bovendien geslaagde liedjes op als “Mean Old Girl” en “She's Mine” die eigenlijk op elke Nuggets-box zouden moeten staan. Ik weet zeker dat iedereen erin trapt.

#| |

| Ewie | 19 juli 2010 - 14:57 | reacties (0)

Soms krijg je wat vreemde discs ter bespreking toegestuurd. In het geval Nathalie Tobiaz niet zozeer door de muziek die ze maakt, maar wel door andere zaken. Ten eerste is daar haar geboortejaar 1967, een prima jaar als zeg ik het zelf, maar het is vreemd dat er nu pas een debuutalbum verschijnt. Ten tweede is er de cd Nana, die al in 2009 verschenen. En dan is er de taal, want Franstalige zangeressen zijn, buiten de zuchtmeisjes (en dan is het nog beperkt), in ons land niet erg succesvol. Tobiaz is geboren in België, woonde twintig jaar in Parijs en nog even in Canada, maar woont nu weer in haar geboorteland. Dit album Nana maakte ze samen met Jo Cassiers. Hij schreef mee aan de liedjes, produceerde het album, maar verzorgde ook het gitaarwerk en de elektronische programmering. Tobiaz wordt wel vergeleken met Annie Lennox en Vannessa Paradis, maar volgens mij is dit alleen maar omdat ook zij ooit zangles had van Richard Cross. Ik zou haar eerder vergelijken met de Indigo Girls, maar dan solo. Lekker in het gehoor liggende liedjes, beetje americana, beetje chanson en pop. Ik betwijfel echter of dit album een succes gaat worden. Zit de Nederlandse markt op een Franstalige zangeres te wachten? Ik denk het niet, maar alhoewel ik het een wat veilig album vind, is het met name door de zang een prima te verhappen album.

#| |

| Ewie | 14 juli 2010 - 20:57 | reacties (3)

Iedere artiest in zijn nadagen gun ik zijn eigen Rick Rubin. Uiteraard heb ik het dan over Johnny Cash die op zijn American Recordings boven zichzelf uitgroeide. Ook Roy Orbinson maakte met Mystery Girl, net voor hij onverwacht stierf, nog een prachtplaat. Al had hij hier juist niet gekozen voor het pure, maar voor de bombast, maar wat wil je ook met onder andere Jeff Lynne achter de knoppen. Don McLean is het bekendst geworden met “American Pie”, maar ook met de cover van Orbinsons “Crying”. De laatste plaat van McLean stamt uit 2005 en dus werd het wel weer eens tijd voor een release. Addicted To Black is een hoopgevende titel door de connectie die ik leg met 'The Man In Black'. Elf door McLean zelfgeschreven liedjes bevat deze schijf, waarvan er bij een de woorden van 'ene' W. Shakespeare zijn gebruikt. De liedjes zijn voornamelijk ingespeeld door Pat Severs, Mike Severs en Don McLean zelf. Gezamenlijk tekenden ze ook voor de productie. Maar bij zowel het inspelen, de productie, als de liedjes durf ik wel wat vraagtekens te zetten. McLean komt tot zijn recht als de productie en instrumentarium sober wordt gehouden, zoals op “Lovers Love The Spring” of het mierzoete “Promise To Remember”. Als er echter gekozen wordt voor elektrische ritmes en keyboards op “Shadowland” of op “In A Museum” dan krijg ik een vieze smaak in mijn mond. En dan is er ook nog een draak van een lied als “Mary Lost A Ring”. Nee, dit is niet wat je een artiest in zijn nadagen gunt.

#| |

| Ewie | 10 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Lo-fi in Nederland, ik was eens aan het denken hoe de vlag er voor deze muziekstroming erbij hangt. Volgens mijn eerste gedachte niet zo heel best. Zo was er afgelopen jaar het trieste eind van Club Diana. Gelukkig is er nu toch weer wat hoop met een nieuwe cd van het Deventerse King Me. Hun laatste album Guide Down kwam in 2007 uit en hierna werd er een rustpauze ingelast zonder optredens. Nu is er echter Them Brawlers met tien liedjes met een totaal lengte van meer dan veertig minuten. De hoes is in ieder geval prachtig. Kijk, hiervoor heb ik nou liever een cd in handen dan mp3's. De beleving is er in ieder geval. De liedjes zijn allemaal geschreven door King Me's voorman Michael Milo. Hij was zo slim om Corno Zwetseloot als producer in te huren, en dan kan het wat mij betreft al bijna niet meer stuk. De muziek op Them Brawlers is inderdaad lo-fi, maar er wordt op de derde track “You Should Wear A Dress” een heus fanfare-orkest ingezet. Kan dat eigenlijk wel binnen de definitie van lo-fi? Ook is er hier en daar een rauw noise-randje en een raakvlak met de alt.country. Het zal dan ook niet voor niets zijn dat er King Me-leden gerecruteerd zijn uit bands als Cords en Templo Diez. Them Brawlers is een melancholische plaat waar ook liefhebbers van Palace Brothers en Sparklehorse echt kennis van moeten nemen. Wie durft er nog te beweren dat er geen fijne nieuwe Nederlandse lo-fi-albums uitkomen? Ik niet.

#| |

| Ewie | 05 juli 2010 - 08:57 | reacties (1)