Zoals Edward Sharpe & The Magnetic Zeros met "Home" onverwachts een hit hebben dankzij de Ikea-reclame, zo zou Luke Temple een reclamehit moeten hebben met "How Could I Lie". De opgewektheid, de folky sound, het moet kunnen. Alléén zou die dan gericht moeten zijn op de gefrustreerde klant die de winkel in kwestie graag weer terug willen: ´I got so much more to show you´. Te laat, dus. De Amerikaan Luke Temple levert met Don´t Act Like You Don´t Care zijn derde solo-album af waar het eerder genoemde liedje deel van uitmaakt. Misschien dat je Temple kent van zijn band Here We Go Magic, maar dat is qua stijl anders dan zijn solowerk. Temple maakt folkpop met een indierandje dat soms lekker vrolijk klinkt, maar andere momenten ingetogen en somber. Een beetje als Paul Simon zonder geld voor een fatsoenlijke studio. Luister eens het prachtige "Ballad For Dick". Helaas zijn de negen liedjes in bijna 39 minuten, niet allemaal parels en is het meer een verzameling van liedjes, dan dat het een albumgeheel uitstraalt. Blijft echter dat Don´t Act Like You Don´t Care hoogtepunten bevat die ik toch niet had willen missen. Ik meen het.

# |

|

| Ewie | 04 februari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Ze kwam mij een beetje mijn neus uit dat Moss. De laatste plaat heb ik veel te vaak gedraaid en in het live-circuit was er geen ontkomen aan. Mooier dan hun optreden op Lowlands 2010 kon het bijna niet worden. Vorig jaar moesten we het doen met een album van het In A Cabin-project Tika waar hun voorman Marien Dorleijn aan deelnam. Gelukkig heeft hij niet al zijn kruit verschoten en is er nu het derde album Ornaments. Hier neemt Moss verder afstand van de gitaarband die ze ooit was en hoe into-the-gitaarbandjes ik ook ben: ik vind het prima. De ritmische kant wordt verder uitgebouwd en ook de synthesizers gaan tekeer alsof er nooit seventies (Eno) en eighties (Talk Talk/O.M.D) geweest zijn. Ik durf wel te stellen dat dit hun beste album tot op heden is. Waren er op de vorige nog wat mindere songs, hier kan ik ze niet ontdekken. De gevoelige snaar wordt geraakt in een liedje als "Tiny Love" , het dansbare in "Ornament", het opzwepende in "Spellbound" en het vrolijke in "The Hunter". Knap om ondanks de diverse invalshoeken toch de sfeer vast te houden. Ornament is zo´n versiering die het leven prettig maakt en wat mij betreft wel de definitieve doorbraak mag worden van een band die zichzelf wederom opnieuw uitgevonden heeft.

# |

|

| Ewie | 28 januari 2012 - 08:57 | reacties (3)

Hiiiiháááá, gaat u even een potje mee bluegrassfeesten? Dat was althans het idee dat ik in eerste instantie had bij de titelsong en opener "Light Years Away" van Dusty Stray. De weirde elektronische klanken die door het nummer heen klinken, geven echter de eerste waarschuwing af. De sfeer slaat al snel om naar ingetogen en melancholiek. Achter Dusty Stray zit de Texaan Jonathan Brown. In zijn leven is het geen feest. Dat komt hopelijk niet doordat hij voor de liefde verkaste naar ons land. Als je echter thema´s als moord en de gelukkig voorbije liefdes oppakt dan is het oppassen geblazen. Hij kreeg op dit album muzikale en productionele hulp van JB Meijers (De Dijk) en Ken Stringfellow (The Posies). Daarnaast zijn er de nodige hulptroepen, maar Brown weet wat hij wil: namelijk een afwisselende interessante plaat maken die bol staat van de ideeën zonder te schreeuwen om aandacht. Dat maakt, dat hoe afgezaagd het genre folk-americana-singer/songwriter ook zou kunnen zijn, dit uit Light Years Away nergens blijkt. Nog even een referentiepunt als Joe Henry er tegenaan gooien en ik hoop genoeg reclame gemaakt te hebben voor zijn tweede album.

# |

|

| Ewie | 23 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

- Pak allemaal een potlood en een stuk papier, het maakt niet uit of dit A4 of groter is.
- Schets heel licht drukkend een abstract voorwerp waarbij je het hele blad gebruikt.
- Schets op diverse plekken op het blad motieven die wat meer met elkaar gemeen hebben.
- Dit mag best in tot in het kleinste detail, maar blijf schetsen.
- Maak van een aantal schetsmotieven een duidelijke tekening.
- Zet lichtjes maar in een bepaald ritme punten of streepjes op het blad.
- Dit mag je herhalen tot er meerdere ritmes ontstaan.
- Maak met de zijkant van de potloodpunt schaduwen bij diverse lijnen die op je blad lopen.
- Schets, bijna onleesbaar, de volgende woorden op je blad: Eno, Space en Kraut.
- Verberg deze letters in andere schetsen die je hier rondom gaat maken.
- Als je nog zelf iets kwijt wilt, dan mag dit, maar houd het bescheiden.
- We zetten nu alle gemaakte stukken achter elkaar tot het ons verhaal vertelt.
- Ga er even voor zitten en laat het op je inwerken

# |

|

| Ewie | 18 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

22 januari, Roepaen Ottersum: uitverkocht. 22 januari, Paradiso Amsterdam: uitverkocht. Meer optredens van The Walkabouts in Nederland: niet bekend. Ja, het mag dan zes jaar geleden zijn dat deze Amerikanen een album uitbrachten, hun fans waren ze nog niet vergeten. Of de mensen die hun nieuwe schijf Travels In The Dustland gehoord hebben, zijn allemaal om. Dat klinkt mij namelijk ook niet vreemd in de oren, want de plaat met een mix van lome alt.country en een rauw rockrandje mag er zijn. Dan is het weer poeslief (Carla Torgerson), maar op andere momenten gevaarlijk grommend (Chris Eckman). Zij lokt je als het ware mee, maar daar grijpt hij zijn kans, om je als je het niet meer verwacht toch weer los te laten. De spanning wordt kundig opgebouwd. Het album heeft een sfeer die me aan de laatste dEUS doet denken, luister eens naar de titelsong "In The Dustland". Of aan de niet te versmaden Willard Grant Conspiracy, hun Paul Austin werkt dan ook aan dit album mee. Bijna zestig minuten klokken de elf songs, maar ik vind het in dit geval geen bezwaar. Vreemd dat deze plaat niet in de jaarlijstjes stond, want zo goed is deze wel.

# |

|

| Ewie | 14 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

In het kader van de lelijkste hoes van 2011 nomineer ik bij deze In Silence van de in Ierland geboren Marc Carroll: een smoezelig huis met Carroll die er ook niet al te weldadig gekleed bij zit. Dit lijken me niet de ingrediënten voor commercieel succes. Maar goed, ik word geacht iets over het album zelf te zeggen. In Silence is een verzamelaar van vooral Carrolls latere werk en de eerste release op het Amerikaanse One Little Indian. Het liedje "In Silence" haalde grappig genoeg de verzamelaar niet. Van de twaalf liedjes komen er tien van de laatste twee albums Dust Rumour en World On A Wire (aangevuld met de als single verschenen "Matty Groves" en het slechts in Japan als bonustrack verschenen "In Reverse"). Carroll, tegenwoordig wonend in Los Angeles, is een singer-songwriter die het vooral simpel houdt. Er is het liedje, de gitaar, de stem en sporadisch ruimte voor begeleiding. Al bestaat dit soms uit technische trucs als een loopapparaat of een echo op de zang. Carroll doet mij denken aan Bob Dylan, maar dan in een Ierse versie. Denk aan Luka Bloom of aan de ook in Ierland ongekend populaire David Gray. Het werk van Carroll bestaat uit ruwe schetsen, waar perfectie niet het hoogste doel lijkt. Als je overigens met terugwerkende kracht alles van Carroll wil verzamelen, dan mag je nog wel even: check zijn site maar eens op alle singles, ep´s en zelfs bootlegs. In Silence is echter ook een prima start, waarna je aan kunt blijven haken bij het komende album, dat reeds voor 2012 gepland staat.

# |

|

| Ewie | 09 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Als kind zat ik geregeld tussen de singles die bij mijn oma lagen te neuzen. Dit was ongeveer het niveau Johnny Hoes en Zangeres Zonder Naam, maar wist ik als kind verder veel. Ik herinner me echter een single met Hawaï-muziek van een gezelschap dat zich Hawaï Singers noemde of iets dergelijks. Nu was ik de laatste dagen toch al wel in de strand-met-oceaan-stemming door het bekijken van een documentaire, met veel beelden uit Los Angeles, over Beach Boy Dennis Wilson. Als ik dan een link leg met de in New York geboren Phil Spector, die nu in een minder zonnig verblijf in Californië vertoeft, heb ik een aardig plaatje van The Bandana Splits geschilderd. Dit New Yorkse trio (Annie Nero, Dawn Landes and Lauren Balthrop) draait op voor alle zangpartijen. De muziek is geheel ingespeeld door Tom Cohen (aka Mr. Sam). Het levert een album op met een mix van die typische sixties Phil Specor-meidenbandmuziek, maar dan zonder die bombastiek en de fiftiessfeer waaronder ik dan ook maar de "Hawaiian Love Song" schaar. Veertien liedjes waaronder twee covers: het door Bob Merrill en Terry Shand geschreven (en een hit in 1963) "You Don´t Have To Be A Baby To Cry" en Benji Hughes´ "All You Gotta Do Is Fall In Love" uit 2008. Ze passen prima bij de overige tracks, waar ik als ik mijn ogen dicht doe, me weer als kind waan in die bak met singles. Me nog van geen boze buitenwereld bewust.

# |

|

| Ewie | 06 januari 2012 - 11:57 | reacties (0)

De gordijnen gaan dicht, de cd-lade open om er vervolgens een cd er in te doen, de volumeknop gaat op tien. Ik kijk om me heen. Zie een tweetal katten mij vol verwondering aankijken. Ik pak mijn luchtgitaar, gooi mijn denkbeeldige bos haar door de lucht, gooi de luchtgitaar weer aan de kant, spring op de bank, pak de luchtmicrofoon en ga als een wilde tekeer. Dan besluit ik om te gaan stagediven, maar niemand die me opvangt. Er zijn wel twee katten die wegspringen. Dan maar crowdsurfen tussen de plukken stof en kattenhaar. Oh ja, ik moet ook nog een pit bouwen. Het is een heftige party in ons huis met als oorzaak The Spits. Rock ´n´ Roll zoals The Ramones dat bedoeld hebben: kort, heftig en als je geen einde aan kunt breien dan trek je de stekker er gewoon uit. Hoppa, volgende nummer. Na ruim achttien minuten mag je dan weer bijkomen, het is voorbij. De band uit Seattle heeft haar werk erop zitten. De echte punkgaragerocker had dit album uiteraard al op lp, maar voor de wannabee als ik, was het toch even genieten. Mijn oerinstinct is weer naar boven gehaald.

# |

|

| Ewie | 31 december 2011 - 16:57 | reacties (0)

Van de hoop die ik uitsprak dat Jos Hol n.a.v. zijn debuut Onderhuids eerdaags in heel Nederland te horen zou zijn, is weinig terecht gekomen. Integendeel, opvolger Verlange heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen. Schande, al geeft hij zelf aan dat dit komt door de ingestorte cd-verkoop. Hol heeft gelukkig stermuzikanten Mike Roelofs op toetsen en BJ Baartmans op gitaar (en als producer) in zijn begeleidingsband gehandhaafd. Hij zou ook gek zijn om dat niet te doen. Zij zorgen er namelijk voor dat de liedjes van Hol, met zijn wat aparte stem, wederom fonkelen als de sterren aan de hemel. Thema´s als de dood, het afscheid, de dementie en het verlangen zijn bij hem in goede handen. Hol zingt wederom in het Limburgs, het Venloos om precies te zijn. De vertaling staat overigens in het bijgevoegde boekje, al kan ik het zo redelijk goed volgen. De afsluitende bonustrack "De Wending" is overigens in het Nederlands, maar deze kwam op deze cd eerder in het Limburgs voorbij. Ik lees in het bijgevoegde promopraatje dat er wordt gewerkt aan een theatertoer. Kijk, dat was precies wat ik in gedachten had, want Hol durf ik qua kwaliteit wel naast mannen als Boudewijn de Groot, Herman van Veen en Stef Bos te zetten. De betere popmuziek in het Nederlands, of moet ik Limburgs zeggen? Hol verdient meer.

# |

|

| Ewie | 28 december 2011 - 14:57 | reacties (2)

Noel Gallagher krijgt het (net als zijn broer) telkens voor elkaar nieuws te genereren. Dat dit weinig meer met muziek te maken heeft, dat is ronduit jammer. Zou er een stukje over zijn geschreven over zijn nieuwe album zonder het noemen van de naam van die broer? Ik denk het niet. De eerste twee albums van de band waarmee hij groot werd zijn vette aanraders. Hierna werd het alleen maar minder. Tijden veranderen echter, en na het wat mij betreft mislukte project Beady Eye van broederlief, was het de vraag hoe Noel het eraf zou brengen. De eerste single "The Death Of You And Me" die mij ten gehore kwam, vond ik ronduit geweldig. Dit nummer horen en mijn eventuele slechte humeur sloeg spontaan over naar goed. Goed ook, dat hij blazers is in gaan zetten. Tenslotte is het een nieuwe band en dan ook maar een nieuw(er) geluid. Nu dit album een tijdje ligt rond te slingeren, durf ik wel te zeggen dat de songwriter gewonnen heeft van zijn broer de zanger. Noel Gallagher´s High Flying Birds is een ronduit aanstekelijke plaat met liedjes die ik al snel mee loop te brullen, inderdaad zoals de betere nummers van zijn oude band. Muzikanten zijn te vervangen, maar een gedreven songschrijver is goud waard.

# |

|

| Ewie | 24 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Kerstmis 2011 is er in werkelijkheid sneller dan in mijn beleving. Het vriest niet (of nauwelijks) en er valt geen sneeuw: ik heb dan ook totaal geen kerstgevoel. Neem daarbij dat mijn agenda overstroomt en daar slaat het opduiken van Kerstmis 2011 genadeloos toe. Ik heb nog de schijf A Very She & Him Christmas van She & Him liggen die mij in de stemming had moeten brengen. Op de twaalf liedjes doen Zooey Deschanel en M. Ward muzikaal niet veel anders dan op hun eerdere twee niet- kerstalbums. Het zijn liedjes die er vooral zijn om mooi te zijn. Het duo besloot eens goed te grasduinen tussen al die kerstliedjes die er opgenomen zijn en brengt hier hun interpretatie van. Dit resulteert in uitvoeringen van bekende en minder bekende liedjes. De uitvoering is sober gehouden als een kerstboom die met smaak opgetuigd is zonder overbodige opsmuk. Als je nog niet in de kerststemming bent, dan zou je deze cd in huis kunnen halen om te luisteren naar nummers als "Sleigh Ride" en "I´ll Be Home For Christmans". Kwalitatief in ieder geval wel zo goed, dat deze er bij kerst 2012 zo weer uit de kast gehaald kan worden.

# |

|

| Ewie | 19 december 2011 - 08:57 | reacties (1)

De vier mannekes in het bed op de hoes zien er niet al te fris uit. Daar had wel wat meer koffie in gemogen. Vooral omdat de muziek die The Postelles maakt, een fris karakter heeft. In eerste instantie dacht ik dat hun doel was om de Britpop weer uit de modder te trekken. Ik meende namelijk invloeden van The Libertines en Arctic Monkeys te horen, maar dan met een Beatlesfeel. Het is in opener "White Night" echter al duidelijk dat ze uit New York komen, deze stad is namelijk het decor. Uit deze stad wisten ze Albert Hammond Jr. te strikken voor de productie van vier nummers. U weet wel, de gitarist van The Strokes. Ook al eens zo´n fris bandje. Het is overigens al verwonderlijk dat het tot dit debuutalbum is gekomen: een major bood ze een contract aan, maar voor het zover was, waren ze alweer gedropt. Gelukkig vonden ze een nieuw postadres en zo vonden twaalf liedjes hun weg naar deze schijf. De hoogtepunten zijn het opgewekte "Stella", al zal het lijdend onderwerp Stella daar zelf anders over denken, en het afsluitende "She She". Helaas zijn de meeste Postellessongs aan de brave kant en ontbreken er, op die twee nummers na, uitschieters. Ik vrees op basis van dit debuut geen gouden toekomst voor dit viertal, maar ze kunnen tegen een stootje. Ik wens ze dus alle succes met de opvolger, die er ongetwijfeld gaat komen.

# |

|

| Ewie | 12 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Ook ik heb vooroordelen, al probeer ik daar wel bewust mee om te gaan. Bij de naam Chris ´Living Next Door To Alice´ Norman gaat het mij wat jeuken. Maar waar Suzi ´Stumblin´ In´ Quatro nog steeds aan producer Chapman gekoppeld zit, is Norman - gelukkig - zijn eigen weg gegaan. Ik was oprecht verbaast toen ik op Wikipedia het grote aantal albums van hem zag. Time Traveller is zijn laatste en gezien de sobere zittende man-met-gitaarhouding op de hoes, had ik zo´n vermoeden dat het resultaat wel eens mee kon vallen. Dat is aan de ene kant ook zo, want hij heeft echt goede muzikanten om zich heen verzameld (met prachtig toetsenwerk en kopergeschal) en op de productie (Chief I in coproductie met Jakob Deichmann en Norman) is niets aan te merken. Hij had dus alle kansen om de bal in te koppen, maar dat lukt hem niet. Hij weet geen nummers uit de vergetelheid te rukken of er een opzienbarende draai aan te geven. Nee, daarvoor zijn de nummers sowieso veel te bekend en missen wat mij betreft als totaliteit een eenheid. Ik noem maar even wat uitersten Marc Bolans "Get It On", Neil Diamonds "Sweet Caroline", Genesis´ "I Can´t Dance" en Green Days "Wake Me Up When September Ends". Het stemgeluid van Norman komt overigens verdacht dicht in de buurt van die van bluesheld Michael De Jong. Ik stel Norman dus voor een Time Traveller II te maken met een uitgelezen selectie aan nummers. Ik zal deze dan met alle lof van de wereld waarderen.

# |

|

| Ewie | 07 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Paleys volledige naam is Reid Paley. Hij is Amerikaan en was in de jaren tachtig voorman van post-punk-bluesband The Five. Dat zal weinigen doen opveren. Dat is waarschijnlijk anders bij die andere naam, Francis. Francis´ volledige naam is Charles Michael Kittridge Thompson IV, maar hij is beter bekend als Black Francis of Frank Black. Inderdaad, die van de Pixies. Terwijl wat mij betreft eigenlijk de vraag is of deze geweldige band ooit nog weer met een album met nieuwe nummers komt aanzetten, maakt Francis zich kennelijk druk om andere zaken. Zo was er dit jaar al een solo-album uit en nu dus de samenwerking met Paley. Het is typisch zo´n album dat ze pas met het verstrijken van de jaren durven te maken. Een beetje country, beetje folk en een vreemd randje waar ze in hun jonge jaren patent op hadden, maar vooral net wat teveel belegen. Qua uitvoering is het niet anders: het is alsof ze inmiddels overgestapt zijn van een stoere motor naar een elektrische fiets. Een enkel liedje is nog wel te pruimen, maar een heel album is teveel van het goede. Snel vergeten dit album en weer teruggrijpen naar vroeger. Vroeger was het écht beter.

# |

|

| Ewie | 19 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Wat een geweldig debuut was I Really Should Whisper van Djurre de Haan aka awkward i toch. Maar ja, om je in de kijker te blijven spelen, dien je twee jaar na dato toch wel weer met nieuw werk aan te komen. Dit is Everything On Wheels met elf liedjes in ruim 33 minuten geworden. Ik vroeg me af welke weg awkward i op zou gaan: zou de lijn doorgetrokken worden of zou er van de ingeslagen weg afgeweken worden? Na het beluisteren kan ik zeggen dat voor beide gekozen is. Er zijn liedjes die passen bij het lo-fi-debuutalbum. Die zijn vooral in het begin te vinden, bijvoorbeeld in "Everything On Wheels" en "My Filthy Entourage". Tekstueel blijft het grappig, zoals in het muzikaal zo opgewekte "Let´s Get Ready To Die". Er is echter een andere awkward i-kant. Zo had "Sat Pretty, Lips Pursed" op het White Album van The Beatles kunnen staan en "Your Oxygen Mask 1" op de laatste van dEUS. Het mooiste vind ik echter het folky "Hannah Hung Heavy" waar ik zo het vliegtuig naar ´Michigan in the snow´ wil pakken. Everything On Wheels is een boeiend album dat langzaam haar geheimen prijsgeeft. Het is te horen dat er een diversiteit aan muzikanten speelt, waardoor ik het meer een verzameling van nummers vind dan een totaalconcept dat aan de man gebracht wordt. Ik zal echter geen lelijke dingen zeggen. Ik heb een zwak voor awkward i en ook voor deze tweede volledige plaat. Al ben ik nu al benieuwd hoe dit muzikale avontuur verder gaat.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | 12 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Soms heb je van die dagen dat je beter in bed kunt blijven liggen. Eerst trapte ik in uitgespuugde kattenbrokken en daarna kon ik mijn wijk niet uit wegens werkzaamheden. Vervolgens moest ik een noodstop maken net over de heilige verkeerslichtenstreep wat mij een flits opleverde. Aangekomen op mijn werk bleek ik al meteen een vergadering in te moeten die twee uur eerder was dan dat dit in mijn gedachten stond. Gelukkig was daar nog de cd die mij onderweg vergezelde. The Subways was op basis van mijn playlist zelfs geadviseerd door Last.fm. Money & Celebrity is hun derde langspeler. Ik kende de band echter niet en al snel bleek waarom. Het trio klinkt als een stel oproerkraaiers die overdag in een pak lopen en hun middelvinger opsteken als niemand het ziet. Stoere rock met punkrand die waarschijnlijk de zaal in een springende extase brengt. Het probleem is alleen dat de clichés je zo om de oren vliegen, dat ik het gevoel heb dat dit gemaakt is om te verkopen. Nee, ik geloof het niet. De eerste single "We don´t need money to have a good time" zou zomaar een hit kunnen worden. Mij kan Money & Celebrity echter niet bekoren. En ik had toch al een slecht humeur.

# |

|

| Ewie | 31 oktober 2011 - 14:57 | reacties (1)

In de afdeling vader-zoon en muzikant neem ik u vandaag mee naar Leonard Cohen (geboren 1934) en dan in het speciaal naar zijn zoon Adam (geboren 1972). Eigenlijk wilde ik het niet over de vader hebben, maar als ik als laatste nieuwsfeit lees dat Adam meedoet op zijn nieuwe (!) studio-album, dan lijkt mij er geen ontkomen aan. Daarbij komt ook dat het goed te horen is waar zoon Abraham de mosterd vandaan heeft gehaald. Adam wijkt qua stijl niet echt af van zijn vader, al heeft Adam net iets minder een warme-deken-om-je-schouder-stem. Qua begeleiding houdt hij het op Like A Man sobertjes met wat gitaar, piano, drumwerk en achtergrondzang, die nergens op de voorgrond komt. De lat ligt met zo´n vader wel hoog, maar als je er even voor gaat zitten, dan kan ik me niet voorstellen dat dit album slecht valt. Misschien zijn er nog net wat te weinig uitschieters, maar liedjes als opener "Out Of Bed", "Sweet Dominique" en "What Other Guy" stralen klasse uit. Het is een beetje als de verhouding Jordi en Johan Cruijff. De een is een goede speler en haalt de subtop, maar de stap naar de wereldtop is er een te ver. Maar eerlijk is eerlijk: wereldsterren, daar zijn er héél weinig van en muzikanten die het kunstje beheersen daar kunnen we er niet genoeg van hebben.

# |

|

| Ewie | 26 oktober 2011 - 14:57 | reacties (0)

Gelukkig hebben we de foto nog. Onze fotograaf Dennis was namelijk wel bij de ep-presentatie van de in Arnhem woonachtige, Duitse Miriam Moczko. Ik niet, ik had een geldige smoes, maar fijn voelde dat niet. Gelukkig ligt de cd inmiddels wel hier en alleen het hoesje is al een feest: een kartonnen drieluik met geinige tekeningen, die volgens ter illustratie bij de liedjes horen. De info, die je bij de cd nodig hebt, wordt weergegeven in sierlijke letters. Hier word ik alleen al blij van. White Lies is de tweede ep van Moczko en is vreemd genoeg uitgebracht ter afsluiting van een periode waarin ze samen met Maxim Argilagos (beatbox) en Beate Wolff (cello) rondtrok. Op White Lies staan vier liedjes waarvan de opener "We Were In Love" toch wel het meest bij me blijft hangen. Die piano, die stem, ik vind het geweldig. De beatbox vind ik echter wat storend, maar ja. De andere eigen liedjes "Common Grond" en "More Than We Take" zijn ook niet te versmaden. En er is nog Nine Ince Nails´ "Hurt", voor mij groot geworden dankzij de uitvoering van wijlen Johnny Cash. De productie door Norbert Krause en Moczko is prima gedaa: Ik durf wel te stellen dat Moczko minstens zo bekend moeten zijn als Agnes Obel. Ik vernam overigens dat Moczko een wat andere kant opgaat dan deze semi-akoestische setting. Ik ben benieuwd en kan wederom niet wachten op nieuw werk. Platenmaatschappijen pas op dat jullie dit talent niet laten schieten.

# |

|

| Ewie | 22 oktober 2011 - 14:58 | reacties (0)

Na afloop van een optreden mensen bekijken, ik blijf het grappig vinden. Als je van een positieve vibe houdt dan moet je eens gaan kijken na afloop van een Katzenjammerconcert: het is een stoet met vrolijke snoeten, uitzonderingen uiteraard daargelaten. Het kwartet dames heeft behoorlijk gewerkt aan haar reputatie en de status is qua zaalgrootte aan het groeien. Het werd wel tijd dat er eens een nieuw album kwam. Het debuut verscheen oorspronkelijk in 2008, maar nu is er eindelijk een vervolg. A Kiss Before You Go heet het album en het komt uit bij een zogeheten majorlabel. Het bevat twaalf liedjes met een totale lengte van ruim veertig minuten. Diegene die ze de afgelopen tijd zag spelen zal de meeste nummers wel herkennen, er stonden wat mij betreft dan ook weinig verrassingen op. Ik was wel benieuwd naar de schrijvers/componisten van de nummers. Zouden ze eindelijk het hef geheel in eigen handen hebben genomen? Voor de helft dus, want Mats Rybo schreef (mede aan) een vijftal nummers en één track is een cover. Ik hoopte overigens dat die cover, Genesis´ "Land Of Confusion" alleen voor de concerten bewaard zou blijven, maar het heeft zelfs de vierde stek op deze cd gehaald. Oef. De andere helft komt dus wel van de dames zelf. Het mooiste nummers vind ik het gevoelige door Solveig Heilo geschreven "Lady Marlene", het meest dansbare en folky nummer "Rock-Paper-Scissors" en het prachtig meerstemmig gezongen "God´s Great Dust Storm". A Kiss Before You Go is wat mij betreft niet zo´n verrassing als Le Pop, maar ik ben blij dat ie er eindelijk is: dat moeilijke tweede album.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Ewie | 10 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)

Je hebt wel eens van die weken die veel van je vragen. Op zich niet erg, maar van stukjes schrijven komt dan weinig. Toeval bestaat niet, aldus het gezegde, maar Hysterical van Clap Your Hands Say Yeah is deze week de bijpassende soundtrack. Ik vind het prima, want het is een lekkere plaat om bij weg te dromen en alles even te laten wat het is. Als er dan toch weer een stukje moet komen, dan zit mijn pc te klieren. Wel internet, geen internet, wel internet, geen internet, ik word er bijna chagrijnig van en naar de oorzaak blijft het raden. Gelukkig kalmeert de Amerikaanse band mij enigszins. Rustig blijven jongen, maar berusten hoeft ook niet, lijken de muzikanten mij te willen zeggen. De muziek klinkt op het eerste gehoor namelijk gewoontjes, maar de gelaagdheid is heerlijk en de plaat is er echt een die veel gedraaid moet worden om haar geheimen vrij te geven. Op Wikipedia staan ze te boek als post-punk indieband, maar ik zou er toch ook wel een laagje folk bij genoemd willen hebben. De plaat die David Gray nooit gemaakt heeft na White Ladder of die door zijn eigenwijsheid bij die van de Villagers past. Nu ik langzaam grip krijg op dit album, zou ik toch ook grip moeten krijgen op mijn pc. Maar ik vrees dat ik eerdaags in een hysterische bui beland en de pc met een boog uit het raam vliegt.

# |

|

| Ewie | 05 oktober 2011 - 08:57 | reacties (2)

Bij het horen van de single "Somebody That I Used To Know" die door de mij onbekende Gotye uitgebracht werd, dacht ik dat er een gastrol was voor Sting. Bij het zien van de bijbehorende clip stelde ik dit bij naar dit is de zoon van Sting. Slimme jongen ben ik, en dat zonder maar iets van Gotye te weten. Ik zat er echter totaal naast, want achter Gotye zit Wouter de Backer, geboren in België en nu woonachtig in Australië. Gotye weet deskundig te meanderen tussen experiment en commercie. Dit doet de multi-instrumentalist o.a. door de inzet van elektronica. Waar ik hier vaak kriebels van krijg, zet hij dit echter nuttig in. De single is overigens niet maatgevend voor het hele album, Gotye tapt uit veel vaatjes. De eerste nummers van het album liggen nog wel in de lijn van de single, maar verderop volgt er meer experiment met invloeden uit de dub en soul. Evenknieën kun je zoeken van Peter Gabriel tot Beck. Twaalf tracks telt dit derde album van Gotye, en het gaat ongetwijfeld zijn doorbraak worden in Europa. Making Mirrors heeft mij ook te pakken, ik krijg er een goed humeur van en de liedjes gaan niet meer uit mijn hoofd. Got ye, inderdaad.

# |

|

| Ewie | 01 oktober 2011 - 08:57 | reacties (1)

In een gezin met alleen jongens is het niet altijd koek en ei, maar een gezin met alleen meisjes lijkt me nog veel ingewikkelder. Ik vraag me af of daardoor er uiteindelijk meer succesvolle broerbands zijn dan zussenbands. Uitzondering hierop is in ieder geval The Unthanks, dat de zussen Rachel en Becky Unthank herbergt. Onder de naam The Unthanks is Last hun tweede album, maar de zussen werkten al eerder samen. De dames schrijven hun nummers niet zelf, maar ze kiezen voor traditionals, nummers van anderen en een paar covers (o.a. King Crimsons "Starless" en Tom Waits´ "No One Knows I´m Gone"). Alles zit echter in een typisch Engels folksoundjasje, wat ongetwijfeld komt doordat de vijf leden van The Unthanks de nummers zelf gearrangeerd hebben. Door de vet geaccentueerde arrangementen klinkt Last nog braver dan haar voorganger. De dansers op de hoes geven het prima aan: het leven is één grote wals. Ik kan me bijna niet voorstellen dat de gezusters elkaar ooit in de haren zijn gevlogen. Last is verplichte kost voor de folkliefhebber die het kampvuur is ontstegen en inmiddels in goede kringen verkeert. Luister eens naar het door hun pianist Adrian McNally geschreven "Last". Het tempo gaat omlaag en mijn kippenvelgraad gaat omhoog.

# |

|

| Ewie | 24 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

R.I.P. The Eagles Of Death Metal? Lang leve Boots Electric? ´She was younger I am older, but nothing is wrong when it´s feel right´, was getekend Jesse Hughes in "Dreams Tonight". Zijn handtekening is gezet op dit soloproject. Qua bandgeluid is er wel degelijk iets veranderd, de rock ´n´ roll is meer op afstand en er is meer aandacht voor sixties en glam. Honkey Kong begint in ieder geval erg catchy. De liedjes die het hem moeten doen staan braaf aan het begin. Als je kunt blijven stilzitten op opener "Complexity", dan ben je wel een heel stijve hark. Lijkt me een geweldige plaat voor de dansvloer. "Love You All The Time" is heerlijk glam met een knipoog naar Bowie. Of het daaropvolgende heerlijk dirty "Boots Electric Theme" dat klinkt als een over the top The Ting Tings. Het album zakt echter in. Wat moet ik met een liedje als "No Ffun", de kracht van Hughes zit hem niet in het mooizingen. Of met het afsluitende countrynummer "Swallowed By The Night" waar hij de weg echt kwijt lijkt te zijn.

# |

|

| Ewie | 19 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Als artiesten die normaliter niet met elkaar werken besluiten dit wel te gaan doen, dan kan dit goed mis gaan. Er zijn heel wat zogeheten supergroepen de mist ingegaan. Het kan ook zijn dat er nieuwe wegen gevonden worden door de combi van genres, maar als de personen in kwestie muzikaal in elkaars verlengde liggen dan kan het ook synergie opleveren. Voor het project Tika werden - in het kader van In A Cabin With - David Pino (El Pino & The Volunteers) en Marien Dorleijn (Moss) benaderd. Hun muziek ligt wel in elkaars verlengde, maar Tika brengt het beste in ze naar boven. De titel werd gevonden in de naam van een zwarte labrador die bij de opnamesessies in een Canadese blokhut aanwezig was. Hierbij waren ook bassist Julian Browns (o.a. Feist) en Blake Howard (o.a. Rock Plaza Central). Muzikaal klinkt het ook blokhutterig met folk en americana hier en daar voorzien van een klein rockend laagje. De plaat bevat tien liedjes die ondanks de afwisseling een geheel vormen. Wat ik vooral waardeer is dat het een spannende plaat is die toch net even wat anders is dan wat ze normaliter uitbrengen. Bovendien is de combi van beide stemmen bijna tranentrekkend zo mooi. Er zijn voorlopig een beperkt aantal optredens. Ondanks dat ik El Pino en Moss hoog heb zitten, zou ik bijna hopen dat ze hier maar mee stoppen. Voorlopig heb ik nog geen genoeg van deze prachtplaat.

# |

|

| Ewie | 14 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

In het algemeen neem ik afgewogen beslissingen, maar heel af en toe dan is daar simpelweg niet de gelegenheid toe. Op dat moment voel ik mijn hart kloppen, komen er stemmen van links en rechts die hard en zacht tegen me praten, neem ik snel de omgeving op en beslis. Het zweet breekt me dan uit, alle zintuigen staan op scherp en er is geen weg terug. Zo is het ook bij 4, de - inderdaad - vierde release van het Franse duo Gâtechien. Het kloppende hart zijn de stevig aangezette Flea-achtige baspartijen van Laurent Paradot en er zijn stuwende drums van Florian Becaud. De stem van Paradot komt dan weer schreeuwend recht uit zijn ziel, dan weer nadenkend uit zijn hoofd. Al is zijn stem niet altijd even zuiver. Stickers plakken is moeilijk bij Gâtechien, maar ik doe een poging met een cocktail van math rock, post-rock, grunge en noise. De productie was in handen van Ted Niceley, bekend van zijn werk met Fugazi,een band waar Gâtechien mee vergeleken wordt. Verder is het heavy chaotische shit, waarbij je het zweet uit je speakers hoort komen.

# |

|

| Ewie | 05 september 2011 - 12:57 | reacties (0)